Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Το Κυπριακό πρόβλημα και ο πόλεμος του Κυπριακού

Του Ηλία Φιλιππίδη*


Μια ιστορική, πολιτική και κοινωνική διαδρομή του ζητήματος


Το Κυπριακό πρόβλημα γεννήθηκε από τον πόθο του Κυπριακού λαού να ενωθεί με το ελεύθερο κράτος της μητέρας Ελλάδας. Βέβαια η ελληνικότητα της συνειδήσεως των Κυπρίων, όπως και των Ποντίων είχε ως άμεση αναφορά το Βυζάντιο και δεν εξαρτάτο από την όποια ιδεολογία του ελλαδικού κράτους. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό θέμα από κοινωνιολογικής και ιστορικής απόψεως, το οποίο δεν έχει βρει ακόμη την προσοχή που του αξίζει.

Η επανάσταση του 1821 διαπέρασε ως ηλεκτρικό ρεύμα τον Ελληνισμό της Κύπρου. Κύπριοι εθελοντές ήλθαν στην Ελλάδα να πολεμήσουν. Εξάλλου τα αντίποινα των Τούρκων δεν έκαναν καμία διάκριση ανάμεσα στους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως και της Κύπρου.

Για πρώτη φορά το αίτημα της Ενώσεως ετέθη από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Σωφρόνιο Γ΄ το 1879, όταν υπεδέχθη τον πρώτον Άγγλο Ύπατο Αρμοστή Sir G.J. Wolseley. Ο Σωφρόνιος έκλεισε την εθιμοτυπική ομιλία του με τα λόγια : «Η Κύπρος οικείται υπό λαού φιλήσυχου και ευαγώγου, όστις δεν αρνείται την καταγωγήν και τους πόθους του… έχομεν την πεποίθησιν, ότι η Μεγάλη Βρετανία θα βοηθήσει την Κύπρον, ως έπραξε και περί των Ιονίων Νήσων,να ενωθεί με την μητέρα Ελλάδα, με την οποίαν φυσικώς συνδέεται».

Με την Σύμβαση του 1878 η Υψηλή Πύλη είχε παραχωρήσει την Κύπρο με εκμίσθωση στην Αγγλία και με παραίτηση από κάθε δικαίωμα επεμβάσεως. Το 1914 η Αγγλία ενσωμάτωσε την Κύπρο στις βρετανικές κτήσεις.

Ακολούθησε μία σειρά κυπριακών πρωτοβουλιών υπέρ της ενώσεως με κορυφαίες τα μαζικά συλλαλητήρια του 1931 και το Ενωτικό δημοψήφισμα του 1950. Με αποκορύφωση τον αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59).

Δυστυχώς όμως το ενδιαφέρον της Αγγλίας για την Κύπρο με τον χρόνο αύξανε.

Ας χωρίσουμε τους λόγους σε βασικούς και σε πρόσθετους

Βασικοί είναι:

  • η Κύπρος αποτελεί την καρδιά της Ανατ. Μεσογείου
  • αποτελεί τον φύλακα της Διώρυγας του Σουέζ και του δρόμου προς την Ινδία
  • αποτελούσε κρίκο της αλυσίδας των αγγλικών κτήσεων, οι οποίες ενώνουν το νησί της Αγγλίας με τον Ινδικό ωκεανό (Γιβραλτάρ, Μάλτα, Κύπρος, Σουέζ, Άντεν), χωρίς να χρειάζεται η σύμπραξη οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας, ενώ παράλληλα η αλυσίδα αυτή εμποδίζει την Ρωσία να αποκτήσει το πλεονέκτημα στην Μεσόγειο.

Δυστυχώς προέκυψαν και πρόσθετοι λόγοι , οι οποίοι αποδείχθηκαν κρισιμότεροι όπως:

  • η ανάδειξη του πετρελαίου σε κυρίαρχη κινητήρια δύναμη στα μεταπολεμικά χρόνια. Η Μέση Ανατολή ήταν πλέον το σημαντικότερο ενεργειακό πηγάδι του κόσμου.
  • μετά τον Πόλεμο οι ΗΠΑ ήθελαν να μοιρασθούν τον κόσμο με την Σοβ. Ένωση παρακάμπτοντας την υπεροπτική Αγγλία και αφήνοντας το αποικιακό της σύστημα να καταρρεύσει. Δυστυχώς όμως ο Ψυχρός Πόλεμος έδωσε την ευκαιρία στην Αγγλία να πείσει τις ΗΠΑ, ότι τα συμφέροντά τους είναι κοινά και επομένως στις περιοχές από όπου αποσύρεται η αγγλική επιρροή, θα πρέπει αυτή να αντικαθίσταται από την αμερικανική και με το ίδιο σκεπτικό της επικυριαρχίας.
  • Η μετατροπή της Ελλάδας από προστάτιδα δύναμη του Κυπριακού ελληνισμού σε Δούρειο ίππο της νέο-αποικιακής υποτέλειας.

Έτσι το Λονδίνο κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η Κύπρος θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα σύστημα διαχρονικής γεωστρατηγικής υποτέλειας κάτω από την κυριαρχία του τριγώνου ΗΠΑ-Αγγλίας-Τουρκίας , με την χειραγώγηση της Ελλάδας κάθε φορά να αποδέχεται τα αποφασισμένα ή τα τετελεσμένα.

Ένας κατοικήσιμος χώρος μπορεί να λειτουργήσει κάτω από αυτούς τους όρους μόνο ως προτεκτοράτο με όσο γίνεται πιο ασαφή κρατική υπόσταση και ασαφή πολιτισμική ταυτότητα ή και με ανταλλάξιμο πληθυσμό.


Η ένταξη της Ελλάδας στις δυνάμεις αλώσεως της Κύπρου


Μετά τον Εμφύλιο η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε ένα τριτοκοσμικό προτεκτοράτο με ένα μεταπρατικό πολιτικό σύστημα και ένα Παλάτι στον ρόλο του τοποτηρητή. Έτσι εξηγείται η επικράτηση του «Δόγματος Πιπινέλη»: «Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα, για να έχει δική της εξωτερική πολιτική».

Παρ’ όλα αυτά η αποστολή μιας ενισχυμένης ελληνικής Μεραρχίας από τον Γ. Παπανδρέου το 1964 (8.500 άνδρες) και η ενότητα των Ελλήνων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα θα αρκούσε, για να αποτρέψει τουρκική εισβολή.

Δυστυχώς η χούντα απετέλεσε τον «τρίτο γύρο» του Εμφυλίου πολέμου από την πλευρά των νικητών και το πραξικόπημα του Ν. Σαμψών στην Κύπρο το 1974 αποτέλεσε την προέκταση της Χούντας στην Κύπρο.

Ο σκοπός της εισβολής των Τούρκων με τις ευλογίες του διαβόητου Κίσιντζερ και την προσποιητή «ουδετερότητα» των Άγγλων ήταν η κατάκτηση ολόκληρου του νησιού και η διάλυση της Κυπριακής δημοκρατίας. Ο αγγλοσαξονικός παράγοντας ήθελε μόνο το οικόπεδο…

Η διηρημένη και προδομένη Κύπρος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τους εισβολείς αλλά ματαίωσε την ολοκλήρωση του σχεδίου τους με το θαύμα της αναγεννήσεως του ακρωτηριασμένου Κυπριακού ελληνισμού, τη διατήρηση του κράτους και τη μεγάλη ανάπτυξη 1980-2000.

Σήμερα αυτό που επιδιώκει ο Δυτικός παράγοντας είναι η πολιτική ολοκλήρωση της Τουρκικής εισβολής πρώτα με το Σχέδιο Ανάν (2004) και σήμερα με την «αξιοποίηση της τελευταίας ευκαιρίας»! Θέλουν η εισβολή των Τούρκων να ολοκληρωθεί ως νόμιμη κατάκτηση με την υπογραφή των Ελλήνων…

Το συμπέρασμα είναι, ότι το δημοκρατικό και πανανθρώπινο αίτημα του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση, είτε με ένωση είτε με ανεξαρτησία συνθλίφθηκε από τις μυλόπετρες του Αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού.

Όμως αυτό κατέστη δυνατόν, όχι μόνο με την γεωπολιτική υπεροχή του Δυτικού παράγοντα και τη σύμπραξη των Τούρκων αλλά και διότι ο Ελληνισμός στην Ελλάδα και την Κύπρο έχασε και σε ένα άλλο παράλληλο μέτωπο, αυτό που αποκαλώ ως «Κυπριακό πόλεμο».

Ο παράλληλος Κυπριακός πόλεμος δεν αφορά τους γεωπολιτικούς παράγοντες αλλά αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και ακόμη υπολείπεται να κάνουμε και αυτά είναι:

Η διαφώτιση της διεθνούς κοινής γνώμης για τα δημοκρατικά δικαιώματα του Κυπριακού ελληνισμού, τον σεβασμό της ακεραιότητας του Κυπριακού κράτους, την παραβίαση βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου καθώς και αρχών και αποφάσεων του ΟΗΕ εκ μέρους της Τουρκίας, τόσο με την εισβολή όσο και μετά από αυτήν. Ο διεθνής Τύπος και η διεθνής κοινή γνώμη δεν ενημερώθηκαν, ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι πρωτίστως πρόβλημα εισβολής, κατοχής και σχεδίου γενοκτονίας του Κυπριακού ελληνισμού.
Η κατοχύρωση της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας των ελληνικών επιχειρημάτων.

Αντί να γίνουν αυτά τα στοιχειώδη, συνέβησαν πράγματα που μόνο ως παράλληλη ιδεολογική προδοσία του Κυπριακού αγώνα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν.

Συγκεκριμένα: Το «αστικό» πολιτικό μας σύστημα όχι μόνο αντιμετώπιζε το Κυπριακό πρόβλημα ως βαρίδι αλλά επιπροσθέτως ο «εθνάρχης» Κων. Καραμανλής και ιδιαιτέρως ο παρασκηνιακός και νατοϊκός Γ. Αβέρωφ συνέπλεαν με την δυτική προπαγάνδα, ότι ο Μακάριος είναι ο Κάστρο της Μεσογείου και ότι μία ανεξάρτητη Κύπρος θα εξελισσόταν σε σοβιετική βάση…

Από την άλλη, η αριστερά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο είχε εντάξει τον Κυπριακό αγώνα μετά το 1974 στον κοινό αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα με τις σοσιαλιστικές χώρες.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (IPC) είχε αναλάβει εργολαβικά και με ζήλο την προβολή των δικαιωμάτων του ενιαίου Κυπριακού λαού και κατακεραύνωνε την πολιτική του ιμπεριαλισμού να υποτάξει το νησί, ενώ δεν ήθελε να θιγούν οι ευθύνες της Τουρκίας. Το IPC είχε ιδρυθεί το 1965 ως μετωπική οργάνωση του Ανατολικού Μπλοκ και κατευθυνόταν από την Μόσχα. Ως στέλεχος του ευρωπαϊκού κινήματος ειρήνης είχα συμμετάσχει σε αρκετά συνέδρια του IPC με τελευταίο πρόεδρο τον Romesh Chandra (1977-90), πρώην πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας.

Η πλούσια δράση του IPC με μεγάλα διεθνή συνέδρια στις δυτικές χώρες προξενούσε στο Κυπριακό μεγαλύτερη ζημιά από όφελος, διότι διευκόλυνε το επιχείρημα του δικτύου των συνεργαζομένων δυτικών μυστικών υπηρεσιών και των οργάνων τους, ότι το Κυπριακό είναι απλώς ένα όπλο στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του «Κομμουνιστικού στρατοπέδου».

Σήμερα έχουμε εισέλθει πλέον σε μια κρίσιμη φάση, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και εσχατολογική, η οποία ενώνει τον Ελληνισμό τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου, μπροστά στον κίνδυνο τερματισμού της ιστορικής τους πορείας.

Αν θέλουμε να αντιδράσουμε (και πρέπει), απαιτείται η διαμόρφωση και η διάδοση μιας πλατιάς εθνικό-απελευθερωτικής ιδεολογίας και λαϊκής, πατριωτικής και δημοκρατικής συσπειρώσεως.

Πάνω σε μία τέτοια ιδεολογική και κοινωνική διάστρωση θα μπορεί να δομηθεί ένα δίκτυο ενημερώσεως τόσο του Ελλαδικού όσο και του Κυπριακού λαού για όλα τα θέματα, που αφορούν την παρουσία του Ελληνισμού στον κόσμο, ανεξάρτητα από την όποια εξουσία και τα κόμματα.


*Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει διατελέσει (1991-2015) αιρετό μέλος του προεδρείου της Διεθνούς Επιστημονικής Ενώσεως Παγκοσμίου Οικονομίας και Πολιτικής (IWVWW) του Βερολίνου.


Δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς στις 15/07/2017 - e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη.


1. Η παράδοση της ελληνικής επαναστατικότητας

Τα σημερινά προβλήματα της Ελλάδας αποτελούν μία σωρευμένη διαστρωμάτωση αιτίων, με αποτέλεσμα όσο βαθύτερα σκάβεις, να ανακαλύπτεις τις πλέον πρωτογενείς αιτίες.

Το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας συμπυκνούται στην διάσταση μεταξύ πολιτικού συστήματος και κοινωνίας.

Μια βασική αιτία αυτής της διαστάσεως είναι ή μη απορρόφηση του στοιχείου της επαναστατικότητας στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Η παράδοση της ελληνικής επαναστατικότητας γεννήθηκε στην Τουρκοκρατία και αποκορυφώθηκε με την Επανάσταση του 1821.

Όμως η ελεύθερη Ελλάδα γεννήθηκε με καισαρική τομή ως βρετανικό προτεκτοράτο. Η εκσυγχρονιστική και πολιτική επανάσταση του Στρατιωτικού Συνδέσμου –Βενιζέλου πνίγηκε στο λιμάνι της Σμύρνης.

Η Εθνική αντίσταση 1941-44, ακόμη και ο Εμφύλιος είχαν και στοιχεία επαναστάσεως για την ολοκλήρωση της Εθνικής ανεξαρτησίας.

Δυστυχώς όμως το ΚΚΕ υπονόμευσε πολιτικά τον αγώνα του ΕΑΜ και θέλησε να τον μετατρέψει σε ταξική επανάσταση για την μονοπωλιακή κατάληψη της εξουσίας αλλά και για την αλλαγή της γεωπολιτικής εξαρτήσεως της Ελλάδας, πράγμα που προκάλεσε την επέμβαση των Άγγλο-αμερικανών.

Η ελληνική επαναστατικότητα καταπιέστηκε και απωθήθηκε ως όνειρο απατηλό και επιζήμιο.

Η Χούντα του 1967 ήταν κατ` ουσίαν ο τρίτος γύρος του Εμφυλίου πολέμου (αυτή την φορά με την πρωτοβουλία των Νικητών ) και η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν η τελευταία επαναστατική ενέργεια του Λαού μας. Όμως ο Ξένος παράγοντας σε συνεργασία με το ελλαδικό παρακράτος την «αξιοποίησαν», για να μεθοδεύσουν την Κυπριακή τραγωδία.

Όμως το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εφήρμοσε μία πολιτική προπογάνδα, για να μην την χαρακτηρίσουμε ως πλύση εγκεφάλου, με το παρακάτω περιεχόμενο:

  • α. η ζωή έχει δύο όψεις: την θετική και την αρνητική. Ετσι και στην περίπτωση της Κυπριακής τραγωδίας ο κανόνας επιβεβαιώθηκε με την « αποκατάσταση της Δημοκρατίας » από τον δεύτερο «Εθνάρχη», τον Κων/νο Καραμανλή.

  • β. δεν πρέπει να κοιτάμε πίσω ούτε στο «πλάι» αλλά μόνο μπροστά, όπου μας περιμένει η Ευρώπη!

  • γ. έτσι θα γίνουμε και εμείς μία «κανονική» χώρα, η οποία δεν θα επηρεάζεται πλέον από τις αναταράξεις της ιστορίας και θα μπορούμε και εμείς να απολαμβάνουμε τα «αγαθά» της ζωής.

Όμως η σημερινή κρίση και η μετατροπή της πατρίδας μας σε αποικία χρέους υπό νέα γερμανική κατοχή μας αποδεικνύει, ότι δεν μπορείς να πας στο μέλλον, χωρίς να έχεις τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες του παρελθόντος.

2. Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Ο λαός υποφέρει αλλά δεν αντιδρά. Φαίνεται σαν να έχει παραλύσει, μετά μάλιστα και την τελευταία περιφρονητική απόρριψη της βουλήσεως του με το Δημοψήφισμα της 5/7/15.

Κατά την άποψή μας οι λόγοι είναι δύο:

  • Η κομματική εξάρτηση του Έλληνα. Δοκιμάσαμε όλα τα κόμματα, τα οποία θεωρούσαμε ικανά ή πιστέψαμε τις υποσχέσεις τους. Το αποτέλεσμα ήταν αποτυχία και απογοήτευση. Ακόμη και η αποχή αποδεικνύει το έλλειμμα δυνατότητας πολιτικής επιλογής στην συνείδηση του Έλληνα. Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστηνα είναι βαθύ. Όμως η αδράνεια του Λαού μας καταδεικνύει το ψυχολογικό αδιέξοδο του, διότι δεν μπορεί να φαντασθεί, ότι μπορεί να γίνει «κάτι» τέλος πάντων έξω από τα κόμματα. Ο ίδιος ο Λαός δεν δίνει πολιτική υπόσταση στον εαυτό του!!

  • Η διαφαινόμενη τάση παραδόσεως του Έλληνα στην μοίρα του. Είναι ένα φαινόμενο, στο όποιο έχω δώσει το όνομα: ιστορική κόπωση του Έλληνα. Η αδράνεια του Έλληνα τόσο στο θέμα της οικονομικής και πολιτικής υποδουλώσεως της πατρίδας μας όσο και απέναντι στον μεταναστευτικό- προσφυγικό εποικισμό και τον κίνδυνο ισλαμοποιήσεως της πατρίδας μας στα επόμενα 50-70 χρόνια αποδεικνύουν την παραίτηση του Έλληνα από την ιστορία. Δεν αισθάνεται πλέον ικανός να διαμορφώσει ο ίδιος την ιστορική του εξέλιξη.

3. Επαναστατικότητα και ανάπτυξη

Η ανάπτυξη είναι ένα σύνθετο αποτέλεσμα τεσσάρων παραγόντων:
ιστορίας, κοινωνικής συνοχής, πολιτικής ποιότητας και οργανώσεως της οικονομίας.

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει ποτέ από την κρίση, όσο δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει αυτή την τριπλήν αλήθεια.

Με αυτή την έννοια γίνεται κατανοητό, ότι η παράδοση της επαναστατικότητας σε ένα Λαό αποτελεί μία ιστορική δυναμική, η οποία εάν δεν μετασχηματισθεί σε πολιτική ποιότητα τουλάχιστον φιλοπατρίας και σε συλλογικό αναπτυξιακό όραμα για το παρόν και το μέλλον, δεν χάνεται αλλά μετατρέπεται σε ένα κακοήθη όγκο μέσα στην κοινωνική συνείδηση του Λαού.

Το χειρότερο είναι, ότι ο Λαός δεν μπορεί ο ίδιος να συνειδητοποιήσει το προβλημά του, η διανόηση βρίσκεται σε βαθύ λήθαργο, διότι η άρχουσα ιδεολογία των εθνομηδενιστών κηρύττει, ότι η ιστορία έχει πεθάνει, ενώ το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει να παραδεχθεί, ότι η χώρα μας τελεί υπό κατοχήν ούτε θέλει να «ξυπνήσει » ο Λαός και να πάρει την όποια πρωτοβουλία στα χέρια του.

Γιαυτό η αναγέννηση της Ελλάδας μπορεί να αρχίσει μόνο με την ενεργοποίηση των πολιτών στις τοπικές κοινωνίες. Πρέπει να αναβιώσει η παράδοση του ελληνικού κοινοτισμού.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Αρνητικοί τρόποι σκέψεως και η «ουδετερότητα» του Σχολείου

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη



Ο τρόπος, που σκέπτεται ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων, είναι δυστυχώς μονοδιάστατος. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν ασχολείται καθόλου με τον τρόπο, που σκέπτεται ο Έλληνας, διότι έχει παρασυρθεί από το τσουνάμι της παγκοσμιοποιήσεως και απορρίπτει κάθε «εθνική εξειδίκευση». Ήδη το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει εισέλθει στο υπερθετικό επίπεδο της ισοπεδώσεως, που είναι η απαγόρευση του «διδακτισμού», δηλ. η αποφυγή παροχής συμβουλών στα παιδιά, ακόμη και του Δημοτικού, για τις αξίες, τις οποίες θα πρέπει να σέβονται και να ακολουθούν στην ζωή τους.

Παρ’όλα αυτά τα παιδιά υφίστανται πραγματική πλύση εγκεφάλου για την αποδοχή της διαφορετικότητας, σε σημείο μάλιστα να παροτρύνονται τα παιδιά, ακόμη και να τους επιβάλλεται, να βιώσουν την διαφορετικότητα με την ίδια την ύπαρξή τους.

Ας απαριθμήσουμε μερικά παραδείγματα λανθασμένου τρόπου σκέψεως:

  • Στην θέση της πραγματικότητας βάζουμε αυτό, που θα θέλαμε να συμβεί. Δεν μπορούμε γενικά να ξεχωρίσουμε το περιεχόμενο της εξωτερικής πραγματικότητας από τον εσωτερικό μας κόσμο και δυσκολευόμαστε να παραδεχθούμε την αυτοτέλεια και πολύ λιγότερο την προτεραιότητα της πραγματικότητας ως βάσεως εκκινήσεως της αντιδράσεως μας.

  • Στην θέση της κοινωνικής συλλογικότητας και του γενικού συμφέροντος πολλοί βάζουμε την ιδιοτέλεια και δίνουμε την προτεραιότητα στο δικό μας συμφέρον.

  • Στην θέση του ορθού και του λάθους βάζουμε τα πρόσωπα που συμπαθούμε ή αντιπαθούμε. Δηλ. δεν παραδεχόμαστε, ότι μπορεί να υπάρχει μία αντικειμενική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος και ότι μπορεί να υπάρχουν αρμοδιότερα κριτήρια για τον προσδιορισμό του ορθού, πάντως καταλληλότερα από αυτά που επιλέγουμε εμείς.

Σε αυτή την περίπτωση:

  • Εάν η διάκριση ανάμεσα σε ορθό και σε λάθος αφορά και εμάς, τότε χωρίς πολλή σκέψη είμαστε πεπεισμένοι, ότι το ορθό είναι με το μέρος μας. Έτσι ξεμπερδεύουμε εύκολα και προχωράμε ακάθεκτοι στην ζωή.

  • Εάν όμως δεχθούμε ότι το ορθό και ακόμη χειρότερα το δίκαιο, βρίσκεται από την άλλη πλευρά, αυτό μπορεί να προκαλέσει πολλές ανακατατάξεις στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους και ανατροπές στον τρόπο που σκεπτόμαστε.

Φοβούμαι. ότι η ιδιοτέλεια και η αυτοδικαίωση αποτελούν τα ισχυρότερα στοιχεία ψυχολογικής ασφάλειας για τον εαυτό μας, διότι, αν δεχθούμε ότι το κέντρο βάρους της ζωής μπορεί να βρίσκεται έξω από εμάς, τότε μας πιάνει ανασφάλεια και πανικός, νομίζουμε, ότι θα «χάσουμε » τον εαυτό μας. Γιαυτό προτιμάμε να κλεινόμαστε μέσα του. Ο εαυτός μας είναι το καβούκι μας!..


  • Σε μια άλλη περίπτωση, που η διάκριση ανάμεσα στο ορθό και το λάθος αφορά την συμπεριφορά άλλων προσώπων, προτιμούμε να πάρουμε το μέρος του προσώπου, που συμπαθούμε περισσότερο και απορρίπτουμε ασυζητητί την άποψη ή την συμπεριφορά του προσώπου που αντιπαθούμε ή που μας αφήνει αδιάφορους.


Οι λόγοι σε αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι δύο:

  • Η συμπάθεια μας για ένα πρόσωπο αποτελεί στην σκέψη μας προέκταση του εγωκεντρισμού μας. Επομένως, όπως θα δίναμε το δίκαιο στον εαυτό μας, έτσι ταυτιζόμαστε αυτομάτως με το πρόσωπο που συμπαθούμε.

  • Αν μία διαφορά απόψεων αφορά δύο πρόσωπα, με τα οποία δεν έχουμε κάποια προσωπική σχέση, δεν αναζητούμε τα κριτήρια εκείνα, που αντικειμενικά προσδιορίζουν το επίπεδο γνώσεων, οι οποίες απαιτούνται για μια ορθή κρίση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά απλουστεύουμε το θέμα, δηλ. το κατεβάζουμε και το εντάσσουμε στις δικές μας κατηγορίες κρίσεως, που είναι συνήθως κομματικές ή ευρύτερα ιδεολογικές ή απλώς και γενικώς ψυχολογικές.

Με τα συνήθη λοιπόν αυτά υπό-κριτήρια και χωρίς την γνώση των ειδικών ιστορικών και νομικών παραμέτρων του θέματος, χωριστήκαμε σε υποστηρικτές, άλλοι του Μανώλη Γλέζου και άλλοι της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο επεισόδιο, που συνέβη με την κατάθεση στεφάνου του Γερμανού πρεσβευτού στο Δίστομο, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι, οι οποίοι είδαν το θέμα ως προσβολή της Ελλάδας απέναντι στην «πολιτισμένη» Γερμανία και ως κίνδυνο προκλήσεως διπλωματικού επεισοδίου… αλά Πατσίφικο προφανώς!

Αυτή ήταν η αφορμή, για να γράψω αυτό το άρθρο.

Δεν με ενδιαφέρει η Ζωή Κωνσταντοπούλου αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έπραξε σωστά, μόνο που θα έπρεπε να είχε ενημερώσει προηγουμένως τον Μανώλη Γλέζο για την πρόθεσή της. Το είχε κάνει; Γνωρίζω πολύ καλά την νοοτροπία των Γερμανών και την επιθετική πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, τόσο στο θέμα της εξοφλήσεως των κατοχικών υποχρεώσεών της, όσο και στην ληστρική πολιτική της στην διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Μακάρι, να είχε δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο, για να μάθει όλη η Υφήλιος, τι χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα, ποιός είναι ο πολιτισμένος και ποιός όχι. Αλλά θα ήθελα να ήταν ο Γλέζος αυτός, που θα εμπόδιζε τον Γερμανό πρέσβυ να καταθέσει το στεφάνι. Ποιός θα τολμούσε να τον επικρίνει;

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Ανοικτή επιστολή προς τον Μανώλη Γλέζο

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Εμείς από… το χέρι, αυτοί από… τον λαιμό!

1. Η… Διστομία του Γερμανού πρέσβη

Το επεισόδιο (10-6-17) με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Μανώλη Γλέζο και την κατάθεση στεφάνου από τον πρέσβη της Γερμανίας στο μαρτυρικό Δίστομο, στην μνήμη των θυμάτων του ολοκαυτώματος από τα ναζιστικά κτήνη της Βέρμαχτ είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα.

Κατά την έποψη μας, οι λόγοι της σοβαρότητας, όπως γράψαμε και σε δυο προηγούμενα σχετικά άρθρα μας, είναι δύο:

α. Χάθηκε μία μοναδική ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και να μάθει ο κόσμος όλος για

  • τα εγκλήματα πολέμου, που διέπραξαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της Κατοχής και
  • για τις συμβατικές, ποινικές και επανορθωτικές υποχρεώσεις της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, τις οποίες το Βερολίνο αρνείται πεισματικά να εκπληρώσει και

β. Για να συσχετίσει ο Γερμανικός λαός και η παγκόσμια κοινή γνώμη την τότε συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα με την σημερινή επιδίωξη της, να μετατρέψει την ηρωική Ελλάδα των μεγάλων θυσιών στον Πόλεμο σε ένα αποικιακό κομμάτι της σύγχρονης εφαρμογής της ναζιστικής θεωρίας του Lebensraum (Ζωτικού χώρου) στην Ζώνη του Ευρώ.

Δυστυχώς ο Μ. Γλέζος έκανε το ασυγχώρητο λάθος, να υποδεχτεί τον Γερμανό πρέσβη ως έναν ανθρωπιστή ιδιώτη και ως μετανοημένο Γερμανό, ο οποίος ήθελε να καταθέσει στεφάνι στην μνήμη των θυμάτων, ως μία έμπρακτη και δημόσια απόδειξη , ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Γερμανικός λαός καταδικάζουν εκ των υστέρων τις ναζιστικές θηριωδίες και συμβολικά ζητούν συγγνώμη, ενώ καταθέτουν αίτημα φιλίας και συμφιλιώσεως των δύο λαών.

Όμως ο ίδιος ο Γερμανός πρέσβης, ο κ. Πέτερ Σόοφ, με επαγγελματική σαφήνεια ξεκαθάρισε τα πράγματα ( Συνέντευξη του στην «Καθημερινή», 25-6-17):

α. Παρέστη στο Δίστομο ως πρέσβης της χώρας του και όχι ως ιδιώτης. (Γιαυτό, προσθέτουμε , ότι το στεφάνι ήταν επίσημο, δηλ. έφερε στην ταινία του τα εθνικά χρώματα της Γερμανίας).

β. Παραδέχεται ότι είναι μία «δύσκολη στιγμή » για κάθε γερμανό πρέσβη, όταν εντέλλεται να εκπροσωπήσει την πατρίδα του σε χώρες και τόπους , όπου έχουν διαπραχθεί ναζιστικά εγκλήματα.

γ. Η γερμανική διπλωματία κατανοεί, όσους δεν θέλουν την συνεργασία με την Γερμανία εξαιτίας του παρελθόντος της. Όσο και αν οι Γερμανοί θέλουν την συμφιλίωση, αυτό δεν είναι εύκολο, διότι δεν παύουν να τους βλέπουν ως «απογόνους αυτών που διέπραξαν αυτές τις φρικαλεότητες».

δ. Η Γερμανική διπλωματία έχει ένα δύσκολο έργο να επιτελέσει:

  • πρέπει να παρακάμπτει το πρόβλημα των αποζημιώσεων, που είναι ένα «δύσκολο νομικό ζήτημα»
  • να επιμένει στην πρόταση της συμφιλιώσεως, παρόλο που ούτε και αυτό είναι εύκολο, αφού «μας βλέπουν ως απογόνους αυτών, που διέπραξαν αυτές τις φρικαλεότητες» και
  • να καλεί τους λαούς της Ευρώπης, να δώσουν την προτεραιότητα στο μέλλον, να «αναπτύξουμε ένα κοινό όραμα για την Ευρώπη», διότι «η επιθυμία να κάνουμε κάτι μαζί, είναι ισχυρότερη…..»

2. Τι είδε ο Μανώλης Γλέζος…

Άθελα του ο Γερμανός πρέσβης εντόπισε το λάθος του πρύτανη της Εθνικής μας Αντιστάσεως, Μανώλη Γλέζου. Περιγράφοντας την σκηνή που ο Γλέζος τον έπιασε από το χέρι και προχώρησαν μαζί για να καταθέσει ο πρέσβης το στεφάνι, ο κ. Σόοφ λέει: «Ο Μανώλης Γλέζος δεν μίλησε, απλώς κοιταχτήκαμε . Συγκινήθηκα βαθύτατα. Επειδή είναι ο Γλέζος με την ιστορία που έχει και λόγω της μεγαλοψυχίας, που έδειξε απέναντι σε μένα, κυρίως ως άνθρωπο και όχι ως πρέσβη της Γερμανίας»…

Να το πρόβλημα. Είμαστε ένας συναισθηματικός λαός αλλά και αφελής. Έχουμε πρόβλημα να αντιληφθούμε την πραγματικότητα. Ειδικά με τους ξένους δεν ξέρουμε να διαπραγματευτούμε, φερνόμαστε σχεδόν με δουλοπρέπεια. Ειδικά με τους Γερμανούς, αδυνατούμε να αντιληφθούμε τον κυνισμό τους και να ξεχωρίσουμε τα πρόσωπα από την επίσημη πολιτική του κράτους τους.

Η «γενναιόδωρη» χειρονομία του Μ. Γλέζου είχε μόνο αρνητικά αποτελέσματα για την Ελλάδα.

Πέρα από το γεγονός, ότι χάθηκε μία ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και μάλιστα χωρίς καμμία ευθύνη του ελληνικού κράτους, η χειρονομία του Μ. Γλέζου:

α. νομιμοποίησε το γερμανικό επιχείρημα, ότι οι σημερινοί Γερμανοί δεν ευθύνονται για τα εγκλήματα των πατέρων τους. Με στεντόρεια φωνή ο Μ. Γλέζος στην ομιλία του εδικαιολογείτο, ότι «Στο ποινικό δίκαιο τα παιδιά των εγκληματιών δεν ευθύνονται για τα εγκλήματα των γονέων τους»!...

Ασυγχώρητη άγνοια των δεδομένων. Οι ποινικές ευθύνες αφορούν πρόσωπα. Οι οικονομικές αποζημιώσεις αφορούν κράτη. Εξάλλου η Γερμανία έχει και συμβατικές υποχρεώσεις απέναντι στην Ελλάδα, που είναι το Κατοχικό δάνειο.

β. έδωσε την ικανοποίηση στους Γερμανούς, ότι οι Έλληνες είναι διηρημένοι και ότι μάλιστα οι «πολιτισμένοι» Έλληνες είναι αυτοί, που αντιλαμβάνονται τον «πολιτισμένο» χαρακτήρα της καταθέσεως του γερμανικού στεφανιού «μεταμέλειας» και «συμφιλιώσεως».

Ποιός θα πει στους Γερμανούς, ότι ο μόνος πολιτισμένος τρόπος μεταμέλειας και συμφιλιώσεως είναι η αναγνώριση των γερμανικών υποχρεώσεων απέναντι στην Ελλάδα; Όλα τα άλλα είναι καθρεφτάκια και χάνδρες για τους ιθαγενείς!....

Δεν με ενδιαφέρει η Κωνσταντοπούλου και ό,τι άλλο κάνει αλλά ως Έλληνας λυπάμαι, που ο Γερμανός πρέσβης «καθάρισε» και φέτος και μάλιστα τόσο θριαμβευτικά. Γιαυτό στο όνομα της δικαιοσύνης και της ανεξάρτητης People’s diplomacy από εδώ και στο εξής θα αναφέρω την γερμανική υποκρισία στο θέμα των αποζημιώσεων ως γερμανική… Διστομία!

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Αναρχικοί, μπαχαλάκηδες, και…

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Επειδή στο προηγούμενο άρθρο μου «Η ανατομία της τρομοκρατίας » ακολούθησε ένα σχόλιο, ότι δεν πρέπει να συγχέω τους αναρχικούς με τους μπαχαλάκηδες, επανέρχομαι με ορισμένες διευκρινίσεις:

1. Προσωπικά, λίγο θα στεναχωρηθώ, εάν η «δημοκρατία» που έχουμε, δεν αποτελεί τον κοινό παρονομαστή επικοινωνίας με συνομιλητές του αναρχικού χώρου ή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή έστω, με αγανακτισμένους νέους χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογία.

Όμως ως κοινωνιολόγος επιμένω στην αποδοχή δυο βασικών αρχών του όποιου κοινωνικού βίου:
  •  Ότι αυτός ο χώρος που ζούμε, που λέγεται «Ελλάδα»,θα ήθελα να έχει ένα επίπεδο πολιτισμού, επίπεδο ανθρώπων και επίπεδο επικοινωνίας.
  •  Ότι οι όποιες ιδέες και πράξεις μας θα πρέπει να μπορούν να αποτιμώνται αντικειμενικά.
Μόνο ένας φανατικός νεοφιλελεύθερος θα μπορούσε να απορρίψει την διάσταση της αντικειμενικότητας με το επιχείρημα «εγώ είμαι άτομο, έχω την υποκειμενική μου άποψη, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, θέλω να κάνω ότι μου αρέσει». Μήπως τελικά απάνθρωποι νεοφιλελεύθεροι και αναρχικοί συγκλίνουν;

Αν δεχόμαστε, ότι η κοινωνική ζωή είναι η πλέον αντικειμενική (θετική, ή αρνητική) διάσταση της ζωής, τότε θα πρέπει να συμφωνήσουμε πάνω στα κριτήρια της αντικειμενικότητας.

Η όποια πράξη μας, εάν θέλουμε να σπάζει το φράγμα της ιδιωτεύσεως και να εκβάλλει μέσα στην κοινωνία, θα πρέπει να διαθέτει δύο χαρακτηριστικά:
  •  Την πολιτική ως κοινωνική προστιθέμενη αξία. Πρέπει να συμβάλλει στον πολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας 
  •  Την αναφορά στον Λαό. Η πολιτική αποτελεί μία σύνθετη κοινωνική λειτουργία, όπου ενώνονται: ο Λαός ως συλλογικό υποκείμενο-σημείο αναφοράς και η προοπτική του μέλλοντος.
Η πολιτική επιτυχία μιας στρατευμένης πράξεως έγκειται στον προσανατολισμό του Λαού προς το μέλλον.

Η ιδεολογία είναι ιδεολογία, μόνο εφόσον διαθέτει όραμα και η πολιτική παίρνει τον χαρακτήρα υλοποιήσεως του οράματος .

Άρα η σχέση ιδεολογικού οράματος και πολιτικής είναι αντικειμενική και κοινωνιολογικώς μετρήσιμη με βάση την αποτελεσματικότητα των επιλεγμένων μορφών πολιτικής δράσεως.

2. Η αναρχία είναι ιδεολογία και όχι μπαχαλακισμός, μόνο εφόσον αποβλέπει σε μία εναλλακτική μορφή κοινωνίας.

Η πορεία προς μία κοινωνία αποτελεί μία μακρά ουτοπική διαδρομή με πολλές φάσεις. Η στρατηγική αυτού του αγώνα περνά μέσα από ενδιάμεσες μορφές αμέσου δημοκρατίας. Όσο περισσότερο ένας λαός εισέρχεται στον χώρο της εξουσίας, περιορίζει το μονοπώλιο εξουσίας του συστήματος και επομένως η μορφή εξουσίας μετασχηματίζεται από ένα καθετοποιημένο σε ένα ολικό και πιο οριζόντιο τρόπο πολιτικής οργανώσεως της κοινωνίας.

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι αναρχικοί θα πρέπει να είναι οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές των λαϊκών αγώνων.

3. Στην Ελλάδα δυστυχώς οι δράσεις των αυτοκαλούμενων ως αναρχικών δίνουν την εικόνα, ότι υπονομεύουν τους όποιους λαϊκούς αγώνες.

Τελικά ποιός είναι ο ρόλος τους;

Οι μόνοι που ωφελούνται από την δράση των αναρχικών, είναι το ίδιο το σύστημα της εξουσίας .

Οι πράξεις βίας, οι συνεχείς επιθέσεις με μολότοφ είναι έργο αναρχικών ή όχι;

Τι είναι οι μολοτοφητζήδες, όπως τους λέω, είναι αναρχικοί ή μπαχαλάκηδες;

Τι ρόλο παίζουν ομάδες κρούσεως του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων;

Ποιος μπορεί να είναι ο πολιτικός χαρακτήρας των νυκτερινών τους εξορμήσεων;

Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα, που έχει εγκατασταθεί μέσα στην «Βουλή των Ελλήνων», την έχει μετατρέψει σε βάση εξορμήσεως κατά των συμφερόντων του Λαού, λειτουργεί ως ομάδα κρούσεως για πράξεις βίας κατά του Λαού , οι οποίες έχουν ως συνέπεια την φυσική εξόντωση των αδυνάτων πολιτών και το κυνήγι κεφαλών κατά των νέων μας, οι οποίοι, για να σωθούν, ζητούν κοινωνικό άσυλο στο εξωτερικό!…….

Από πλευράς λοιπόν συνεπειών οι πράξεις των αποκαλούμενων ως αναρχικών αποτελούν πλημμελήματα μπροστά στα πολιτικά κακουργήματα των πολιτικών προσώπων κατά του Λαού.

Όμως το πολιτικό μας σύστημα τρίβει τα χέρια του από την χαρά του, διότι έχει απέναντί του όχι τις αντιδράσεις του Λαού αλλά τις βίαιες αντιδράσεις των αναρχικών. Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει, ότι μόνο ο Λαός μπορεί να το ανατρέψει και όχι οι αναρχικοί. Το συμφέρει μάλιστα να εμφανίζεται και ως θύμα.

Επιπλέον οι αντιδράσεις των αναρχικών φοβίζουν τον Λαό και εμποδίζουν την κάθοδο του σε δημόσιες αγωνιστικές εκδηλώσεις.

Ο καλοπροαίρετος πολίτης διερωτάται:

Μήπως οι αναρχικοί υπάρχουν, για να εμποδίζουν την ενεργοποίηση του Λαού;

Μήπως δεν θέλουν την ενεργοποίηση του Λαού, για να μην χάσουν οι ίδιοι την υποτιθεμένη μαχητική «πρωτοπορία» τους;

Εμείς, που αισθανόμαστε μέρος του Λαού με μεγάλη ευχαρίστηση θα κάνουμε την διάκριση ανάμεσα στους αναρχικούς και τους μπαχαλάκηδες. Όμως, όσοι θέλουν να αναγνωρίζονται ως ιδεολόγοι αναρχικοί, γιατί δεν καταγγέλλουν τους μπαχαλάκηδες, γιατί δεν αποκηρύσσουν την βία και δεν συστρατεύονται με τον Λαό για την προστασία των αγωνιστικών συγκεντρώσεων του και την ενίσχυση της πολιτικής του αποτελεσματικότητας;

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ζωή Κωνσταντοπούλου ή Μανώλης Γλέζος;

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


1. Η γερμανική πολιτική

Η επίσημη γερμανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα για τα εγκλήματα των Ναζί αναλύεται ως εξής:

  • Από τον πόλεμο και μετά και ιδιαιτέρως μετά την ενοποίηση της το 1990, η Γερμανία σε κάθε ευκαιρία τονίζει, ότι δεν αναγνωρίζει οποιαδήποτε υποχρέωση προς την Ελλάδα εξ αιτίας της γερμανικής κατοχής. Δεν αναγνωρίζει ούτε το αναγκαστικό διακρατικό κατοχικό δάνειο της Ελλάδας προς την Γερμανία, το οποίο σημειωτέον είχε αναγνωρίσει ο ίδιος ο Χίτλερ, δεν αναγνωρίζει καμμία υποχρέωση από την καταλήστευση της χώρας μας τόσο σε φυσικούς πόρους όσο και σε πολιτιστικούς θησαυρούς. Τέλος δεν αναγνωρίζει υποχρεώσεις απέναντι στα θύματα των δεκάδων ολοκαυτωμάτων στην χώρα μας. 

Μέχρι το 1990 η Γερμανία χρησιμοποιούσε το επιχείρημα, ότι οι όποιες υποχρεώσεις της θα καταστούν απαιτητές μετά την ενοποίηση της. Επειδή μετά την ενοποίηση δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα, το άλλαξε και το αντικατέστησε με το «είναι πλέον πολύ αργά, οι όποιες υποχρεώσεις μας έχουν παραγραφεί»… ’Ομως τα εγκλήματα πολέμου, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καθώς και οι διακρατικές υποχρεώσεις δεν παραγράφονται.

  •  Η Γερμανική κυβέρνηση περιορίζεται σε μια πολιτική «συμφιλιώσεως» των δυο λαών (Γερμανίας και Ελλάδας ) με υποχρέωση της μεν Γερμανίας να παραδεχθεί την διάπραξη των ναζιστικών εγκλημάτων, να αποδεικνύει δημοσίως, ότι τα καταδικάζει με συμβολικές πράξεις , όπως καταθέσεις στεφάνων στα μνημεία των θυμάτων και έκφραση συγνώμης. Οι πρόεδροι της Γερμανίας, όπως ο Γιοχάνες Ράου και ο Γιόαχιμ Γκάουκ έχουν ζητήσει επισήμως συγγνώμη εκ μέρους του γερμανικού λαού για τα εγκλήματα των Ναζί .Τέλος η Γερμανία δέχεται να μείνουν τα εγκλήματα των Ναζί στην μνήμη της Γερμανικής νεολαίας με επισκέψεις σχολείων της Γερμανίας στους τόπους ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα καθώς και σε άλλες χώρες της Ευρώπης
  • Την μόνη υποχρέωση, που προτείνουν οι Γερμανοί για τους Έλληνες είναι... να ξεχάσουν για πάντα τις όποιες οικονομικές απαιτήσεις τους εις βάρος της Γερμανίας!

Ώ της μεγαλοψυχίας και της υποκρισίας!!!

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, δυστυχώς, δεν έχουν διάθεση (Το λέμε έτσι κομψά) να πιέσουν την Γερμανία για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της. Ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας  Προκ. Παυλόπουλος υπήρξε ευπειθώς σαφής: «Δεν θα επιδιώξουμε την μονομερή διεκδίκηση των απαιτήσεών μας»…

Τελικά το θέμα μετατίθεται στις... γερμανικές καλένδες και εξαρτάται αποκλειστικά από την «καλοσύνη» των Γερμανών!!

Ζούμε σήμερα ένα πολύ θλιβερό και απογοητευτικό φαινόμενο για το μέλλον της Ευρώπης. Η Γερμανία καταδικάζει μεν τον Ναζισμό ως σύνολο, αλλά αναβιώνει ένα «συμβατό» κομμάτι της πολιτικής του Χίτλερ, που είναι η περιβόητη θεωρία του Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Η Γερμανία θέλει να επιβάλει την οικονομική της επικυριαρχία σε όλη την Ευρώπη και να μετατρέψει τα ασθενέστερα μέλη της ΕΕ σε αποικίες της.

Ειδικά, το επιθετικό μένος κατά της Ελλάδας, το οποίο αγγίζει τα όρια του μίσους και η αφαίμαξη της οικονομίας και της κοινωνίας της χωρίς έλεος, έχουν όλα τα χαρακτηριστικά μιάς νέας γερμανικής κατοχής της πατρίδας μας και μάλιστα χωρίς προοπτική απελευθερώσεως.

Η άποψή μας είναι, ότι η Γερμανία, όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη της Ελλάδας, αλλά αντιθέτως θέλει να κερδίζει χρόνο μέχρι να φθάσουμε στα όρια της οικονομικής ασφυξίας και αυτό τόσο για λόγους τιμωρητικούς, όσο και για να διογκωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας σε τέτοιο σημείο, ώστε μόνο με την παραχώρηση της εκμεταλλεύσεως της ελληνικής ΑΟΖ στους «Δανειστές» να μπορεί να αποπληρωθεί…

Στο Δίστομο δυστυχώς χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και να πληροφορηθούν όλοι οι Γερμανοί και όλη η Υφήλιος τα εγκλήματα των Γερμανών στην Ελλάδα και ότι η Γερμανία, που μας δασκαλεύει με την αρχή PACTA SUNT SERVANDA (Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται), είναι αυτή που οφείλει τα περισσότερα στην Ελλάδα.

2. Ζωή ή Μανώλης;

Με τα συνήθη υπο-κριτήρια συμπάθειας-αντιπάθειας, πολιτικών προτιμήσεων ή απωθημένων ή λόγω της γνωστής τάσεως, να έχουμε άποψη για όλα χωρίς γνώση των ιδιαίτερων παραμέτρων, που καθορίζουν ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως αυτό των γερμανικών υποχρεώσεων απέναντι στην Ελλάδα, χωριστήκαμε σε υποστηρικτές, άλλοι του Μανώλη Γλέζου και άλλοι της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο επεισόδιο, που συνέβη με την κατάθεση στεφάνου του Γερμανού πρεσβευτού στο Δίστομο, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι, οι οποίοι είδαν το θέμα ως προσβολή της Ελλάδας απέναντι στην «πολιτισμένη» Γερμανία και ως κίνδυνο προκλήσεως διπλωματικού επεισοδίου….αλά Πατσίφικο προφανώς!

Ζωή ή Μανώλης λοιπόν;

Τα κριτήρια κρίσεως του συγκεκριμένου θέματος ανήκουν αντικειμενικά σε δυο επίπεδα:

  • Την πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα για τα εγκλήματα των Ναζί και 
  • Την πολιτική της Ελλάδας για την διεκδίκηση του κατοχικού χρέους, των αποζημιώσεων των θυμάτων και των πολεμικών επανορθώσεων.

Το πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκονται τα ιστορικά δικαιώματα και οι ιστορικές υποχρεώσεις ανάμεσα στις δύο χώρες και όχι τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο.

Επομένως ο Γερμανός που ήθελε να καταθέσει το στεφάνι της πατρίδας του δεν ήταν ένας σύγχρονος «προσκυνητής» στον τόπο του μαρτυρίου των θυμάτων του Διστόμου, ούτε ένας «Ευρωπαίος», ο οποίος ήθελε να αποδείξει, ότι η πατρίδα του είναι μία πολιτισμένη χώρα, ότι με την κατάθεση του στεφάνου καταδικάζει δημοσίως τα εγκλήματα των Ναζί για λογαριασμό των σημερινών Γερμανών, οι οποίοι στο κάτω- κάτω δεν έχουν καμμία υποχρέωση απέναντι μας, αφού δεν είναι αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα…

Ο Γερμανός που κατέθεσε το στεφάνι με τα χρώματα της γερμανικής σημαίας πάνω στην ταινία του είναι ο πρεσβευτής, ο επίσημος εκπρόσωπος της Γερμανίας στην χώρα μας. Δεν μας ενδιαφέρει το όνομα του, δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα του, αφού αυτά δεν ενδιαφέρουν ούτε την ηγεσία της πατρίδας του. Η Γερμανική κυβέρνηση είναι αυτή, που τον διέταξε να μεταβεί στο Δίστομο και με ύφος μετανοούσης Μαγδαληνής να κατάθεση στεφάνι στην μνήμη των θυμάτων…

Δυστυχώς ο Μανώλης Γλέζος με μία επιπόλαιη μεγαλοψυχία θυσίασε αυτή την ευκαιρία και έδωσε την ικανοποίηση στους Γερμανούς, ότι οι Έλληνες είμαστε διηρημένοι και στο θέμα αυτό.

Κρίμα!

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Μανώλης Γλέζος και η ιστορία αντίστροφα!...

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


1. Η παθολογία του τρόπου που σκεπτόμαστε

Ο τρόπος, που σκέπτεται ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων είναι δυστυχώς μονοδιάστατος.

Ένα από τα λάθη που κάνουμε, είναι να βάζουμε στην θέση του ορθού και του λάθους τα πρόσωπα που συμπαθούμε ή αντιπαθούμε. Προτιμούμε να πάρουμε το μέρος του προσώπου, που συμπαθούμε περισσότερο και απορρίπτουμε ασυζητητί την άποψη ή την συμπεριφορά του προσώπου, που αντιπαθούμε ή που μας αφήνει αδιάφορους.

Δεν αναζητούμε τα κριτήρια εκείνα, που αντικειμενικά προσδιορίζουν το επίπεδο γνώσεων, οι οποίες απαιτούνται για μία ορθή κρίση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά απλουστεύουμε το θέμα, δηλ. το κατεβάζουμε και το εντάσσουμε στις δικές μας κατηγορίες κρίσεως, που είναι συνήθως κομματικές ή ευρύτερα ιδεολογικές ή απλώς και γενικώς συναισθηματικές.

Με τα συνήθη λοιπόν αυτά υπό-κριτήρια χωριστήκαμε σε υποστηρικτές, άλλοι του Μανώλη Γλέζου και άλλοι της Ζωής Κωνσταντοπούλου, στο επεισόδιο, που συνέβη με την κατάθεση στεφάνου του Γερμανού πρεσβευτού στο Δίστομο, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι, οι οποίοι είδαν το θέμα ως προσβολή της Ελλάδας απέναντι στην «πολιτισμένη» Γερμανία και ως κίνδυνο προκλήσεως διπλωματικού επεισοδίου….αλά Πατσίφικο προφανώς!

2. Ζωή    ή Μανώλης ;

Τα κριτήρια κρίσεως του συγκεκριμένου θέματος ανήκουν αντικειμενικά σε δύο επίπεδα :
  •  Την πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα για τα εγκλήματα των Ναζί και 
  •  Την πολιτική της Ελλάδας για την διεκδίκηση του κατοχικού χρέους, των αποζημιώσεων των θυμάτων και των πολεμικών επανορθώσεων.
Το πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκονται τα ιστορικά δικαιώματα και οι ιστορικές υποχρεώσεις ανάμεσα στις δύο χώρες και όχι τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο.

Επομένως ο Γερμανός, που ήθελε να καταθέσει το στεφάνι της πατρίδας του, δεν ήταν ένας σύγχρονος «προσκυνητής» στον τόπο του μαρτυρίου των θυμάτων του Διστόμου, ούτε ένας «Ευρωπαίος», ο οποίος ήθελε να αποδείξει, ότι η πατρίδα του είναι μία πολιτισμένη χώρα, ότι με την κατάθεση του στεφάνου καταδικάζει δημοσίως τα εγκλήματα των Ναζί για λογαριασμό των σημερινών Γερμανών, οι οποίοι στο κάτω- κάτω δεν έχουν καμμία υποχρέωση απέναντι μας, αφού δεν είναι αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα…..

Ο Γερμανός, που κατέθεσε το στεφάνι με τα χρώματα της γερμανικής σημαίας πάνω στην ταινία του, είναι ο πρεσβευτής, ο επίσημος εκπρόσωπος της Γερμανίας στην χώρα μας. Δεν μας ενδιαφέρει το όνομα του, δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα του, μας ενδιαφέρει μόνο η πολιτική της χώρας του, η οποία επιεικώς μόνο ως υποκριτική μπορεί να χαρακτηρισθεί, αφού η Γερμανία περιορίζεται σε συμβολικές πράξεις μετανοίας και καταδίκης του Ναζισμού, αλλά παράλληλα αρνείται κάθε συζήτηση ακόμη και για την εξόφληση του αναγκαστικού κατοχικού δανείου της Ελλάδας προς την Ναζιστική Γερμανία, το οποίο αναγνώριζε ο ίδιος ο Χίτλερ! Τι να προσθέσουμε για την σημερινή ληστρική και ισοπεδωτική πολιτική της Γερμανίας για την διαχείριση του ελληνικού δημοσίου χρέους, που μόνο ως επιβολή μιάς νέας γερμανικής κατοχής μπορεί να χαρακτηρισθεί….

Στο Δίστομο χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και να μάθει ολόκληρος ο πλανήτης, ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί, που χρωστάνε περισσότερα στην Ελλάδα και ότι στην πραγματικότητα έχουν αναβιώσει την ναζιστική πολιτική του Ζωτικού χώρου ( Lebensraum ) στην Ευρωζώνη!

Δεν με ενδιαφέρει η Κωνσταντοπούλου και ό,τι άλλο κάνει, αλλά θέτω το ερώτημα: πώς θα κρίναμε το γεγονός, αν ο Μανώλης Γλέζος ήταν αυτός, που θα εμπόδιζε τον Γερμανό πρεσβευτή να καταθέσει το στεφάνι; Δεν θα τον χειροκροτούσε όλη η Ελλάδα, ακόμη και η υπόλοιπη Ευρώπη; Φαντάζεσθε, τι θα άκουγε η Κωνσταντοπούλου, αν αντιδρούσε στην ενέργεια του Γλέζου και έπιανε από το χέρι τον πρέσβυ και τον συνόδευε προστατευτικά να καταθέσει το στεφάνι; Τι « πουλημένη » θα την έλεγαν, τι « προδότρια », τι « γερμανοτσολιαρού », κ.τ.λ.…..

Ο Μανώλης Γλέζος αυθόρμητα μεν αλλά χωρίς να αναλογισθεί το διακύβευμα της στιγμής, την μοναδικότητα της αξίας της, όχι μόνο αχρήστευσε αυτή την ευκαιρία, αλλά έδωσε επιπροσθέτως το δικαίωμα στους Γερμανούς να λένε, ότι οι Έλληνες είναι διηρημένοι, να επαίρονται οι θύτες για την ανωτερότητά των προθέσεών τους και ότι αυτή η ανωτερότητα τους αναγνωρίσθηκε από τον πλέον αρμόδιο, τον ηγέτη- σύμβολο της ελληνικής Εθνικής αντιστάσεως!.......

Κρίμα, Μανώλη Γλέζο, δεν άντεξες το βάρος της ιστορίας σου.

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »