Μαρία Καρυστιανού - Βασίλης Κοκοτσάκης.

 

                                         Τί τους ένωσε – τί τους χώρισε και πόσο.

Δρα Ηλία Φιλιππίδη

1. Το ιστορικό

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ως εμπειρογνώμονας ατυχημάτων και  τεχνικός σύμβουλος Οικογενειών Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών είχε δώσει μία προσωπική μάχη, για να αναγνωρισθεί ο παράγοντας της πυρόσφαιρας, ως μία βασική αιτία του ασφυκτικού θανάτου πολλών θυμάτων. Έδειξε ευθύνη και θάρρος. Τέλος είχε επιδείξει μαχητική πολιτική παρρησία με την απόφασή του να υποστηρίξει και να ενταχθεί σε επίπεδο ευθύνης στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ως υπεύθυνος για την Νότια Ελλάδα. Είχε σχεδιάσει και σχετική πλατφόρμα και καλούσε τους υποστηρικτές να συμμετάσχουν.

Σήμερα καταγγέλλει την Μαρία Καρυστιανού, ότι δημιουργεί ένα αρχηγικό κόμμα και ότι έχει παρεκκλίνει από την αρχική τάση της δημιουργίας ενός λαϊκού  κινήματος ευρείας συμμετοχής με εσωτερικό διάλογο και δημοκρατική λειτουργία. Υποστηρίζει, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι προγραμματικές θέσεις σχεδιάζονται από έναν κλειστό κύκλο αγνώστων συμβούλων.

Ο αντιπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου αναφέρθηκε στους ίδιους λόγους για την απόσυρση της υποστηρίξεώς του (δεν ήταν αποχώρηση) και προσέθεσε έναν ακόμη, το γεγονός, ότι το κόμμα Καρυστιανού δεν τάσσεται ευθέως υπέρ μίας μονίμου συμμαχίας με το Ισραήλ.

2. Το σκεπτικό   

Το πρόβλημα με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού είναι διπλό :

α. η πολύ αργή εξέλιξη της διαδικασίας συγκροτήσεως του κόμματος, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η αυτόματη ψυχολογική διαδικασία μετατροπής της λαϊκής οργής για το έγκλημα των Τεμπών σε διαθεσιμότητα πολιτικής υποστηρίξεως του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Όσο περνάει ο χρόνος, τα κριτήρια αποτιμήσεως των πρωτοβουλιών της Μαρίας Καρυστιανού μετατίθενται από το παρελθόν προς το μέλλον, με το ερώτημα, τί μπορεί να προσφέρει το εγχείρημά της στο μέλλον της χώρας και

β. η αδιαφάνεια που καλύπτει τις ενέργειες της Μαρίας Καρυστιανού και η απειρία της στην συγκρότηση κόμματος. Τόσο η καθυστέρηση όσο και η αδιαφάνεια οφείλονται στην επιφυλακτικότητα της Μ.Κ. απέναντι στην αδιανόητη ποικιλία προσώπων που την προσεγγίζουν και μάλιστα χωρίς να φαίνεται η πρόθεσή τους. Θαυμάζουμε την αντοχή της αλλά διαπιστώνουμε και τα όριά της.

Η Μ.Κ. διστάζει ποιους θα πάρει μαζί της στην διεκδίκηση της εξουσίας, διότι έχει πλέον πεισθεί, ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας είναι εναντίον της. Η εξουσία στην Ελλάδα δεν είναι απλώς θεσμός, είναι ένα φρούριο που διαχωρίζει πλήρως αυτούς που είναι μέσα από αυτούς που είναι απέξω και απέξω είναι ολόκληρος ο λαός. Σχεδόν…

Η Μαρία δίνει την εντύπωση, ότι δεν έχει επιλέξει ακόμη τον τύπο ηγεσίας, με τον οποίο θα πρέπει να ασκεί τα ηγετικά της καθήκοντα. Επόμενο είναι, δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός (και ευτυχώς), χρειάζεται χρόνο.

3. Συμπεράσματα

3.1. Όσοι λοιπόν επικρίνουν την Μαρία στο όνομα της δημοκρατίας διαπράττουν ετεροχρονισμό. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία. Πόσα Συντάγματα έχουμε φτιάξει από το 1821 μέχρι σήμερα; Όμως δημοκρατία ακόμη δεν έχουμε αποκτήσει. Υπάρχει μόνο κομματοκρατία, δηλ. μία κοινοβουλευτική δικτατορία, με επακόλουθο την φαυλοκρατία και την διαφθορά. Μα θα μου πείτε, ότι γιαυτό ακριβώς έγινε η «Ελπίδα για τη δημοκρατία», για να φέρουμε την δημοκρατία. Εδώ όμως κάνουμε όλοι μας το μεγάλο λάθος: νομίζουμε, ότι η δημοκρατία είναι θέμα θεσμών. Δυστυχώς όχι. Η κοινωνιολογία μας λέγει, ότι η δημοκρατία δεν είναι επίπεδη, είναι ένα δένδρο. Οι θεσμοί της είναι οι κλάδοι και οι καρποί της. Ο κορμός της είναι ο πολιτικός πολιτισμός της συνολικής κοινωνίας και οι ρίζες της είναι η νοοτροπία μας και τα διαχρονικά μας πρότυπα που προέρχονται από τις ιστορικές μας εμπειρίες.   

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: ότι ο συλλογικός μας βίος, είτε πρόκειται για την ανάπτυξη είτε για την ανατροπή, στερείται τριών βασικών προϋποθέσεων: οράματος, πολιτικού πολιτισμού και στρατηγικής. Η ανατροπή δεν προκύπτει από το δίκαιο του αγώνα, αλλά από το πλεόνασμα της πολιτικής υπεροχής των λαϊκών απαιτήσεων έναντι των πλεονεκτημάτων δυνάμεως που διαθέτει η εξουσία.

3.2. Έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε, ότι τρία είναι τα στοιχεία που ενώνουν όλο το κόσμο που υποστηρίζει την Μ.Κ. με τους καλοπροαίρετους επικριτές της:

 α. Όλοι πιστεύουν, ότι δίνουν έναν δίκαιο αγώνα, ότι επιτελούν ένα χρέος, κοινωνικό, πολιτικό συνάμα και εθνικό.

β. Το κόμμα της Μ.Κ. δεν εκφράζει καμμία κοινωνική ή επαγγελματική τάξη, καμμία ιδεολογική παράταξη. Αν ήταν έτσι, θα είχε πρόθυμους χρηματοδότες και πρόσφορες οργανωτικές δυνατότητες. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Το κόμμα αυτό δημιουργείται εκ του μηδενός. Η Μ.Κ. είναι η πιο ευάλωτη πολιτικός της Ελλάδας, διότι δεν έχει καμμία απολύτως οργανωμένη υποστήριξη, τα πάντα εξαρτώνται από την ίδια και μόνο, εκκινεί από το μηδέν. Έχει βέβαια την υποστήριξη μιάς σημαντικής μερίδας του λαού, πόσοι όμως από αυτούς έχουν την διάθεση να αναλάβουν συγκεκριμένες ευθύνες; Διαθέτει βεβαίως την προωθητική δύναμη της αποστολής της, αλλά μπορούμε να φαντασθούμε, ότι έρχονται στιγμές όπου αισθάνεται μόνη της μέσα σε ένα χάος. Αγχώνεται, επόμενο είναι να κάνει και λάθη. Το οργανωμένο καθεστωτικό σύστημα εξουσία την περιμένει σε κάθε γωνία με την καραμπίνα της αποδομήσεως και με μεγενθυντικούς φακούς. Γιαυτό χρειάζεται χρόνος,  χρειάζεται υπομονή και επιμονή και όχι έντονες και πρόσκαιρες συναισθηματικές εξάρσεις που τις ακολουθεί η απογοήτευση και

γ. Η εξέλιξη ενός κινήματος σε κόμμα αφήνει πάντα ανοικτό για μεγάλο διάστημα το ζήτημα της ταυτότητάς του. Μία τέτοια πρωτόγνωρη εμπειρία είναι ένα σχολείο ευθύνης και στρατηγικής για όλους.

Όσοι Έλληνες αγωνιούν για το μέλλον της χώρας μας, κατανοούν, ότι η περίπτωση Καρυστιανού έχει μία μοναδικότητα, για δύο λόγους:

- η αιτία από την οποία προέκυψε, είναι η πιο καθαρή, η πιο προκαταβολικά δικαιωμένη που μπορεί να διανοηθεί ανθρώπινος νους, διότι αν δεν είχε προηγηθεί το έγκλημα των Τεμπών, ουδείς θα διερωτάτο, τί κάνει μία κυρία ονόματι Μαρία Καρυστιανού

- η Μαρία Καρυστιανού δεν ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος την επομένη του τραγικού δυστυχήματος. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών έδινε για δύο χρόνια αγώνα μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου από υπηρεσία σε υπηρεσία και από δικαστήριο σε δικαστήριο για την δικαίωση των Θυμάτων. Βίωσε όλη την απαξιωτική, εξουθενωτική και παραπλανητική συμπεριφορά των οργάνων της Δικαιοσύνης,  των κρατικών αρχών και των πολιτικών προϊσταμένων τους, μέχρι που πείσθηκε, ότι αυτό το σύστημα, αν δεν μπορεί να ανατραπεί, τουλάχιστον πρέπει να διεμβολισθεί.

Η Μαρία πρέπει να μπει οπωσδήποτε στην Βουλή και με ισχυρό ποσοστό, ώστε να ηγηθεί της μάχης για την κάθαρση και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, διότι μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για ένα κράτος δικαίου στην Ελλάδα.  Αυτή η ευκαιρία είναι μοναδική αλλά και η τελευταία. Ευχόμαστε να μην υπάρξει άλλη, διότι τότε θα χρειασθεί μία ακόμη μεγαλύτερη συμφορά και δεν είναι βέβαιο, αν από αυτήν θα προκύψει μία νέα προικισμένη προσωπικότητα όπως η Καρυστιανού. Γιαυτό η ευχή της υποστηρικτών της είναι: «Την Μαρία και τα μάτια μας»!

Αλλά και η Μαρία πρέπει ναι προσέχει ακόμη περισσότερο τον εαυτό της. Τί συμβουλές δίνει στους Συμβούλους της; Εκ των υστέρων βέβαια διαπιστώνουμε τρεις παραλείψεις, οι οποίες όμως μπορούν να διορθωθούν καθ΄ οδόν:

α. να σταματήσει η μικροκομματική επιχειρηματολογία του τύπου: κακές προθέσεις αντιπάλων, προσπάθειες διασπάσεως του Κινήματος, υπονόμευση, παραποίηση δηλώσεων, «μεθοδικές προσπάθειες πρόκλησης σύγχυσης και συκοφάντησης του Κινήματος». 

β. η Μαρία να δηλώσει, ότι δεν μοιράζει βουλευτικά έδρανα ούτε υπουργεία. Το κόμμα είναι ένα φυτώριο, τα πρόσωπα δοκιμάζονται.

γ. το αρχικό λάθος της Μαρίας ήταν, ότι επικέντρωσε όλες τις ενέργειές της και το πρόγραμμά της πάνω στον στόχο της αναλήψεως κυβερνητικής ευθύνης. Άρα το βασικό της πρόβλημα ήταν/είναι τα πρόσωπα. Αυτό πρέπει ναι αλλάξει. Το Κόμμα-κίνημα χρειάζεται επανεκκίνηση στρατηγικής.

 Μιλάμε συγκεκριμένα και όχι θεωρητικά: γιατί να πέφτει όλη η ευθύνη πάνω στην Μαρία, για τα πρόσωπα του περιβάλλοντος της, όταν κάποια από αυτά βγαίνουν και την επικρίνουν;

δ. Η Μαρία ξέρει, ότι μετά τις εκλογές κάποιοι θα την χρειασθούν και θα την αναζητήσουν, πρέπει όμως να ξέρει, ότι η δύναμή της είναι ο λαός και όχι τα αδιέξοδα του πολιτικού μας συστήματος και

ε. Η Μαρία μπορεί να αξιοποιήσει ένα επιπλέον πλεονέκτημα που το αφήνει αναξιοποίητο: την σύνδεση της πολιτικής με τις αξίες του ευρέος φάσματος και όχι μόνο με αυτές που μπορούν να υπηρετήσουν έναν πολιτικό στόχο. 

4. Διατακτικό: Η ανάγκη οικοδομήσεως πολιτικού πολιτισμού στην Ελλάδα

Το χρέος της Μαρίας απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνισμό, παρόντα και διαχρονικό, είναι τεράστιο. Μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτού του χρέους, αρκεί να κατανοήσει δύο πράγματα:

α. ότι το χρέος της δεν είναι απλώς η δημιουργία ενός ανταγωνιστικού νέου κόμματος, το οποίο, αφού έχει το ηθικό πλεονέκτημα, μπορεί να ξεπεράσει τα άλλα. Δεν είναι θέμα επιλογών, αλλά θέμα επιταγής συνολικής κεφαλαιοποιήσεως του Ελληνισμού, ο οποίος έχει εισέλθει στην εσχατολογική του περίοδο, δηλ. σβήνει για πάντα, έπειτα από 6.000 χρόνια εντυπωσιακής πορείας. Η εντολή των Θυμάτων για δικαίωση και κάθαρση είναι πλέον ένα μόνο κεφάλαιο αυτού του χρέους και

β. ότι η ιστορία ενός λαού είναι πάνω από την πολιτική και η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη την δυνατότητα να διατηρήσει την ταυτότητά της ως ιστορικό πρόσωπο, το οποίο θέτει την πολιτική στην υπηρεσία της ιστορίας. Αν μείνει μόνο στο επίπεδο της πολιτικής, τότε κόβει η ίδια τα φτερά της και προχωρεί βαδίζοντας, όταν οι δυνάμεις του Συστήματος είναι μηχανοκίνητες, ενώ κινδυνεύει και από τα σαρκοβόρα ζώα. Η μεγάλη κλίμακα, για να ανεβεί η πολιτική στο επίπεδο της ιστορίας είναι το όραμα συνοδευόμενο από τις τρεις απαραίτητες αξίες της πολιτικής: την φιλοπατρία, την ειλικρίνεια και την ευθύνη ανεξαρτήτως θέσεως και αρμοδιοτήτων. 

Στην Μεταπολίτευση κατέρρευσε τελείως ο αξιακός θόλος του Νεότερου Ελληνισμού. Οι ρηγματώσεις είχαν αρχίσει βέβαια από πριν και χωρίς σκεπή, η διάβρωση του Ελληνισμού επιταχύνεται. Μπορεί να λειτουργήσει μία κοινωνία ως οικοδόμημα χωρίς στέγη; Αν αυτό το έργο της οραματικής και αξιακής επιστεγάσεως του Ελληνισμού δεν το ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Από πολιτικής πλευράς το πλεονέκτημα της Μαρίας θα είναι τεράστιο: θα μπορεί να απευθύνεται στο σύνολο του Ελληνικού λαού και δεν θα έχει αντίπαλο.  

Το ερώτημα όμως απευθύνεται και προς τον Βασίλη Κοκοτσάκη: έχει συνειδητοποιήσει το χρέος που ανέλαβε απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνικό λαό; Στην επιστολή της αποχωρήσεώς του ο Β.Κοκοτσάκης αναφέρει: « όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ, ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρών χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη. Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του….Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς…».

Είμαστε ένας ευφάνταστος και ενθουσιώδης λαός με έφεση προς την πολιτική. Διαχρονικά μπορούμε να δημιουργήσουμε κόμμα συζητώντας ακόμη και γύρω από το τραπέζι μιάς ταβέρνας. Από αυτή την άποψη σίγουρα είμαστε ο πιο «πολιτικοποιημένος»  λαός της Ευρώπης και ακόμη παραπέρα. Σίγουρα είναι αρχαία κληρονομιά. Δεν φοβόμαστε την πολιτική, ο κάθε Έλληνας αισθάνεται ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Στην Αρχαία Αθήνα τα δημόσια αξιώματα επανδρώνονταν με κλήρο, εκτός από τους Στρατηγούς και τον Ταμία. Στην Μεταπολίτευση τον ρόλο της κληρωτίδας ασκούν τα πολιτικά κόμματα. Όμως είμαστε και επιπόλαιος λαός, δεν μας ενδιαφέρουν οι προϋποθέσεις ούτε οι συνέπειες. Τουλάχιστον στην αρχαιότητα υπήρχε παιδεία και απόλυτη διαφάνεια. Σήμερα λείπουν και τα δύο. Πολύ σωστά ο Β.Κ. αναφέρεται στις «παθογένειες» των πολιτικών κομμάτων. Ήταν όμως τόσο αφελής να πιστεύει, ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό κόμμα στην σημερινή Ελλάδα, χωρίς να μολυνθεί από τις παθογένειες του πολιτικού περιβάλλοντος;  

5. Επίλογος.

Ωραία, διαπιστώσαμε πόσο περίπλοκη είναι η πολιτική στην μικρή χώρα μας. Είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι. Μπορούμε να κάνουμε κάτι, όσοι θέλουμε να βοηθήσουμε;   Λογικά πρέπει να υπάρχουν προτάσεις και λύσεις, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση. Παραδείγματος χάριν:

α. Δεν χωρίζουμε. Αν δεχόμαστε, ότι το όραμα ήταν κοινό, δεν μπορούν τα όποια προβλήματα να μας χωρίζουν. Κτίζουμε πρώτα μία γέφυρα επικοινωνίας και κοινού προβληματισμού. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της ρήξεως ούτε στο όνομα της συνέπειας. Επίσης το να ζητάμε συγνώμη από αυτούς που μας ακολούθησαν, μόνο αυτοδικαίωση και εγωϊσμό δείχνει. Η ρήξη ευνοεί μόνο τις αντίπαλες δυνάμεις, που ούτως ή άλλως είναι ισχυρότερες από εμάς.

β. Το κόμμα πρέπει να διαχωρισθεί οργανωτικά από το κίνημα, όπως διαχωρίσθηκε και από τον Σύλλογο των Συγγενών. Το κόμμα θα οργανωθεί αρχηγικά, οργανώνοντας τοπικές ομάδες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τουλάχιστον να δίνεται η δυνατότητα εναλλακτικής ψήφου σε όσους απορρίπτουν το υφιστάμενο καθεστώς. Το επιχείρημα, ότι ένα κόμμα που υπόσχεται να φέρει την δημοκρατία στην Ελλάδα, πρέπει να λειτουργεί το ίδιο δημοκρατικά, δεν ισχύει για ένα νέο κόμμα, εάν δεν συμπληρώσει πενταετία τουλάχιστον. Εξάλλου δημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Το ποιοτικό πλεονέκτημα του κόμματος της Μ.Κ. βρίσκεται στην καθαρότητα των προσώπων και στην βεβαιότητα, ότι δεν χρειάζεται την διαφθορά για να αποκτήσει δύναμη. Αντιθέτως θα αντλεί δύναμη από την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αυτό είναι το βασικό του κεφάλαιο, με τον χρόνο θα αποκτά εμπειρία και σε άλλα θέματα. Τα προγράμματα των κομμάτων έχουν τυπική μόνο αξία. Είναι σαν τις δηλώσεις του Πόθεν έσχες των πολιτικών. Ξέρετε κάποιο κόμμα που πήρε την εξουσία, για να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα του; Ή τα ερείπια που αφήνουν συνήθως πίσω τους, αποτελούσαν προγραμματική δέσμευση;

γ. Το Λαϊκό κίνημα πρέπει να οργανωθεί αυτοδύναμα. Το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει δικό του κόμμα, αυτό θα φανεί σε 5 – 10 χρόνια. Μέχρι τότε θα μπορεί να υποστηρίζει το κόμμα Καρυστιανού κατόπιν προγραμματικής συμφωνίας, όπως έκαναν για 50 χρόνια μετά τον πόλεμο τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με τα εργατικά συνδικάτα.

δ. Το κόμμα Καρυστιανού έχει την δυνατότητα να δημιουργεί κοινωνικές συμμαχίες με πρωτοβουλίες βάσεως στις Τοπικές κοινωνίες, με προτεραιότητα την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και

ε. Θα πρέπει να κλείσει η περίοδος της μυστικοπάθειας στο κόμμα της Μ.Κ. Πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος προδοσίας, άκαιρων και επιθετικών φιλοδοξιών, ακόμη και σκανδάλων, όταν το κόμμα θα έχει μπει στην Βουλή. Ας απλώσει λοιπόν στο γήπεδο την ομάδα της η Μ.Κ., ας αναλάβουν ευθύνες και οι συνεργάτες της. Την υπευθυνότητα θα πρέπει να την μάθει και ο  υποπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου. Δεν μπορεί να απαιτεί η προσωπική του άποψη, για ανακήρυξη μόνιμης συμμαχίας με το Ισραήλ να γίνει επίσημη θέση του Κόμματος. Όμως και η Μαρία θα πρέπει να βάλει τους Συμβούλους της να διαχωρίσουν τις βασικές θέσεις του Κόμματος από τις προτάσεις προς διαβούλευση, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Πάγια θέση μπορεί να είναι μόνο η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Η πρόταση π.χ. Παπανικολάου και οποιαδήποτε άλλη σχετική αφορά την συγκυρία και παραμένει προς διαβούλευση.   

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι υπάρχει τεράστιος και χέρσος κοινωνικός και πολιτικός χώρος στην καημένη την πατρίδα  μας για ανανεωτικές πρωτοβουλίες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, κε Κοκοτσάκη. Η γκρίνια και οι κατηγορίες είναι δείγμα ανωριμότητας και ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού. Ο λαός μας περνά την χειρότερη έρημο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Διψά για παραδείγματα πολιτικής υπευθυνότητας, ήθους και συγκλίσεων. Αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα συγκλίσεων με την εξουσία, ας την δει τουλάχιστον από ανθρώπους που διατείνονται, ότι είναι ανιδιοτελείς και μοναδικό τους κίνητρο είναι η αγάπη τους για τον λαό.     

Αθήνα, 27 Ιουνίου 2026 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και ερευνητής διεθνών σχέσεων. Προτείνει την θεωρία της Ελληνολογίας και λειτουργεί το ομώνυμο ιστολόγιο. Δεν ανήκει σε πολιτικά κόμματα και δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες.