Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Αναβολή ομιλίας Ηλία Φιλιππίδη


Η ομιλία του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ της 21/2 στο Δημαρχείο Γλυφάδας αναβάλλεται, λόγω συμμετοχής του Δήμου στο πένθος για τον αιφνίδιο θάνατο του Μητροπολίτη Γλυφάδας ΠΑΥΛΟΥ. Θα σας ενημερώσουμε εκ νέου.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Ομιλία καθηγητή Δρα ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ


Το Δ.Σ. του ΕΞΩΡΑΪΣΤΙΚΟΥ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΕΑΣ ΕΥΡΥΑΛΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ σας προσκαλεί στην ομιλία του καθηγητή Δρα κοινωνιολογίας & νομικού ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ με θέμα :

«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ»

Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου2019 και ώρα 19.00στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του Δημαρχείου Γλυφάδας, Άλσους 15.

Θα ακολουθήσει συζήτηση. Είσοδος ελεύθερη.

Ο Πρόεδρος

Ορέστης Τσάγκλας
Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ ΤΙ;

Του Ηλία Φιλιππίδη


Αξιολόγηση και προβλέψεις για την αποτελεσματικότητα της Συμφωνίας των Πρεσπών.

1. Η Συμφωνία πέρασε, το πρόβλημα λύθηκε;


Προσκεκλημένη δημοσιογράφος σε τηλεοπτική συζήτηση (ΕΡΤ1>Απευθείας>, 12/2) αποφαίνεται για τις διαδικασίες υλοποιήσεως της Συμφωνίας: «Το θέμα έληξε. Η ιστορία θα κρίνει σε τι ωφέλησε».

Η ιδεολογία των υποστηρικτών της Συμφωνίας των Πρεσπών (δηλ. του 24% του λαού, διότι το υπόλοιπο 6% δεν έχει άποψη και το 70% είναι αντίθετο) συνενώνει δύο ρεύματα:

α. της ιδεοληψίας, ότι η φιλία των λαών είναι πάνω από τα συμφέροντα και αυτή είναι που τελικά νικά. Άρα όποιος δίνει πρώτος πίστωση, δικαιώνεται από την ιστορία και

β. του θεσμικού ή μηχανιστικού πραγματισμού. Εισάγουμε για πρώτη φορά αυτόν τον όρο, για να διευκρινίσουμε κοινωνιολογικώς και πολιτικώς, ότι αυτό που λέμε «ρεαλισμός», έχει δύο όψεις:

► στην μία, την οποία θεωρούμε και ορθή, δίνουμε το όνομα σφαιρικός ή ανοικτός πραγματισμός. Είναι αυτός που λειτουργεί περισκοπικά και ελέγχει όλο το διάγραμμα του ορίζοντα ενός προβλήματος, αφήνοντας πάντα χώρο και για την μη προβλέψιμη εξέλιξη, που είναι η αρνητική εκδοχή (worse case).

► η άλλη μορφή είναι ο θεσμικός ή μηχανιστικός πραγματισμός. Αυτός πιστεύει, ότι ή νομική ή οικονομική (γενικώς θεσμική) μορφοποίηση της λύσεως ενός προβλήματος αποκτά μία δική της δυναμική, η οποία επιβάλλεται ως η λογική εκδοχή έναντι του χαοτικού χαρακτήρα της μη λύσεως.

Αυτή η λογική έχει τον χαρακτήρα της αυτοδικαιώσεως και απολογείται μόνο απέναντι στον εαυτό της, ενώ θεωρεί δεδομένη την κρίση της ιστορίας. Έχει και μανιχαϊστικό, για να μη πούμε και εσχατολογικό χαρακτήρα, διότι πιστεύει, ότι:

α. η ιστορία δεν είναι απρόβλεπτη ούτε χαώδης αλλά ότι πορεύεται εξελικτικά από ατελέστερες μορφές συγκροτήσεως και συνυπάρξεως προς τελειότερες.

β. αφού λοιπόν η ιστορία «κτίζεται», οι «λογικές» επιλογές εξελίσσονται νομοτελειακά και μηχανιστικά. Δεν μπορούν να ανασταλούν ούτε να αποτύχουν, διότι διαμορφώνουν διαδραστικές σχέσεις με τους ανθρώπους. Δηλ. πάντα θα έχουν την υποστήριξη των «λογικών» ανθρώπων και παράλληλα ασκούν μία παιδαγωγική και κανονιστική επίδραση πάνω στους ανθρώπους. Έτσι εδραιώνουν την επιρροή τους.

Το συμπέρασμα είναι, ότι ο μηχανιστικός πραγματισμός σε συνδυασμό με τον λαϊκιστικό διεθνισμό των ψευδαισθήσεων προάγουν τον παγκόσμιο πολιτισμό και δεν εξαρτώνται από την σχέση πλειοψηφίας -μειοψηφίας.

2. Μπορούν να συνυπάρξουν ιστορικά δυο Μακεδονίες;


Ο θεσμικός πραγματισμός επικαλείται την ιστορία του μέλλοντος, την οποία θέλει να προκαταλαμβάνει αλλά αρνείται μετά βδελυγμίας την ιστορία του παρελθόντος. Αρα οι οπαδοί του είναι απαίδευτοι και γι’ αυτό επικίνδυνοι. Δεν αντιλαμβάνονται, ότι στις διεθνείς σχέσεις:

α. δεν υπάρχουν φιλίες αλλά μόνο συμφέροντα. Ειδικά μάλιστα στην εποχή μας, η οποία εξελίσσεται όλο και πιο ανταγωνιστικά. Η παγκοσμιοποίηση ως οικονομική και γεωπολιτική πανάκεια εχει καταρρεύσει.

β. για να επενδύσεις με βεβαιότητα στο μέλλον μιας σχέσεως, πρέπει να μπορείς να την ελέγχεις.

Οι θεσμικοί πραγματιστές έχουν πρόβλημα θεμελιώσεως της «λογικής» τους.

Γι’ αυτό καταφεύγουν:

α. σε μία επιχειρηματολογία σχηματικού ορθολογισμού, δηλ. ότι η τάξη είναι καλύτερη από το χάος και η όποια λύση από καμμία λύση. Με την ίδια «λογική» θα έπρεπε και οι χειρουργοί να ακολουθούν το δόγμα «η όποια εγχείρηση είναι καλύτερη από την μη εγχείρηση»!....

β. στην πρόταξη ακόμη και την αποκλειστικότητα του οικονομικού συμφέροντος.

Γι’ αυτό διαλαλούν, ότι ο προσανατολισμός προς το μέλλον σε συνδυασμό με το κριτήριο του οικονομικού συμφέροντος δημιουργούν προσδοκίες οφέλους και συγκλίσεις συνεργασίας.

Με αυτή την έννοια ταυτίζεται ο αριστερός διεθνισμός με την δυτική παγκοσμιοποίηση και μαζί επιτίθενται κατά των «λαϊκιστών», οι οποίοι προτάσσουν το εθνικό τους συμφέρον και τον εθνικό τους πολιτισμό.

Τελικά χάνεται η έννοια του συμφέροντος.

Οι θεσμικοί πραγματιστές επιμένουν, ότι το συμφέρον πρέπει να είναι «αντικειμενικό», άρα μετρήσιμο. Η βάση λοιπόν της «λογικής» είναι η οικονομία.

Μπορεί όμως η οικονομία να μονοπωλήσει την πραγματικότητα;

Ναι, εφόσον ισχύουν δυο προϋποθέσεις:

α. ο άνθρωπος είναι μόνο «ζώον οικονομικόν» και όχι «πολιτικόν» και εφόσον

β. η οικονομία ταυτίζεται με το μέλλον, και μπορεί να το μονοπωλήσει, άρα και να το προβλέψει. Όμως η τελευταία μεγάλη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος (2006-) απέδειξε, ότι η οικονομία πάσχει από πλευράς προγραμματικών δυνατοτήτων και κυρίως στερείται οργανωτικής αυτονομίας και προβλεψιμότητας.

Αλλά η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί ένα ιστορικοί γεγονός με την έννοια, ότι τα οικονομικά οφέλη αναμένονται στο μέλλον με την μορφή των μεγάλων επενδύσεων του Ξένου παράγοντα.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι, ο διαχωρισμός της οικονομίας από την πολιτική και γενικά την ευθύνη των λαών.

Το προνόμιο της δημοκρατίας, της αυτονομίας και της οικονομικής ευμάρειας ανήκει πλέον μόνο στα κράτη που για διαφόρους λόγους πρόλαβαν να αναπτυχθούν. Το πως βέβαια κατανέμονται αυτά τα αγαθά μέσα στην χώρα τους είναι άλλο θέμα.

Για μας που δεν προλάβαμε και κυρίως δεν μπορέσαμε να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και γνήσια δημοκρατικό πολιτικό πολιτισμό, επιστρέφει η εποχή της φραγκοκρατίας και Βαυαροκρατίας, το ανοικτό ερώτημα είναι, αν θα προστεθεί και η Τουρκοκρατία ….

Χρειάζεται ενας μεγάλος αγώνας. Όμως το όραμα της ανεξαρτησίας δεν αποτελεί ουτοπία. Η συσπείρωση του λαού είναι το μεγάλο εκτόπισμα.

Το πρόβλημα των Σκοπίων δεν έκλεισε. Αντιθέτως αναβαθμίζεται από Σκοπιανό σε Μακεδονικό πρόβλημα. Λύσαμε το πρόβλημα των Σκοπίων με την έγκριση της εισόδου τους στο ΝΑΤΟ και την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ και μεταφέρεται στο εσωτερικό μας με το ερώτημα ποιά είναι τελικά η «Μακεδονία».

Αρχίζει μία νέα φάση του προβλήματος, μια διελκυστίνδα των δυο αντίπαλων ομάδων. Η μία λέει «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» και η άλλη « Η Βόρεια Μακεδονία είναι η μόνη ελεύθερη Μακεδονία, τα άλλα δυο τμήματα της τελούν υπό ξένη κατοχή».

Ιστορικά είναι αδύνατο να συνυπάρξουν και οι δυο Μακεδονίες, διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο γεωγραφικό. Από την στιγμή που κάναμε το τραγικό λάθος, να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη «Μακεδονικής εθνότητας», παραχωρούμε την προτεραιότητα στο γεωπολιτικό-ιστορικό υποκείμενο (ύπαρξη λαού) έναντί του γεωγραφικού χώρου. Δεν μπορεί να χωρίζεται ο χώρος, που φέρει το όνομα ενός λαού με δική του ταυτότητα.

Ας προετοιμασθούμε γι’ αυτό τον νέο Μακεδονικό αγώνα. Τα κέντρα αποφάσεων πίσω από τον Μάθιου Νίμιτς αποβλέπουν στην δημιουργία ενός ενιαίου πολυπολιτισμικού «Μακεδονικού» προτεκτοράτου με τελική πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη-Σολούν!...

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Ανεγκέφαλη δημοκρατία

του Ηλία Φιλιππίδη.
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΕΣΠΩΝ

Ο Τσίπρας χωρίζει τους Έλληνες σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους.
Ο Πρωθυπουργός μας διερωτάται για μας και εμείς διερωτώμεθα για τον Πρωθυπουργό μας.

1. Η απουσία δημοκρατικότητας του Πρωθυπουργού μας

Σε ένα διάλειμμα της Συνόδου των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου στην Λευκωσία (29-30.1.19) ο πρωθυπουργός μας συζητεί με τον Γάλλο πρόεδρο Εμ. Μακρόν, τον Κύπριο πρόεδρο Ν. Αθανασιάδη και τον Μαλτέζο ΥΠΕΞ.
Η στιχομυθία που ακολούθησε:
Μακρόν προς Αλέξη: Ψηφίσθηκε η Συμφωνία ( των Πρεσπών).
Αλέξης: Ήταν δύσκολα. Υπήρξαν διαδηλώσεις στους δρόμους ακροδεξιών και λαϊκιστών κατά της Συμφωνίας.
Μακρόν: Πόσοι συμμετείχαν;
Αλέξης: Ε, ε, ε… στις τελευταίες διαδηλώσεις ήταν περίπου εβδομήντα χιλιάδες.
Μακρόν: ( Προφανώς δεν κατάλαβε τα αγγλικά του Αλέξη): Δεκαεπτά χιλιάδες;
Αλέξης: Όχι δεκαεπτά, εβδομήντα χιλιάδες (seven, zero). Πάντως δεν ήταν τόσο ογκώδεις.
Μακρόν: η πλειοψηφία ( του λαού) ήταν υπέρ;
Αλέξης: Ναι, νομίζω. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που μπορούν να σκέπτονται (χαμογελάει) και να ασκούν κριτική με το μυαλό τους. (Φέρνει το δάκτυλο στον κρόταφο του, για να δείξει που είναι ο εγκέφαλος)!
Μετά πλησιάζει τον Τσίπρα ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μουσκάτ.
Μουσκάτ: Χάι, φαινόταν (η Συμφωνία και η ψήφιση της) δύσκολο πράγμα από έξω.
Αλέξης: Ναι, που να φαντασθείς από μέσα. Για αυτό ήταν σημαντικό.
Μουσκάτ: Εξασφαλίσατε μία θέση στην ιστορία!

2. Το πολιτικό ψυχογράφημα του Τσίπρα
Προφανώς αποτελεί παράδοση του μεταπραττικού πολιτικού μας συστήματος να καλύπτει την υποτέλεια του με την υποτίμηση της νοημοσύνης και της ποιότητας του λαού μας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου στην πρώτη συμμετοχή του σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής, Δεκέμβριο 2009, δήλωσε ενώπιον όλων των Ευρωπαίων εταίρων, ότι «κυβερνά μία διεφθαρμένη χώρα»!
Ο «αριστερός» Αλέξης κυβερνά μία χώρα «ακροδεξιών» « λαϊκιστών» και « μη σκεπτομένων» Ελλήνων!
Πως εξηγείται αυτό το παράδοξο;
Η συνολική εικόνα του Τσίπρα μέχρι σήμερα μας επιτρέπει να ακτινογραφήσουμε:
  • α. τον τρόπο που λειτουργεί ο πολιτικός φλοιός του εγκεφάλου του και
  • β. τον τρόπο που επικοινωνεί ο εγκέφαλος του με την συνείδηση του.
Η ναρκισσιστική χαρά του Τσίπρα, όταν έγινε πρωθυπουργός μετριάστηκε από τρεις δυσάρεστες εκπλήξεις:
  • α. ότι ο πρωθυπουργός μιας ευρωπαϊκής χώρας πρέπει να γνωρίζει τουλάχιστον αγγλικά
  • β. ότι αυτά που δεν μάθαμε, τον καιρό που θα έπρεπε, θα έλθει η μέρα που θα μας εκδικηθούν. Έτσι ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, αγνοούσε, ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι το ίδιο νησί!
Σε αυτούς που ισχυρίζονται, ότι το παιδί είχε κλήση στις θετικές επιστήμες, γιαυτό και «εφοίτησε» στο Πολυτεχνείο, θυμίζουμε την άγνοια του, ότι η αλλαγή απόψεων δεν αποτελεί «στροφή 360 μοιρών», όταν αρκούν οι 180!
  • γ. η πολιτική δεν εξαντλείται με καταλήψεις, πορείες, έτοιμες συνταγές, συνθήματα και οργισμένους ψηφοφόρους αλλά απαιτεί και την ενεργοποίηση ενός παραγωγικού εγκεφάλου.
Η γλώσσα του σώματος του Αλέξη είναι αποκαλυπτική: με ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως έδειξε στους ευρωπαίους συνομιλητές του, που βρίσκεται ο εγκέφαλος του. Άρα διαθέτει!
Φαίνεται, ότι ο Αλέξης για ένα διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα εναρμονίσεως της πολιτικής του «σκέψεως» με τα κάποια αριστερά γονίδια της συνειδήσεως του.
Η εναρμόνιση αυτή υποθέτουμε ότι ολοκληρώθηκε σε δυο φάσεις:
  • α. στην πρώτη, χωρίς μεγάλη δυσκολία, έπεισε το υπερτροφικό εγώ του, ότι η εξουσία είναι υπεράνω του καλού και του κακού, άρα υπεράνω της αριστεράς και της δεξιάς και
  • β. στην δεύτερη φάση έπεισε την συνείδηση του, ότι η αριστερά ως ιδεολογία και πολιτική πράξη έχει χαρακτήρα «ποιοτικό» και όχι ποσοτικό. Άρα δεν δέχεται να ενταχθεί στην σύγκριση πλειοψηφίας-μειοψηφίας. Γι’ αυτό άλλωστε ο εμφορούμενος από τον απολυταρχικό ιδεαλισμό του Χέγκελ, ο Κάρολος Μαρξ, μίλησε για «δικτατορία» του προλεταριάτου, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να μιλήσει για δημοκρατία του προλεταριάτου, αφού τότε το προλεταριάτο (εργάτες, αγρότες) αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
Άρα, αφού η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ έχει κηρύξει τον πόλεμο κατά του «λαϊκισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού», ο Αλέξης αποτελεί όχι μόνο τον ιδανικό ηγέτη για την Ελλάδα αλλά και ένα πρότυπο πολιτικό πρόσωπο δεύτερης γενεάς για το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό του μέλλοντος.

3. Το νέο πολίτευμα της Νεοταξίας
Ο Αλέξης αποτελεί ένα δοκιμασμένο εργαλείο για την παγίωση ενός μόνιμου συστήματος πανευρωπαϊκού μεταπραττισμού, τόσο απέναντι στην αμερικανική επικυριαρχία όσο και απέναντι στην ολιγαρχία της οικονομίας του χρήματος και μάλιστα στο όνομα της δημοκρατίας, με την κάλυψη ενός φασματικού κοινοβουλευτισμού, όπου οι «θεσμοί» θα ρυθμίζουν τα πάντα με ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση.
Η τάση αυτής της νέας πολιτικής ορθότητας είναι, να αποτελέσει την νέα μορφή δημοκρατίας με δυο βασικά χαρακτηριστικά:
  • α. την ταύτιση του αριστερού διεθνισμού με την παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και
  • β. την καθετοποίηση της αριστερής ιδεολογίας μέσα στο δυτικό γεωπολιτικό και οικονομικό σύστημα με κάποια «αρμοδιότητα» για τα εργασιακά.
Έτσι δίδεται έμφαση στα περιφερειακά θέματα και η αριστερά απαλλάσσεται της ευθύνης για τα γεωπολιτικά προβλήματα.
Η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ του αριστερού και του δεξιού διεθνισμού δημιουργεί τελικά μία συμμαχία κοινών στόχων, όπως είναι η αποδοχή των μεταναστευτικών ροών και των έμφυλων ταυτοτήτων καθώς και κοινών εχθρών, όπως είναι η ύπαρξη συνόρων, οι εθνικές ταυτότητες και όλες οι πολιτισμικές καταβολές του παρελθόντος, όπως είναι η θρησκεία, η ιστορία, η γλωσσική συνέχεια, η αρχαία γραμματεία, ακόμη και η λογοτεχνία του παρελθόντος.
Έτσι δημιουργείται ένας νέος τρόπος σκέψεως, μία «ενιαία» καθετοποιημένη σκέψη, η οποία δίνει έμφαση σε μία δεδομένη έννοια της ορθότητας αλλά όχι της ελευθερίας και της δημοκρατικής πολυφωνίας.
Από την στιγμή όμως που η δημοκρατία χωρίζεται από την έννοια της ελευθερίας και από θεσμός πολιτικής λειτουργίας γίνεται θεσμός σκέψεως, μπορούμε να μιλάμε πλέον για ένα νέο καθεστώς, και να του δώσουμε ένα νέο όνομα, που να του ταιριάζει καλύτερα.

Να μας ζήσει λοιπόν η Νεοταξία!
Ας παρακολουθήσουμε το γενεαλογικό δένδρο της ελληνικής Νεοταξίας.
Μετά την Χούντα ο Κων/νος Καραμανλής θέλησε να ιδρύσει μία «νέα δημοκρατία».
Γιαυτό και έδωσε στο νέο κόμμα του αυτή την ονομασία, ώστε η Ν.Δ. να αποτελεί εσαεί τον άξονα λειτουργίας της Γ΄ Ελληνικής (αβασίλευτης) Δημοκρατίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου θέλησε να διεμβολίσει το όραμα του Κ.Κ., γιαυτό πρότεινε στον ελληνικό λαό το δικό του όραμα της «Αλλαγής» και με την Δεξιά «στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Ο Ανδρέας επέβαλε δύο μεγάλες αλλαγές στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας:
  • α. μετέτρεψε την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία σε απροσχημάτιστη κομματοκρατία. Η κομματοκρατία δυστυχώς αναδείχθηκε σε κυρίαρχο στοιχείο της Μεταπολιτεύσεως και σε αφετηρία της σημερινής μας καταστροφής και
  • β. απέδειξε στον ξένο παράγοντα, ότι τα δεξιά κόμματα δεν είναι πλέον απαραίτητα. Μπορείς κάλλιστα να κάνεις δεξιά πολιτική με ένα «αριστερό» κόμμα.
Απλώς το «αριστερό» κόμμα της εξουσίας πρέπει κάπως να αποδεικνύει την αριστεροσύνη του. Έτσι άρχισε η αποδόμηση του ελληνικού πολιτισμού και η διάλυση της παιδείας.
Αν ο Ανδρέας ενέταξε το ΠΑΣΟΚ οικονομικά κυρίως στην διεθνή δεξιά γραμμή, ο Γιωργάκης, το θεριό του πράσινου σοσιαλισμού, παρέδωσε ολόκληρη την Ελλάδα, οικονομικά και πολιτικά στα αρπακτικά των διεθνών αγορών και του ξένου παράγοντα.
Ουσιαστικά η όποια μορφή Μεταπολιτεύσεως έληξε με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου το 2010.
Από τότε ζούμε σε μία κατάσταση de facto κατοχής.
Ο Αλέξης ανέβηκε στην εξουσία με την υπόσχεση, ότι θα μας απελευθέρωνε από αυτήν την Κατοχή. Αντ’ αυτού φιλοδόξησε να καθιερωθεί ως η μετεμψύχωση του Ανδρέα Παπανδρέου και προσπαθεί να εφαρμόσει τις δύο αρχές «παραλλαγής» του Ανδρέα, χωρίς να αναιρέσει ό,τι χειρότερο πρόσθεσε ο Γιωργάκης.
Επιπλέον προσπαθεί να επιβάλει την ενιαία σκέψη στην Ελλάδα καταργώντας την έννοια της δημοκρατικής ελευθερίας και χωρίζοντας τους Έλληνες σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους.

4. Επίλογος
Δεν γνωρίζουμε, εάν το διεθνές κατεστημένο θα πετύχει να πείσει τα μέλη της Νορβηγικής επιτροπής απονομής του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, να το δώσει στον Αλέξη και τον Ζόραν.
Όμως από τώρα μπορούμε να αναγνωρίσουμε στον Αλέξη μία επιτυχία διεθνούς σημασίας. Τον θεωρούμε ως θεμελιωτή του νέου πολιτεύματος της Νεοταξίας στην Ελλάδα και ως βασικό στέλεχος της σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα μπει και αυτός στην ακολουθία των μεγάλων πρωτοπόρων, όπως ο πρώην μαοϊστής Χαβιέ Σολάνα, που αναδείχθηκε σε Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ και σε γεράκι των βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας καθώς και οι γνωστές θεραπαινίδες του ευρωατλαντισμού και του διεθνούς τραπεζικού συστήματος και πρώην αριστεριστές, όπως ο πρώην πρόεδρος των Γερμανών Πρασίνων Γιόσκα Φίσερ και ο αναδειχθείς ως ηγέτης του Μάη του 68 Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.
Η μόνη παρηγοριά ημών των άμοιρων Ελλήνων είναι, ότι στο μέλλον θα αυξηθεί πολύ ο αριθμός των «μη σκεπτομένων ανθρώπων» σε όλη την Ευρώπη. Άρα δεν θα είμαστε μόνοι. Ο Αλέξης έχοντας ίσως και ένα Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στην φαρέτρα του ονειρεύεται, ότι θα κατακεραυνώνει από κάποιο ευρωπαϊκό πόστο ή ως Γεν. Γραμματέας κάποιας Βαλκανικής ενώσεως όλους τους «μη σκεπτόμενους» του νέου βιλαετίου του.
Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 9/2/19
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. Καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

ΣΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΞΑΝΑΕΓΙΝΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ


   του Ηλία Φιλιππίδη                                               
ΠΡΕΣΠΕΣ

Οι παραλογισμοί της Συμφωνίας των Πρεσπών και τα προβλήματα που δημιουργούν

1. Εισαγωγή στην ουσία της Συμφωνίας

Πρόκειται για μία νομική συμφωνία μεταξύ δυο χωρών, η οποία επιδιώκει να λύσει οριστικά ένα πρόβλημα δεκαετιών.
Όμως παραμένει ανοικτό το ερώτημα, εάν αυτή η συμφωνία μπορεί να καλύψει όλο το εύρος του προβλήματος, που δεν είναι μόνο νομικό αλλά και γεωπολιτικό και ιστορικό.
Ευθύς εξ αρχής φαίνεται ότι η Συμφωνία τέθηκε πάνω σε δυο λανθασμένες βάσεις:
  • α. ότι μία νομική συμφωνία μπορεί να καλύψει όλες τις πλευρές του προβλήματος και
  • β. ότι η βάση του προβλήματος είναι το ονοματολογικό.
Πράγματι, είναι το τελικό όνομα της FYROM η βάση του προβλήματος, εφόσον δέχεσαι, ότι το όνομα είναι η επιτομή του Σκοπιανού αλυτρωτισμού. Οπότε αποφασίζεις με πλήρη γνώση των συνεπειών, εάν θέλεις να δώσεις το όνομα «Μακεδονία» ή όχι.
Αν όμως θέλεις να διαπραγματευθείς όλες τις πτυχές του προβλήματος, τότε το όνομα είναι η κατακλείδα του προβλήματος και όχι η αφετηρία.
Με αυτή την έννοια πρέπει να αναζητήσουμε την ουσία του προβλήματος, που βρίσκεται στο αλυτρωτικό υπόστρωμα του προβλήματος και όχι στην νομική διατύπωση της Συμφωνίας.

2. Είναι διμερές θέμα;

Όλο το οικοδόμημα της Συμφωνίας έχει κτισθεί πάνω στην άμμο , δηλ. πάνω σε εσφαλμένες λογικές παραδοχές.
Το πρώτο λογικό λάθος είναι η αντίληψη των Κοτζιά-Τσίπρα, ότι το Σκοπιανό είναι ένα διμερές πρόβλημα μεταξύ δυο γειτονικών χωρών, της Ελλάδας και της FYROM, το οποίο μπορεί να λυθεί με καλή διάθεση και με αμοιβαίες υποχωρήσεις, εφόσον και οι δύο πλευρές:
  • α. θέλουν να συμβάλλουν στην σταθερότητα της περιοχής και στην ειρήνη
  • β. θέλουν να στρέψουν την προσοχή τους προς το μέλλον και να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν και
  • γ.υπό τις δυο παραπάνω προϋποθέσεις, να αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες που τους ανοίγονται, για την οικονομική τους συνεργασία και ανάπτυξη.
Το πρόβλημα είναι, ότι οι τρεις αυτές προϋποθέσεις παραμένουν προϋποθέσεις και δεν μπορούν να αποκτήσουν δεσμευτικό χαρακτήρα, ακόμη και αν καταχωρηθούν με κεφαλαία γράμματα στο κείμενο μιας νομικής συμφωνίας.
Εξ αιτίας του μη δεσμευτικού χαρακτήρα αυτών των προϋποθέσεων και με την αίσθηση αυτής της αδυναμίας διαμορφώθηκαν στους κυβερνητικούς κύκλους δυο «σχολές»:
  • α. η ρεαλιστική τάση δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να προβάλει ως πλεονέκτημα, ακόμη και ως εγγύηση για την τήρηση των όρων της Συμφωνίας, το ενδιαφέρον, ακόμη και την πίεση, του «Συμμαχικού» παράγοντα (ΗΠΑ και Γερμανίας).
  • β. η κυβερνητική προπαγάνδα, προς μεγάλην μας έκπληξη, ανέδειξε και μία «επαναστατική- εθνικό -απελευθερωτική» πλευρά. Η κυβερνητική « Πασσιονάρα» Σία Αναγνωστοπούλου ερμήνευσε την Συμφωνία ως προάγγελο της διαθέσεως των βαλκανικών χωρών να πάρουν στα χέρια τους την μοίρα τους και να απαλλαγούν από την κηδεμονία των Μεγάλων δυνάμεων!!!!!!!
3. Οι προϋποθέσεις τηρήσεως της Συμφωνίας

Ακόμη και προτού μελετήσουμε το νομικό περιεχόμενο της Συμφωνίας, μπορούμε να ελέγξουμε την φερεγγυότητα της με βάση τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
  • α. ο συσχετισμός δυνάμεως μεταξύ των δυο μερών
  • β. η καλή διάθεση και η πολιτική σταθερότητα των δυο μερών και
  • γ. οι προθέσεις του Ξένου παράγοντα.
Η υπεροχή της Ελλάδας είναι αναμφισβήτητη.
Όμως ούτε η στρατιωτική ούτε η οικονομική δύναμη της Ελλάδας μπορούν να αποτελέσουν εγγύηση για την τήρηση της Συμφωνίας, διότι αφής υπογραφεί η Συμφωνία και η FYROM ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν μπορεί να ασκήσει καμμία επιθετική πολιτική κατά της FYROM και για οποιοδήποτε λόγο.
Εάν προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα, η Ελλάδα θα πρέπει να προσφύγει στα αρμόδια όργανα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ ή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ποια πιθανότητα όμως έχει η Ελλάδα να εισακουσθεί, όταν είναι βέβαιο:
  • α. ότι το πρόβλημα με τα Σκόπια είναι πρωτίστως γεωπολιτικό και έχει να κάνει με την στρατιωτική «αξιοποίηση» του χώρου της FYROM ως δωρεάν παρεχομένης στρατιωτικής βάσεως με αντάλλαγμα την μεροληπτική υποστήριξη των Σκοπίων …. erga omnes!
Καθώς και με την ανάσχεση της ρωσικής διεισδύσεως στα Βαλκάνια.
Ο «Συμμαχικός» παράγοντας δεν θα λειτουργεί ως εγγυητής της Συμφωνίας, το κείμενο της οποίας συντάχθηκε για χειρός του εκπροσώπου του, Μάθιου Νίμιτς, αλλά ως χειριστής των εξελίξεων στις δύο χώρες με κριτήριο τα συμφέροντα του ιδίου.
  • β. ότι η γειτονική χώρα, για να μην πούμε και η δική μας, εισέρχεται και εξ αιτίας του Μακεδονικού σε μία περίοδο διαρκούς αστάθειας. Για να μπορείς να διατηρείς διάλογο με μία χώρα, πρέπει να υπάρχει πολιτική συνέχεια και σταθερότητα.
Τα μόνα αναπτυξιακά σχέδια, τα οποία θα πραγματοποιούνται στις δυο χώρες ανεξαρτήτως της εσωτερικής τους σταθερότητας, θα είναι αυτά που θα εξυπηρετούν τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ και της Γερμανίας, ακόμη και εις βάρος των συμφερόντων των δυο χωρών και των λαών τους.
Ακόμη και οι σχέσεις FYROM- Τουρκίας δεν θα εξαρτώνται από τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας αλλά ΗΠΑ-Τουρκίας.

4. Κείμενο διπλής αναγνώσεως

Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής μπορεί να αντιληφθεί, ότι το κείμενο της Συμφωνίας επιτρέπει δυο παράλληλες και αντίθετες ερμηνείες.
Αυτή η «αδυναμία» της Συμφωνίας οφείλεται στην σκοπιμότητα του Ξένου παράγοντα, ο οποίος συνέταξε το κείμενο. Πρόθεση του δεν είναι να λύσει το ελληνοσκοπιανό πρόβλημα, όπως ποτέ δεν είχε την διάθεση να λύσει τις ελληνο-τουρκικές διαφορές, διότι τότε θα ενίσχυε την αυτονομία των δυο χωρών και θα περιόριζε τις δικές του επικυριαρχικές δυνατότητες.

Κύριος σκοπός της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι η είσοδος της FYROM στους Ευρώ- ατλαντικούς οργανισμούς. Επομένως αυτό που έχει αξία στην Συμφωνία και θα έχει διάρκεια είναι οι υπογραφές και όχι το κείμενο.
Περιορίζομαι σε δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα της διγλωσσίας του κειμένου:
  • α. Άρθρο 1,3(β). «Η ιθαγένεια του Δευτέρου Μέρους θα είναι Μακεδονική / πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας .
Η κάθετος αναμεσά στους δυο όρους πως ερμηνεύεται, ως σύνολο ή ως διάζευξη ;
Εξάλλου στο ίδιο άρθρο διευκρινίζεται, ότι η υποχρέωση αυτή αφορά μόνον τα ταξιδιωτικά έγγραφα, άρα ισχύει μόνο προς τα έξω και όχι εντός της χώρας. Αρα δεν ισχύει erga omnes, αφού δεν δεσμεύει την πολιτική, την διπλωματία, τα ΜΜΕ, την εκπαίδευση , την οικονομία, την κοινωνία.
  • β. Άρθρο 7,1 . «Τα Μέρη αναγνωρίζουν, ότι η εκατέρωθεν αντίληψη τους, ως προς τους όρους «Μακεδονία» και « Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά.
Είναι δυνατόν δύο λαοί να χρησιμοποιούν τον ίδιο όρο και ο καθένας να τον εννοεί διαφορετικά και μάλιστα σε αντίθεση προς τον άλλον;

5. Επίλογος

Με δεδομένο, ότι δεν υπάρχει μία βαλκανική ηγεμονική δύναμη, μπορούμε να καταλήξουμε σε δύο συμπεράσματα:
  • α. ότι όλες οι χώρες των Βαλκανίων εισερχόμαστε σε μία περίοδο γενικής αστάθειας λόγω του εντεινόμενου ανταγωνισμού των Μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή.
  • β. ότι σε βάθος χρόνου, ίσως και σε 10 χρόνια, αυτό που αναμένει την FYROM είναι η διάλυση, με βασικό σκεπτικό την δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.
Για το υπόλοιπο κομμάτι θα δημιουργηθεί μία διεθνής επιτροπή, υπό τον διάδοχο του Νίμιτς, η οποία θα εκπονήσει ένα σχέδιο για την «Επανένωση της Μακεδονίας» με βάση την αρχή της πολιτικής ισότητας των δυο «κοινοτήτων», όπως προέβλεπε το Σχέδιό Ανάν για την Κύπρο.
Ούτως ή άλλως θα έχει προηγηθεί μία «σύγκλιση» των πληθυσμών, όχι βάσει της Συμφωνίας αλλά στην βάση των γενικών αρχών των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων περί ατομικού προσδιορισμού και αυτονόμου οργανώσεως συλλογικοτήτων.
Το τραγικό μας λάθος είναι, ότι συνδέσαμε το μέλλον της Ελλάδας με το μέλλον του θνησιγενούς κράτους των Σκοπίων.

Μπορεί η Ελλάδα να είναι σκάφος ακτοπλοΐας και τα Σκόπια ένα αλιευτικό άλλα στη διεθνή πολιτική η γεωπολιτική βαρύτητα του κράτους αποτελεί έναν αυτοτελή παράγοντα, πόσο μάλλον όταν αυτή καθορίζεται από τον διεθνή παράγοντα.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 2/2/19
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΣΤΗΣΕ ΠΑΓΙΔΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ !


Επιτρέπεται οι διοργανωτές του Συλλαλητηρίου για την Μακεδονία να είναι τόσο ερασιτέχνες;
Του Ηλία Φιλιππίδη

Παρατήρηση 1η. Στις ειδήσεις της ΕΡΤ την Τετάρτη 16/1/19 προβλήθηκε η συνέντευξη της Οργανωτικής επιτροπής. Πιστέψαμε, ότι η Κυβέρνηση είχε αλλάξει στάση και ότι ήθελε να αφήσει την οργή του λαού για την απαράδεκτη Συμφωνία των Πρεσπών, να εκτονωθεί με το Συλλαλητήριο και η ίδια να αποδείξει, ότι είναι «δημοκρατική και δέχεται την διαφωνία», όπως δήλωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας.

Η τηλεοπτική εικόνα της Συνεντεύξεως έδειχνε τον πρόεδρο της Παμμακεδονικής Συνομοσπονδίας Ιωαν. Αθανασιάδη, να διαβάζει το κείμενο της αποφάσεως, χωρίς να αναφέρεται καθόλου το όνομα του. Αντιθέτως ο σχολιαστής της ΕΡΤ ανέφερε ως διοργανωτές τους παρακείμενους πολιτικούς: Δημήτρη Καμμένο, Στάθη Παναγούλη και Γιώργο Πατούλη.

Συμπεράσματα : Ναι μεν έχουμε «δημοκρατία» αλλά η κυβέρνηση ήθελε να δημιουργήσει εκ των προτέρων την πλαστή εντύπωση, ότι το Συλλαλητήριο διοργανώνεται από πολιτικούς, για τις δικές τους προσωπικές σκοπιμότητες.

Όμως κύριοι της Οργανωτικής Επιτροπής, δεν βάζουμε στο πάνελ της πρωτοβουλίας πολιτικά πρόσωπα και μάλιστα, όταν θέλουμε να προβάλλουμε, ότι η κινητοποίηση είναι παλλαϊκή και δεν έχει καμμία σχέση με πολιτικά πρόσωπα. Τα βάζουμε κάτω στο ακροατήριο, πρώτη σειρά βεβαίως και τους δίνουμε την δυνατότητα να κάνουν παρεμβάσεις, ακόμη και από το βήμα αλλά όχι δίπλα μας!

Παρατήρηση 2η. Όσοι είμαστε στην πλατεία του Αγνώστου Στρατιώτη, είχαμε την βεβαιότητα, ότι το Συλλαλητήριο θα διεξαγόταν απολύτως ομαλά. Όλοι οι διαδηλωτές ήταν ειρηνικοί πολίτες. Το βλέπαμε γύρω μας από τα ποτάμια των Ελλήνων , με τις σημαίες στο χέρι ή και στην πλάτη, να ανηφορίζουν προς την πλατεία Συντάγματος. Επίσης είχαμε την πεποίθηση, ότι η Κυβέρνηση θα άφηνε την οργή του λαού να εκτονωθεί. Δεν είχαμε προσέξει την προειδοποίηση του Τσίπρα ή μάλλον την «πρόβλεψη» του, να μην αφήσουμε το Συλλαλητήριο να καπελωθεί από ακροδεξιά στοιχεία, όπως τα δυο προηγούμενα !

Τελικά ο Τσίπρας «δικαιώθηκε». Όπως αναφέρει η κυβερνητική ανακοίνωση, στο Συλλαλητήριο « Η Χρυσή Αυγή και ακροδεξιά στοιχεία έδωσαν τον τόνο»!

Ηθικόν δίδαγμα εκ μέρους της Κυβερνήσεως για τις δημοκρατικές δυνάμεις : Δεν μπορεί να γίνει λαϊκή κινητοποίηση για εθνικά θέματα χωρίς το κουκούλωμα της Ακροδεξιάς. Το πρόταγμα είναι η δημοκρατία. Τα εθνικά θέματα πρέπει να μένουν στα όρια της πολιτικής εμβέλειας και ευθύνης των «δημοκρατικών» κομμάτων, διαφορετικά περιέρχονται στον έλεγχο της ακροδεξιάς και υπονομεύεται η δημοκρατία!....

Το συμπέρασμα λοιπόν για την Κυβέρνηση είναι, ότι και τα τρία μεγάλα Συλλαλητήρια για την Μακεδονία περιήλθαν υπό τον έλεγχο της Ακροδεξιάς. Είναι μακρυά η υπόνοια, ότι τα υποκινεί κιόλας;

Τα επεισόδια ήταν απολύτως σκηνοθετημένα με εκτελεστές είτε από δεξιά είτε από αριστερά. Εξάλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η Κυβέρνηση επέτρεψε την παράλληλη διεξαγωγή αντισυγκεντρώσεως των αντιεξουσιαστών στα Προπύλαια! Αυτοί, που «προκαλούσαν» την αστυνομία, ήταν κάπου 10 στα σκαλιά της Βουλής με άλλους 10 κάτω αριστερά προς την πλευρά των δέντρων και άντε να ήταν άλλοι 20 στην Βασιλίσσης Σοφίας.

Τα ΜΑΤ άδειασαν όλη την αποθήκη με τα ληγμένα χημικά τους. Δεν σεβάστηκαν ούτε ηλικιωμένους, ούτε τα μικρά παιδιά. Πρώτη φορά, που είδα τόσες οικογένειες σε διαδήλωση. Ακόμη και νεαρές μητέρες με τα νήπια στο καροτσάκι. Είδα και διθέσια καροτσάκια!

Κάθε τόσο ο παρουσιαστής της εκδηλώσεως έκανε έκκληση προς την αστυνομία, να σταματήσει την ρίψη των χημικών, διότι προκλήθηκαν λιποθυμίες καθώς και να ανοίξει διάδρομο ο κόσμος στην Ερμού, για να μπορούν να φεύγουν, όσοι υποφέρουν.

«Αυτό που συμβαίνει, είναι πόλεμος!» φώναζε ο παρουσιαστής.

Ερώτηση προς τους διοργανωτές: δεν ήξεραν, από τα Συλλαλητήρια του Μίκη , ότι η «μάχη» δίνεται κάθε φορά μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου; Σίγουρα θα υπήρχε περιφρούρηση γύρω από την εξέδρα των ομιλητών. Όλοι όμως, τα διαχρονικά θύματα, γνωρίζουμε, ότι το «μαλακό υπογάστριο» των λαϊκών διαδηλώσεων τα τελευταία 10 χρόνια είναι ο χώρος μπροστά στο Μνημείο. Εκεί, δεν μπορούν να στηθούν 50 ακόμη και 100 περιφρουρητές και να μην αφήνουν να περνούν οι ταραξίες, όποιοι και αν είναι ;

Παρατήρηση 3η. Όλο το βράδυ της Κυριακής και όλη την Δευτέρα η κυβέρνηση μας βομβάρδιζε με την προπαγάνδα της, ότι η Χρυσή Αυγή κυριάρχησε στο Συλλαλητήριο και η Ν.Δ. να ανταπαντά, ότι υπήρχε μία εκτεταμένη και αδικαιολόγητη χρήση χημικών.

Τελικά η αντίδραση για την Συμφωνία των Πρεσπών έγινε κλωτσοσκούφι των δύο πόλων του νέου δικομματικού συστήματος.

Που είναι η Οργανωτική Επιτροπή να περισώσει την αξιοπρέπεια και την αυτονομία του ελληνικού λαού; Καμμία ανακοίνωση εκ μέρους της! Εάν έγινε και τα κανάλια δεν την μετέδωσαν, δεν θα έπρεπε να βρουν άλλους τρόπους;

Τελικά η ανακοίνωση-καταγγελία της Επιτροπής για τον βομβαρδισμό με τα χημικά και τα οργανωμένα επεισόδια αναρτήθηκε το βράδυ της Δευτέρας στο F/b. Όμως τα κανάλια ακόμη την παρασιωπούν.

Πάντως το σημείο, που η ειδησεογραφία έβγαλε γέλιο, ήταν η δήλωση της Μ. Σπυράκη, εκπροσώπου Τύπου της Ν.Δ., η οποία, αφού καυτηρίασε την υπερβολική χρήση χημικών, συμπλήρωσε, ότι η αστυνομία έκανε χρήση, επειδή το πλήθος δεν διαλυόταν ησύχως! Φρασεολογία άλλων εποχών, προειδοποίηση για το μέλλον; Με ένα σμπάρο δύο τριγώνια: η Σπυράκη αποσιώπησε το γεγονός, ότι τα χημικά έπεφταν σε όλη την διάρκεια του Συλλαλητηρίου. Ίσως η αστυνομία να περίμενε, ο κόσμος, οι περισσότεροι χωρίς προηγούμενη εμπειρία, να διαλυόταν αμέσως. Κάτι τέτοιο θα ελάφρυνε προφανώς και την Ν.Δ., από τις προσεχείς ευθύνες της…

Συμπεράσματα :

Στο προηγούμενο συλλαλητήριο της Αθήνας η κυβερνητική αριστερά είχε το θράσος, να κατηγορήσει τον Μίκη Θεοδωράκη, ότι ταυτίσθηκε με τους φασίστες!
Τι έχει να πει αυτή την φορά για την συμμετοχή της Αφροδίτης Μάνου, η οποία μέχρι χθες ψήφιζε Σύριζα;

Πάντως η Οργανωτική Επιτροπή του νέου Μακεδονικού αγώνα πρέπει, να οργανωθεί πιο σοβαρά και αποτελεσματικά και σε μακροπρόθεσμη βάση και προγραμματισμό. Είναι αλήθεια, ότι η Επιτροπή έδωσε προτεραιότητα στην προσέλευση του κόσμου αλλά υστερεί στις δημόσιες σχέσεις, εσωτερική συνοχή και στην περιφρούρηση.

Βέβαια υπάρχουν κάποιες εντάσεις και ανταγωνισμοί μέσα στους χώρους της ηγεσίας του νέου Μακεδονικού Αγώνα.
Είναι επόμενο, για ένα λαό που από την εποχή των κινητοποιήσεων κατά της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο ξεσυνήθισε, να δρα συλλογικά.

Το άλλο πρόβλημα είναι η σύμπτωση του Μακεδονικού θέματος με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Σύμπτωση ή σύμπτωμα;
Μπορεί η Μακεδονία να σωθεί ανεξάρτητα από την σωτηρία της Ελλάδας;
Πάντως η οργάνωση των λαϊκών κινητοποιήσεων πρέπει, να γίνεται από μια επιτροπή χωρίς καθόλου πολιτικές φιλοδοξίες.
Ας κάνουν δύο ξεχωριστές επιτροπές αλλά να συνεργάζονται.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. Καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει θεμελιώσει την θεωρία της Ελληνολογίας <filippidis103@yahoo.gr>
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Ο δρόμος των αστεριών…

του Ηλία Φιλιππίδη*


Τι είναι η αριστερά;

Η Αριστερά ως ιδεολογία και ιστορική πράξη είναι ένα ασαφές πράγμα, αν θέλεις να το προσδιορίσεις ως έννοια και ταυτόχρονα μία πιο συγκεκριμένη εμπειρία με πολύ συγκεκριμένες αποφάσεις και συνέπειες, αν θέλεις να το βιώσεις ως πράξη.

Εννοιολογικά μπορούμε να της δώσουμε διάφορους ορισμούς.

Ο πλέον βαθύς ορισμός είναι ο υπαρξιακός. Αριστερός είναι αυτός, που μπορεί να βγει έξω από τον ιδεολογικό του εαυτό και να μπορεί να την αναζητεί παντού. Τότε θα εκπλαγεί διαπιστώνοντας, ότι μπορεί να την βρει ταυτόχρονα σε περισσότερα μέρη.

Η Αριστερά είναι βασικά μία ποιοτική, αέρινη έννοια, που μπορεί να παίρνει διάφορα σχήματα σε κάθε εποχή. Είναι μία ελεύθερη έννοια, που δεν εγκλωβίζεται μέσα στο κλουβί της δικής μας θεωρήσεως, δεν ζυγίζεται μόνο με τα δικά μας μέτρα. Αφού δεν φυλακίζεται και δεν μπαίνει στον καταψύκτη της δογματοποιήσεως, δεν μπορεί να ταυτισθεί με καμιά πραγματικότητα, δεν μονοπωλείται.

Ζούμε σε μια εποχή που αισθανόμαστε, ότι κλείνει τον κύκλο της. Δεν ξέρουμε τι θα προκύψει. Όμως μία ανάγκη μας ωθεί να ξαναρχίσουμε από την αρχή, να πάμε στις πηγές του ανθρώπινου πολιτισμού, ειδικά σ’ αυτή την πηγή, από την οποία προέρχεται ο προβληματισμός, για το τι είναι ο άνθρωπος και αυτός είναι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ο μόνος ανθρωποκεντρικός πολιτισμός, τον οποίο έχει γεννήσει η ανθρωπότητα.

Ας ρωτήσουμε λοιπόν τους πρώτους αριστερούς, τους φυσιολόγους φιλοσόφους της Ιωνίας, να μας πουν τι είναι Aριστερά. Είναι αυτοί, οι οποίοι, χωρίς να πάρουν άδεια από κανένα, θέλησαν να εξερευνήσουν την αθέατη πλευρά του κόσμου και ανακάλυψαν ότι αποτελείται από στοιχεία. Τους έδωσαν «ορατές» ονομασίες: γη, αέρας, νερό, φωτιά.

Για την Aριστερά θα μας έλεγαν, ότι μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές. Άλλοτε είναι φωτιά που καίει, άλλοτε όμως είναι νερό που επιμένει, που δεν ξέρει τι θα πει χρόνος. Έτσι μπορεί και διαβρώνει τη γη της πραγματικότητας, μπορεί να σμιλεύει ακόμη και τους πιο σκληρούς βράχους.

Και ο αέρας μπορεί να σμιλεύει βράχους. Ο αέρας έχει ένα επιπλέον πλεονέκτημα: μπορεί και πνέει, όπου θέλει. Δεν δεσμεύεται από κανένα άλλο στοιχείο, είναι ελεύθερος, δεν εργαλειοποιείται, όπως η φωτιά, δεν ελέγχεται.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ο μεγαλύτερος επαναστάτης όλων των εποχών, ο Ιησούς Χριστός, έδωσε στον Θεό μία ελληνική ονομασία, τον είπε «πνεύμα» (Ιωαν. 4,24). Διευκρίνισε, ότι «πνεύμα όπου θέλει πνεί» (Ιωαν.3,8) και ταύτισε τον Θεό με το «αγαθόν». Έτσι δέσμευσε τον Γιαχβέ, διότι έβαλε την έννοια του καλού πάνω από την δύναμη της θελήσεώς του.

Με βάση λοιπόν την ελληνική και τη χριστιανική παράδοση η Αριστερά, εάν θέλει να είναι μία απολύτως ανθρωποκεντρική έννοια, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να είναι πνευματοποιός και αγαθοποιός. Οι έννοιες του καλού και της πνευματικής ελευθερίας αποτελούν τους πυλώνες της ελευθερίας του ανθρώπου. Αριστερά χωρίς ελευθερία, πνεύμα και στράτευση για το καλό, καταλήγει στη βαρβαρότητα. Πνεύμα είναι η διάθεση, να διακρίνουμε και να ενσωματώνουμε στη ζωή μας και στην κοινωνία μας, ό,τι το καλύτερο έχει να αναδείξει η κάθε εποχή. Η Αριστερά είναι ο φρουρός και ο διάκονος και όχι ο αφέντης του ανθρώπου.

Τα πέντε αστέρια


Από κοινωνιολογικής απόψεως η Αριστερά είναι μία διαχρονική έννοια και όποιος την περιορίζει σε ορισμένη εποχή και σε ορισμένες συνθήκες είναι τουλάχιστον ανιστόρητος. Η Αριστερά μπήκε στον ανθρώπινο πολιτισμό μέσα από την έννοια της προόδου.

Η Αριστερά δεν είναι όρος, είναι το ίδιο το πνεύμα της προόδου. Γεννήθηκε στις απαρχές της ελληνικής ιστορίας, μαζί με την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία.

Η Αριστερά στηρίζεται σε δύο θεμελιώδεις αρχές της αρχαίας Ελλάδας:

α. Ο ανθρώπινος πολιτισμός πρέπει να είναι ανθρωποκεντρικός και ότι

β. ο άνθρωπος, η φύση και η ανθρώπινη κοινωνία απαρτίζονται από διακριτά στοιχεία με δική τους ταυτότητα, τα οποία όμως λειτουργούν ως ένα σύνθετο σύνολο. Έτσι η δημοκρατία λειτουργεί όχι ως ενιαίο αλλά ως σύνθετο σύνολο, που αποτελείται από διακριτά άτομα με αυτόνομη βούληση.

Η ενότητα και η αρμονία της φύσεως επιτυγχάνονται με συνεργικούς φυσικούς νόμους. Στην ανθρώπινη κοινωνία η ενότητα και η καταξίωση της υπάρξεως του ανθρώπου επιτυγχάνεται με τις μεγάλες διαχρονικές αξίες του ελληνικού πολιτισμού, που είναι: η Ελευθερία, η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, η Γνώση και η Πρόοδος. Αυτές οι αξίες διαμόρφωσαν ολόκληρο τον Δυτικό πολιτισμό.

Η εποχή μας απαιτεί περιεχόμενο. Οι ετικέτες έχουν απαξιωθεί. Ας κάνουμε μία νέα αρχή.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) την Παρασκευή 4/01/2019

*Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας. filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »