Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Του Ηλία Φιλιππίδη


«Ζήτω η ζωή, κάτω ο θάνατος!» - «Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται»


Δηλώσεις του Ιησού Χριστού και του Καρόλου Μαρξ

Αυτό που μ’ ενοχλεί στον θάνατο είναι ο καταναγκαστικός του χαρακτήρας. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός της ελευθερίας του ανθρώπου.

Θα ήθελα:

  • α. ο κάθε άνθρωπος να έχει το δικαίωμα να επιλέγει, πότε θα απέλθει από την ζωή. Εξαναγκασμός δεν είναι μόνο το ίδιο το γεγονός του θανάτου αλλά και η βαθμιαία βιολογική κατάρρευση του ανθρώπου.
  • β. να υπάρχει το δικαίωμα ανακλήσεως στην ζωή μεγάλων προσωπικοτήτων, οι οποίες μας έχουνε αφήσει βαριές παρακαταθήκες με τις διδασκαλίες τους και εμείς συγκρουόμαστε, για το αν τις ερμηνεύουμε σωστά και αποτυγχάνουμε στην επικαιροποίησή τους. Εξάλλου θα θέλαμε να ξέραμε, τι θα λέγαν οι ίδιοι σε σχέση με τις σημερινές συνθήκες της ζωής του ανθρώπου.

Η ανάκληση θα γίνεται με δημοψήφισμα. Θα προηγούνται ανοικτές συζητήσεις σε όλη την χώρα για το ποιες προσωπικότητες θα ανακαλέσουμε, για ποιο λόγο και τι θα τους ερωτήσουμε. Επίσης θα είχε πολύ ενδιαφέρον να οργανώναμε δημόσιες συζητήσεις τραπέζης μεταξύ τους. Φαντάζεσθε, τι θα γινόταν, αν είχαμε σε ένα τραπέζι τον Σωκράτη, τον Ιησού Χριστό και τον Μάρξ!

Ένα μεγάλο κανάλι οργανώνει ειδική συζήτηση με τον Ιησού Χριστό και τον Καρλ Μαρξ. Το CNN ανέλαβε να την μεταδώσει σε όλο τον κόσμο.

Ο συντονιστής της συζητήσεως θέτει στον Ιησού την ερώτηση:

Πώς βλέπετε σήμερα τον Χριστιανισμό, είσθε ευχαριστημένος από την εξέλιξη του έργου σας;

Ιησούς: Αυτό που έκανα ήταν η επανάσταση της ζωής. Η ανάστασή μου ήταν η τελική μονομαχία με τον Θάνατο. Ήθελα να ολοκληρώσω την ελληνική έννοια του αγαθού και να της δώσω σάρκα και οστά. Ταύτισα το κακό με τον θάνατο. Η έννοια της ζωής αποτελεί την υπέρτατη έκφραση του ανθρώπου. Η ζωή δεν είναι θεωρία, είναι βεβαίως πίστη και πεποίθηση αλλά κυρίως καθημερινό βίωμα και πράξη. Όμως ζει την ζωή μόνο αυτός, που είναι έτοιμος να πεθάνει για την ζωή.

Οι ακόλουθοί μου, αυτοί που διαμόρφωσαν τον ιστορικό χριστιανισμό, έκαναν το λάθος να χωρίσουν την ζωή από την σωτηρία τους. Μετέτρεψαν την διδασκαλία μου σε προετοιμασία θανάτου. Στην πραγματικότητα διαχώρισαν την ανάσταση μου από την ανάληψή μου. Μετέτρεψαν την ανάληψή μου σε ευκαιρία εξορίας της ζωής από την γη και την ξαπέστειλαν στον ουρανό ως μεταφυσική ελπίδα. Την έκαναν μόνο μετά θάνατον ζωή. Έτσι η προτεραιότητα δόθηκε στην θεσμική ιεραρχία και την ταύτιση με την εξουσία. Θα είμαι με αυτούς που αγωνίζονται, ακόμη και με θυσία της ζωής τους, για να αναστήσουν την ζωή πάνω στην γη, χωρίς να θέλουν να γίνουν εξουσία, χωρίς ανταλλάγματα.


Δημοσιογράφος: Από τους συνεχιστές σας ποιόν εκτιμάτε περισσότερο;

Ιησούς: Τον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Η ζωή του ήταν ένας διαρκής αγώνας μέσα και έξω από την Εκκλησία κατά της διαφθοράς και της κοινωνικής αδικίας. Τα έβαλε και με την αυτοκρατορική αυλή. Γι’ αυτό εξορίσθηκε δύο φορές και πέθανε στην εξορία από τις κακουχίες, στις οποίες τον υπέβαλαν οι διώκτες του. Ο κατηχητικός του λόγος, που διαβάζεται το βράδυ της Αναστάσεως, αποτελεί την επιτομή του έργου μου. Από εκεί και η φράση «Ανέστη Χριστός και η ζωή πολιτεύεται». Δηλ. η ζωή ως πρότυπο αξιών αναδεικνύεται σε ρυθμιστή της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής των ανθρώπων. Η ζωή είναι όπως το φως. Μπορείς να περιορίσεις την ακτινοβολία του φωτός; Εκτός και αν το περιορίσεις σε τέσσερις τοίχους. Δυστυχώς αυτό έχει κάνει η θεσμοποιημένη Εκκλησία, όπως οι Φαρισαίοι, για να αποφεύγει τα δύσκολα…

Άλλος δημοσιογράφος απευθύνεται προς τον Μάρξ:

Κύριε Μαρξ, τι πήγε στραβά με την δική σας θεωρία; Γιατί απέτυχε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός;

Μάρξ: Το θεμέλιο της θεωρίας μου είναι η ιδέα της κοινοκτημοσύνης. Πρώτος μίλησε γι’ αυτήν ο Πλάτων. Οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες εφήρμοσαν την καταναλωτική κοινοκτημοσύνη και γι’ αυτό απέτυχαν. Πίστευα, ότι είχα βρει το κλειδί της ζωής στην κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής. Το λάθος των ακολούθων μου είναι, ότι θεώρησαν την κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής ως την μόνιμη εφαρμογή της θεωρίας μου, ενώ ήταν η πρώτη, η επαναστατική φάση. Μάλλον παρασύρθηκαν από τον τίτλο που έδωσα στην πρώτη φάση ως την δικτατορία του προλεταριάτου.

Τελικά εγκατέλειψαν τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και κράτησαν την δικτατορία, όπως σωστά διαπιστώνει ο Β. Ράιχ. Τα λεγόμενα τότε σοσιαλιστικά κράτη είχαν μετατραπεί σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, γι’ αυτό και κατέρρευσαν. Βέβαια και εγώ είχα παρασυρθεί από τον όχι απλώς αισιόδοξο αλλά δογματικό χαρακτήρα των θέσεων του υλισμού του 19ου αιώνα, ότι ο υλισμός δεν αφορά μόνο την επιστήμη αλλά και τον άνθρωπο και την κοινωνία, ότι όλα αυτά αποτελούν ένα ενιαίο σύμπαν. Πίστεψα, ότι, όταν ο σκοπός και η πραγματικότητα είναι δεδομένα, τα μέσα έχουν δευτερεύοντα ρόλο.

Ήταν λάθος να χρησιμοποιήσω την λέξη «δικτατορία». Το βασικό μου λάθος βρίσκεται στην ανθρωπολογία της θεωρίας μου. Η ιστορική εξέλιξη απέδειξε, ότι ο άνθρωπος δεν ελέγχεται. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άγραφο χαρτί, πάνω στο οποίο μπορείς να γράψεις, ό,τι θέλεις. Για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να πείσεις τον άνθρωπο και μάλιστα εκ των προτέρων και για να τον πείσεις, πρέπει να ερευνήσεις την κάθε γωνιά της ψυχής του.


Δημοσιογράφος: Κύριε Μάρξ, τι σκοπεύετε να κάνετε τελικά με την θεωρία σας;

Μαρξ: Παραμένω πιστός στην αριστερή οπτική γωνία της πραγματικότητας. Όσο θα υπάρχει κοινωνική αδικία και ανισότητα, η θεωρία μου θα είναι χρήσιμη. Όμως δεν είμαι ούτε ο πρώτος που έθεσα το πρόβλημα ούτε είμαι εγώ που ίδρυσα το εργατικό κίνημα. Οπωσδήποτε χρειάζεται μία νέα αριστερή θεωρία και πολιτική πρόταση. Το όνομά της θα το βρείτε εσείς. Το πρώτο αξίωμα αυτής της θεωρίας θα πρέπει να είναι η ιστορική διαλεκτική, δηλαδή:

  • α. η συλλογή και η επαναξιολόγηση όλων των δεδομένων του παρελθόντος
  • β. η γεωπολιτική, πολιτική, τεχνολογική, οικονομική και πολιτισμική αξιολόγηση όλων των νέων δεδομένων και 
  •  γ. η ανθρωπολογική ανάλυση του ανθρώπου ως διαχρονικού και σύγχρονου όντος.

Ένας ακροατής: Κύριε Μαρξ, αυτή η νέα θεωρία μπορεί να είναι παγκόσμια ή θα πρέπει να περιορισθεί σε συγκεκριμένες γεωπολιτισμικές ενότητες;

Μαρξ: Πολύ σωστή η ερώτηση. Η ίδια η περιπέτεια του κομμουνιστικού κινήματος απέδειξε, ότι ο κόσμος δεν είναι ενιαίος. Γι ‘ αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να λειτουργήσει μόνο ένας Χάρτης γενικών αρχών. Εσείς οι Έλληνες έχετε παράδοση στην φιλοσοφία, αναδείξατε και σύγχρονους διανοητές, όπως τον Ν. Πουλαντζά, Κ. Αξελό, Κ. Καστοριάδη και Π. Κονδύλη. Μπορείτε να πάρετε πρωτοβουλία συνεργασίας με την ευρύτερη ευρωπαϊκή διανόηση, για την διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής προτάσεως για ένα πολυκεντρικό κόσμο ειρήνης, συνεργασίας και ισορροπίας των διεθνών γεωπολιτικών και γεω-οικονομικών συμφερόντων. Πρώτη προϋπόθεση είναι μία ανεξάρτητη Ευρώπη. Πάντως η όποια πρόταση δεν μπορεί πλέον να έχει ταξικό χαρακτήρα. Αναγνωρίζω, ότι τα σύγχρονα προβλήματα έχουν πλανητικό και πανανθρώπινο χαρακτήρα. Ξεκινήστε και τα λέμε πάλι.

Ο Συντονιστής κλείνει την συζήτηση: Αναγνωρίζουμε, ότι στην εποχή σας, κε Μαρξ, υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός, μεγάλη εμπιστοσύνη στο μέλλον και την επιστήμη. Κυριαρχούσε η πεποίθηση, ότι το αργότερο μέσα στον 20ο αιώνα θα λυνόντουσαν όλα τα προβλήματα του ανθρώπου…

Τον διακόπτει ο Μαρξ: Πράγματι, έτσι ήταν. Με λένε απόλυτο και δογματικό, ακόμη και μεταφυσικό. Αφήνω την κρίση σε σας. Αυτό που θέλω να πω για μένα, είναι ότι με βάση το κλίμα της εποχής ήθελα να προλάβω τις εξελίξεις, προτού διαμορφωθεί για πρώτη φορά μία πάγια παγκόσμια κατάσταση.

Συντονιστής: Η εποχή μας είναι πολύ πιο πολύπλοκη, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο μέλλον και η κοινωνική συλλογικότητα έχει ατονήσει. Επικρατεί ο ατομισμός. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας.

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Πηγή: e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

«Δρόμος»: Μία στρατηγική πρόταση του ελληνικού μέλλοντος

Του Ηλία Φιλιππίδη


Το διακύβευμα της εποχής μας


Κάθε εποχή θέτει στον άνθρωπο το δικό της ερώτημα. Στην εποχή του Οιδίποδα η Σφίγγα του έθεσε ένα ερώτημα, που είχε ως απάντηση τον Άνθρωπο. Ο Οιδίποδας της απάντησε σωστά, οπότε η Σφίγγα έπεσε από τον βράχο που στεκόταν και ο δρόμος ελευθερώθηκε.

Εκείνη την εποχή ο ελληνικός πολιτισμός είχε ως κέντρο τον Άνθρωπο, γι’ αυτό και έφθασε σε αυτό το ανυπέρβλητο ύψος. Τότε οι Έλληνες διέθεταν δύο πολυτέλειες: της απεριόριστης αναζητήσεως σε όλα τα θέματα και της πρωτοβουλίας να οικοδομήσουν οι ίδιοι την κοινωνία που θα θεωρούσαν ως την ιδανικότερη.

Σήμερα αντιθέτως και ιδίως μετά την κατάρρευση του Διπολισμού μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, ο άνθρωπος και ιδίως ο Ευρωπαίος, αισθάνεται, ότι ζεί μέσα σε ένα αδιέξοδο. Αν όχι φυλακισμένος, τουλάχιστον «περίκλειστος» μέσα σε ένα κόσμο, ο οποίος θεωρείται δεδομένος, λειτουργεί όμως ερήμην του ανθρώπου.

Αυτός ο κόσμος ξεκίνησε ως μία δυναμική εκδοχή εκσυγχρονισμού με τα Reaganomics του Ρόναλντ Ρήγκαν και το σύνθημα TINA (There is no alternative) της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η πρόθεση ήταν εμφανής: να δημιουργηθεί ένα «αντικειμενικό» σύστημα οικονομικής αναπτύξεως ερήμην του ανθρώπου.

Ο νεοφιλελευθερισμός αυτοδιαφημίζεται ως η σύγχρονη έκφραση του ορθολογισμού, σε αντίθεση με τον άνθρωπο, ο οποίος έχει μείνει «ανώριμος», δεν έχει ακολουθήσει την «αντίστοιχη» εξέλιξη…

Το οικονομικό σύστημα αποκτά τον χαρακτήρα της σταθεράς παραμέτρου, της μηχανής, ενώ ο άνθρωπος τοποθετείται στην θέση της μεταβλητής, θεωρείται ως το εξάρτημα της μηχανής. Απέναντι λοιπόν στην «εγκυρότητα» του οικονομικού συστήματος, η πολιτική αποτελεί τροχοπέδη της οικονομικής προόδου, διότι συνδέεται με την αστάθεια των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Οι άνθρωποι ξέρουν μόνο να διεκδικούν, την «ευθύνη» έχει το οικονομικό σύστημα.

Το συμπέρασμα είναι, ότι η οικονομία πρέπει να αυτονομηθεί τελείως από την πολιτική και η δημοκρατία να περιορισθεί στην προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, υπό την μορφή όμως μόνο του ατόμου και των ιδιωτικών του επιλογών.

Αυτό το σύστημα έχει όμως χάσει την αξιοπιστία του και δεν πείθει πλέον μετά τις δύο συνεχόμενες κρίσεις του 2006 και του 2008 του αμερικανικού και του διεθνούς τραπεζικού συστήματος.

Σήμερα ο Ευρωπαίος άνθρωπος ανησυχεί έντονα για το μέλλον, το δικό του, της πατρίδας του, της Ευρώπης, του κόσμου. Θέλει να ανοίξει ένα πέρασμα στο τείχος του αδιεξόδου που τον περιβάλλει. Για να το πετύχει, πρέπει πρώτα να απαντήσει σε ένα τριπλό ερώτημα, που του θέτει η εποχή μας, ως νέα Σφίγγα:

  • Πού πάει ο κόσμος;
  • Πού πάει η Ευρώπη;
  • Πού πάει η Ελλάδα;

Τα τρία αυτά ερωτήματα αποτελούν μία αλληλουχία αλλά πρέπει να απαντηθούν ξεχωριστά.

Τι μπορούμε ή πρέπει να κάνουμε;


Η απάντηση έχει να αντιμετωπίσει δύο δυσκολίες:

  • α) δεν θα γκρεμισθεί η Σφίγγα, μόλις βρούμε τις σωστές απαντήσεις. Αλλά θα αποτελέσουν την αφετηρία για ένα επίμονο και επίπονο αγώνα, ώστε αυτές οι απαντήσεις να βρουν απήχηση στον λαό και να καταστούν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.
  • β) Οι θεωρούμενοι ως αντικειμενικοί παράγοντες του συστήματος (αγορές) δυστυχώς δεν είναι μόνο αντικειμενικοί αλλά αποκτούν όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά υποκειμένου, αποκτούν βούληση.

Όταν λέμε βούληση, δεν εννοούμε μία τυφλή τάση, όπως είναι η απληστία. Εννοούμε, ότι διαμορφώνει δύο πρόσωπα με εγκεφαλικά δηλ. προγραμματικά χαρακτηριστικά ή αν θέλετε μία κεφαλή Ιανού με δύο πρόσωπα:

  • 1) Ένα εξωτερικό πρόσωπο, που είναι η επιθετική ενιαία σκέψη, δηλ. η σαρωτική προπαγάνδα του εθνομηδενισμού και υπέρ της παγκοσμιοποιήσεως και
  • 2) Ένα εσωτερικό ή αθέατο πρόσωπο, που είναι το Καπιτώλιο της «αυτοκρατορίας του χρήματος», όπως την έχει ονομάσει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος. Πρόκειται για μία νέα ολιγαρχία, η οποία μέσα από ένα δάσος δεξαμενών της κυκλοφορίας του χρήματος, τραπεζών, επενδυτικών επιχειρήσεων και εξωχώριων εταιρειών, επιδιώκει τον έλεγχο και την σώρευση της άυλης οικονομίας. Στην πραγματικότητα επιδιώκει την καθετοποίηση ολόκληρης της οικονομίας, τόσο της άυλης όσο και της πραγματικής. Παράλληλα επιδιώκει και την ανάληψη των δύο άλλων μορφών εξουσίας, που είναι η πολιτική εξουσία και ο προσωπικός έλεγχος των πολιτών με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες.

Τα σχέδια αυτά διευκολύνονται από το διεθνές χάος και την τρομοκρατία, για να μην πούμε, ότι η παγκόσμια ολιγαρχία επενδύει σε αυτές τις δύο καταστάσεις. Γι’ αυτό μας προτείνει ως λύση την «παγκόσμια διακυβέρνηση». Ο Γ. Παπανδρέου επενδύει προσωπικά σε αυτήν. Σε μία ομιλία του στο εξωτερικό είχε πει: «We need a world governance and immediately!».

Μπροστά σε αυτές τις καταστάσεις τι κάνουμε εμείς;

Το δίλημμα είναι: ξεκινάμε από αυτό που μπορούμε να κάνουμε ή από αυτό που πρέπει να κάνουμε;

Αν ξεκινήσουμε από αυτό που μπορούμε να κάνουμε, η μόνη λογική αντίδραση αξιοπρέπειας είναι να αυτοκτονήσουμε ομαδικά.

Η άλλη εκδοχή είναι να ξεκινήσουμε από αυτό που πρέπει να κάνουμε, από το χρέος μας, δηλ. να κρεμασθούμε από το όραμά μας. Τι είναι το όραμα; Αέρας είναι αλλά μπορεί να γίνει αερόστατο και να μας σηκώσει ψηλά. Το όραμα πρώτ’ απ’ όλα δίνει νόημα στην ζωή μας, ενισχύει την αυτοπεποίθησή μας και την αξιοπρέπειά μας. Μετά ενισχύει την συλλογικότητά μας, διότι ο αγώνας θέλει συλλογικότητα. Η αγωνιστικότητα τέλος αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στην κατάθλιψη.

Μπορεί να μας πουν γραφικούς, αιθεροβάμονες, ακόμη και εθνικιστές, επειδή απορρίπτουμε την παγκοσμιοποίηση και επιμένουμε στις έννοιες του έθνους και του εθνικού κράτους ως θεμελίων της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Όμως είμαστε αγωνιστές. Δεν μπορούμε να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο; Θέλουμε κατευθείαν το χειροκρότημα; Εξάλλου δική μας ευθύνη είναι να διαφωτίσουμε σωστά τον λαό μας. Ας αρχίσουμε λοιπόν την προσπάθειά μας με την στρατηγική του αναγκαίου και όχι του δυνατού. Εξάλλου έτσι δεν ξεκίνησε και η Επανάσταση του 1821;

Η πρότασή μας


Έπειτα από πολλές συζητήσεις και μετά την δημιουργία της «Γέφυρας» κατέληξα στο συμπέρασμα της ανάγκης διαμορφώσεως μιάς συσπειρωτικής αλλά και ανοικτής ταυτόχρονα προτάσεως, με υλικά που δεν είναι δικά μου αλλά προέρχονται από αυτές τις συζητήσεις, τον τίτλο και την αρθρογραφία της αγωνιστικής και ιδεαλιστικής εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς.

Ο τίτλος πρέπει να είναι μονολεκτικός. Έτσι εμπεδώνεται καλύτερα από τον μέσο πολίτη. Στους δύο υπότιτλους επεξηγείται ο σκοπός της προτάσεως, ο οποίος είναι διπολικός, αφορά την Ελλάδα και την συνολική Ευρώπη με προτεραιότητα ευθύνης βεβαίως την Ελλάδα.

Ο πόλεμος κατά της Ελλάδας είναι τριπλός: οικονομικός, γεωπολιτικός και ιδεολογικός. Ας ξεκινήσουμε την αντίσταση από το ιδεολογικό επίπεδο παράλληλα με τον πολιτικό αγώνα των αντισυστημικών κομμάτων και τις αντίστοιχες ζυμώσεις. Παρατηρούμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο χάνει την αξιοπιστία του στην οικονομική και την γεωπολιτική του επιχειρηματολογία επενδύει στην ιδεολογία και τον ιδεολογικό διχασμό. Η ιδεολογία χρησιμοποιείται ως αιχμή του δόρατος μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, την κυβερνητική προπαγάνδα και την εργαλειοποίηση της πρόθυμης «προοδευτικής» διανοήσεως.

Ο «Δρόμος» δεν θα πρέπει να γίνει ποτέ κόμμα αλλά θα είναι η σύγχρονη συνειδησιακή Φιλική Εταιρεία του Ελληνισμού. Θα λειτουργεί ως εργαστήρι παραγωγής πολιτικού, κοινωνικού και αξιακού πολιτισμού, ως δεξαμενή σκέψεως, ως κέντρο τεκμηριώσεως, ως φόρουμ συναντήσεως και διαλόγου συλλογικοτήτων. Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να γίνει το λίκνο ενός νέου Ελληνικού Διαφωτισμού στην βάση του δημοκρατικού πατριωτισμού και της οικουμενικότητας του Ελληνικού πολιτισμού.

Το απώτερο όραμα αυτού του οράματος είναι η διεθνής προβολή της Ελλάδας ως παγκοσμίου κέντρου της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, που είναι το όνειρο του Μίκη Θεοδωράκη.

Εμπρός λοιπόν, ν’ ανοίξουμε τον «Δρόμο» του ελληνικού μέλλοντος!

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Το παρόν κείμενο είναι η ομιλία του Η. Φιλιππίδη στην Πανελλαδική Συνάντηση της ΚΟΕ.

Πηγή: e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αποχή από τις εκλογές;

Του Ηλία Φιλιππίδη*


Μπορούμε να ανατρέψουμε το υπάρχον πολιτικό σύστημα με αποχή;


1. Η πολιτική υπανάπτυξη της χώρας μας


Κυκλοφορεί η πρόταση για αποχή από τις ερχόμενες εκλογές, όποιο μήνα και αν γίνουν. Τα επιχειρήματα είναι δύο: το πολιτικό επιχείρημα και το νομικό επιχείρημα.

Το πολιτικό επιχείρημα υποστηρίζει, ότι η παρακμή του μνημονικού πολιτικού σκηνικού έχει αχρηστεύσει όλο το συνταγματικό πλαίσιο εκφράσεως της πολιτικής βουλήσεως του λαού της Μεταπολιτεύσεως, χωρίς να υπάρχει στον ορίζοντα η ελπίδα συγκροτήσεως ενός παλλαϊκού, δημοκρατικού πατριωτικού, αντισυστημικού μετώπου, το οποίο θα αναλάμβανε με αξιοπιστία την ευθύνη για την ουσιαστική έξοδο της χώρας μας από την κρίση και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Όμως το νομικό επιχείρημα, ότι το Σύνταγμά μας προβλέπει, ως προϋπόθεση της εγκυρότητας των εκλογών, την συμμετοχή του 51% του εκλογικού σώματος, δυστυχώς δεν ευσταθεί. Το επιβεβαιώνει ο έγκριτος συνταγματολόγος Ανδρέας Δημητρόπουλος.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι:

α) Η σχέση πολιτικού συστήματος και Συντάγματος είναι ετεροβαρής. Δεν είναι το Σύνταγμα αυτό που ελέγχει την λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος αλλά το πολιτικό σύστημα, που χρησιμοποιεί το Σύνταγμα όπως και όποτε αυτό θέλει. Εννοούμε μόνο το γράμμα του Συντάγματος, διότι το δημοκρατικό και διαφανές πνεύμα του Συντάγματος έχει εξαερωθεί τελείως. Ενας βασικός λόγος της αντισυνταγματικής συμπεριφοράς του πολιτικού μας συστήματος είναι η έλλειψη Συνταγματικού δικαστηρίου. Είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, η οποία δεν διαθέτει Συνταγματικό δικαστήριο.

Τα πολιτικά κόμματα συνειδητά και προκλητικά αντιμετωπίζουν το Συνταγματικό δικαστήριο ως εχθρό και ως εμπόδιο στην τριτοκοσμική παντοδυναμία τους.

β) Το υπανάπτυκτό πολιτικό μας σύστημα λειτουργεί ως απόλυτη κομματοκρατία και πρωθυπουργοκρατία.

Η χώρα μας λειτουργεί ως μια απολυταρχική πυραμίδα. Όλη η κοινωνία μας και οι θεσμοί ελέγχονται από τους 300 της Βουλής. Όλα τα κόμματα αρνούνται την μείωση του αριθμού τους. Οι 300 βουλευτές ελέγχονται απόλυτα από τα κόμματά τους. Η πλειοψηφία της Βουλής ελέγχεται απόλυτα από τον πρωθυπουργό. Η δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων είναι όρος ανύπαρκτος.

Το συμπέρασμα είναι, ότι όλη η χώρα ελέγχεται από ένα και μόνο πρόσωπο!

Αυτή η σχετικώς νομότυπη πολιτική μονοκρατορία επιτρέπει στον Ξένο παράγοντα να μας αντιμετωπίζει ως προτεκτοράτο και αποικία, με μόνο αντάλλαγμα την αναπαραγωγή του προσωποπαγούς συστήματος εξουσίας. Οι πρωθυπουργοί ανακυκλώνονται, οι πολιτικές παραμένουν οι ίδιες και ο λαός… στις κερκίδες ή σπίτι τους, για όσους δεν ενδιαφέρονται.

2. Τι μπορούμε να κάνουμε;


Κοινωνιολογικώς υπάρχουν τρεις τρόποι αντιδράσεως του λαού:

α) Η επίθεση στο πολιτικό σύστημα δια της συγκρούσεως, δηλαδή με λαϊκές κινητοποιήσεις.

β) Η επίθεση δια της οπισθοχωρήσεως, αφήνοντας το πολιτικό σύστημα ακάλυπτο από την λαϊκή νομιμοποίηση. Δηλαδή αποχή από τις εκλογές.

γ) Η οργάνωση του υποκειμένου της πολιτικής εντολής, δηλαδή του Λαού.

Τελικά ο αντίκτυπος της αποχής είναι μόνο πολιτικός και όχι θεσμικός. Όμως ακόμη και ο πολιτικός της αντίκτυπος, μόνο υπό προϋποθέσεις μπορεί να προκαλέσει την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και οι προϋποθέσεις αυτές είναι δύο:

α) Η εθνική ανεξαρτησία. Σε κράτη που λειτουργούν ως προτεκτοράτα, η εκτίμηση ενός ανορθόδοξου εκλογικού αποτελέσματος, όπως είναι η αποχή άνω του 50%, εξαρτάται από τα κριτήρια του Ξένου παράγοντα.

Έχουμε δύο πρόσφατα και πολύ οδυνηρά αποτελέσματα: το άκυρο δημοψήφισμα των Σκοπίων για την έγκριση της Συμφωνίας των Πρεσπών και το δικό μας δημοψήφισμα της 15/7/2015, όπου το Όχι του 61,3% μετατράπηκε σε Ναι. Ο λαός μας βροντοφώνησε ΟΧΙ παρά τις απειλές παραγόντων της Ευρωκρατίας και παρά το κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή καθεστώτος capital control.

β) Η θεσμική, πολιτική και ηθική ανεξαρτησία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μόνο ενας ανεξάρτητος πρόεδρος μπορεί να ερμηνεύσει σωστά το μήνυμα μια ισχυρής αποχής και να συγκαλέσει μία ευρύτερη σύσκεψη πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων περί του πρακτέου.

Όταν το πολιτικό μας σύστημά είναι απολύτως καθετοποιημένο με κορυφή τον Ξένο παράγοντα και με υποτελείς τον Προέδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και γύρω-γύρω μια αρμαθιά «προθύμους» και «μεταλλαγμένους», τότε το πολιτικό μας σύστημα συνεχίζει την πορεία του «εν δόξη και τιμή», έστω και αν η λειτουργία του μόνο με καραγκιόζ μπερντέ μπορεί να συγκριθεί…

Σε συνέντευξη της (ΣΚΑΙ, 23/2) η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατήγγειλε ότι:

α) Στις τελευταίες εκλογές δεν ψήφισε το 52% των εκλογέων. Οι 300 βουλευτές της σημερινής Βουλής εκπροσωπούν την μειοψηφία και όχι την πλειοψηφία του Λαού μας. Εκπροσωπούν μόνο το 42%, διότι, αν στο 52% που δεν προσήλθε να ψηφίσει, προσθέσουμε και το 6% των κομμάτων που έμειναν εκτός Βουλής, τότε εκπροσωπείται μόνο το 42%.

β) Αλλά και από αυτό το 42%, ο Τσίπρας πήρε το 35%, το οποίο αντιστοιχεί σε ένα 16,5% έως 17% του συνόλου.

γ) Η Κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι μόνο μία κυβέρνηση της απολύτου μειοψηφίας αλλά επιπλέον είναι αυτή, η οποία αυτά τα 3,5 χρόνια εφαρμόζει ως πολιτική την κατάργηση της λαϊκής εντολής και προσπαθεί να μας πείσει, ότι αυτό είναι δημοκρατία και μάλιστα με αριστερό πρόσημο.

δ) Σήμερα ο Τσίπρας κυβερνά με βουλευτές, που δηλώνουν εκ των προτέρων ότι θα ψηφίζουν ό,τι τους ζητηθεί! Αυτή η κατάσταση αποτελεί βάναυση παραβίαση της συνταγματικής αρχής της δεδηλωμένης και της ελευθερίας της συνειδήσεως των βουλευτών. Αυτά μόνο σε δικτατορίες συμβαίνουν…

3. Συμπεράσματα


Τα συμπεράσματα είναι:

α) Βιώνουμε μία καθεστωτική κατάσταση, μία προσωποπαγή και κομματική δικτατορία με ψευδοκοινοβουλευτικό μανδύα.

β) Για να ελπίσουμε ότι η αποχή θα μπορούσε να ανατρέψει αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, ακόμη και αν υπήρχε η σχετική πρόνοια στο Σύνταγμα, θα χρειαζόταν μία παλλαϊκή διαφώτιση και ενεργοποίηση του Λαού και μάλιστα χωρίς χρονικό περιορισμό, ώστε το κίνημα να ωριμάσει και να είναι αναγνωρίσιμο από τον λαό. Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν και ανησυχούν, για το ότι ο Τσίπρας στηρίζεται σε μία ελάχιστη μειοψηφία;

Στο ενδιάμεσο διάστημα θα πρέπει να συμμετέχουμε στις εκλογές, προσπαθώντας να ενισχύουμε τις αντισυστημικές δυνάμεις. Χρειάζεται ένας διπλός αγώνας, τόσο μέσα όσο και εκτός του Κοινοβουλίου.

γ) Η απόρριψη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος δεν πρέπει να έχει μόνο αρνητικό χαρακτήρα αλλά και θετικό. Δηλ. να προβάλλει την ανάγκη συγκροτήσεως μιας Εθνικής Συνταγματικής Συνελεύσεως για την ανασύσταση του Ελλαδικού κράτους από μηδενική βάση, δηλ. όχι μόνο πολιτικά αλλά και οικονομικά και κοινωνικά.

Άρα χρειάζεται ο σχεδιασμός ενός συνολικού οράματος για την ανόρθωση του καθυστερημένου ελλαδικού Ελληνισμού και για την οριστική είσοδό του στην σύγχρονη εποχή αλλά με διακριτή πολιτισμική ταυτότητα και συλλογική συνείδηση αυτογνωσίας και αυτοπεποιθήσεως.

Η πρώτη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η δημιουργία ενός κινήματος για ένα Νέο Διαφωτισμό.

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής Κοινωνιολογίας και νομικός.

Πηγή: edromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ





Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ Λίμνη ειρήνης, γέφυρα φιλίας ή ποτάμι, που κατεβάζει προβλήματα; ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ Μία επιστημονική ανάλυση της Συμφωνίας των Πρεσπών και των συνεπειών της με βάση το κείμενό της

ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ Επιστημονικό, Εκπαιδευτικό και πολιτιστικό Ίδρυμα Αλκιβιάδου 161, Πειραιάς 18534 (Κοντά στον Πειραϊκό Σύνδεσμο) Πρόεδρος: Αναστασία Δαμαλά www.idrymadamala@.gr, e-mail:idryma_damala@hotmail.com

ΣΧΟΛΗ ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ
ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ Καθηγητή Δρα Κοινωνιολογίας, νομικού, συγγραφέα Θέμα: Η  ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ Λίμνη ειρήνης, γέφυρα φιλίας ή ποτάμι, που κατεβάζει προβλήματα; Μία επιστημονική ανάλυση της Συμφωνίας των Πρεσπών και των συνεπειών της με βάση το κείμενό της

Την Δευτέρα, 1η Απριλίου 2019 και ώρα 19.30 στην κεντρική αίθουσα του Ιδρύματος στον 3ο όροφο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ




ΛΕΣΧΗ ΑΡΧΙΠΛΟΙΑΡΧΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019 και ώρα 19.00

Εορταστική εκδήλωση αφιερωμένη στην 25η ΜΑΡΤΙΟΥ με ομιλητή τον καθηγητή κ. Ηλία Φιλιππίδη, Δρα κοινωνιολογίας, νομικό, συγγραφέα με θέμα: «Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ ΩΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ» Θα ακολουθήσει συζήτηση
Λέσχη Αρχιπλοιάρχων Πειραιά, Φίλωνος 86, 3ος όροφος Τηλ. 210-42 94 236, 210-42 94 237. Κιν. 69 3686 8518 E-Mail:portcaptainsclub@otenet.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ ΤΙ;

Του Ηλία Φιλιππίδη

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

Αξιολόγηση και προβλέψεις για την αποτελεσματικότητα της Συμφωνίας των Πρεσπών.

1. Η Συμφωνία πέρασε, το πρόβλημα λύθηκε;


Προσκεκλημένη δημοσιογράφος σε τηλεοπτική συζήτηση (ΕΡΤ1>Απευθείας>, 12/2) αποφαίνεται για τις διαδικασίες υλοποιήσεως της Συμφωνίας: «Το θέμα έληξε. Η ιστορία θα κρίνει σε τι ωφέλησε».

Η ιδεολογία των υποστηρικτών της Συμφωνίας των Πρεσπών (δηλ. του 24% του λαού, διότι το υπόλοιπο 6% δεν έχει άποψη και το 70% είναι αντίθετο) συνενώνει δύο ρεύματα:

α. της ιδεοληψίας, ότι η φιλία των λαών είναι πάνω από τα συμφέροντα και αυτή είναι που τελικά νικά. Άρα όποιος δίνει πρώτος πίστωση, δικαιώνεται από την ιστορία και

β. του θεσμικού ή μηχανιστικού πραγματισμού. Εισάγουμε για πρώτη φορά αυτόν τον όρο, για να διευκρινίσουμε κοινωνιολογικώς και πολιτικώς, ότι αυτό που λέμε «ρεαλισμός», έχει δύο όψεις:

► στην μία, την οποία θεωρούμε και ορθή, δίνουμε το όνομα σφαιρικός ή ανοικτός πραγματισμός. Είναι αυτός που λειτουργεί περισκοπικά και ελέγχει όλο το διάγραμμα του ορίζοντα ενός προβλήματος, αφήνοντας πάντα χώρο και για την μη προβλέψιμη εξέλιξη, που είναι η αρνητική εκδοχή (worse case).

► η άλλη μορφή είναι ο θεσμικός ή μηχανιστικός πραγματισμός. Αυτός πιστεύει, ότι ή νομική ή οικονομική (γενικώς θεσμική) μορφοποίηση της λύσεως ενός προβλήματος αποκτά μία δική της δυναμική, η οποία επιβάλλεται ως η λογική εκδοχή έναντι του χαοτικού χαρακτήρα της μη λύσεως.

Αυτή η λογική έχει τον χαρακτήρα της αυτοδικαιώσεως και απολογείται μόνο απέναντι στον εαυτό της, ενώ θεωρεί δεδομένη την κρίση της ιστορίας. Έχει και μανιχαϊστικό, για να μη πούμε και εσχατολογικό χαρακτήρα, διότι πιστεύει, ότι:

α. η ιστορία δεν είναι απρόβλεπτη ούτε χαώδης αλλά ότι πορεύεται εξελικτικά από ατελέστερες μορφές συγκροτήσεως και συνυπάρξεως προς τελειότερες.

β. αφού λοιπόν η ιστορία «κτίζεται», οι «λογικές» επιλογές εξελίσσονται νομοτελειακά και μηχανιστικά. Δεν μπορούν να ανασταλούν ούτε να αποτύχουν, διότι διαμορφώνουν διαδραστικές σχέσεις με τους ανθρώπους. Δηλ. πάντα θα έχουν την υποστήριξη των «λογικών» ανθρώπων και παράλληλα ασκούν μία παιδαγωγική και κανονιστική επίδραση πάνω στους ανθρώπους. Έτσι εδραιώνουν την επιρροή τους.

Το συμπέρασμα είναι, ότι ο μηχανιστικός πραγματισμός σε συνδυασμό με τον λαϊκιστικό διεθνισμό των ψευδαισθήσεων προάγουν τον παγκόσμιο πολιτισμό και δεν εξαρτώνται από την σχέση πλειοψηφίας -μειοψηφίας.

2. Μπορούν να συνυπάρξουν ιστορικά δυο Μακεδονίες;


Ο θεσμικός πραγματισμός επικαλείται την ιστορία του μέλλοντος, την οποία θέλει να προκαταλαμβάνει αλλά αρνείται μετά βδελυγμίας την ιστορία του παρελθόντος. Αρα οι οπαδοί του είναι απαίδευτοι και γι’ αυτό επικίνδυνοι. Δεν αντιλαμβάνονται, ότι στις διεθνείς σχέσεις:

α. δεν υπάρχουν φιλίες αλλά μόνο συμφέροντα. Ειδικά μάλιστα στην εποχή μας, η οποία εξελίσσεται όλο και πιο ανταγωνιστικά. Η παγκοσμιοποίηση ως οικονομική και γεωπολιτική πανάκεια έχει καταρρεύσει.

β. για να επενδύσεις με βεβαιότητα στο μέλλον μιας σχέσεως, πρέπει να μπορείς να την ελέγχεις.

Οι θεσμικοί πραγματιστές έχουν πρόβλημα θεμελιώσεως της «λογικής» τους.

Γι’ αυτό καταφεύγουν:

α. σε μία επιχειρηματολογία σχηματικού ορθολογισμού, δηλ. ότι η τάξη είναι καλύτερη από το χάος και η όποια λύση από καμμία λύση. Με την ίδια «λογική» θα έπρεπε και οι χειρουργοί να ακολουθούν το δόγμα «η όποια εγχείρηση είναι καλύτερη από την μη εγχείρηση»!....

β. στην πρόταξη ακόμη και την αποκλειστικότητα του οικονομικού συμφέροντος.

Γι’ αυτό διαλαλούν, ότι ο προσανατολισμός προς το μέλλον σε συνδυασμό με το κριτήριο του οικονομικού συμφέροντος δημιουργούν προσδοκίες οφέλους και συγκλίσεις συνεργασίας.

Με αυτή την έννοια ταυτίζεται ο αριστερός διεθνισμός με την δυτική παγκοσμιοποίηση και μαζί επιτίθενται κατά των «λαϊκιστών», οι οποίοι προτάσσουν το εθνικό τους συμφέρον και τον εθνικό τους πολιτισμό.

Τελικά χάνεται η έννοια του συμφέροντος.

Οι θεσμικοί πραγματιστές επιμένουν, ότι το συμφέρον πρέπει να είναι «αντικειμενικό», άρα μετρήσιμο. Η βάση λοιπόν της «λογικής» είναι η οικονομία.

Μπορεί όμως η οικονομία να μονοπωλήσει την πραγματικότητα;

Ναι, εφόσον ισχύουν δυο προϋποθέσεις:

α. ο άνθρωπος είναι μόνο «ζώον οικονομικόν» και όχι «πολιτικόν» και εφόσον

β. η οικονομία ταυτίζεται με το μέλλον, και μπορεί να το μονοπωλήσει, άρα και να το προβλέψει. Όμως η τελευταία μεγάλη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος (2006) απέδειξε, ότι η οικονομία πάσχει από πλευράς προγραμματικών δυνατοτήτων και κυρίως στερείται οργανωτικής αυτονομίας και προβλεψιμότητας.

Αλλά η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός με την έννοια, ότι τα οικονομικά οφέλη αναμένονται στο μέλλον με την μορφή των μεγάλων επενδύσεων του Ξένου παράγοντα.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι, ο διαχωρισμός της οικονομίας από την πολιτική και γενικά την ευθύνη των λαών.

Το προνόμιο της δημοκρατίας, της αυτονομίας και της οικονομικής ευμάρειας ανήκει πλέον μόνο στα κράτη που για διαφόρους λόγους πρόλαβαν να αναπτυχθούν. Το πως βέβαια κατανέμονται αυτά τα αγαθά μέσα στην χώρα τους είναι άλλο θέμα.

Για μας που δεν προλάβαμε και κυρίως δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και γνήσια δημοκρατικό πολιτικό πολιτισμό, επιστρέφει η εποχή της φραγκοκρατίας και Βαυαροκρατίας, το ανοικτό ερώτημα είναι, αν θα προστεθεί και η Τουρκοκρατία ….

Χρειάζεται ένας μεγάλος αγώνας. Όμως το όραμα της ανεξαρτησίας δεν αποτελεί ουτοπία. Η συσπείρωση του λαού είναι το μεγάλο εκτόπισμα.

Το πρόβλημα των Σκοπίων δεν έκλεισε. Αντιθέτως αναβαθμίζεται από Σκοπιανό σε Μακεδονικό πρόβλημα. Λύσαμε το πρόβλημα των Σκοπίων με την έγκριση της εισόδου τους στο ΝΑΤΟ και την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ και μεταφέρεται στο εσωτερικό μας με το ερώτημα ποιά είναι τελικά η «Μακεδονία».

Αρχίζει μία νέα φάση του προβλήματος, μια διελκυστίνδα των δυο αντίπαλων ομάδων. Η μία λέει «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» και η άλλη « Η Βόρεια Μακεδονία είναι η μόνη ελεύθερη Μακεδονία, τα άλλα δυο τμήματα της τελούν υπό ξένη κατοχή».

Ιστορικά είναι αδύνατο να συνυπάρξουν και οι δυο Μακεδονίες, διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο γεωγραφικό. Από την στιγμή που κάναμε το τραγικό λάθος, να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη «Μακεδονικής εθνότητας», παραχωρούμε την προτεραιότητα στο γεωπολιτικό-ιστορικό υποκείμενο (ύπαρξη λαού) έναντί του γεωγραφικού χώρου. Δεν μπορεί να χωρίζεται ο χώρος, που φέρει το όνομα ενός λαού με δική του ταυτότητα.

Ας προετοιμασθούμε γι’ αυτό τον νέο Μακεδονικό αγώνα. Τα κέντρα αποφάσεων πίσω από τον Μάθιου Νίμιτς αποβλέπουν στην δημιουργία ενός ενιαίου πολυπολιτισμικού «Μακεδονικού» προτεκτοράτου με τελική πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη-Σολούν!...

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 16/2/19
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Αναβολή ομιλίας Ηλία Φιλιππίδη


Η ομιλία του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ της 21/2 στο Δημαρχείο Γλυφάδας αναβάλλεται, λόγω συμμετοχής του Δήμου στο πένθος για τον αιφνίδιο θάνατο του Μητροπολίτη Γλυφάδας ΠΑΥΛΟΥ. Θα σας ενημερώσουμε εκ νέου.
Διαβάστε Περισσότερα »