Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2020

Το 1821 θα μας σώσει για δεύτερη φορά

Του Ηλία Φιλιππίδη


«ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ 2021-2121»

Σκέψεις αναστοχασμού για το νόημα της επετείου της Εθνικής Παλιγγενεσίας Πρωτοβουλία διαφωτίσεως με σημαιοφόρο την ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΠΥΡΟΥ ΜΟΥΣΤΑΚΛΗ

Η επέτειος της Παλιγγενεσίας ως αφετηρία για ένα νέο Ξεκίνημα, για μία νέα ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ μέχρι το τέλος του αιώνα.

1. Δεν θέλουμε η επέτειος των 200 χρόνων της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας να πάρει τον χαρακτήρα μνημοσύνου της Επαναστάσεως του Γένους κάτω από συνθήκες εξαντλήσεως των ιστορικών του αποθεμάτων, με τον κίνδυνο ο Ελληνισμός να εξαφανισθεί, έπειτα από μία εντυπωσιακή πορεία 5.000 ετών.

Θέλουμε να αξιοποιήσουμε τον ιστορικό και ψυχολογικό δυναμισμό που εκπέμπει η επέτειος της Παλιγγενεσίας, για να προβληματισθούμε και να αγωνισθούμε για μία Νέα ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ μέχρι το τέλος του αιώνα. Το 1821 θα μας σώσει για δεύτερη φορά.

Να συμβάλλουμε στην δημιουργία των προϋποθέσεων, ώστε να μπορούν οι Έλληνες να εορτάζουν και τις επόμενες επετείους, τα 300 και τα 400 χρόνια κτλ. και μάλιστα υπό καλύτερες συνθήκες από αυτές που γιορτάσαμε τα 100 χρόνια και σήμερα τα 200, ως όμηροι των Μνημονίων και με τους Τούρκους να ονειρεύονται την παλινόρθωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας!...

2. Το ΧΡΥΣΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Σήμερα το μεγάλο Εθνικό Ζητούμενο έχει τέσσερις μορφές:

  • Α.) Εξασφάλιση της εθνικής μας ακεραιότητας και ασφάλειας έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας. Πρέπει όλοι οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουμε, ότι δεν υπάρχουν ούτε σύμμαχοι ούτε εταίροι αλλά μόνο ωμά και απροκάλυπτα συμφέροντα. Όλες οι αποφάσεις μας θα πρέπει να λαμβάνονται κάτω από δύο προϋποθέσεις:

  • α. 1) ότι στα δύσκολα θα είμαστε μόνοι μας και

  • α. 2) ότι η προτεραιότητα του εθνικού μας συμφέροντος απαιτεί μία ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, χωρίς να είμαστε προβλέψιμοι και δεδομένοι.

  • Β.) Εθνική συσπείρωση του λαού μας. Γι’ αυτό απαιτείται:

  • β. 1) ατομική και συλλογική αυτοσυνειδησία με κέντρο την ελληνική εθνική συνείδηση. Αυτό σημαίνει προτεραιότητα στον έμπρακτο πατριωτισμό. Δηλ:

  • β. 2) να προηγείται πάντα το εθνικό συμφέρον και το γενικό καλό. Το ατομικό συμφέρον να έπεται. Όσοι προτάσσουν το ατομικό τους συμφέρον να ξέρουν, ότι εγκληματούν εις βάρος των παιδιών τους. Αυτό δυστυχώς συνέβη με τις γενιές της Μεταπολιτεύσεως. 

  • β. 3) να δίνουμε προτεραιότητα σε ό,τι μας ενώνει και όχι σε ό,τι μας χωρίζει. Η διχόνοια υπήρξε διαχρονικά ο μεγαλύτερος εχθρός του Ελληνισμού και έχουμε πληρώσει τις συνέπειές της πολύ ακριβά και 

  • β. 4) πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε. Χωρίς συνεργασία δεν αξιοποιείται ο κόπος μας και δεν προάγεται η ανάπτυξη.

  • Γ.) Διαρκής αναπαραγωγή του Διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού μας:

  • γ. 1) να γνωρίζουμε το περιεχόμενο της πολιτισμικής μας ταυτότητας, τον πνευματικό της πλούτο και τον τρισυπόστατο χαρακτήρα της, που είναι: ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, η Ορθοδοξία και το Βυζάντιο, ο Νεότερος ελληνικός πολιτισμός. Γενικώς η φιλομάθεια του κάθε Έλληνα αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση του μέλλοντός μας. Άλλο το θέμα τι κάνει ή δεν κάνει το σχολείο. Η αγάπη για το βιβλίο και τον πολιτισμό πρέπει να ξεκινούν από το σπίτι. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα ελέγχεται απόλυτα από το πολιτικό σύστημα, το οποίο δεν φημίζεται για την ευαισθησία του απέναντι στον πολιτισμό μας ούτε δείχνει διάθεση να «ξυπνήσει» ο λαός μας.

  • γ. 2) να σεβόμαστε τις παραδόσεις μας και τα μνημεία του πολιτισμού μας. Θα έπρεπε η αρχαιοκαπηλία να τιμωρείται αυστηρότερα. Οι δήμαρχοι των πόλεων και τα πολιτιστικά σωματεία θα πρέπει να ξεκινήσουν εκστρατεία προστασίας των μνημείων και των παραδοσιακών κτηρίων από τον αντιαισθητικό βανδαλισμό των παρανοϊκών γραφημάτων και να καθιερώσουν εβδομάδα τοπικού πολιτισμού στα σχολεία. 

  •  γ. 3) η Ακαδημία Αθηνών και τα πολιτιστικά σωματεία να εφαρμόζουν ένα διαρκές πρόγραμμα λαϊκής επιμορφώσεως για όλα τα μορφωτικά επίπεδα με σκοπό την προβολή του Διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού, την παγκόσμια κατάσταση της εποχής μας και την ανθρώπινη ποιότητα.

  • Δ.) Επένδυση στον άνθρωπο και τις αξίες:

  • δ. 1) η κατάρρευση του αξιακού μας συστήματος. Ο άξονας συγκροτήσεως του κάθε πολιτισμού είναι το αξιακό του σύστημα. Με βάση τις αξίες κρίνεται, τι είναι πρόοδος και τι είναι παρακμή. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι η σημερινή μας κατάσταση δεν είναι μία κρίση, που θα περάσει, όταν βγούμε στις αγορές ή όταν το 2060 θα έχουμε εξοφλήσει το75% του Δημοσίου χρέους, αλλά πρόκειται για μία γενικευμένη παρακμή, που άρχισε με την βαθμιαία διάβρωση και την τελική κατάρρευση του αξιακού μας συστήματος. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονικό όριο για την αποκατάσταση και την επικαιροποίηση ενός αξιακού συστήματος ούτε …Δανειστές αξιών, από τους οποίους θα μπορούσαμε να δανεισθούμε τις αξίες που μας λείπουν. Εξαρτάται από εμάς απολύτως.

Με τι μούτρα θα πάμε, ιδιαίτερα οι πολιτικοί μας, να καταθέσουμε στεφάνια στις προτομές των ηρώων την 25η Μαρτίου 2021; Οι Αγωνιστές του 21 έδιναν το βιός τους και την ζωή τους για την ελευθερία της Πατρίδας μας και εμείς οι «μορφωμένοι» και «προοδευτικοί» την οδηγήσαμε στην κατάρρευση. Δεν αποκλείεται εκείνη την ημέρα οι ανδριάντες των ηρώων να ζωντανέψουν αλλά μόνο για ένα λόγο, για να μας φτύσουν!

  • δ. 2) η ανάγκη δημογραφικής επάρκειας και πολιτισμικής ταυτότητας. Η ισορροπία μεταξύ ανθρώπου, κοινωνίας και πολιτισμού έχει διπλό χαρακτήρα, ποιοτικό και ποσοτικό.

Η πολυπολιτισμικότητα πρέπει να παραμείνει το κύριο χαρακτηριστικό του παγκόσμιου πολιτισμού. Βασική προϋπόθεση είναι η διατήρηση της ταυτότητας και της διακριτότητας όλων των πολιτισμών. Αυτοί που μιλάνε για πολυπολιτισμικότητα και εννοούν την ανάμειξη των πολιτισμών, δεν καταλαβαίνουν, ότι έτσι δημιουργούν έναν παγκόσμιο χυλό και πνίγουν την πολυπολιτισμικότητα στην πηγή της;

Η δημογραφική κατάρρευση του Ελληνισμού έχει ήδη αρχίσει. Με δείκτη γεννητικότητας 1,29 οι Έλληνες θα έχουν εξαφανισθεί μέχρι το 2130 χωρίς ούτε ένα μετανάστη. Με τους μετανάστες, που θα μείνουν στην χώρα μας, εάν δεν σταματήσουν οι ροές, η χώρα μας θα έχει ισλαμοποιηθεί το αργότερο μέχρι το 2070. Οι Τοπικές κοινωνίες πρέπει να πάρουν πρωτοβουλία για την ενίσχυση των πολύτεκνων οικογενειών. Η υποστήριξη του κράτους στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι επικουρική. Μεταναστευτική πολιτική για μία μικρή χώρα που θέλει να επιζήσει, σημαίνει ότι:

  • δ. 3) η χώρα μας κηρύσσεται κεκορεσμένη και κλείνει ακόμη και για ζητούντες άσυλο. Να απαιτούμε από την FRONTEX να επιστρέφουν όλοι στην Τουρκία, εκτός από εκείνους, στους οποίους θα παραχωρούν άσυλο άλλες ευρωπαϊκές χώρες και

  • δ. 4) κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα για όλους. Πρέπει να καταλάβουμε, ότι το μεταναστευτικό είναι πρωτίστως θέμα γεωπολιτικό και μακροπρόθεσμο και δευτερευόντως βραχυπρόθεσμο και ανθρωπιστικό. Τα νοσοκομεία είναι οι κατ’ εξοχήν ναοί της ανθρώπινης ανάγκης αλλά και αυτά έχουν ορισμένο αριθμό κλινών. Άντε να βάλουμε και μερικά ράτζα. Πόσες κλίνες διαθέτει η Ελλάδα, για να πρέπει να δεχθεί τους κατατρεγμένους δύο ηπείρων, όταν μάλιστα η διαχρονική Τουρκία και οι όποιοι φανατικοί ιμάμηδες θέλουν να τους εργαλειοποιήσουν

  • δ. 5) η αποκατάσταση του αξιακού μας συστήματος. Ενώ διαθέτουμε έναν τεράστιο αξιακό πολιτισμό αιώνων, το οικοδόμημα του Διαχρονικού πολιτισμού μας έχει μείνει ημιτελές: Δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε έναν Σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό και ένα σύγχρονο ελλαδικό κράτος. Η αποκατάσταση και η επικαιροποίηση θα είναι ένα κτίσιμο ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΤΩ με πρωτοβουλία των Τοπικών κοινωνιών και μιάς στρατευμένης Διανοήσεως. Τα οικοδομικά υλικά είναι πρωτίστως οι αξίες.

3. ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ ΤΟΥ ΑΞΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ

Αποτελείται από πέντε θεμελιώδεις αξίες, που είναι:

  • α. ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ως αξία και ως υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τόσο απέναντι στους συνανθρώπους του, όσο και απέναντι στο σύνολο της κοινωνίας, ως βάσεως της δημοκρατίας και του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του πολιτισμού μας.

  • β. οι ΑΞΙΕΣ. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα αυτιστικό όν. Ο εγωκεντρισμός, βρίσκεται στον αντίποδα του ανθρωπισμού, διότι ο άνθρωπος λειτουργεί ως ένα ανοικτό σύστημα, είναι ένα αναφορικό όν, δηλ. επιβεβαιώνει και απολαμβάνει την ύπαρξή του ως φορέας και λειτουργός αξιών.


Τέτοιες αξίες είναι η αγάπη για τον άνθρωπο και την φύση, η φιλοπατρία, η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η δημιουργία σκέψεως, γνώσεως και εκφράσεως.

  • γ. το ΕΘΝΟΣ ως ιστορία, πολιτισμός και οικουμενικός Ελληνισμός με κύριες αξίες την προσφορά στον άνθρωπο, την επιστήμη και τον πολιτισμό.

  • δ. η ΠΑΤΡΙΔΑ ως τόπος, ως κοινωνία και ως κράτος με κύριες αξίες την εθνική ανεξαρτησία και την εθνική αξιοπρέπεια.

  • ε. η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο. Οι βασικές αρχές της είναι η λαϊκή κυριαρχία, η συμμετοχή, η κοινωνική πρωτοβουλία, η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η συνεργασία και

  • στ. η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. Πρέπει να αναβιώσει η ελληνική κοινότητα, που είναι το κύτταρο της διαχρονικής ιστορικής παρουσίας και η παιδομάνα του Ελληνισμού.


Οι πέντε αυτές αξίες είναι πολιτικώς και κοινωνικές ισότιμες και δεν έχουμε το δικαίωμα να παραμελούμε μία από αυτές ή να στρέφουμε την μία κατά της άλλης.

5. ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ.

Θέλουμε να συμβάλλουμε στην αναβίωση του πνεύματος αντιστάσεως του λαού μας με αναφορά στους αγώνες του 1821. Η αναβίωση του αγωνιστικού και αντιστασιακού πνεύματος του λαού μας είναι απαραίτητη, όχι μόνο λόγω της επιθετικής πολιτικής της Τουρκίας, η οποία είναι διαχρονική και δεν πρόκειται να λήξει, όσες τυχόν συμφωνίες και αν γίνουν, αλλά και διότι το αγωνιστικό πνεύμα δίνει νόημα στην ζωή των ανθρώπων και ανεβάζει την ποιότητά τους, ενισχύει την εθνική ομοψυχία και ωθεί προς την δημιουργία ενός νέου εθνικού οράματος.

Η επέτειος της Εθνικής Παλιγγενεσίας είναι για μας κάτι σημαντικότερο: είναι η αφορμή και το σήμα του αφέτη για ένα νέο ποιοτικό Ξεκίνημα χωρίς τέλος. Οι νέοι μας θα συνεχίσουν. Το παράδειγμα των Δασκάλων του Γένους, ο Ξεσηκωμός του 1770, το διαφωτιστικό έργο του Πατρο-Κοσμά του Αιτωλού, του Ρήγα Φεραίου και της Φιλικής Εταιρείας, ο Αγώνας και οι θυσίες του 1821 από την Βλαχιά μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο, μας εμπνέουν και μας καλούν να συνεχίσουμε τον κοπιαστικό ΑΝΗΦΟΡΟ της ιστορίας. Ακολουθούν οι κοινωνικοί και δημοκρατικοί αγώνες με ήρωες τον Μαρίνο Αντύπα, τον Ρόκκο Χοϊδά, τον Σταύρο Καλλέργη, τον Γεώργιο Φιλάρετο, τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Ακολούθησαν νέοι αγώνες με τον Κώστα Περρίκο, την Ηρώ Κωνσταντοπούλου, τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Νικηφόρο Μανδηλαρά, τον Αλέκο Παναγούλη, τον Σπύρο Μουστακλή.

6. ΕΠΙΛΟΓΟΣ.

Ο Ελληνισμός δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Δεν θα απογοητεύσουμε τους Ήρωες των Εθνικών μας αγώνων, ούτε θ’ αφήσουμε να καταλήξουν στην χωματερή της ιστορίας οι προσδοκίες τους και να πάνε χαμένες οι θυσίες τους. Μπορεί, οι σημερινοί Έλληνες να είμαστε ξεφυσούδια, που έλεγε ο Καζαντζάκης αλλά η αντάρα της εποχής μας και οι κίνδυνοι που απειλούν τον Ελληνισμό θα μας ατσαλώσουν. Δεν έχουμε πολιτικές φιλοδοξίες. Θέλουμε να συμβάλλουμε στην δημιουργία μίας νέας παραδόσεως ελληνικού, οικουμενικού, πατριωτικού, δημοκρατικού και αξιακού διαφωτισμού. Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας και μάλιστα με χρόνιες παθήσεις. Γι’ αυτό χρειάζεται μία πολυ-επίπεδη και μακροπρόθεσμη στρατηγική αντιμετωπίσεως. Στο πλαίσιο της Ελληνολογίας διακρίνουμε τρία βασικά επίπεδα

  • α. του γενικού διαφωτισμού. Θέλουμε να συμβάλλουμε, ώστε η επέτειος της Παλιγγενεσίας να λειτουργήσει και ως ένας πανελληνισμικός ΚΥΚΛΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΣ για τα αίτια της παρακμής μας και τις προϋποθέσεις του ελληνικού μέλλοντος.

  • β. της διαμορφώσεως ενός μελετημένου και ολοκληρωμένου συστήματος κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού(ΣΚΠ). Το ΣΚΠ είναι ο κορμός λειτουργίας του κάθε κράτους. Ο καθημερινός πολιτισμός είναι τα πόδια, το κεφάλι είναι το πολίτευμα και η περικεφαλαία είναι ο διαχρονικός πολιτισμός. Χωρίς το ΣΚΠ παραλύει όλη η κοινωνία και το κράτος. Τίποτε δεν λειτουργεί σωστά, αρχίζει η παρακμή και η διάλυση. Αυτό που δεν έγινε 200 χρόνια, πρέπει να αρχίσει συστηματικά ΤΩΡΑ με αφορμές την κρίση και την επέτειο, ακόμη και αν χρειαστούν άλλα 200 χρόνια. Δυστυχώς το εκπαιδευτικό μας δεν φαίνεται, ότι θα συμμετέχει σε αυτήν την προσπάθεια για το προβλεπτό μέλλον και&

  • γ. της ανασυστάσεως του πολιτικού μας συστήματος μέσω της συγκροτήσεως μιάς Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως. Υπάρχει διχογνωμία, για το αν η αναγέννηση του Ελληνισμού θα πρέπει να ξεκινήσει από το πρώτο ή το τρίτο επίπεδο. Περιττό το δίλημμα. Αφού ο σκοπός είναι ο ίδιος, μπορούμε να ξεκινήσουμε και από τους δύο δρόμους. Έτσι δημιουργούμε μία δυναμική πολλαπλών ταχυτήτων και διαιρούμε τον απαιτούμενο χρόνο.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.


Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Επέτειος Παλιγγενεσίας: Μνημόσυνο ή αφετηρία για ένα νέο Ξεκίνημα;

του Ηλία Φιλιππίδη


Το πνεύμα του 1821, η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» και ο εθνομηδενισμός.


1. Η αναθεώρηση του 1821

Η Επιτροπή «Ελλάδα 2021», η οποία σχηματίσθηκε υπό την προεδρία της κ. Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη για τον εορτασμό της 200στής επετείου της εθνικής μας Παλιγγενεσίας αυτοπροβάλλεται ως ιδεολογικώς ανοικτή και καλεί την ελληνική διανόηση αλλά και επιστήμονες του εξωτερικού να συνεργασθούν για μία από κοινού αναζήτηση της «αλήθειας» για τα ιστορικά γεγονότα της Επαναστάσεως του 1821 και ενός «σύγχρονου αφηγήματος» για την συνολική αξιολόγηση της Επαναστάσεως, τόσο για την εποχή της και μάλιστα στο πανευρωπαϊκό, ακόμη και στο παγκόσμιο ιστορικό πολιτικό γίγνεσθαι, όσο και για την μετέπειτα εξέλιξη του ελλαδικού κράτους μέχρι και την εποχή μας.

Αν κρίνουμε όμως από τα πρόσωπα, τα οποία μετέχουν της Επιτροπής και από ορισμένα πρόσωπα, τα οποία θα έπρεπε να συμπεριληφθούν αλλά δεν εκλήθηκαν, μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι η Επιτροπή εντάσσεται ιδεολογικά στο κλίμα της σύγχρονης Ιεράς Συμμαχίας, που είναι η παγκοσμιοποίηση, το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και το «εκσυγχρονιστικό» πολιτικό καθεστημένο σε συνεργασία με τις ψευδό-αριστερές μεταμοντέρνες τάσεις της αποδομητικής σχολής.

Το αποτέλεσμα είναι να κυριαρχούν στην Επιτροπή οι υπέρμαχοι του εθνομηδενισμού. Η επιδίωξή τους θα είναι να προβάλλουν και να σφραγίσουν τις εθνομηδενιστικές τους θέσεις με την κρατική επικύρωση του επισήμου εορτασμού και να τις καθιερώσουν ως «εθνικές» και ως «σύγχρονη» επιστημονική και αντικειμενική προσέγγιση του 1821. Η παγκοσμιοποίηση θέλει να δημιουργήσει μία ενιαία σκέψη με επιλεγμένες αλήθειες, οι οποίες να είναι συμβατές με την ιδεολογία της ισχύος της και απαξιεί κάθε ιστορικό στοιχείο που μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα αντιστάσεως.

2. Οι θέσεις των εθνομηδενιστών

Ο σκοπός τους είναι, να καταστούν τελικά οι θέσεις τους ντε φάκτο υποχρεωτικές για όλες τις βαθμίδες της εκπαιδεύσεως και της ιστορικής καταγραφής και αυτές είναι:

  • α. Δεν υπάρχει ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού ούτε με την αρχαιότητα ούτε καν με το Βυζάντιο.

  • β. Το ελληνικό έθνος είναι ένα νέο έθνος, το οποίο αναδύθηκε ως κοινωνική πραγματικότητα μέσα από την Επανάσταση του 1821 και διαμορφώθηκε ιδεολογικά και πολιτικά από το ελλαδικό κράτος με ιστορικό ανάδοχο την Γαλλική επανάσταση.

  • γ. Η έννοια του έθνους προήλθε από την Γαλλική επανάσταση. Επομένως η συλλογικότητα των Ελλήνων είναι μία εισαχθείσα και τεχνητή κατάσταση, όπως και η σύνδεση των ελληνοφώνων κατοίκων του ελληνικού χώρου με την αρχαία Ελλάδα. Τα μόνα κοινά σημεία που είχαν οι Έλληνες πριν την Γαλλική επανάσταση, ήταν η θρησκεία και η γλώσσα. Χωρίς την έννοια του έθνους οι Έλληνες θα έμεναν χωρισμένοι σε ασύνδετα τοπικά και γλωσσικά σύνολα: Μωραϊτες, Ρουμελιώτες, Νησιώτες, Βλάχοι, Αρβανίτες κτλ. Οι εθνομηδενιστές αφαιρούν από το ελληνικό έθνος την ιστορική μνήμη και την σχέση με το παρελθόν. Άρα, αφού γεννηθήκαμε ως «τεχνητό» έθνος, η εξέλιξή μας εξαρτάται από τις ιστορικές συγκυρίες.

Οι Γάλλοι δεν περίμεναν την Γαλλική επανάσταση να τους πει, ότι αποτελούν ένα σύνολο, ούτε τους αρκούσε να είναι μόνο ένα πολιτικό σύνολο ως λαός και όχι ταυτόχρονα και ένα έθνος με ιστορικό παρελθόν. Έτσι και οι Έλληνες δεν απέκτησαν εθνική συνείδηση διαβάζοντας με τέλεια γνώση της γαλλικής γλώσσας στις … βιβλιοθήκες των καπεταναίων τα έργα του γαλλικού Διαφωτισμού!

Οι Έλληνες της Επαναστάσεως ήταν οι Ρωμιοί και οι Γραικοί, που είχαν σε όλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας συνείδηση συλλογικότητας ως υπόδουλο Γένος, το οποίο γνώριζε, ότι κάποτε η αυτοκρατορική Πόλη ήταν δική του και όπως οι Εβραίοι είχαν ως όνειρο να έλθει ο Μεσσίας και να βασιλεύσει στην ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ, έτσι ήταν όνειρο όλων των Ελλήνων να λευτερωθεί η Πόλη και να ξαναλειτουργήσει η Αγιά-Σοφιά, το «μέγα μοναστήρι».

Αναμφισβήτητη απόδειξη της ιστορικής συνειδήσεως και μνήμης των Ελλήνων σε όλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν οι πολλοί επαναστατικοί ξεσηκωμοί και εξεγέρσεις σε στεριά και θάλασσα.

Η μυθοπλασία των εθνομηδενιστών διαγράφει αυθαίρετα και αντι-επιστημονικά κάθε επαναστατική αντίδραση των Ελλήνων στα χρόνια της Σκλαβιάς, διαγράφει τα κλέφτικα τραγούδια και τις σχετικές παραδόσεις του λαού μας και φτάνει μέχρι το μεγάλο Ψέμμα, ότι Έλληνες και Τούρκοι συνυπήρχαν ειρηνικά!

  • δ. Μήπως τελικά η Επανάσταση του 1821 δεν έπρεπε να γίνει; Πάντως η μεταμοντέρνα θεώρηση της ιστορίας απεχθάνεται το «αίμα» και τους ήρωες που αναδεικνύονται μέσα από πράξεις βίας, όπως είναι ο πόλεμος και οι επαναστάσεις. Το επιχείρημά τους είναι, ότι οι εξιδανικεύσεις συλλογικών πράξεων λαών και ατομικών ηρωισμών, που σχετίζονται με την άσκηση βίας, δημιουργούν πρότυπα και προηγούμενα, με αποτέλεσμα να αναπαράγονται οι πόλεμοι.

Οι παγκοσμιοποιημένοι και μεταμοντέρνοι ειρηνιστές είναι οι καλύτεροι προπαγανδιστές της Νέας Τάξεως Πραγμάτων, δηλ. εξυπηρετούν τις δυνάμεις επιβολής κοσμοκρατορίας, διότι:

  • α. Δεν κάνουν καμμία διάκριση μεταξύ κατακτητικών, αμυντικών και απελευθερωτικών πολέμων ούτε μεταξύ δικτατοριών, εθνικο-απελευθερωτικών επαναστάσεων και κοινωνικών και δημοκρατικών κινημάτων. Συνεπείς στην αποδομητική ιδεολογία τους οι εθνομηδενιστές χαρακτηρίζουν ως «επεκτατική» την πολιτική της Μεγάλης Ιδέας. Προφανώς θα προτιμούσαν η Ελλάδα να είχε μείνει στα όρια του 1830 και η Οθωμανική αυτοκρατορία να είχε υποστεί την μικρότερη απώλεια, αφού δεν είχε καταφέρει, με μία πιο έξυπνη φορολογική πολιτική, να  προλάβει την Ελληνική επανάσταση …

  • β. Οι μεταμοντέρνοι αναλυτές του 1821 επικρίνουν τους στρατιωτικούς, διότι ήθελαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην διοίκηση τουλάχιστο για το διάστημα της Επαναστάσεως. Προφανώς οι εθνομηδενιστές θα ήθελαν η απελευθέρωση της Ελλάδας να είχε γίνει με διπλωματικά μέσα και να μη χρειαζόταν να δώσουν το «κακό» παράδειγμα οι καπεταναίοι, οι  πιο πολλοί αγράμματοι, άνθρωποι άγριοι, με πάθη, μη έχοντες ευρωπαϊκή κουλτούρα! Τουλάχιστον εκείνοι με τα ελαττώματά τους ελευθέρωσαν την πατρίδα μας, ενώ εμείς οι «γραμματιζούμενοι», οι ταξιδεύοντες ανά τας Ευρώπας, οι «προοδευτικοί» την πουλήσαμε στο χαρέμι των «Δανειστών»!

  • γ. Την ελευθερώσαμε, είπα; Μέγα λάθος! Οι σοφοί εθνομηδενιστές μας διορθώνουν: εμείς φροντίζαμε μόνο για τους εμφυλίους πολέμους. Μας απελευθέρωσαν οι Ξένοι … Δεν απαντούν όμως στο ερώτημα: γιατί να θελήσουν οι Ξένοι να μας βοηθήσουν; Όχι μόνο η Ιερά Συμμαχία αλλά όλα τα Ανακτοβούλια της Ευρώπης ήταν κατά των επαναστάσεων γενικώς. Η ανατροπή της βουλήσεως των Μεγάλων δυνάμεων προήλθε εκ των κάτω, από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Οι ευρωπαϊκοί λαοί εντυπωσιάσθηκαν από τον υπερθετικό ηρωϊσμό των Ελλήνων, το πάθος τους για την ελευθερία αλλά και από την δραματικότητα των θυσιών τους. Η Σφαγή της Χίου και η Έξοδος του Μεσολογγίου συγκλόνισαν όλη την Ευρώπη, ακόμη και τις χώρες της αμερικανικής ηπείρου. Οι ηγεμόνες της Ευρώπης δεν μπορούσαν πλέον να αδιαφορήσουν, διότι θα έρχονταν σε ευθεία αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα.

Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι Έλληνες πολέμησαν απέναντι σε τρείς εχθρούς: τους Τούρκους, τους Τουρκαλβανούς (εξισλαμισθέντες αλβανούς) και τους Αιγυπτίους. Οι Αιγύπτιοι αποτελούσαν τον πλέον εξελιγμένο στρατό, εκπαιδευμένο από εμπειροπόλεμους γάλλους αξιωματικούς. Παρά τις δύο εμφύλιες συρράξεις, που δεν είναι άσχετες με τα αγγλικά δάνεια, ο Σουλτάνος είχε κατ’ ουσίαν παραδεχθεί την ήττα του, όταν κάλεσε τον βαλή της Αιγύπτου, Μεχμέτ Αλί πασά, να συνεχίσει αυτός την προσπάθεια καταπνίξεως της επαναστάσεως των Ελλήνων. Αυτός έστειλε στην Ελλάδα τον γιό του και ικανό στρατηγό, Ιμπραήμ, με στόλο και συνολικά 35.000 στρατό! Όλα αυτά αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες για τους εμπαθείς ιδεοληπτικούς αλλά και ημιμαθείς εθνομηδενιστές.

3. Επίλογος

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι εθνομηδενιστές δεν αναγνωρίζουν στους λαούς το δικαίωμα της αντιστάσεως απέναντι στους ισχυρούς της κάθε εποχής. Όποιος δεν υποκύπτει στην εκάστοτε κατάσταση ισχύος, χαρακτηρίζεται ως λαϊκιστής. Έτσι ο Θάνος Βερέμης, αυστηρός τιμητής των αγροίκων Αγωνιστών του 1821 και πρόμαχος του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της δημοκρατίας, χαρακτηρίζει τον Στρατηγό Μακρυγιάννη ως τον γενάρχη του ελληνικού λαϊκισμού!

Το ιδεολογικό και πολιτικό Πιστεύω των εθνομηδενιστών έχει ως ακροτελεύτιο άρθρο όχι την περίφημη συνταγματική επιταγή, ότι η τήρηση του παρόντος Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αλλά το ΤΡΙΠΤΥΧΟ:

  • α. Μακάριοι οι κατέχοντες, 

  • β. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από την εκάστοτε κυβέρνηση και

  • γ. Όποιος διαφωνεί, δημοκρατία έχουμε, κάθε 4 χρόνια μπορεί να ψηφίζει.                            Γι’ αυτό το 1821 δεν μπορεί να αποτελέσει διαχρονικό παράδειγμα …. Για τους εθνομηδενιστές το αίτημα, το πανανθρώπινο ιδανικό της εθνικής ανεξαρτησίας αποτελεί δείγμα πολιτικής καθυστερήσεως και το αποκορύφωμα του λαϊκισμού.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Αθήνα 21/1/20.

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2020

Άγιοι ιεράρχες, συνέλθετε !

Του Ηλία Φιλιππίδη


Απάντηση στο παραλήρημα  εθνομηδενισμού του Σεβ. ΑΝΘΙΜΟΥ Αλεξανδρουπόλεως

Μετά την δήλωση του Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, ότι δεν είναι ούτε Ορθόδοξοι ούτε Έλληνες, όσοι δεν δέχονται τους πρόσφυγες – μετανάστες, έρχεται και ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. ΑΝΘΙΜΟΣ με το κήρυγμα του στις 29/12/19, όχι μόνο να μας σπάσει τα νεύρα αλλά και να μας τινάξει τον εγκέφαλο!

Πρόκειται για ένα κείμενο ακραίας διανοητικής αντιφατικότητας με διπολικές τοποθετήσεις, οι οποίες δεν έχουν καμμία σχέση ούτε με τον ψύχραιμο επιστημονικό διαφωτισμό ούτε με τον ομολογιακό θεολογικό φωτισμό!

Πιο εύκολα ξεμπερδεύεις ένα μπερδεμένο κουβάρι παρά να ακολουθήσεις τους μαιάνδρους της χαοτικής επιχειρηματολογίας του Σεβ. κ. Ανθίμου.

Αν πάντως μπορέσαμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, αυτά είναι:

  • α. Ο Σεβ. Άνθιμος αποδέχεται κατά απόλυτο τρόπο και ως τετελεσμένο γεγονός την παγκοσμιοποίηση και τον παγκόσμιο και αναπότρεπτο χαρακτήρα της μεταναστεύσεως.

  • β. οι αλλοεθνείς που έρχονται κατά χιλιάδες, θα μείνουν εδώ. Λέει: « Η ομοιογένεια της Πατρίδος μας χάνεται».

  • γ. Οι λόγοι για τους οποίους οι αλλοεθνείς εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους και έρχονται εδώ, είναι υπαρκτοί και δικαιολογημένοι και γι΄αυτό θα πρέπει να τους αγκαλιάσουμε.

  • δ. Εξισώνει τις ροές των αλλοεθνών με τους Έλληνες μετανάστες που πήγαιναν σε άλλες χώρες, με τους Ομογενείς της Σοβ. Ενώσεως και τους Αλβανούς μετανάστες. Ευτυχώς δεν τόλμησε να τους παρομοιάσει και με τους πρόσφυγες του 1922.

  • ε. Θα υπάρξει επιμειξία. «Θα πάρουν για νύμφες και γαμπρούς τα παιδιά μας».

  • στ. Η μετανάστευση μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για το δημογραφικό, το ασφαλιστικό και την οικονομία.

  • ζ. Η φαντασία του Σεβασμιώτατου καλπάζει: θα καταργηθούν, λέει, τα σύνορα σε όλη την Ευρώπη και τα Βαλκάνια. ΟΙ Βαλκάνιοι λαοί «θα βγουν στην «Άσπρη θάλασσα», εκπληρώνοντας έτσι ειρηνικά (Αφού οι πολιτικοί ξεπουλάνε την πατρίδα μας!) τον παλαιό τους πόθο»! (Αδελφέ, μήπως εννοείς το …Αιγαίο; Εμείς, δεν επιτρέπεται να έχουμε «πόθους»;). Οπότε, συνεχίζει, θα «ολοκληρωθεί γρήγορα η παγκοσμιοποίηση στην περιοχή μας». Αφερίμ!

  • η. Θεωρεί ως φυσική την αλλαγή της πολιτισμικής εικόνας της χώρας μας. Θα τροποποιηθούν «από πολύ μέχρι και άρδην» τα μαθήματα της ιστορίας και των θρησκευτικών, οι εθνικές εορτές και παρελάσεις, τα σύμβολα, τα εργασιακά κεκτημένα!…

  • θ. Δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις , θα «χωνεύουμε» τις αλλαγές εύκολα, διότι θα γίνονται «αργά αλλά σταθερά και θα θεωρούνται φυσιολογικές». Ούτως ή άλλως πρέπει να το πάρουμε απόφαση, ότι « είναι αργά πλέον!»….

Μέχρι εδώ οι θέσεις του Σεβασμιωτάτου θυμίζουν το απαράδεκτο « Σφάξε με αγά μου, ν΄ αγιάσω» αλλά διατηρούν μία απολύτως λογική ευθυγράμμιση αποδοχής της παγκοσμιοποιήσεως και των όποιων συνεπειών της στο όνομα του πραγματισμού και της μεταμοντέρνας μοιρολατρίας, η οποία έρχεται εις γάμου κοινωνίαν με το ανατολίτικο αλλά επιθετικό αυτή την φορά κισμέτ!

Όμως τα συμπεράσματα του ακολουθούν μία πορεία εγκεφαλικής θαλασσοταραχής. Με πλοηγό την κοινωνιολογική αλλά και την θεολογική λογική προσπαθήσαμε να καταγράψουμε τα τελικά συμπεράσματα του Σεβασμιωτάτου:

  • α. Προφανώς ο Άγιος Αλεξανδρουπόλεως εκλαμβάνει την ζωή ως ένα θέατρο , όπου οι εναλλαγές των ρόλων και των λόγων όχι μόνο δεν εκπλήσσουν αλλά εκτιμώνται ως δραματουργικός πλούτος του έργου. Ετσι μας καλεί «να πάρουμε στα σοβαρά τον ιστορικό μας ρόλο» και να επιδείξουμε «αποφασιστικότητα, όχι κοινωνική δειλία, όχι πνευματική καχεκτικότητα»!

Πρέπει να «μας βρουν συνειδητοποιημένους και όρθιους». Τότε οι αλλοεθνείς θα αναγκαστούν «να σταθούν μπροστά μας». Θα έχουν αποκτήσει τον χώρο να κτίσουν μέσα στην πατρίδα μας την δική τους πνευματική παράδοση αλλά θα υποχρεωθούν να «σεβαστούν και την δική μας». Τους ευχαριστούμε θερμά!

  • β. Το συμπέρασμά του είναι, ότι η πνευματική παράδοση των αλλοεθνών θα συνυπάρχει «δίπλα μας, όχι επάνω μας».

Το σημείο αυτό ο Σεβασμιώτατος επιδίδεται σε κωμικοτραγικές ασκήσεις επί χάρτου, θέτοντας μάλιστα φανταστικές προϋποθέσεις.

Η απίστευτη εναρκτήρια προϋπόθεση που θέτει, είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι οι αλλοεθνείς αλλά εμείς. Το πώς θα συμπεριφερθούν εκείνοι, εξαρτάται από το πώς θα τους «δούμε» εμείς. Εκείνοι είναι αθώα πλάσματα, παιδιά δηλαδή, που θα εκπαιδευθούν από εμάς. Προς Θεού, δεν είναι εργαλεία σκοπιμοτήτων!

Εάν τους δούμε ως φορείς θρησκείας, τότε εντασσόμαστε πρώτα εμείς στο πεδίο εφαρμογής της θεωρίας της συγκρούσεως των πολιτισμών με κύριο κριτήριο την θρησκεία. Εάν όμως τους δούμε ως φορείς μιας «πνευματικής παραδόσεως», τότε αφαιρούμε το συγκρουσιακό στοιχείο της θρησκείας από την συνύπαρξη των ανθρώπων. Σε αυτό μας διευκολύνει η Ορθοδοξία, «επειδή η Εκκλησία δεν είναι θρησκεία»!!

  • γ. Αυτό δεν σημαίνει , ότι εμείς θα εκκοσμικευθούμε, κάθε άλλο. Θα πρέπει να αναπτύξουμε μία πολύ δυνατή και ζωντανή πίστη, για να μπορέσουμε να σπάσουμε το φράγμα της θρησκείας και να καλέσουμε και τους αλλοεθνείς να παραιτηθούν από τον θρησκευτικό φανατισμό, να αναζητήσουν την πνευματική παράδοση του Ισλάμ και τότε θα ζούμε όλοι ειρηνικά ως κοινωνία αλλόδοξων αγγέλων!!!!

  • δ. Κατά τον Σεβασμιώτατο η Εκκλησία δεν έχει καμμία ευθύνη. Ολες οι ευθύνες πέφτουν πάνω στον λαό αλλά -ευτυχώς -περιορίζονται. Για την διατήρηση του Ελληνισμού δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα, άρα δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε. Μόνο η ορθόδοξη πνευματικότητα θα μας σώσει. Αρκεί να υπάρχει, μας λέει ο Σεβασμιώτατος. Αρκεί να υπάρχουν Έλληνες, του απαντάμε.

Δεν αντιλαμβάνεται ο Σεβασμιώτατος, ότι ΔΕΝ πρόκειται για συνύπαρξη και για πολυπολιτισμικότητα αλλά για πρόγραμμα αντικαταστάσεως πληθυσμού, οπότε θα εξαφανισθεί και ο Ελληνισμός και η ελληνική Ορθοδοξία σε 100 χρόνια από σήμερα; Ελληνισμός και Ορθοδοξία δεν χωρίζονται. Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο.

Στο μόνο σημείο που συμφωνούμε με τον Σεβασμιώτατο είναι η ανάγκη αντιμετωπίσεως του δημογραφικού προβλήματος από του ίδιους τους Έλληνες.

Όμως και σε αυτή την περίπτωση ο Σεβασμιώτατος ρίχνει πάλι την ευθύνη στον λαό. Δεν αναφέρεται καθόλου στην ανάγκη υποστηρίξεως των πολυτέκνων οικογενειών αλλά περιορίζεται στο να χαρακτηρίσει ως εθνικό έγκλημα και μεγάλη αμαρτία τις εκτρώσεις. Σωστό και αυτό αλλά προφανώς είναι ευκολότερο για τον Σεβασμιώτατο να εξαπολύει αναθέματα αντί να πάρει πρωτοβουλία στην Μητρόπολη του για την οργάνωση μιας κοινωνικής εκστρατείας υποστηρίξεως των πολυτέκνων οικογενειών και προστασίας του αγέννητου παιδιού.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει καθιερώσει την θεωρία της Ελληνολογίας και διατηρεί την ιστοσελίδα <ελληνολογία.gr>.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Με τον λαό ή με την εξουσία, Σεβασμιώτατε; Ανοικτή επιστολή προς τον Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. ΙΓΝΑΤΙΟ

Του Ηλία Φιλιππίδη


Σεβασμιότατε,

Είπατε, ότι «όποιος αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες και μετανάστες, δεν είναι ούτε Έλληνας ούτε ορθόδοξος» (5/11/19).

Το νόημα της δηλώσεώς σας είναι ότι η Ορθοδοξία διαθέτει μία πανανθρώπινη ανθρωπολογία, όπως εξάλλου μας δίδαξε με τη διδασκαλία και το παράδειγμά του ο ιδρυτής της Εκκλησίας μας, ο Ιησούς Χριστός.

Βέβαια, και ο διαχρονικός ελληνικός πολιτισμός διακρίνεται για τον έντονο ανθρωποκεντρισμό του. Όμως λόγω αρμοδιότητας, ως ιεράρχης της Εκκλησίας, μπορείτε να εκφράζεστε με αυθεντικότητα, μόνο σε ό,τι αφορά την Εκκλησία και την ορθόδοξη θεολογία, όχι σε ό,τι αφορά τον Ελληνισμό και μάλιστα με τόσο επιθετικό στόμφο.

Μια προσφιλής τακτική πολλών ιεραρχών, είναι η διπλή δημόσια παρουσία. Δηλαδή, απευθύνονται με αυστηρότητα μόνο προς τον λαό αλλά υποκλίνονται μπροστά στην κοσμική εξουσία, όσο υπαίτια και διεφθαρμένη και αν είναι.

Δέκα χρόνια ο λαός μας βιώνει τον βιασμό της αξιοπρέπειάς του και της εθνικής μας ανεξαρτησίας από τους ευρωκράτες σε συνεργασία με το δοσιλογικό πολιτικό μας σύστημα. Ποιος ήταν ο προφητικός σας λόγος για την προστασία του λαού μας όλα αυτά τα χρόνια;

Πιστεύω, να μην καταφεύγετε στην φτηνή αιτιολογία, ότι τα Μνημόνια και η αθλιότητα του πολιτικού μας συστήματος είναι «πολιτικά θέματα», ενώ το μεταναστευτικό-προσφυγικό πρόβλημα είναι «ανθρωπιστικό»!

Είμαι και Έλληνας και Ορθόδοξος. Ως Ορθόδοξος, έστω και χωρίς αυθεντία αλλά συνειδητά και ανεπιφύλακτα, συμφωνώ με τα λόγια σας, ότι:

α) «Η Ορθοδοξία περιθάλπει όποιον άνθρωπο από όπου και αν είναι. Αυτό σημαίνει Χριστός».

β) «Η μεγαλύτερη δεξαμενή εθελοντισμού στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία, είναι η φύση της». Στην περίοδο προετοιμασίας του εθελοντισμού των Ολυμπιακών Αγώνων όλες οι σχετικές αναφορές σε εφημερίδες και τηλεόραση συνέκλιναν, ότι ένα κέρδος των Ολυμπιακών Αγώνων είναι, ότι «μαθαίνουν στους Έλληνες τον εθελοντισμό»!

Εξοργιζόμουν κάθε φορά που το άκουγα. Στις ομιλίες μου που έκανα τότε, τόνιζα το έλλειμμα κοινωνιολογικής διαστάσεως στο δημόσιο λόγο της πατρίδας μας και ότι είναι αναγκαίο για την εθνική μας αυτογνωσία, όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουν, ότι η σύγχρονη Ελλάδα διαθέτει τρεις μορφές παραδοσιακού εθελοντισμού:

α) Τις εθελόντριες νοσοκόμες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

β) Τις ομάδες λειτουργίας συσσιτίων στις περισσότερες ενορίες όλων των Μητροπόλεων της χώρας, οι ομάδες της φιλόπτωχου και κοινωνικής διακονίας σε κάθε ενορία καθώς και τα ενοριακά συμβούλια.

γ) Τα διοικητικά συμβούλια και οι ομάδες χορού, τραγουδιού, μουσικής και θεάτρου των αναρίθμητων εθνικοτοπικών και πολιτιστικών συλλόγων της πατρίδας μας.

Όλος αυτός ο κόσμος μπορεί να υπερβαίνει τις 120.000. Στο Πανεπιστήμιο Πειραιά συνάδελφοι πανεπιστημιακοί μου είπαν, ότι αυτό ήταν το σημαντικότερο από όσα είχα πει και ότι αυτό το άκουγαν για πρώτη φορά!..

Συμφωνούμε λοιπόν, ότι ο παράδεισος δεν έχει σύνορα. Πιο σίγουροι είμαστε για το ποιοι θα πάνε στην κόλαση: οι χριστιανοί που φανήκαν ανάξιοι της χριστιανικής τους ταυτότητας.

***

Όμως τι έχει να πει ο Θεός για την διακριτότητα και τη διατήρηση όλων των πολιτισμών της γης;

Ο απόστολος Παύλος στην περίφημη ομιλία του στον Άρειο Πάγο είπε: «εκποίησε τε [ο Θεός] εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων κατοικείν επί παν το πρόσωπον της γης, ορίσας προστεταγμένους καιρούς και τις οροθεσίας της κατοικίας αυτών» (Πρ.17,26).

Αυτή είναι η πιο σύντομη περίληψη της χριστιανικής ανθρωπολογίας και κοσμοθεωρίας. Είναι θέμα ειρήνης, δικαιοσύνης, παγκόσμιας ισορροπίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτισμού ο κάθε λαός να έχει τη δική του «κατοικία» αλλά και να σέβεται τις «κατοικίες» των άλλων.

Στο σημείο αυτό η κοινωνιολογική μου αντίληψη μου λέει, ότι ο απόστολος Παύλος πολιτολογεί ασυστόλως! Παρόλο που ο ίδιος είναι Ρωμαίος πολίτης και απολαμβάνει τα υπερεθνικά δικαιώματα που του παρέχει η αυτοκρατορία, κλείνει το μάτι στους Αθηναίους, σαν να θέλει να τους πει: «τι δουλειά έχουν οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα; Δεν είναι εδώ η “κατοικία” τους καθώς και ότι η ιστορία δεν σταματά εδώ, χωρίζεται σε “προστεταγμένους” καιρούς. Καμία αυτοκρατορία δεν μπορεί να είναι αιώνια»! Ποιος θεολόγος έχει αντιληφθεί το κοινωνιολογικό και γεωπολιτικό βάθος του λόγου του Παύλου;

Η «κατοικία» των Ελλήνων, Σεβασμιότατε, είναι η Ελλάδα και αυτή την «κατοικία» την έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά, με αίμα και θυσίες. Το 2021 θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Αν ήσαστε, Σεβασμιότατε, στην Κωνσταντινούπολη το 1453, τι θα συμβουλεύατε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο; Να παραδώσει την πόλη, για να μην χαθούν άδικα τόσες ζωές χριστιανών και μουσουλμάνων και ότι οι χριστιανοί είναι αυτοί που με το καλό τους παράδειγμα θα έκαναν τους Τούρκους να φιλοτιμηθούν, να συνειδητοποιήσουν το έγκλημα που είχαν διαπράξει, να ζητήσουν συγνώμη από τους Έλληνες, να αποσυρθούν και να τους αφήσουν να ζήσουν ελεύθεροι, συνάπτοντας μάλιστα και συνθήκη αιώνιας φιλίας;

***

Θα μου πείτε, ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Για το παρόν τι έχετε να πείτε; Βρίσκεται σε προχωρημένη εξέλιξη το σχέδιο ολικής εξοντώσεως των χριστιανών στις ισλαμικές χώρες. Λέτε, ότι όλοι οι Μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Συμφωνώ αλλά διαπιστώνουμε, ότι στις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες, οι χριστιανοί τελούν υπό διωγμό και συνεχώς μειώνονται. Η εξαφάνισή τους είναι θέμα χρόνου. Έχετε διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό Σεβασμιότατε;

Κοινωνιολογικώς χωρίζω το Ισλάμ σε τρία επίπεδα: τον ισλαμικό κόσμο, το Ισλάμ ως θρησκεία και το τζιχαντικό Ισλάμ. Εσείς οι θεολόγοι βλέπετε το θέμα μονοδιάστατα δηλαδή μόνο ως θρησκεία. Δεν έχω αρμοδιότητα να αποφανθώ για την θρησκεία. Ως κοινωνιολόγος όμως με ενδιαφέρει η σχέση αναλογίας μεταξύ ισλαμικού κόσμου και του τζιχαντικού Ισλάμ. Δυστυχώς είναι μία σχέση ευθείας αναλογίας. Δηλαδή όσο αυξάνει ο αριθμός των Μουσουλμάνων σε κάθε χώρα, και στον κόσμο γενικά, διευρύνεται και το φαινόμενο του τζιχαντισμού.

Από κοινωνιολογικής απόψεως αυτό οφείλεται σε τρεις λόγους:

α) Στο ότι η ιστορική βιογραφία του Ισλάμ (δεν λέω η θρησκεία, αυτό ας το κρίνουν άλλοι) αναγνωρίζει τον πόλεμο και την επιθετικότητα απέναντι στις άλλες θρησκείες ως θεάρεστο μέσο μαζικής «ιεραποστολής». Βέβαια αυτό δεν είναι σπάνιο, το ίδιο είχε συμβεί και με τον Χριστιανισμό. Όμως για τον Χριστιανισμό αυτή η περίοδος έχει λήξει, ενώ με το Ισλάμ αναβιώνει.

β) Καταλύτης ενεργοποιήσεως των όποιων (εν δυνάμει) επιθετικών στοιχείων μιας θρησκείας είναι πάντα ένας εξωγενής πολιτικός παράγοντας. Ο σημερινός πυροκροτητής του Ισλάμ και της ενισχύσεως της τάσεως του Τζιχάντ είναι:

β.α.) Η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων. Η διαφαινόμενη τάση είναι ότι το πρόβλημα αυτό οδηγείται στις λομπιστικές καλένδες, εάν ποτέ λυθεί. Αυτή και μόνο η προοπτική φθάνει για να προεξοφλούμε την διατήρηση της τάσεως του Τζιχάντ μέσα στον ισλαμικό κόσμο για το προβλεπτό μέλλον.

β.β.) Η επιθετική πολιτική των ΗΠΑ απέναντι σε ορισμένες ισλαμικές χώρες με κέντρο τη Μέση Ανατολή. Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε, ότι η δημιουργία του επιθετικού Ισλάμ ήταν έμπνευση των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ και του Ισραήλ για τη διάσπαση του Αραβικού κόσμου και τη διάβρωση του μουσουλμανικού υπογαστρίου της τότε Σοβιετικής Ενώσεως.

Μία πολιτική, η οποία ξεκίνησε με την εκθρόνιση του Σάχη της Περσίας και την επιστροφή του Χομεϊνί από το Παρίσι (1979), για να ακολουθήσουν οι Μουτζαχεντίν και να καταλήξουμε στο ισλαμικό Χαλιφάτο.

β.γ.) Ο αριθμός των μουσουλμάνων στις δυτικές χώρες. Ο Αριστοτέλης είναι ο πρώτος, ο οποίος είχε συνειδητοποιήσει, ότι ο αριθμός ως ποσοτική κατηγορία μετατρέπεται σε ποιοτική, όταν αυξάνει ως ποσοστό μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο. Με αυτή την έννοια μία μουσουλμανική μειονότητα μεταναστών σε μία δυτική χώρα καθίσταται πολιτικώς επικίνδυνη (και ανεξάρτητα από μεμονωμένες βομβιστικές επιθέσεις τζιχαντιστών), εάν περάσει το 25%.

Διότι το ποσοστό αυτό μέσα σε 50 χρόνια ξεπερνά το 50% του συνολικού πληθυσμού, λόγω της υπολειπόμενης γεννητικότητας των εντοπίων, της αυξημένης γεννητικότητας των μεταναστών και της συνενώσεως των οικογενειών τους.

Αποτελεί κοινωνιολογικό κανόνα, ότι η αύξηση του πληθυσμού μιας ταυτοτικής και κοινωνικώς συνεκτικής μειονότητας με έλλειμμα δημοκρατικής παραδόσεως βιώνεται ως εφαλτήριο εξουσίας. Δημοκρατικότατα λοιπόν θα αποκτήσουν την εξουσία και θα μετατρέψουν τις χώρες μας σε ισλαμικές τζαμαχιρίες και αυτό στην καλύτερη περίπτωση.

Ως κοινωνιολόγος όμως με ενδιαφέρει η σχέση αναλογίας μεταξύ ισλαμικού κόσμου και του τζιχαντικού Ισλάμ. Δυστυχώς είναι μία σχέση ευθείας αναλογίας. Δηλαδή όσο αυξάνει ο αριθμός των Μουσουλμάνων σε κάθε χώρα, και στον κόσμο γενικά, διευρύνεται και το φαινόμενο του τζιχαντισμού

Εξάλλου έχουμε στα Βαλκάνια χαρακτηριστικά παραδείγματα εθνοκαθάρσεων εις βάρος χριστιανικών πληθυσμών. Ξεχνάμε την εθνοκάθαρση της Ίμβρου και της Τενέδου με τον εποικισμό; Ο εποικισμός ακολούθησε επίσης την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.

Στο Κοσσυφοπέδιο μέχρι το 1950 οι Σέρβοι χριστιανοί ήταν η πλειοψηφία. Οι Αλβανοί εφήρμοσαν μία συνδυασμένη στρατηγική δημογραφικής αυξήσεως και «εξαγκωνισμού» των Σέρβων κατά γειτονιές. Οι Σέρβοι λόγω ανασφάλειας έφευγαν και οι Αλβανοί αύξαναν. Σήμερα μιλάμε για «Κόσοβο», οι Σέρβοι καταγγέλθηκαν από τη «Διεθνή κοινότητα» ως εισβολείς και η Δύση προωθεί στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων την ένωση του Κοσόβου με την Αλβανία!

Γιατί θέλετε να μας αποκοιμίσετε Σεβασμιότατε, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα; Γιατί επιτιμάτε με τόση μάλιστα αυστηρότητα όσους αντιδρούν;

***

Σεβασμιότατε αντιφάσκετε. Λέτε: «Και εγώ ανησυχώ αλλά στο όνομα της ανησυχίας δεν μπορείς να αφήσεις ένα παιδί νηστικό. Εμείς 400 χρόνια σκλαβιάς και δεν χαθήκαμε, θα χαθούμε τώρα; Και τώρα θα αντέξουμε».

Δεν περίμενα από εσάς έναν τόσο μορφωμένο ιεράρχη τόσο ανεδαφικά και αντιφατικά επιχειρήματα. Ανησυχείτε αλλά και δεν ανησυχείτε. Λέτε:

Α) Αντέξαμε 400 χρόνια σκλαβιάς. Δηλαδή θα πρέπει να τα ξαναϋποστούμε, όταν είναι δεδομένο, ότι η Τουρκία θέλει να αναγορευθεί σε σύγχρονο Χαλιφάτο και σε προστάτη όλων των Μουσουλμάνων της Δύσεως και ιδιαίτερα των Βαλκανίων; Ο Ερντογάν θεωρεί τα Βαλκάνια ως την «πολιτισμική» προέκταση της διαχρονικής Τουρκίας. Ασφαλώς και χρειάζεται νέους Γεννάδιους Σχολάριους…

β) Βρισκόμαστε στο «τώρα». Δηλαδή οι συνθήκες του «τώρα» είναι ευνοϊκότερες από ό,τι ήταν το 1453; Αντιθέτως, τότε ήταν ευνοϊκότερες οι συνθήκες, διότι:

β.α.) Το κάθε ελληνικό χωριό ήταν και από μία παιδομάνα. Κάναμε και εξαγωγή. Γέμισε η κεντρική Ευρώπη και η νότια Ρωσία από ανθούσες ελληνικές κοινότητες, χωρίς να αδειάζει η Ελλάδα.

β.β.) Η Εκκλησία τότε ήταν εθναρχική. Δεν ήταν φορέας μόνο της Ορθοδοξίας αλλά και της Ελληνικότητας. Σήμερα η Εκκλησία θέλει να είναι οικουμενική και πανανθρώπινη, θεωρεί την Ελληνικότητα ως παλαιά αμαρτία της, από την οποία θέλει να απαλλαγεί. Ως κοινωνιολόγος πιστεύω, ότι η Εκκλησία μπορεί να αξιοποιήσει τον οικουμενικό της ρόλο και να προσεγγίσει τους Μετανάστες, δηλαδή αυτούς που θα μείνουν οριστικά στην πατρίδα μας για οποιοδήποτε λόγο, υπό δύο προϋποθέσεις: εφόσον κλειδώσει ο αριθμός των Μεταναστών και εφόσον και η Εκκλησία δηλώσει, ότι η Ελλάδα δεν θα μετατραπεί σε ανοικτή χώρα υποδοχής μεταναστών και σε πολυπολιτισμική χώρα. Ακόμη και αν θα ήταν εφικτό, όλοι οι Μετανάστες να βαπτισθούν και να γίνουν Ορθόδοξοι, ούτε αυτό θα ήταν η λύση. Μην ξεχνάτε Σεβασμιότατε, ότι ιστορικά είμαστε πρώτα Έλληνες και μετά Ορθόδοξοι. Ελληνισμός και Ορθοδοξία αποτελούν τους δύο πολιτισμικούς και αξιακούς πνεύμονες του σύγχρονου Έλληνα. Οι δύο αυτοί πνεύμονες είναι ισότιμοι αλλά και αυτοδύναμοι, δεν απορροφά ο ένας τον άλλο.

β.γ.) Τότε υπήρχε ζωντανή αντιστασιακή παράδοση με την κλεφτουριά. Σήμερα τα ΜΜΕ και εσείς δυσφημείτε κάθε αντιστασιακή εκδήλωση του λαού μας είτε αυτή αφορά τα Μνημόνια είτε τον κίνδυνο δημογραφικής αλλοτριώσεως της χώρας μας.

***

Σεβασμιότατε, γιατί δεν λέτε λέξη για τις αιτίες που προκαλούν τις μεταναστευτικές ροές; Γιατί δεν καταδικάζετε τις Μεγάλες δυνάμεις για την απανθρωπιά και τον κυνισμό τους; Δεν τολμάτε;

Αυτοί που επιδιώκουν την ισλαμοποίηση της χώρας μας και ολόκληρης της Ευρώπης, χρησιμοποιούν ως επιχείρημα-σημαία το «νεκρό παιδάκι» ή το «νηστικό παιδάκι». Μέχρι και ο Ερντογάν μας έκανε να δακρύσουμε, θυμίζοντάς μας την εικόνα του νεκρού δίχρονου Αλάν. Είναι απογοητευτικό να χρησιμοποιείτε και εσείς τόσο ρηχά επιχειρήματα που θέλουν να εκμεταλλευθούν τον συναισθηματισμό των Ελλήνων.

Ο ανθρωπισμός με διαχρονικό σύμβολο τον «Καλό Σαμαρείτη» έχει βασικά διαπροσωπικό και κοινωνικό χαρακτήρα. Επικαλείται το χρέος του Υποκειμένου της φιλανθρωπίας. Δεν απαιτεί την κατάργηση του Υποκειμένου. Θέμα φιλανθρωπίας τίθεται μόνο από τη στιγμή που:

α) Η Ελλάδα χαρακτηρισθεί ως «κορεσμένη» χώρα τόσο για μετανάστες όσο και για πρόσφυγες, διώξει τις ΜΚΟ και κλείσει τα σύνορά της.

β) Προσδιορισθεί ο αριθμός των αλλοδαπών που μπορεί να απορροφήσει η κοινωνία και η οικονομία μας και τεθεί το θέμα του τρόπου εντάξεώς τους στη χώρα μας.

γ) Διαμορφωθεί μία κοινή πολιτική όλων των πολιτικών κομμάτων σε τρία διακριτά επίπεδα: την κοινωνική ένταξη, μετά την πολιτική ένταξη αλλά υπό όρους και τέλος την πολιτισμική τους συνύπαρξη με τους Έλληνες στη βάση του απόλυτου σεβασμού της κυρίαρχης ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας.

Το πολιτικό μας σύστημα, αντί να προωθεί τον φιλολαϊκό διαφωτισμό, ώστε ο λαός μας να ομονοεί πάνω στις αλήθειες και να εκπολιτίζεται, φέρνει αντιμέτωπα τα δύο είδη του λαϊκισμού να κονταροχτυπιούνται και το πολιτικό σύστημα να μένει στο απυρόβλητο

Το συμπέρασμα είναι ολοφάνερο: θα αποφύγουμε την ισλαμοποίηση της πατρίδας μας μόνο με ισχυρή Ορθοδοξία, ισχυρή Ελληνικότητα και δημογραφική αναστροφή. Ως ισχύ εννοούμε τη συνεργασία όσων ανησυχούν, την συνειδητότητα, την ανθρώπινη ποιότητα και τη συνολική πνευματική ακτινοβολία. Χρειάζεται ένα Πνευματικό Συμβόλαιο μεταξύ της Εκκλησίας και του Ελληνισμού χωρίς το κράτος, το οποίο έχει άλλα προβλήματα και ταλανίζεται από τον τριτοκοσμικό ανταγωνισμό και την ανυποληψία της ελλαδικής κομματοκρατίας.

Δεν υπάρχει μόνο ο εκ των κάτω λαϊκισμός. Ας τον ονομάσουμε λαϊκό λαϊκισμό. Υπάρχει δυστυχώς, και είναι πολύ χειρότερος, ο ελιτίστικος λαϊκισμός ή όπως τον ονομάζω ειρωνικά, ο πεφωτισμένος λαϊκισμός. Το πολιτικό μας σύστημα, αντί να προωθεί τον φιλολαϊκό διαφωτισμό, ώστε ο λαός μας να ομονοεί πάνω στις αλήθειες και να εκπολιτίζεται, φέρνει αντιμέτωπα τα δύο είδη του λαϊκισμού να κονταροχτυπιούνται και το πολιτικό σύστημα να μένει στο απυρόβλητο. Όμως το θύμα είναι η αλήθεια αλλά και το μέλλον του Ελληνισμού.

Από αυτόν τον πεφωτισμένο λαϊκισμό παρασυρθήκατε δυστυχώς και εσείς Σεβασμιότατε. Αντί λοιπόν να ρίχνετε λάδι στη φωτιά του λαϊκισμού και της προπαγάνδας, το καλύτερο θα ήταν να παίρνατε πρωτοβουλία να καταστήσετε τον Βόλο κέντρο διαλόγου, για τη διαμόρφωση ενός νέου Ελληνικού Διαφωτισμού με βάση την αλήθεια και τη σφαιρική παιδεία του λαού μας.

Με σεβασμό

Ηλίας Φιλιππίδης Αθήνα, 10/11/19

Πηγή: edromos.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ


ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (ΔΕΑΠ) ΓΛΥΦΑΔΑΣ

Δημοτικό κινηματοθέατρο «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ» Ανατ. Ρωμυλίας 127 και Γεννηματά Γεωργ. Τερψιθέα, πάνω από την πλατεία Αγ. Τρύφωνα, τηλ. 210-9620117

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 19.00

«Ο Ελληνισμός και το μέλλον του. Η ανάγκη για ένα νέο Ξεκίνημα»


Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας. Διδάκτωρ κοινωνικών και οικονομικών επιστημών Πανεπιστημίου Βόνης. Νομικός. Τ. μέλος Προεδρείου Διεθνούς Επιστημονικής Ενώσεως Παγκοσμίου Οικονομίας και Παγκοσμίου Πολιτικής (IWVWW) του Βερολίνου. Έχει καθιερώσει διεθνώς την θεωρία της Ελληνολογίας και λειτουργεί τον ιστότοπο «ελληνολογία.gr».

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

Η Γη, το ανεύρυσμα του σύμπαντος

Του Ηλία Φιλιππίδη


Η ανθρωπότητα του χάους και το τέλος της πολιτικής

  1. Η Γη, το ανεύρυσμα του σύμπαντος

Η διαστημική εποχή της ανθρωπότητας σε συνδυασμό με την εξάντληση των περιβαλλοντικών ορίων του πλανήτη μας, δίνει την εντύπωση, ότι η ιστορία της Γης πλησιάζει προς το τέλος της και με την έννοια, ότι ο άνθρωπος έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να μπορέσει να βάλει σε μία τάξη τον πλανήτη μας και ότι έχουμε εισέλθει σε μία νέα μεταβατική μεν αλλά μακροχρόνια δε περίοδο, η οποία μπορεί να διαρκέσει και 200 χρόνια, μέχρι η ζωή να μεταφερθεί σε κάποιους άλλους πλανήτες και να οργανωθεί εκεί κατά ένα απολύτως ρυθμιζόμενο και τεχνολογικό τρόπο, αφού για πρώτη φορά οι ανάγκες επιβιώσεως του ανθρώπου και οργανώσεως της ζωής του θα είναι δεδομένες και όχι αναζητούμενες.

Η ζωή του ανθρώπου στη Γη θα μείνει μία ανάμνηση, όπως τα παιδικά μας χρόνια. Δεν θυμόμαστε τα κλάματα που είχαμε ρίξει αλλά νοσταλγούμε την ποικιλία και τις εντυπώσεις της κάθε νέας εμπειρίας.

Δεν αποκλείεται όμως η σχέση Γης-Νέων Γαιών (πώς λέμε: Νέων χωρών;) να αποκτήσει ταξικό χαρακτήρα, δηλ. να μείνουν σε κάποιες περιοχές της Γης οι μεγιστάνες του πλούτου, με τεράστιες βίλες, κήπους και φυσικά πάρκα και με φυτείες βιολογικών προϊόντων, όπου θα εργάζονται προγραμματισμένα ζόμπι.

Η ζωή του ανθρώπου πάνω στην Γη χαρακτηρίζεται από: α) Την προσπάθεια του να γνωρίσει τον εαυτό του, β) Να αξιοποιήσει και να απολαύσει, ό,τι αυτός αισθανόταν ως ελευθερία και ως ευτυχία και γ) Να διαμορφώσει έναν συλλογικό τρόπο ζωής, ο οποίος θα συνδύαζε τις δύο παραπάνω προσδοκίες του.

Όμως ο μέχρι τώρα απολογισμός της ιστορίας του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από την διάσταση ανάμεσα στην ύπαρξη του και την ουσία του. Ο άνθρωπος απέτυχε να εναρμονίσει αυτές τις δύο διαστάσεις του και θα μείνει με την απορία, του πώς προέκυψε αυτή η διχοστασία του.

Έτσι λοιπόν ο Μετάνθρωπος, ως μία βιο-μηχανο-ψηφιακή οντότητα, θα είναι ο Μεσσίας, που θα σώσει τον αποτυχημένο άνθρωπο. Θα τον απαλλάξει από την αμηχανία του και την καιροφυλακτούσα απογοήτευση και θα τον ανεβάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι της ιστορικής μεταβιολογικής του εξελίξεως, που θα είναι η ενοποίησή και η εξωτερίκευση της υπάρξεώς του, με απομόνωση της ουσίας του.
  1. Η διαχείριση του χάους

Εάν τα παραπάνω αποτελούν μία δυσοίωνη προοπτική, μία δυστοπία, οι διαφαινόμενες ως κυρίαρχες τάσεις της εποχής μας τείνουν προς ένα σκηνικό, το οποίο θα είναι και αυτό μία μορφή δυστοπίας. Πρόκειται για την παγκόσμια δικτατορία της ολιγαρχίας, την οποία θέλει να εγκαθιδρύσει η χρηματική κοσμοκρατορία. Το χρήμα θα ελέγχει, θα ελέγχεται και ήδη διακινείται μέσω της σύγχρονης υψηλής ψηφιακής τεχνολογίας με την ταχύτητα του φωτός. Το χρήμα θα ελέγχεται τόσο σε μεγάλες ποσότητες ως κεφάλαιο όσο και ως πορτοφόλι του καταναλωτή και καταθέτη, τόσο ως οικονομική δύναμη όσο και ως μέσο συναλλαγής.

Μέχρι λοιπόν ο άνθρωπος να καταστεί μία ενιαία υπόσταση, αυτή η μεταβατική περίοδος θα αξιοποιηθεί, για να αποκτήσει ο άνθρωπος ένα εξωτερικό αγγειακό σύστημα λειτουργίας και αυτό θα είναι η σύνδεση της υπάρξεώς του με την κυκλοφορία του χρήματος. Απομένει ο ρόλος του εγκεφάλου. Πρόκειται για ένα κουραστικό ρόλο, που μόνο σπαζοκεφαλιές και απογοήτευση αφήνει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από την ευθύνη για τον εαυτό του. Ένα ενιαίο σύστημα λειτουργίας μιας παγκόσμιας κοινωνίας θα εντάσσει τον άνθρωπο σε έναν ορθολογικό τρόπο ζωής χωρίς άγχος. Η ελευθερία αγχώνει και εκθέτει τον άνθρωπο στον κίνδυνο της αποτυχίας. Η υπαρξιακή αγωνία και αμηχανία του ανθρώπου αποδεικνύουν τις ατέλειες και την ανωριμότητα του εξελικτικού σταδίου, στο οποίο βρίσκεται.

Ο Χριστιανισμός και ο Μαρξισμός αποτελούν τους ιδεολογικούς προδρόμους ενός ιδανικού μέλλοντος, διότι απέδειξαν, ότι η νοσταλγία και η ελπίδα του ανθρώπου για ένα τελικό στάδιο ευτυχίας είναι ο πιο ισχυρός και διαχρονικός του πόθος. Άλλο πράγμα βέβαια η μεταφυσική ελπίδα και άλλο η εκκοσμίκευσή της. Η σύνδεση της ιστορίας με ένα τελικό στάδιο, ακόμη και στην πιο εξιδανικευμένη του μορφή, αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ελευθερία του ανθρώπου.

Οι σεναριογράφοι ενός τελικού σταδίου της ανθρωπότητας είτε είναι τραπεζίτες είτε πολιτικοί οραματιστές είτε επενδύουν στον Μετάνθρωπο είτε στην παγκόσμια επικράτηση της ιδεολογίας τους είτε στην παγκόσμια διακυβέρνηση με πρώτο υποψήφιο Γεν. Γραμματέα τον… Γιώργο Παπανδρέου(!) είτε στην διαμόρφωση μιας παγκόσμιας θρησκείας με κορμό το Ισλάμ και με μέσο τα ανοικτά σύνορα και την αναγνώριση της μεταναστεύσεως ως ανθρωπίνου δικαιώματος(!), αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ελευθερία του ανθρώπου.
  1. Το τέλος της πολιτικής

Με τα Μνημόνια πήραμε στην Ελλάδα μία πικρή γεύση για το ασυμβίβαστο μεταξύ αφενός της δημοκρατίας και της πολιτικής και αφετέρου της κυριαρχίας της χρηματικής οικονομίας.

Βιώσαμε αυτό το ασυμβίβαστο σε τρία επίπεδα: α) Στο επίπεδο της εσωτερικής πολιτικής με την έννοια της εκμηδενίσεως κάθε εκφράσεως πολιτικής βουλήσεως εκ μέρους του λαού (συλλαλητήρια, δημοψήφισμα) β) Σε διεθνές επίπεδο με την αξιολόγηση της διεθνούς παρουσίας ενός κράτους ανάλογα με την σχέση δανειστού-οφειλέτου, την «εμπιστοσύνη των αγορών» και την πιστοληπτική «αξιοπιστία» του κάθε κράτους και γ) Στο επίπεδο λειτουργίας της Ε.Ε., όπου το περιβόητο Eurogroup δεν αποτελεί θεσμικό όργανο και γι’ αυτό ούτε καταστατικό διαθέτει ούτε πρακτικά τηρούνται. Όλες τις αποφάσεις για τον τρόπο λειτουργίας του, λαμβάνει μόνος του ο πρόεδρός του, αρκεί να εκτελεί εντολές της Γερμανίας!

Οι σεναριογράφοι του μέλλοντος της ανθρωπότητας αποδομούν τη δημοκρατική και πολιτική λειτουργία των κρατών, διότι θεωρούν την πολιτική ως μέσο μοχλεύσεως και αναπαραγωγής της αστάθειας του σημερινού κόσμου, ενώ αυτοί επιδιώκουν την επιβολή μιάς σταθερής, θεσμοποιημένης και αντικειμενικής τάξεως του χρήματος χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι, ότι σε αυτή την μεταβατική περίοδο θα ζούμε μέσα σε ένα σύμπαν τριών παράλληλων κόσμων:

α) Ο κόσμος της πολιτικής ή το θέατρο του λαού, όπου τα πολιτικά κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία αλλά η πολιτική τους θα είναι βασικά η ίδια. Βέβαια οι σεναριογράφοι έπρεπε να διαχειριστούν μία μεγάλη αποτυχία. Δεν μπόρεσαν να επιβάλουν την παγκοσμιοποίηση ως πανάκεια και ως προστάδιο της παγκόσμιας διακυβερνήσεως. Η παγκοσμιοποίηση δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως η μεγάλη λεωφόρος της ευημερίας για όλες τις κοινωνικές τάξεις και όλους τους λαούς της γης. Αντιθέτως έγινε το αερόστατο για την απογείωση της κοινωνικής ανισότητας. Όμως το έλλειμμα μιάς παγκόσμιας αναφοράς ήλθε να καλύψει η ανάγκη ανασχέσεως της υπερθερμάνσεως του πλανήτη μας. Η παγκόσμια ολιγαρχία του χρήματος και τα ΜΜΕ αξιοποίησαν αυτή την ανάγκη, για να διοχετεύσουν την ανησυχία των λαών της Δύσεως και ιδιαίτερα των νέων προς ένα συγκεκριμένο και παγκόσμιο σκοπό. Όχι πως αυτό δεν έπρεπε να γίνει, κάθε άλλο αλλά η προστασία του περιβάλλοντος και η πράσινη ανάπτυξη είναι οι μόνοι θεμιτοί και συμβατοί στόχοι με το σύστημα της αυτοκρατορίας του χρήματος. Σε άλλα μέτωπα, όπως αυτά της παγκόσμιας ειρήνης, της αυτοδιαθέσεως των λαών, της κοινωνικής ανισότητας, του ελέγχου των τραπεζών και των χρηματικών συναλλαγών και της συμμετοχής των λαών στην άσκηση της εξουσίας, οι αντιδράσεις είναι μεμονωμένες και δεν υποστηρίζονται.

Με αυτό τον τρόπο επιχειρείται επίσης και η ανανέωση του πολιτικού σκηνικού με την ενίσχυση των πράσινων κομμάτων. Έτσι η πράσινη ιδεολογία καλείται να αντικαταστήσει την απολιθωμένη παλαιά αριστερά. Χαρακτηριστική περίπτωση οι δύο ομόσταβλοι Τσίπρας και Βαρουφάκης, οι οποίοι αφού εντάχθηκαν στο πρόγραμμα της παγκοσμιοποιήσεως και των ανοικτών συνόρων καθώς και στο ιδιαίτερο πρόγραμμα του G. Soros για τα Βαλκάνια με την Συμφωνία των Πρεσπών, σπεύδουν να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό πράσινο ρεύμα.

β) Ο κόσμος της γεωπολιτικής. Η ανάγκη της παγκόσμιας ειρήνης προϋποθέτει έναν πολυπολιτισμικό κόσμο, ο οποίος λειτουργεί με την αρχή της συνυπάρξεως όλων των κρατών, μικρών και μεγάλων. Όμως ζούμε σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, όλοι εναντίων όλων και με κυρίαρχο την αυθαιρεσία της ισχύος και όχι το δίκαιο. Δεν υπάρχουν ούτε σύμμαχοι ούτε εταίροι, μόνο συμφέροντα και μάλιστα βραχυπρόθεσμα. Η απαξίωση της πολιτικής ολοκληρώνεται με αυτόν τον γεωπολιτικό και γεω-οικονομικό ανταγωνισμό.

γ) Ο κόσμος των ιδανικών. Ο σημερινός άνθρωπος λαμβάνει το μήνυμα, ότι τα ιδανικά αποτελούν περιττή πολυτέλεια και υπόλειμμα του ρομαντικού παρελθόντος. Από την μιά ο κυνισμός των Μεγάλων δυνάμεων και από την άλλη η χρησιμοθηρία της οικονομίας και της υλοκεντρικής εποχής μας διαμορφώνουν μία παγκόσμια τοξικότητα, που είναι τουλάχιστον εξ ίσου επικίνδυνη με την επιβάρυνση του περιβάλλοντος.
  1. Η ανάγκη επανεκκινήσεως της ιστορίας και της πολιτικής

Ο σημερινός άνθρωπος ζει κάτω από την επίδραση τεσσάρων σεναρίων του παρόντος και του μέλλοντός του:

α) Το παρόν είναι ένας κατάτοπος, όπου επικρατούν ο κατακερματισμός, ο γενικευμένος ανταγωνισμός, οι προφανείς και κρυφές μεθοδεύσεις και γενικώς η απογοήτευση για το παρόν και η αβεβαιότητα για το μέλλον.

β) Για την μεταβατική περίοδο του μέλλοντος επιδιώκεται ένας αντίτοπος με την εγκαθίδρυση μιάς παγκόσμιας διακυβερνήσεως ελεγχόμενης από μία χρηματική-τεχνοκρατική ολιγαρχία.

γ) Για την εσχατολογική (τελική) φάση της ανθρωπότητας επιδιώκεται ένας μετάτοπος, δηλ. η μετάλλαξη της φυσικής υποστάσεως του ανθρώπου σε έναν εργαλειακό Μετάνθρωπο.

δ) για το μέλλον προτείνεται επίσης και μία θετική ουτοπία με δύο μορφές:

δ.α.) Είναι η αστική ορθολογική αισιοδοξία για μία «λογική» κατάληξη της ιστορικής διαδρομής του ανθρώπου. Η αστική τάξη δεν μπορεί να συμβιβασθεί με την πιο παράλογη αντινομία της ιστορίας, τουλάχιστον από την εποχή του Διαφωτισμού και μετά, δηλ. να αυξάνουν με ραγδαίο ρυθμό οι γνώσεις του ανθρώπου, ο άνθρωπος να έχει ανοίξει την πύλη του Διαστήματος αλλά το ιστορικό γίγνεσθαι να κινείται ακόμη με τους κανόνες της προϊστορίας.

δ.β.) Από ιστορικής και κοινωνιολογικής πλευράς η μαρξιστική ουτοπία αποτελεί την αριστερή εκδοχή της αισιοδοξίας του Διαφωτισμού. Η μαρξιστική θεωρία στηρίζεται σε δύο λογικά προ-απαιτούμενα: την εκβιομηχάνιση όλου του κόσμου και την ανάδειξη της βιομηχανικής εποχής ως του τελευταίου σταδίου οικονομικής και τεχνολογικής εξελίξεως της ανθρωπότητας. Δεν θα χρειαζόταν η επανάσταση για την κατάληψη της εξουσίας, το προλεταριάτο θα ήταν παντού και θα αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Η επαναστατική διαδικασία θα χρειαζόταν μόνο για δύο λόγους: την εναρμόνιση της συνειδήσεως των εργατών με τα νέα δεδομένα και ο συνολικός πολιτικός μετασχηματισμός της κοινωνίας πάνω στην αρχή της κρατικοποιήσεως των μέσων παραγωγής. Τα προ-απαιτούμενα της μαρξιστικής θεωρίας δεν επαληθεύθηκαν και ο μαρξισμός έμεινε ιστορικά μετέωρος. Έμεινε μόνο η οικονομική ανάλυση του καπιταλισμού.

Απομένει μία τρίτη μορφή ουτοπίας, αυτή της επανεκκινήσεως της ιστορίας και της πολιτικής. Χωρίς αυτή την επανεκκίνηση θα καταλήξουμε στην εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας δικτατορίας, αφού θα έχει μαραζώσει κάθε αντιστασιακή ικμάδα.

Για μια στρατηγική επανεκκινήσεως χρειάζονται συγκεκριμένα βήματα:

α) Κάνουμε ένα βήμα πίσω, πίσω από τις ιδεολογίες. Σήμερα όλες οι ιδεολογίες έχουν παλιώσει και έχουν γίνει βαρίδια για τον άνθρωπο και τον παγκόσμιο πολιτισμό.

β) Χρειάζεται η αποσυναρμολόγηση της κάθε πολιτικής θεωρίας στα τρία συστατικά της στοιχεία:

β.α.) πρώτα πρέπει να αναζητήσουμε το κοινωνικό υπόβαθρο της κάθε θεωρίας με βάση την «καιρικότητά» της, δηλ. τις ανάγκες και τις συνθήκες της εποχής της.

β.β.) Το κύριο σώμα μιάς πολιτικής θεωρίας-προτάσεως είναι το σκεπτικό της. Είναι το πώς βλέπει η ίδια η θεωρία την πραγματικότητα της εποχής της και πώς την αξιολογεί.

β.γ.) Το συμπέρασμα είναι, ότι η κάθε πολιτική θεωρία αποτελεί ένα οικοδόμημα. Η βάση της είναι το κοινωνικό υπόβαθρο, ο κορμός της είναι το σκεπτικό της και το επιστέγασμα είναι το διατακτικό της, δηλ. η πολιτική πρόταση, το εφαρμοστικό της πρόγραμμα.

Το λογικό συμπέρασμα είναι, ότι η κάθε πολιτική θεωρία λειτουργεί εκ των κάτω προς τα άνω. Δηλ. το διατακτικό της ισχύει για όσο διάστημα το κοινωνικό της υπόβαθρο παραμένει το ίδιο. Αν αυτό αλλάξει σε κάτι, θα πρέπει η αλλαγή αυτή να διαπεράσει τον κορμό της θεωρίας και να καταλήξει στο επιστέγασμα, για να το τροποποιήσει αντιστοίχως.

Δογματισμός είναι η αντίθετη κατεύθυνση σκέψεως. Δηλ. το επιστέγασμα απολυτοποιείται και παίρνει την θέση της βάσεως. Άρα η θεωρία αναποδογυρίζει. Μετά έρχονται οι Προκρούστηδες του κόμματος, οι οποίοι αναλαμβάνουν το έργο, να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα με βάση το κεντρικό δόγμα της θεωρίας. Έτσι χάνεται η επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα και η ρόδα της πολιτικής δράσεως κινείται στον αέρα.
  1. Η ελευθερία, ακρόπολη της ανθρώπινης υπάρξεως

Η επανεκκίνηση της ιστορίας και της πολιτικής απαιτεί ανασύνταξη των πνευματικών και πολιτικών δυνάμεων. Χρειάζεται μία νέα πολιτική πρόταση, μία νέα ιδεολογική σημαία, τα χρώματα της οποίας θα αντιπροσωπεύουν ιδέες και αξίες πιο διαχρονικές και πιο ανθρωποκεντρικές. Σήμερα κυριαρχούν τρεις ιδεολογικές σημαίες, οι οποίες μονοπωλούν τον κοινωνικό χώρο αλλά εκμεταλλεύονται και το κενό του πολιτικού χώρου: το κίνημα των αλληλέγγυων και αντιρατσιστών, το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ και οι πράσινοι. Απουσιάζει μία τέταρτη σημαία, αυτή της πολιτικής ανασυντάξεως της Ελληνικής και γενικά της Δυτικής κοινωνίας.

Η πολιτική σκέψη πρέπει να απαλλαγεί από το στενό πλαίσιο του Διαφωτισμού. Ο Διαφωτισμός απετέλεσε μία αντίδραση στην γενικότητα της φιλοσοφίας και την μεταφυσική της θρησκείας. Όμως η ιδεολογική του αιχμηρότητα λειτούργησε επιλεκτικά και δημιούργησε ένα νέο δογματισμό.

Χρειάζεται πάντα ένα ισοζύγιο ανάμεσα στις έννοιες του ανθρώπου και της αλήθειας και ο τακτικός επαναπροσδιορισμός αυτής της σχέσεως. Πρέπει να αποκαταστήσουμε τον άνθρωπο ως την βάση της πολιτικής και άνθρωπος σημαίνει Ελευθερία, Ζωή, Αξιοπρέπεια. Η Ελευθερία είναι η ακρόπολη της ανθρώπινης υπάρξεως και γύρω από αυτήν πρέπει να οικοδομήσουμε την νέα μας πολιτική θεωρία και πράξη.

Πηγή: edromos.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Στον αστερισμό του ιδρυτισμού;

Του Ηλία Φιλιππίδη


Κιβωτιστές, Ρηγματικοί, Ιδρυτιστές και Εγκλωβισμένοι – Η σάρωση του πολιτικού τοπίου μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου με βάση την θεωρία του καιρού

1. Η θεωρία του καιρού


Πρόκειται για την αρχαιότερη πολιτική, γεωπολιτική και ιστορική θεωρία του δυτικού κόσμου, η οποία γεννήθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο πριν από το 1.000 π.Χ. Μινωίτες, Μυκηναίοι και Φοίνικες ναυτικοί έπρεπε να μπορούν να διαβάζουν τρεις «χάρτες»: την γεωγραφία του δρομολογίου τους, τον έναστρο ουρανό και «τα σημεία των καιρών».

Ο τρίτος «χάρτης» ήταν ο δυσκολότερος. Απαιτούσε τα μεγαλύτερα αποθέματα πείρας, μνήμης και αντιλήψεως, όχι απλώς στο επίπεδο της γνώσεως αλλά πολύ περισσότερο στο επίπεδο της προβλέψεως.

Στον Όμηρο, στους Στωικούς φιλοσόφους και στον Ιησού Χριστό οφείλουμε, το ότι ο πανάρχαιος αυτός τρόπος συλλογικής σκέψεως έφθασε μέχρι τις ημέρες μας. Ο Γερμανός θεολόγος Paul Tillich καθιέρωσε αυτόν τον τρόπο σκέψεως στην θεολογία ως «θεωρία του καιρού». Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών διέδωσε διεθνώς την καιρική σκέψη στην δεκαετία του ‘80 ως σφαιρική αξιολόγηση του δυτικού πολιτισμού και κριτική της σχέσεώς του με τον Τρίτο Κόσμο. Αιχμή του δόρατος ήταν τα ρατσιστικά και αποικιοκρατικά καθεστώτα στην Αφρική. Η καιρική σκέψη (καιρικότητα) πέρασε και στην πολιτική-γεωπολιτική ανάλυση π.χ. Κ. Καστοριάδης.

Ο καιρισμός ως σφαιρική κριτική θεώρηση της πραγματικότητας εκτείνεται σε δύο χρονικά επίπεδα:

  • α) στο παρόν και το παρελθόν ως κατάσταση συμπυκνώσεως και ως απολογισμό με βάση κάποιες σταθερές αναφορές και προσδοκίες
  • β) ως κριτική πρόβλεψη του μέλλοντος.

Ο καιρισμός συνδυάζει την κριτική και εποπτική θεώρηση της πραγματικότητας με τον επαναπροσδιορισμό και την επιβεβαίωση των σταθερών και διαχρονικών επιλογών, όπως ο ανθρωποκεντρισμός, η ελευθερία και η δικαιοσύνη και τέλος με την οραματικότητα υπό την διπλή μορφή της, ως ουτοπία και ως δυστοπία.

2. Εγκλωβισμός, Ρηγματισμός και Κιβωτισμός


Εάν σαρώσουμε την ελλαδική πραγματικότητα με τα διαχρονικά ποιοτικά κριτήρια της καιρικής σκέψεως, ενώνεται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, διαλύονται τα σχήματα της συγκυρίας που εγκλωβίζουν το πολιτικό γίγνεσθαι μέσα στα όρια του παροντικού ορίζοντα και αποκαλύπτεται γυμνή η φλέβα της πολιτικής πραγματικότητας ως καταστάσεως και ως προοπτικής. Ο Καιρισμός είναι σκέψη τριών διαστάσεων.

Με αυτήν την έννοια οι ελλαδικοί πολιτικοί σχηματισμοί δίνουν μία άλλη εικόνα και μας επιτρέπουν να τους διακρίνουμε σε τέσσερις κατηγορίες: τους Εγκλωβισμένους, τους Ρηγματιστές, τους Κιβωτιστές και τους Ιδρυτιστές.

Οι Εγκλωβισμένοι είναι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν αποδεχθεί το ευρω-ατλαντικό πλαίσιο κυριαρχίας και την παγκοσμιοποίηση είτε ως εξελικτικό στάδιο του δυτικού πολιτισμού είτε ως τρέχουσα μορφή διεθνούς καταμερισμού ισχύος και οικονομικών σχέσεων, μέσα στην οποία εντάσσεται και η Ελλάδα, είτε το θέλει είτε όχι. Μ’ αυτά τα κριτήρια μετρούν την «κανονικότητα» της χώρας μας. Κι οι δύο εκδοχές αποδέχονται την κατάστασή μας ως μονόδρομο.

Η Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝ.ΑΛ. δέχονται την παρούσα κατάσταση ως πρόκληση για την «κανονικότητα» της χώρας. Αντιθέτως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον Βελόπουλο και τον Βαρουφάκη ως ρηγματιστές με την έννοια, ότι επιδιώκουν συγκεκριμένες ρηγματώσεις στο γενικότερο πλαίσιο εγκλωβισμού της χώρας μας. Ο μεν Βελόπουλος ταλαντεύεται αφενός μεταξύ της γεωπολιτικής και γεω-οικονομικής ρήξεως και αφετέρου της αποδοχής της προκλήσεως με μία αναπτυξιακή έκρηξη της Ελλάδας, με πρωτοπορία τον πρωτογενή τομέα. Ο δε Βαρουφάκης καταγγέλλει την κατάσταση της χρεοδουλοπαροικίας της Ελλάδας και επικεντρώνει την πολιτική του στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Παράλληλα προτείνει την παραίτηση εκμεταλλεύσεως των υδρογονανθράκων, κάνοντας άνοιγμα προς τους Γερμανούς Πράσινους. Συμβιβάζεται προκλητικά μ’ όλα τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Προφανώς η εντολή που έχει πάρει, είναι να παίξει έναν πανευρωπαϊκό ρόλο, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα ως εφαλτήριο. Παρά την πληθωρική ρητορική τους θα ήταν λάθος να τους χαρακτηρίσουμε ως δημαγωγούς. Η εμφάνισή τους έχει να κάνει και με τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ-Γερμανίας-Ρωσίας για τον έλεγχο της Ελλάδας. Τίθενται υπό παρακολούθησιν.

Το κοινό σημείο μεταξύ Βελόπουλου και Βαρουφάκη δεν είναι μόνο η υπέρμετρη φιλοδοξία τους αλλά και η τακτική τους. Και οι δύο έχουν επιλέξει μία έξυπνη εναρκτήρια στρατηγική των επιλεγμένων προγραμματικών ρηγματώσεων και της επιθετικής κοινοβουλευτικής τακτικής προς όλες τις κατευθύνσεις.

Πάντως ένα θετικό στοιχείο της νέας Βουλής είναι, ότι δεν θα πλήττουμε και θα ακούμε έναν καλύτερο και ουσιαστικότερο πολιτικό λόγο σε σχέση με το επίπεδο της αγραμματοσύνης και της λούμπεν ρητορικής που είχε επιβάλει η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ.

Πιο δύσκολος είναι βέβαια ο προσδιορισμός του πολιτικού ρόλου του ΚΚΕ. Στο κόμμα του Περισσού νομίζουμε, ότι ταιριάζει καλύτερα ο όρος του Κιβωτισμού. Το ΚΚΕ δίνει την εντύπωση, ότι έχει ως πρότυπο την Κιβωτό του Νώε. Ούτως ή άλλως ο μαρξισμός έχει παράδοση με τα παλαιοδιαθηκικά πρότυπα. Αλλά και ο Λένιν θα έβρισκε κοινά σημεία, όπως και διαφορές με το ΚΚΕ. Το κοινό τους σημείο είναι, ότι δεν πιστεύουν στον λαό. Για τον Λένιν και τον Περισσό ο λαός από πολιτικής πλευράς είναι ένα αδρανές υλικό, ακόμη και αν υποφέρει. Γι’ αυτό το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για το ποια εικόνα δείχνει στον λαό, όπως ακριβώς και ο Νώε δεν έδινε σημασία για τις απορίες και τις λοιδορίες των συμπολιτών του, όταν έφτιαχνε την Κιβωτό. Ο Νώε είχε πάρει την εντολή από τον Θεό, το ΚΚΕ αισθάνεται, ότι εντολέας του είναι η ιστορία.

Η διαφορά αφορά το εργαλείο της επαναστάσεως. Ο Λένιν λειτουργούσε με μία εξίσωση τεσσάρων παραγόντων: ιστορία-κόμμα-επανάσταση-κατάληψη κράτους. Το ΚΚΕ δεν φαίνεται να πιστεύει στην επανάσταση πλέον, αποδέχεται στην πράξη, ότι αυτό δεν είναι πλέον εφικτό. Δεν πιστεύει ούτε σε μία πολιτική ανατροπή, αφού αυτή δεν πρόκειται να επιβιώσει ως μονάδα κράτους. Δεν πιστεύει ούτε στις πολιτικές συμμαχίες. Αυτό που θέλει είναι μόνο ο εγκιβωτισμός των οπαδών του ως μίας ξεχωριστής σέκτας πολιτικής μεταφυσικής και να κερδίσει χρόνο περιμένοντας με στωικότητα το κάλεσμα της ιστορίας, όταν θα έλθει ο μεγάλος κατακλυσμός με την κατάρρευση του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος.

Το ΚΚΕ αντιλαμβάνεται τον μαρξισμό ως αναλλοίωτη ιστορική παρακαταθήκη, ως ένα ιερό κείμενο μεταφυσικής αλήθειας, όπως ο Μαρξ διαμόρφωσε την θεωρία του ως την εκκοσμίκευση του μεγάλου Σχεδίου του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου-ανθρωπότητας. Αν ο Μαρξ προβάλλει ως δεύτερος Μωυσής, που πήρε τις Εντολές από τον ίδιο τον Θεό πάνω στο Όρος Σινά, το ΚΚΕ προσθέτει στην ιστορική του αποστολή και το Όρος Αραράτ, όπου θα καθίσει η Κιβωτός του Κόμματος, όταν η ιστορία θα έχει τιμωρήσει με καταστροφή την ανθρωπότητα για την αμαρτωλή περίοδο του καπιταλισμού. Όταν θα ανοίξει η καταπακτή του Κόμματος-Κιβωτού εκείνη την ευλογημένη ημέρα, θα βγουν «έτοιμα από καιρό» όλα τα ομοιογενή αντίτυπα του Homo Socialisticus, για να δημιουργήσουν την νέα σοσιαλιστική ανθρωπότητα, αμετάκλητα πλέον χωρίς πισωγυρίσματα που φέρνουν απογοήτευση και αμφιβολίες.

Χωρίς υπερβολή μπορούμε να πούμε, ότι το ΚΚΕ έχει ξεκινήσει ένα πείραμα πολιτικής βιολογίας, δημιουργώντας ένα νέο κλάδο, της ιδεολογικής μεταγγίσεως. Πιστεύει, ότι θα διαμορφώσει τον απαραίτητο αριθμό γενεών για την δημιουργία του ολοκληρωμένου αλλά κυρίως ανθεκτικού σοσιαλιστικού ανθρώπου μέσα σε συνθήκες ανοικτού ανταγωνισμού. Το λάθος του Λένιν και της Σοβιετικής Ενώσεως ήταν η πεποίθησή τους, ότι το σύστημα διαμορφώνει τους πολίτες και επομένως η εξουσία είναι κατ’ ουσίαν η προϋπόθεση της συνειδήσεως. Το ΚΚΕ θέλει να διορθώσει τις ελλείψεις του Σοβιετικού πειράματος και να αποκτήσει το ανθρωπολογικό πλεονέκτημα, πριν από την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Το ΚΚΕ αποτελεί την τελευταία ελπίδα του Μαρξ για την πρακτική ολοκλήρωση της θεωρίας του. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να βρει λύση στο καίριο θέμα συνειδήσεως-συνθηκών παραγωγής. Αυτό παραμένει το αδύνατο σημείο του. Γι’ αυτό μην απορείτε, αν το Κόμμα δεν δίνει σημασία στα εκλογικά αποτελέσματα.

3. Οι Ιδρυτιστές


Το πολιτικό δράμα της Ελλάδας ολοκληρώνεται με τους Ιδρυτιστές. Πρόκειται για όλες εκείνες τις μικρές πολιτικές δυνάμεις που στοχεύουν στην ανατροπή είτε του καθεστώτος των Μνημονίων και της λιτότητας είτε ακόμη και στην έξοδο από το ευρώ, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Πέρα από την κρίση αναζητούν και τις αιτίες που την δημιούργησαν.

Εκεί που επικρατεί σύγχυση και διαφορές είναι η στάση τους απέναντι στα ιδιαίτερα προβλήματα της Ελλάδας, όπως οι σχέσεις μας με την Τουρκία, το μεταναστευτικό και το δημογραφικό πρόβλημα, η έννοια της εθνικής ταυτότητας και του εθνικού συμφέροντος σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση, τον διεθνισμό και το κοινωνικό πρόβλημα. Πάντως όλες αυτές οι δυνάμεις επιδιώκουν την επανίδρυση του πολιτικού μας συστήματος.

Σήμερα στην Ελλάδα ανταγωνίζονται τρείς βασικές προτάσεις:

  • α) Της αβλαβούς απολυτότητας, που εκφράζουν οι Κιβωτιστές.
  • β) της κανονικότητας, που εκφράζουν οι Εγκλωβισμένοι
  • γ) της ανατροπής, που εκφράζουν οι Ιδρυτιστές.

Βέβαια τα όρια μεταξύ των Ιδρυτιστών και των Ρηγματιστών δεν είναι τελείως στεγανά. Απλώς οι Ρηγματιστές για λόγους σκοπιμότητας επιλέγουν εκ των προτέρων τις ρηγματώσεις τους.

Οι Ιδρυτιστές, προερχόμενοι ιδεολογικά από το Κίνημα των Αγανακτισμένων και την κίνηση Σπίθες του Μίκη Θεοδωράκη, «πολεμούν» σήμερα με την πλάτη στον τοίχο. Στην πραγματικότητα είναι αυτοί οι μεγάλοι ηττημένοι των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Εξασφάλισαν μόνο το 2,41% των ψήφων, έναντι του μειωμένου ποσοστού 5,30% του ΚΚΕ και 81,71% των Εγκλωβισμένων. Βέβαια ένα υπολογίσιμο ποσοστό των Ιδρυτιστών δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Οι λόγοι της αποτυχίας μας είναι:

  • α) δεν γνωρίζουμε, αν αγωνιζόμαστε ως εμπροσθοφυλακή, ως προπομποί του μέλλοντος ή ως οπισθοφυλακή για να διασώσουμε, ό,τι μπορούμε από το παρελθόν μας.
  • β) Πάντα θα υπάρχει μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε κάποια αριστερά και σε κάποια δεξιά. Όμως σήμερα η Αριστερά έχει χάσει όλα τα βασικά της στοιχεία: το ηθικό της πλεονέκτημα, το ανώτερο κατά μέσον όρο μορφωτικό της επίπεδο, την ταυτότητά και την πολιτική της νομιμοποίηση. Με απλά λόγια, ο λαός δεν ξέρει σε τι χρησιμεύει, όταν δεν την έχει απαξιώσει πλήρως. Το συμπέρασμα είναι, ότι η Αριστερά σήμερα έχει και πρόβλημα ονομασίας και πρόβλημα πολιτικού περιεχομένου. Έχει μόνο παρελθόν, που και αυτό έχει κηλίδες, αλλά πάντως δεν φθάνει για μία πορεία προς το μέλλον.
  • γ) Οι Ιδρυτιστές αυτοαπατώμαστε ότι ζούμε στον αστερισμό του ιδρυτισμού. Γι’ αυτό οι διάφοροι ηγετίσκοι του χώρου έχουν βάλει τον αυτόματο πιλότο, με πρώτη την Ζωή Κωνσταντοπούλου, νομίζοντας ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ μας. Στην πραγματικότητα ο λαός μας έχει κουραστεί από πειράματα, θεωρίες και υποσχέσεις, γι’ αυτό και ο χρόνος μας φθείρει.
  • δ) Ο χώρος του ιδρυτισμού πάσχει από το σύνδρομο του ηγετισμού με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό του. Ο καταποντισμός των κομματιδίων του ιδρυτισμού έχει και τον χαρακτήρα της τιμωρίας. Ο λαός δεν τιμώρησε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, τιμώρησε και τα κομματίδια της ανατροπής για τον βεντετισμό των αρχηγών τους, την αρχομανία τους και τον κατακερματισμό τους.

4. Επίλογος


Ο μόνος αστερισμός που προβάλλει, αφορά την ανασύσταση του πολιτικού φάσματος, αυτή την φορά μέσα στο κοινοβούλιο και όχι στην πλατεία Συντάγματος. Η νέα περίοδος θα κυριαρχείται από την αγωνία της Ν.Δ. να ανασυγκροτήσει το διαλυμένο κράτος και να το θέσει σε αναπτυξιακή τροχιά καθώς και από την προσωπική βεντέτα μεταξύ του Βαρουφάκη και του Τσίπρα. Η αποστολή του Γιάνη είναι η εκτόπιση του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάληψη του ρόλου του αριστερού πόλου του νέου δικομματισμού από το ΜέΡΑ25. Ο αριστερός πόλος μπαίνει σε φάση μεγάλης αστάθειας, λόγω και των εσωτερικών συγκρούσεων του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που θα συσπειρώνει τον δεξιό πόλο.

Το πρόβλημα με τον ιδρυτισμό είναι, ότι για το προβλεπτό μέλλον δεν μπορεί να αναδείξει μία αναμφισβήτητη ηγετική προσωπικότητα. Μπορούμε να κάνουμε κάτι ως ορκισμένοι ιδρυτιστές, ακόμη και χωρίς ηγεσία;

  • α) Να μη παρασυρόμαστε από τις σειρήνες και τις ερινύες του παρόντος και να δημιουργήσουμε πυρήνες ιδεολογικής συσπειρώσεως σε όλη την Ελλάδα στο πλαίσιο μιάς εκστρατείας για ένα Νέο Ελληνικό Διαφωτισμό, παράλληλα με τις όποιες διαβουλεύσεις σε επίπεδο συλλογικοτήτων.
  • β) Η διαφωτιστική εκστρατεία μπορεί να συνδυασθεί με την συζήτηση για την κατάρτιση ενός ελαχίστου πλαισίου συγκλίσεως και κοινής δράσεως.
  • γ) Να βρούμε μία ευρύτερη ονομασία, η οποία να καλύπτει τον χώρο και να δίνει το μήνυμα του ιδρυτισμού. Να κερδίσουμε πρώτ’ απ’ όλα το κριτήριο της ποιότητας και της ανιδιοτέλειας στην συνείδηση του λαού. Ο ήλιος του ιδρυτισμού έχει δύσει. Για να ανατείλει και πάλι, θα πρέπει εμείς να τον σηκώσουμε ψηλά, πάνω από τις μικροφιλοδοξίες μας. Ο ήλιος του ελληνικού μέλλοντος δεν είναι δικός μας, είναι του λαού!

Η ιστορία μας προσφέρει μία τελευταία ευκαιρία τεράστιου συμβολικού δυναμισμού για ένα νέο ξεκίνημα: τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Δεν πήρα την ιδέα από τον Κούλη και την Γιάννα. Από τον χειμώνα έγραφα σχετικά στα άρθρα μου στον Δρόμο της Αριστεράς αλλά και πριν, από το 2014 πρότεινα την καθιέρωση μιας επταετίας, μέχρι το 2021, για την συνειδησιακή, κοινωνική και εθνική προετοιμασία του λαού μας. Εξάλλου οι κρατικές φιέστες και μάλιστα κάτω από τις καπελαδούρες της Γιάννας, έχουν μόνο βεγγαλικό χαρακτήρα. Όσο για την επομένη ημέρα, το σύνθημα θα είναι: Τους ζυγούς λύσατε και τα κεφάλια μέσα! Για μας το 2021 είναι μόνο η αφορμή. Το μέλλον αρχίζει από την επομένη ημέρα. Το 2021 ανήκει στον λαό. Η συνέχεια του ανήκει σε μας. Δεν θα αφήσουμε να χαθεί αυτή η ευκαιρία, όπως έγινε με τον εθελοντισμό μετά το 2004.

Πηγή: edromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »