Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη
 

Μεταξύ ελληνικής παρακμής και αναγεννήσεως

1. Ο Σκοπός και τα παρατράγουδα

Πριν τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο τα κρητικά πολιτιστικά σωματεία εκτός Κρήτης ήταν ελάχιστα. Μετά τον Πόλεμο και μέχρι την δεκαετία του 1980 σχεδόν σε κάθε δήμο της Αττικής αλλά και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας είχαν ιδρυθεί σύλλογοι Κρητών. Αυτή η εξάπλωση οφείλεται σε δύο λόγους: την έκρηξη της εσωτερικής μεταναστεύσεως στα μεταπολεμικά χρόνια και στην δεκαετία του 80 με την «εργαλειοποίηση» των Κρητών στον ανταγωνισμό των πολιτικών κομμάτων για την πολυπόθητη εξουσία.

Ο πολιτιστικός σκοπός των Κρητικών σωματείων είναι βασικά ο ακόλουθος:

  • α. η αναπαραγωγή του τοπικού πολιτισμού της Κρήτης στον κόσμο των ετεροδημοτών και των αποδήμων
  • β. η διατήρηση της κοινωνικής επαφής μεταξύ των συντοπιτών και η κοινωνική αλληλεγγύη
  • γ. η διατήρηση των πολιτιστικών και κοινωνικών δεσμών με τον ιδιαίτερο τόπο καταγωγής.

Σήμερα λόγω της οικονομικής κρίσεως, όσα σωματεία πλήρωναν νοίκι για τα γραφεία τους, αντιμετώπισαν πρόβλημα, οπότε είτε φιλοξενούνται σε άλλα σωματεία με ιδιόκτητο χώρο είτε συγχωνεύονται είτε διαλύονται.

Επίσης ορισμένα σωματεία αντιμετωπίζουν πρόβλημα ανανεώσεως στελεχών. Πάντως είναι άγνωστο, αν η πρώτη αιτία των δυσκολιών συνέχειας είναι η οικονομική κρίση ή η κομματικοποίηση του σωματείου ή η παγίωση καθεστωτικών καταστάσεων. Γνωρίζω σωματείο, που ο πρόεδρος παραμένει στον θρόνο του πάνω από 35 χρόνια! Όλο λέει, ότι έχει κουρασθεί και θα παραιτηθεί αλλά φροντίζει να εγγράφει ως μέλη, μόνο όσους τον υποστηρίζουν. Σε ένα άλλο σωματείο εκλέγονται 21 μέλη από το πλειοψηφίσαν ψηφοδέλτιο και ούτε ένα από τα μειοψηφίσαντα!!

Επίσης συνηθίζεται παραμονές εκλογών να καλούνται να ψηφίσουν και μέλη άλλων κρητικών σωματείων. Εννοείται, ότι αυτά τα «νέα μέλη» μετά τις εκλογές εξαφανίζονται.

Αυτές οι πρακτικές υποβιβάζουν τον πολιτισμό και το Κρητικό όνομα.

2. Να καλύψουμε το έλλειμμα αναφορικού πολιτισμού

Από κοινωνιολογικής πλευράς χωρίζω τον πολιτισμό μας σε δύο επίπεδα:

  • α. το επίπεδο της διαχρονίας, που αφορά τις μορφές του πολιτισμού μας, οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν και
  • β. το επίπεδο της επιχρονίας, που αφορά τις μορφές του πολιτισμού, που προκύπτουν από τις ανάγκες του σήμερα αλλά και του αύριο του Ελληνισμού.

Διαθέτουμε ένα πολύ πλούσιο διαχρονικό πολιτισμό και οι μορφές του είναι:

  • β.α. ο λόγιος πολιτισμός, με τα ανυπέρβλητα έργα των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων και των Πατέρων της Εκκλησίας.
  • β.β. ο παραδοσιακός λαϊκός μας πολιτισμός, που περιλαμβάνει τα δημοτικά, τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα τραγούδια καθώς και τις παραδόσεις, τους χορούς και τα τραγούδια όλων των τοπικών μας πολιτισμών.
  • β.γ. ο νεότερος πνευματικός μας πολιτισμός, που εκκινεί με τον Κορνάρο και τον Χορτάτση, κορυφώνεται με τον Σολωμό, τον Παλαμά, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη και καταλήγει στον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σεφέρη και τον Ελύτη.

Η τραγωδία μας έγκειται στις ελλείψεις που έχουμε στις μορφές του επιχρονικού πολιτισμού.

Αυτές είναι τρεις:

  • α. ο κοινωνικός ή καθημερινός πολιτισμός
  • β. ο πολιτικός πολιτισμός
  • γ. ο αναφορικός πολιτισμός

Στις απογοητευτικές ελλείψεις του επιχρονικού πολιτισμού μας οφείλεται η σημερινή παρακμή μας και η παταγώδης αποτυχία μας, να αξιοποιήσουμε τις ιδιαίτερα ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες στα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως και να οικοδομήσουμε ένα σύγχρονο κράτος , σύγχρονο πολιτικό σύστημα και μία σύγχρονη βιώσιμη οικονομία.

Ως κοινωνιολόγος αλλά και προσωπικά δίνω ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξη ενός αναφορικού πολιτισμού, γι αυτό και καθιερώνω για πρώτη φορά αυτόν τον όρο από τις φιλόξενες σελίδες των «ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ».

Ως αναφορικό πολιτισμό εννοώ την ύπαρξη ενός συνειδητού και συλλογικού συστήματος αξιών.

Πέσαμε στον γκρεμό των Μνημονίων, αφού προηγουμένως είχε καταρρεύσει το σύστημα των παραδοσιακών αξιών μας, το όποιο στηριζόταν στο τρίπτυχο: Θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια. Η κυρίαρχη ιδεολογία της Μεταπολιτεύσεως εφήρμοσε την καταστροφική συνταγή: πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι,

Δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση, ακόμη και αν βγούμε στις αγορές, ακόμη και αν η Ελλάδα πλημμυρίσει στο πετρέλαιο και ντουμανιάσει στο φυσικό αέριο, εάν δεν αλλάξει η νοοτροπία των Ελλήνων.

Ο διακόπτης θα γυρίσει, μόνο όταν οι Έλληνες θα μάθουμε να βάζουμε το γενικό καλό πάνω από το ατομικό μας συμφέρον.

Όσοι λένε, ότι αυτό δεν γίνεται, απλώς ομολογούν, ότι οι ίδιοι δεν έχουν διάθεση να αλλάξουν.

3. Η σημασία των πολιτιστικών σωματείων.

Χρειαζόμαστε μία ποιοτική επανάσταση, μία επανάσταση των συνειδήσεων, όπως έλεγε ο μακαριστός μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης.

Χρειάζεται ένας νέος διαφωτισμός, μία νέα Φιλική Εταιρεία του πνεύματος. Αυτό δεν μπορεί να γίνει από το πολιτικό μας σύστημα, όχι μόνο διότι έχει χάσει την αξιοπιστία του αλλά μάλλον διότι δεν θέλει να ξυπνήσει το χαϊβάνι ο λαός.

Χρειαζόμαστε ένα νέο Ξεκίνημα εκ των ΚΑΤΩ, από τον ίδιο τον λαό. Από αυτή την ανάγκη προκύπτει η τεράστια ευθύνη αλλά και η δυνατότητα που έχει το Εθνικοτοπικό κίνημα σε όλη την Ελλάδα, δηλ. τα σωματεία καταγωγής.

Τρεις είναι οι στόχοι, που το Κρητικό πολιτιστικό κίνημα μπορεί να πάρει πρωτοβουλία για την ανάπλαση του πολιτισμού μας και της νοοτροπίας του Έλληνα:

  • α. η ιδεολογική και όχι μόνο πολιτιστική αναπαραγωγή της εθνικής μας ταυτότητας χωρίς κομματικές επιρροές. Ο πατριωτισμός να γίνει κοινός τόπος όλων των Ελλήνων ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων. Γίνεται πολλή συζήτηση για χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Θα πρότεινα κάτι πολύ πιο σοβαρό και επείγον: ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
  • β. η συμβολή στην αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση και
  • γ. η συμβολή στην διαμόρφωση ενός σύγχρονου συστήματος αξιών μέσα από ένα ευρύ κοινωνικό διάλογο με θεμέλιο τις παραδοσιακές αξίες του Διαχρονικού μας πολιτισμού και την αναβίωση της παραδόσεως του ελληνικού κοινοτισμού. Αυτός θα είναι ο νέος αναφορικός μας πολιτισμός.

Ο σύγχρονος Έλληνας πρέπει να αποτελέσει ένα ποιοτικό πρότυπο διεθνούς ακτινοβολίας. Μόνο ο ανθρώπινος παράγοντας μπορεί να αποδείξει, ότι ένας πολιτισμός είναι ζωντανός και έχει περιεχόμενο. Δεν φτάνουν τα μνημεία μας και τα συγγράμματα των βιβλιοθηκών. Χρειαζόμαστε Έλληνες με ενσωματωμένη μέσα τους την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, την ΠΡΕΠΕΙΑ, τον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ και την ΕΥΘΥΝΗ.

Μόνο έτσι θα εξασφαλίσουμε το μέλλον της πατρίδας μας και του Ελληνισμού, διαφορετικά μας περιμένει η διάλυση του κράτους μας και η εξαφάνιση του Ελληνισμού έπειτα από 5000 χρόνια ένδοξης πορείας.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στην μηνιαία Κρητική εφημερίδα" ΚΡΗΤΙΚΆ ΝΈΑ ", φυλ. Νοέμβριος 2018
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Ομιλίες καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη στο Σέλινο


Ο καθηγητής Δρ. κοινωνιολογίας και νομικός Ηλίας Φιλιππίδης, σελινιώτης λόγω της συζύγου του, της παλαιοχωρίτισσας οικονομολόγου Ρούλας Ζουριδάκη, ήλθε πάλι στον τόπο μας, να προσφέρει τις γνώσεις του με το πάθος που τον χαρακτηρίζει για τον Ελληνισμό, τον πολιτισμό μας και το μέλλον μας.

Πιστεύει, ότι οι Τοπικές κοινωνίες, όσο μικρές και αν είναι, αποτελούν το κλειδί του ελληνικού μέλλοντος, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η μακραίωνα παράδοση του ελληνικού κοινοτισμού, ο οποίος αποτελεί την ραχοκοκκαλιά της ιστορικής μας υπάρξεως.

Μόνο στο πλαίσιο των Τοπικών κοινωνιών μπορεί να εκπληρωθεί το χρέος της αναπαραγωγής της εθνικής συνειδήσεως και της ενισχύσεως της εθνικής μας ομοψυχίας καθώς και της αντιμετωπίσεως του κρισίμου προβλήματος της δημογραφικής μας καταρρεύσεως.

Όλη αυτή η προσπάθειά του δεν έχει καμία σχέση με πολιτικά κόμματα, τωρινά ή μελλοντικά, ούτε με πολιτικές φιλοδοξίες. Βασική του θέση είναι, ότι ο πατριωτισμός και η αναφορά στον Διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό πρέπει να αποκομματικοποιηθούν και να εθνικοποιηθούν.

Λόγω της ανάγκης να επισκευασθεί η αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου, η ομιλία στην Παλαιόχωρα αναβάλλεται. Όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού, διότι έτσι δίνεται η ευκαιρία επισκέψεως σε μικρότερες κοινότητες.

Αυτή την φορά θα γίνουν δύο ομιλίες:


1. Στην Σκλαβοπούλα, την Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου και ώρα 4 μμ., στην αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου, με θέμα:

«Οι ΑΞΙΕΣ, ως παράδοση και ως συνείδηση, είναι το θεμέλιο, πάνω στο οποίο οι κοινωνίες κτίζουν το μέλλον τους». Θα ακολουθήσει συζήτηση. Διοργανωτής: ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σκλαβοπούλας « Η Βιέννα ».

2. Στην Κουντούρα, την Κυριακή 4 Νοεμβρίου και ώρα 7:15 μμ., στο Ενοριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Κουντούρας, με θέμα:

« Η σημασία των Τοπικών κοινωνιών για το μέλλον του Ελληνισμού». Θα ακολουθήσει συζήτηση. Διοργανωτής: Ο Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων Κουντούρας.

Το συμπέρασμα του μηνύματος, που θέλει να δώσει ο καθηγητής Φιλιππίδης, είναι πρώτον, ότι η κρίση που περνάμε, έχει τα στοιχεία της παρακμής, διότι είχε προηγηθεί η κατάρρευση του συστήματος των αξιών μας και δεύτερον, ότι ο Κρητικός πολιτισμός, που είναι ένας δυναμικός πολιτισμός, έχει την δυνατότητα να συμβάλλει στην αποκατάσταση αυτών των αξιών.

Δελτίο τύπου της πολιτιστικής και ανεξάρτητης πρωτοβουλίας «Κρητική Ματιά».

Συντονιστική Επιτροπή:


Νίκος Αποστολάκης, Γιώργος Τζανάκης και Κατερίνα Τζανάκη.

Επικοινωνία: <filippidis103@yahoo.gr>

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Η Σκυτάλη της ευθύνης

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ο Οδυσσέας Ελύτης μας άφησε παρακαταθήκη τους στοίχους του:

Όλα χάνονται, του καθενός έρχεται η ώρα
όλα μένουν, εγώ φεύγω, εσείς να δούμε τώρα


Τα θέματα που θέτει ο Ελύτης είναι:

  • Η αέναη κίνηση του κύκλου της ζωής, που περιλαμβάνει τόσο την ροή του χρόνου προς την έξοδο από το παρόν, όσο και την αέναη αναπλήρωση του παρόντος.
  • Η αναπλήρωση του παρόντος δεν σημαίνει επανάληψη αλλά συνέχεια, ανανέωση, αλλαγή.
  • Όλα χάνονται αλλά και όλα μένουν.

Πρόκειται για την αέναη ανακύκλωση της διαχρονικότητας, της αιωνιότητας της υπάρξεως. Σε αυτό τον νόμο υπάγονται τρεις οντότητες που διαθέτουν αυτή την διπλή ικανότητα, και να χάνονται και να μένουν:

  • α) η φύση
  • β) ο άνθρωπος
  • γ) οι ιδέες

Ποια είναι η σχέση μεταξύ τους:

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη την φύση. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την φύση. Αντιθέτως η φύση μπορεί να ζήσει χωρίς τον άνθρωπο και μάλιστα πολύ καλύτερα. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στην φύση, να την αγαπάμε και να την προσέχουμε.

Η σχέση ανθρώπου και ιδεών είναι πιο στενή. Ούτε οι ιδέες μπορούν να ζήσουν χωρίς τον άνθρωπο άλλα ούτε και ο άνθρωπος χωρίς ιδέες. Από την στιγμή που ο άνθρωπος έσπασε το φράγμα του ενστίκτου και δεν μπορεί να διαμορφώσει ένα «φυσικό» σύστημα οργανώσεως της κοινωνίας του, είναι υποχρεωμένος να γεννά ιδέες. Από τις ιδέες του ο άνθρωπος αντλεί την ευτυχία του αλλά και η δυστυχία του έχει ως μία βασική αιτία την θέληση του να επιβάλει τις ιδέες του και τις επιθυμίες του.

Το χρέος του ανθρώπου έγκειται στην ποιοτική διαφορά ανάμεσα σε αυτά που φεύγουν και σε αυτά που μένουν. Πρέπει να φροντίζουμε, ώστε αυτά που μένουν να είναι καλύτερα από αυτά που φεύγουν. Αυτό γίνεται με δύο τρόπους:

  • α) Εμείς του σήμερα να είμαστε καλύτεροι από αυτούς που έφυγαν και να φροντίζουμε, ώστε αυτοί που έρχονται να γίνουν καλύτεροι από εμάς. Άρα πρέπει να δίνουμε μεγάλη σημασία στην παιδεία.
  • β) Να δίνουμε μεγάλη σημασία στον πολιτισμό, διότι ο πολιτισμός αποτελεί την προστιθέμενη αξία που έχει δημιουργήσει η κάθε γενεά των ανθρώπων. Είναι η κοινή μας Τράπεζα. Οι αναλήψεις μας εξαρτώνται από τις καταθέσεις μας. Οι τόκοι που προστίθενται είναι ο ενισχυμένος πολλαπλασιαστής της συλλογικής μας διαχρονικότητας.

Άρα αυτά που μένουν είναι η επένδυση ποιότητας που έχουμε κάνει για το μέλλον των παιδιών μας και της πατρίδας μας. Η ποιότητα είναι η μόνη επένδυση που δεν πάει χαμένη, αποδίδει πολλαπλάσια.

Εγώ φεύγω, εσείς να δούμε τώρα: Το «τώρα» είναι η σκυτάλη της ευθύνης, που παραδίδει η μια γενεά στην άλλη. Η σημερινή μας παρακμή οφείλεται στο ότι πετάξαμε την ευθύνη στο ποτάμι του παρασιτικού ευδαιμονισμού (όρος του Π. Κονδύλη). Νομίζαμε, ότι μπορούμε να περνάμε καλά: Χωρίς να επενδύουμε. Δίνοντας προτεραιότητα στην ποσότητα και όχι την ποιότητα. Μεταθέτοντας την ευθύνη μας στους αχαΐρευτους πολιτικούς μας, οι οποίοι με την σειρά τους έκαναν και αυτοί το ίδιο: άφησαν όλες τις ευθύνες του κράτους μας στους Ξένους, οι οποίοι φόρεσαν το κοστούμι των «Δανειστών» και ήλθαν να πάρουν… το οικόπεδο!

Τι περιμένει να «δει» ο ποιητής; Εάν το γωνιακό και πλούσιο οικόπεδο της Ελλάδας κατοικείται ακόμη και αν αυτός ο λαός είναι αποφασισμένος να αγωνισθεί για την συλλογική του επιβίωση.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 06/10/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Ομιλία του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη


Ομιλία του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χίου με θέμα:

«Αξίες ο Εθνικός πλούτος μιας χρεοκοπημένης χώρας»



Επικοινωνία: <filippidis103@yahoo.gr>
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑ ΧΑΝΙΩΝ

Εκδήλωση


Ο καθηγητής Δρ. Κοινωνιολογίας Ηλιας Φιλιππιδης θα μιλήσει την Παρασκευή 27 Ιουλιου και ώρα 7:30μμ στην Αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Καντανου Σελίνου στην Παλαιοχώρα

Με θέμα:

ΑΞΙΕΣ, Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΜΙΑΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ. Πως θα τις αξιοποιήσουμε;

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Επικοινωνία: Ηλίας Φιλιππίδης < filippidis103@yahoo.gr >. Kιν. 6943621587

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

«Delivery ο τύπος»!

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ο διευθυντής της Καθημερινής Αλέξης Παπαχελάς μπήκε πρόσφατα σε ένα ταξί. Όπως αφηγείται ο ίδιος στο άρθρο του «Τα εθνικά μας θέματα» (3/6/2018), ο οδηγός είχε όρεξη για κουβέντα. Αφού εξήγησε στον πελάτη του, για ποιό λόγο εψήφισε δύο φορές Τσίπρα και «Όχι» στο δημοψήφισμα, κατέληξε στο εκπληκτικό συμπέρασμα για τον πρωθυπουργό μας: «Ο τύπος είναι delivery»!

Ο κ. Παπαχελάς τον ερωτά, τι εννοεί. Ο ταξιτζής εντυπωσιάζει τον πεπειραμένο δημοσιογράφο με την πλέον σύντομη και ουσιαστική συνέντευξη, που του έχει τύχει στην ζωή του: «Να, ρε παιδί μου, παίρνουν οι έξω και ζητάνε τις συντάξεις. Εκείνος κάνει γρήγορα delivery. Μετά, ζητάνε μισθούς, πάλι τα ίδια. Αλλά όχι, ρε φίλε, και το όνομα της Μακεδονίας για delivery, επειδή το ζητάνε, όχι»!

Ο κ. Παπαχελάς εντυπωσιάσθηκε από την διαύγεια της σκέψεως ενός απλού ανθρώπου, ασφαλώς μετρίας μορφώσεως, ο οποίος όμως πείθει για την ειλικρίνεια και την αμεσότητα προσεγγίσεως της ζωής. Είναι μία αμεσότητα, που την γνωρίζουμε από τα λαϊκά μας τραγούδια.

Ναι μεν ο κ. Παπαχελάς ερμήνευσε το σχόλιο του ταξιτζή ως χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκισμού, συνωμοσιολογίας και εγκεφαλικής αλλοιώσεως, δηλ. παθογένειες τις οποίες κατά τον κ. Παπαχελά τις εξέθρεψε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, προτού γίνει κυβέρνηση της κωλοτούμπας. Όμως ο ίδιος, για λόγους προφανώς δημοσιογραφικής δεοντολογίας, θέλησε να αναζητήσει και μία αιτιολογία. Εξηγεί: «Ο Έλληνας πολίτης νιώθει ταπεινωμένος ύστερα από τόσα χρόνια κρίσης και κηδεμονίας. Νιώθει, ότι του έχουν κλέψει την αξιοπρέπειά του και δεν μπορεί να χωνέψει, ότι τώρα τον αναγκάζουν να την καταπιεί [την αξιοπρέπειά του] απέναντι σε έναν αδύναμο και μικρό γείτονα. Είναι κάτι σαν τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι».

Ο κ. Παπαχελάς έφθασε μέχρι το σημείο να εκστομίσει μία βλάσφημο για το κουλ στυλ του πρόγνωση, ότι «ο κ. Τσίπρας μπορεί στο τέλος να “πέσει” λόγω του ζητήματος των Σκοπίων».

Δυστυχώς ο ταξιτζής συμπατριώτης μας επιβεβαιώθηκε για άλλη μία φορά. Delivery δεν κάνει ο Τσίπρας στη Μέρκελ και για το μεταναστευτικό;

Έχω μία πρόταση: επειδή «ακραίες», όπως λέει, και «παλαβές» φωνές αρέσκονται να αποκαλούν τους πολιτικούς της μετριοπάθειας και του συμβιβασμού ως προδότες, ευκαιρία είναι να αντικαταστήσουμε αυτές τις βάρβαρες εκφράσεις με πιο πολιτισμένες και μάλιστα αγγλιστί. Ο λαός μας να τους αποκαλεί «Delivery»!

Όπου λοιπόν εμφανίζονται οι πολιτισμένοι ηγέτες μας, να τους αποκαλούμε και εμείς πολιτισμένα: «De-livery! De-livery! Είσαστε de–livery!…».

Μέχρι τώρα ο κ. Τσίπρας ήταν γνωστός και μάλιστα διεθνώς, ως ο Mr. Kolotoumba. Ας γίνει λοιπόν και Mr. Delivery!

Ελπίζουμε να μην χρειασθεί, να αποκτήσει και τρίτο τίτλο ευγενείας, διότι τότε δεν θα υπάρχει πλέον Ελλάδα!

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 07/07/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Που είναι η Μακεδονία;

Του Ηλία Φιλιππίδη


Στήλη των εθελοντών Φαροφυλάκων της ελληνικής ποντοπορίας.


Στη δεκαετία του ‘50 και του ‘60 είχαμε μόνο ραδιοφωνία και ακούγαμε πολύ ραδιόφωνο. Μετά τις ειδήσεις ακολουθούσαν οι Αναζητήσεις του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για τους αγνοούμενους και τα υιοθετημένα παιδιά της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήθελα να ακούσω στη συνέχεια και τις Οδηγίες προς Ναυτιλομένους. Ίσως να ήταν απλώς το πρόσχημα, για να καθυστερήσω το άνοιγμα της σχολικής τσάντας!

Πάντως δεν έχασα. Έμαθα από μικρός να συνδυάζω τις τρέχουσες ειδήσεις του παρόντος με τα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος και όλα αυτά με τον ορίζοντα του γεωπολιτικού και γεωπολιτισμικού «καιρού» της Ελλάδας. Μπορεί βέβαια το μετεωρολογικό δελτίο να αφορά επιμέρους περιοχές, όμως η πρόγνωση είναι αδύνατη χωρίς βαθειά γνώση του «καιρού» ως παγκοσμίου φαινομένου.

Έτσι, αποφάσισα να προτείνω στον φιλόξενο Δρόμο της Αριστεράς την καθιέρωση μιας στήλης, η οποία δεν θα έχει τον χαρακτήρα άρθρων αλλά δελτίου ενημέρωσης. Θα καταλήγει κατευθείαν και περιληπτικά στο μήνυμα. Θα περιέχει συμπερασματικές σκέψεις και «αλιεύματα» προς ευρεία κατανάλωση.

Η στήλη θα πρέπει να είναι ανοικτή σε κάθε Έλληνα που αισθάνεται την ανάγκη να στείλει ένα μήνυμα, είτε ως δική του σκέψη είτε ως αλίευμα.

Που είναι η Μακεδονία;


Το θέμα μου σήμερα είναι η Μακεδονία και συγκεκριμένα το εξοργιστικό ψέμα που διαδίδουν οι Συριζαίες πέστροφες των Πρεσπών, ότι δήθεν η Μακεδονία είναι μία δεδομένη γεωγραφική περιοχή, η οποία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) χωρίσθηκε σε τρία κομμάτια.

Η Ελλάδα πήρε το μεγαλύτερο 51%, η Σερβία το 38%, η Βουλγαρία το 10%και η Αλβανία το 1%.

Ασύστολο ψεύδος!

Μπορεί τα ποσοστά να είναι αληθινά, αλλά δεν αφορούν καμία Μακεδονία. Στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν υπάρχει ούτε μία φορά η λέξη Μακεδονία, διότι απλούστατα δεν υπήρχε τέτοιος γεωγραφικός προσδιορισμός εκείνη την εποχή.

Αντικείμενο της Συνθήκης ήταν το μοίρασμα των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αφορούσαν τρία βιλαέτια: της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και του Κοσσόβου. Από τα Βαλκάνια απέμεινε στους Τούρκους το βιλαέτι της Ανδριανούπολης.

Το συμπέρασμα είναι, ότι το όνομα «Μακεδονία» έχει χαρακτήρα διαχρονικής ιστορικής και πολιτισμικής, και όχι γεωγραφικής, ταυτότητας. Εκτός και αν μιλάμε για τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας.

Τα Σκόπια κατέχουν μόνο μία στενή λωρίδα από τον χώρο του βασιλείου της αρχαίας Μακεδονίας. Δεν μπορείς να κατέχεις ένα μικρό μέρος και να διεκδικείς το όλον. Επομένως, το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» αποτελεί μία ιστορική αλλά και γεωγραφική πλαστογραφία, πέρα από το γεγονός ότι αφήνει να εννοείται, πως υπάρχει ένα γεωγραφικό ισοδύναμο, η «Νότια Μακεδονία», και ένας «παρά φύσιν» διαχωρισμός.

Αυτό βεβαιώνουν οι καλύτεροι αναλυτές μας Στ. Λυγερός, Ι. Μάζης, Α. Συρίγος και Γ. Φίλης.

* Με χαρά ο «Δρόμος» αποδέχεται την πρόταση του φίλου Ηλία Φιλιππίδη και μπορούμε να αρχίσουμε την υλοποίησης της.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 30/06/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »