Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2019

Η Γη, το ανεύρυσμα του σύμπαντος

Του Ηλία Φιλιππίδη


Η ανθρωπότητα του χάους και το τέλος της πολιτικής

  1. Η Γη, το ανεύρυσμα του σύμπαντος

Η διαστημική εποχή της ανθρωπότητας σε συνδυασμό με την εξάντληση των περιβαλλοντικών ορίων του πλανήτη μας, δίνει την εντύπωση, ότι η ιστορία της Γης πλησιάζει προς το τέλος της και με την έννοια, ότι ο άνθρωπος έχει εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να μπορέσει να βάλει σε μία τάξη τον πλανήτη μας και ότι έχουμε εισέλθει σε μία νέα μεταβατική μεν αλλά μακροχρόνια δε περίοδο, η οποία μπορεί να διαρκέσει και 200 χρόνια, μέχρι η ζωή να μεταφερθεί σε κάποιους άλλους πλανήτες και να οργανωθεί εκεί κατά ένα απολύτως ρυθμιζόμενο και τεχνολογικό τρόπο, αφού για πρώτη φορά οι ανάγκες επιβιώσεως του ανθρώπου και οργανώσεως της ζωής του θα είναι δεδομένες και όχι αναζητούμενες.

Η ζωή του ανθρώπου στη Γη θα μείνει μία ανάμνηση, όπως τα παιδικά μας χρόνια. Δεν θυμόμαστε τα κλάματα που είχαμε ρίξει αλλά νοσταλγούμε την ποικιλία και τις εντυπώσεις της κάθε νέας εμπειρίας.

Δεν αποκλείεται όμως η σχέση Γης-Νέων Γαιών (πώς λέμε: Νέων χωρών;) να αποκτήσει ταξικό χαρακτήρα, δηλ. να μείνουν σε κάποιες περιοχές της Γης οι μεγιστάνες του πλούτου, με τεράστιες βίλες, κήπους και φυσικά πάρκα και με φυτείες βιολογικών προϊόντων, όπου θα εργάζονται προγραμματισμένα ζόμπι.

Η ζωή του ανθρώπου πάνω στην Γη χαρακτηρίζεται από: α) Την προσπάθεια του να γνωρίσει τον εαυτό του, β) Να αξιοποιήσει και να απολαύσει, ό,τι αυτός αισθανόταν ως ελευθερία και ως ευτυχία και γ) Να διαμορφώσει έναν συλλογικό τρόπο ζωής, ο οποίος θα συνδύαζε τις δύο παραπάνω προσδοκίες του.

Όμως ο μέχρι τώρα απολογισμός της ιστορίας του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από την διάσταση ανάμεσα στην ύπαρξη του και την ουσία του. Ο άνθρωπος απέτυχε να εναρμονίσει αυτές τις δύο διαστάσεις του και θα μείνει με την απορία, του πώς προέκυψε αυτή η διχοστασία του.

Έτσι λοιπόν ο Μετάνθρωπος, ως μία βιο-μηχανο-ψηφιακή οντότητα, θα είναι ο Μεσσίας, που θα σώσει τον αποτυχημένο άνθρωπο. Θα τον απαλλάξει από την αμηχανία του και την καιροφυλακτούσα απογοήτευση και θα τον ανεβάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι της ιστορικής μεταβιολογικής του εξελίξεως, που θα είναι η ενοποίησή και η εξωτερίκευση της υπάρξεώς του, με απομόνωση της ουσίας του.
  1. Η διαχείριση του χάους

Εάν τα παραπάνω αποτελούν μία δυσοίωνη προοπτική, μία δυστοπία, οι διαφαινόμενες ως κυρίαρχες τάσεις της εποχής μας τείνουν προς ένα σκηνικό, το οποίο θα είναι και αυτό μία μορφή δυστοπίας. Πρόκειται για την παγκόσμια δικτατορία της ολιγαρχίας, την οποία θέλει να εγκαθιδρύσει η χρηματική κοσμοκρατορία. Το χρήμα θα ελέγχει, θα ελέγχεται και ήδη διακινείται μέσω της σύγχρονης υψηλής ψηφιακής τεχνολογίας με την ταχύτητα του φωτός. Το χρήμα θα ελέγχεται τόσο σε μεγάλες ποσότητες ως κεφάλαιο όσο και ως πορτοφόλι του καταναλωτή και καταθέτη, τόσο ως οικονομική δύναμη όσο και ως μέσο συναλλαγής.

Μέχρι λοιπόν ο άνθρωπος να καταστεί μία ενιαία υπόσταση, αυτή η μεταβατική περίοδος θα αξιοποιηθεί, για να αποκτήσει ο άνθρωπος ένα εξωτερικό αγγειακό σύστημα λειτουργίας και αυτό θα είναι η σύνδεση της υπάρξεώς του με την κυκλοφορία του χρήματος. Απομένει ο ρόλος του εγκεφάλου. Πρόκειται για ένα κουραστικό ρόλο, που μόνο σπαζοκεφαλιές και απογοήτευση αφήνει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από την ευθύνη για τον εαυτό του. Ένα ενιαίο σύστημα λειτουργίας μιας παγκόσμιας κοινωνίας θα εντάσσει τον άνθρωπο σε έναν ορθολογικό τρόπο ζωής χωρίς άγχος. Η ελευθερία αγχώνει και εκθέτει τον άνθρωπο στον κίνδυνο της αποτυχίας. Η υπαρξιακή αγωνία και αμηχανία του ανθρώπου αποδεικνύουν τις ατέλειες και την ανωριμότητα του εξελικτικού σταδίου, στο οποίο βρίσκεται.

Ο Χριστιανισμός και ο Μαρξισμός αποτελούν τους ιδεολογικούς προδρόμους ενός ιδανικού μέλλοντος, διότι απέδειξαν, ότι η νοσταλγία και η ελπίδα του ανθρώπου για ένα τελικό στάδιο ευτυχίας είναι ο πιο ισχυρός και διαχρονικός του πόθος. Άλλο πράγμα βέβαια η μεταφυσική ελπίδα και άλλο η εκκοσμίκευσή της. Η σύνδεση της ιστορίας με ένα τελικό στάδιο, ακόμη και στην πιο εξιδανικευμένη του μορφή, αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ελευθερία του ανθρώπου.

Οι σεναριογράφοι ενός τελικού σταδίου της ανθρωπότητας είτε είναι τραπεζίτες είτε πολιτικοί οραματιστές είτε επενδύουν στον Μετάνθρωπο είτε στην παγκόσμια επικράτηση της ιδεολογίας τους είτε στην παγκόσμια διακυβέρνηση με πρώτο υποψήφιο Γεν. Γραμματέα τον… Γιώργο Παπανδρέου(!) είτε στην διαμόρφωση μιας παγκόσμιας θρησκείας με κορμό το Ισλάμ και με μέσο τα ανοικτά σύνορα και την αναγνώριση της μεταναστεύσεως ως ανθρωπίνου δικαιώματος(!), αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ελευθερία του ανθρώπου.
  1. Το τέλος της πολιτικής

Με τα Μνημόνια πήραμε στην Ελλάδα μία πικρή γεύση για το ασυμβίβαστο μεταξύ αφενός της δημοκρατίας και της πολιτικής και αφετέρου της κυριαρχίας της χρηματικής οικονομίας.

Βιώσαμε αυτό το ασυμβίβαστο σε τρία επίπεδα: α) Στο επίπεδο της εσωτερικής πολιτικής με την έννοια της εκμηδενίσεως κάθε εκφράσεως πολιτικής βουλήσεως εκ μέρους του λαού (συλλαλητήρια, δημοψήφισμα) β) Σε διεθνές επίπεδο με την αξιολόγηση της διεθνούς παρουσίας ενός κράτους ανάλογα με την σχέση δανειστού-οφειλέτου, την «εμπιστοσύνη των αγορών» και την πιστοληπτική «αξιοπιστία» του κάθε κράτους και γ) Στο επίπεδο λειτουργίας της Ε.Ε., όπου το περιβόητο Eurogroup δεν αποτελεί θεσμικό όργανο και γι’ αυτό ούτε καταστατικό διαθέτει ούτε πρακτικά τηρούνται. Όλες τις αποφάσεις για τον τρόπο λειτουργίας του, λαμβάνει μόνος του ο πρόεδρός του, αρκεί να εκτελεί εντολές της Γερμανίας!

Οι σεναριογράφοι του μέλλοντος της ανθρωπότητας αποδομούν τη δημοκρατική και πολιτική λειτουργία των κρατών, διότι θεωρούν την πολιτική ως μέσο μοχλεύσεως και αναπαραγωγής της αστάθειας του σημερινού κόσμου, ενώ αυτοί επιδιώκουν την επιβολή μιάς σταθερής, θεσμοποιημένης και αντικειμενικής τάξεως του χρήματος χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι, ότι σε αυτή την μεταβατική περίοδο θα ζούμε μέσα σε ένα σύμπαν τριών παράλληλων κόσμων:

α) Ο κόσμος της πολιτικής ή το θέατρο του λαού, όπου τα πολιτικά κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία αλλά η πολιτική τους θα είναι βασικά η ίδια. Βέβαια οι σεναριογράφοι έπρεπε να διαχειριστούν μία μεγάλη αποτυχία. Δεν μπόρεσαν να επιβάλουν την παγκοσμιοποίηση ως πανάκεια και ως προστάδιο της παγκόσμιας διακυβερνήσεως. Η παγκοσμιοποίηση δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως η μεγάλη λεωφόρος της ευημερίας για όλες τις κοινωνικές τάξεις και όλους τους λαούς της γης. Αντιθέτως έγινε το αερόστατο για την απογείωση της κοινωνικής ανισότητας. Όμως το έλλειμμα μιάς παγκόσμιας αναφοράς ήλθε να καλύψει η ανάγκη ανασχέσεως της υπερθερμάνσεως του πλανήτη μας. Η παγκόσμια ολιγαρχία του χρήματος και τα ΜΜΕ αξιοποίησαν αυτή την ανάγκη, για να διοχετεύσουν την ανησυχία των λαών της Δύσεως και ιδιαίτερα των νέων προς ένα συγκεκριμένο και παγκόσμιο σκοπό. Όχι πως αυτό δεν έπρεπε να γίνει, κάθε άλλο αλλά η προστασία του περιβάλλοντος και η πράσινη ανάπτυξη είναι οι μόνοι θεμιτοί και συμβατοί στόχοι με το σύστημα της αυτοκρατορίας του χρήματος. Σε άλλα μέτωπα, όπως αυτά της παγκόσμιας ειρήνης, της αυτοδιαθέσεως των λαών, της κοινωνικής ανισότητας, του ελέγχου των τραπεζών και των χρηματικών συναλλαγών και της συμμετοχής των λαών στην άσκηση της εξουσίας, οι αντιδράσεις είναι μεμονωμένες και δεν υποστηρίζονται.

Με αυτό τον τρόπο επιχειρείται επίσης και η ανανέωση του πολιτικού σκηνικού με την ενίσχυση των πράσινων κομμάτων. Έτσι η πράσινη ιδεολογία καλείται να αντικαταστήσει την απολιθωμένη παλαιά αριστερά. Χαρακτηριστική περίπτωση οι δύο ομόσταβλοι Τσίπρας και Βαρουφάκης, οι οποίοι αφού εντάχθηκαν στο πρόγραμμα της παγκοσμιοποιήσεως και των ανοικτών συνόρων καθώς και στο ιδιαίτερο πρόγραμμα του G. Soros για τα Βαλκάνια με την Συμφωνία των Πρεσπών, σπεύδουν να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό πράσινο ρεύμα.

β) Ο κόσμος της γεωπολιτικής. Η ανάγκη της παγκόσμιας ειρήνης προϋποθέτει έναν πολυπολιτισμικό κόσμο, ο οποίος λειτουργεί με την αρχή της συνυπάρξεως όλων των κρατών, μικρών και μεγάλων. Όμως ζούμε σε έναν κατακερματισμένο κόσμο, όλοι εναντίων όλων και με κυρίαρχο την αυθαιρεσία της ισχύος και όχι το δίκαιο. Δεν υπάρχουν ούτε σύμμαχοι ούτε εταίροι, μόνο συμφέροντα και μάλιστα βραχυπρόθεσμα. Η απαξίωση της πολιτικής ολοκληρώνεται με αυτόν τον γεωπολιτικό και γεω-οικονομικό ανταγωνισμό.

γ) Ο κόσμος των ιδανικών. Ο σημερινός άνθρωπος λαμβάνει το μήνυμα, ότι τα ιδανικά αποτελούν περιττή πολυτέλεια και υπόλειμμα του ρομαντικού παρελθόντος. Από την μιά ο κυνισμός των Μεγάλων δυνάμεων και από την άλλη η χρησιμοθηρία της οικονομίας και της υλοκεντρικής εποχής μας διαμορφώνουν μία παγκόσμια τοξικότητα, που είναι τουλάχιστον εξ ίσου επικίνδυνη με την επιβάρυνση του περιβάλλοντος.
  1. Η ανάγκη επανεκκινήσεως της ιστορίας και της πολιτικής

Ο σημερινός άνθρωπος ζει κάτω από την επίδραση τεσσάρων σεναρίων του παρόντος και του μέλλοντός του:

α) Το παρόν είναι ένας κατάτοπος, όπου επικρατούν ο κατακερματισμός, ο γενικευμένος ανταγωνισμός, οι προφανείς και κρυφές μεθοδεύσεις και γενικώς η απογοήτευση για το παρόν και η αβεβαιότητα για το μέλλον.

β) Για την μεταβατική περίοδο του μέλλοντος επιδιώκεται ένας αντίτοπος με την εγκαθίδρυση μιάς παγκόσμιας διακυβερνήσεως ελεγχόμενης από μία χρηματική-τεχνοκρατική ολιγαρχία.

γ) Για την εσχατολογική (τελική) φάση της ανθρωπότητας επιδιώκεται ένας μετάτοπος, δηλ. η μετάλλαξη της φυσικής υποστάσεως του ανθρώπου σε έναν εργαλειακό Μετάνθρωπο.

δ) για το μέλλον προτείνεται επίσης και μία θετική ουτοπία με δύο μορφές:

δ.α.) Είναι η αστική ορθολογική αισιοδοξία για μία «λογική» κατάληξη της ιστορικής διαδρομής του ανθρώπου. Η αστική τάξη δεν μπορεί να συμβιβασθεί με την πιο παράλογη αντινομία της ιστορίας, τουλάχιστον από την εποχή του Διαφωτισμού και μετά, δηλ. να αυξάνουν με ραγδαίο ρυθμό οι γνώσεις του ανθρώπου, ο άνθρωπος να έχει ανοίξει την πύλη του Διαστήματος αλλά το ιστορικό γίγνεσθαι να κινείται ακόμη με τους κανόνες της προϊστορίας.

δ.β.) Από ιστορικής και κοινωνιολογικής πλευράς η μαρξιστική ουτοπία αποτελεί την αριστερή εκδοχή της αισιοδοξίας του Διαφωτισμού. Η μαρξιστική θεωρία στηρίζεται σε δύο λογικά προ-απαιτούμενα: την εκβιομηχάνιση όλου του κόσμου και την ανάδειξη της βιομηχανικής εποχής ως του τελευταίου σταδίου οικονομικής και τεχνολογικής εξελίξεως της ανθρωπότητας. Δεν θα χρειαζόταν η επανάσταση για την κατάληψη της εξουσίας, το προλεταριάτο θα ήταν παντού και θα αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Η επαναστατική διαδικασία θα χρειαζόταν μόνο για δύο λόγους: την εναρμόνιση της συνειδήσεως των εργατών με τα νέα δεδομένα και ο συνολικός πολιτικός μετασχηματισμός της κοινωνίας πάνω στην αρχή της κρατικοποιήσεως των μέσων παραγωγής. Τα προ-απαιτούμενα της μαρξιστικής θεωρίας δεν επαληθεύθηκαν και ο μαρξισμός έμεινε ιστορικά μετέωρος. Έμεινε μόνο η οικονομική ανάλυση του καπιταλισμού.

Απομένει μία τρίτη μορφή ουτοπίας, αυτή της επανεκκινήσεως της ιστορίας και της πολιτικής. Χωρίς αυτή την επανεκκίνηση θα καταλήξουμε στην εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας δικτατορίας, αφού θα έχει μαραζώσει κάθε αντιστασιακή ικμάδα.

Για μια στρατηγική επανεκκινήσεως χρειάζονται συγκεκριμένα βήματα:

α) Κάνουμε ένα βήμα πίσω, πίσω από τις ιδεολογίες. Σήμερα όλες οι ιδεολογίες έχουν παλιώσει και έχουν γίνει βαρίδια για τον άνθρωπο και τον παγκόσμιο πολιτισμό.

β) Χρειάζεται η αποσυναρμολόγηση της κάθε πολιτικής θεωρίας στα τρία συστατικά της στοιχεία:

β.α.) πρώτα πρέπει να αναζητήσουμε το κοινωνικό υπόβαθρο της κάθε θεωρίας με βάση την «καιρικότητά» της, δηλ. τις ανάγκες και τις συνθήκες της εποχής της.

β.β.) Το κύριο σώμα μιάς πολιτικής θεωρίας-προτάσεως είναι το σκεπτικό της. Είναι το πώς βλέπει η ίδια η θεωρία την πραγματικότητα της εποχής της και πώς την αξιολογεί.

β.γ.) Το συμπέρασμα είναι, ότι η κάθε πολιτική θεωρία αποτελεί ένα οικοδόμημα. Η βάση της είναι το κοινωνικό υπόβαθρο, ο κορμός της είναι το σκεπτικό της και το επιστέγασμα είναι το διατακτικό της, δηλ. η πολιτική πρόταση, το εφαρμοστικό της πρόγραμμα.

Το λογικό συμπέρασμα είναι, ότι η κάθε πολιτική θεωρία λειτουργεί εκ των κάτω προς τα άνω. Δηλ. το διατακτικό της ισχύει για όσο διάστημα το κοινωνικό της υπόβαθρο παραμένει το ίδιο. Αν αυτό αλλάξει σε κάτι, θα πρέπει η αλλαγή αυτή να διαπεράσει τον κορμό της θεωρίας και να καταλήξει στο επιστέγασμα, για να το τροποποιήσει αντιστοίχως.

Δογματισμός είναι η αντίθετη κατεύθυνση σκέψεως. Δηλ. το επιστέγασμα απολυτοποιείται και παίρνει την θέση της βάσεως. Άρα η θεωρία αναποδογυρίζει. Μετά έρχονται οι Προκρούστηδες του κόμματος, οι οποίοι αναλαμβάνουν το έργο, να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα με βάση το κεντρικό δόγμα της θεωρίας. Έτσι χάνεται η επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα και η ρόδα της πολιτικής δράσεως κινείται στον αέρα.
  1. Η ελευθερία, ακρόπολη της ανθρώπινης υπάρξεως

Η επανεκκίνηση της ιστορίας και της πολιτικής απαιτεί ανασύνταξη των πνευματικών και πολιτικών δυνάμεων. Χρειάζεται μία νέα πολιτική πρόταση, μία νέα ιδεολογική σημαία, τα χρώματα της οποίας θα αντιπροσωπεύουν ιδέες και αξίες πιο διαχρονικές και πιο ανθρωποκεντρικές. Σήμερα κυριαρχούν τρεις ιδεολογικές σημαίες, οι οποίες μονοπωλούν τον κοινωνικό χώρο αλλά εκμεταλλεύονται και το κενό του πολιτικού χώρου: το κίνημα των αλληλέγγυων και αντιρατσιστών, το κίνημα ΛΟΑΤΚΙ και οι πράσινοι. Απουσιάζει μία τέταρτη σημαία, αυτή της πολιτικής ανασυντάξεως της Ελληνικής και γενικά της Δυτικής κοινωνίας.

Η πολιτική σκέψη πρέπει να απαλλαγεί από το στενό πλαίσιο του Διαφωτισμού. Ο Διαφωτισμός απετέλεσε μία αντίδραση στην γενικότητα της φιλοσοφίας και την μεταφυσική της θρησκείας. Όμως η ιδεολογική του αιχμηρότητα λειτούργησε επιλεκτικά και δημιούργησε ένα νέο δογματισμό.

Χρειάζεται πάντα ένα ισοζύγιο ανάμεσα στις έννοιες του ανθρώπου και της αλήθειας και ο τακτικός επαναπροσδιορισμός αυτής της σχέσεως. Πρέπει να αποκαταστήσουμε τον άνθρωπο ως την βάση της πολιτικής και άνθρωπος σημαίνει Ελευθερία, Ζωή, Αξιοπρέπεια. Η Ελευθερία είναι η ακρόπολη της ανθρώπινης υπάρξεως και γύρω από αυτήν πρέπει να οικοδομήσουμε την νέα μας πολιτική θεωρία και πράξη.

Πηγή: edromos.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Στον αστερισμό του ιδρυτισμού;

Του Ηλία Φιλιππίδη


Κιβωτιστές, Ρηγματικοί, Ιδρυτιστές και Εγκλωβισμένοι – Η σάρωση του πολιτικού τοπίου μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου με βάση την θεωρία του καιρού

1. Η θεωρία του καιρού


Πρόκειται για την αρχαιότερη πολιτική, γεωπολιτική και ιστορική θεωρία του δυτικού κόσμου, η οποία γεννήθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο πριν από το 1.000 π.Χ. Μινωίτες, Μυκηναίοι και Φοίνικες ναυτικοί έπρεπε να μπορούν να διαβάζουν τρεις «χάρτες»: την γεωγραφία του δρομολογίου τους, τον έναστρο ουρανό και «τα σημεία των καιρών».

Ο τρίτος «χάρτης» ήταν ο δυσκολότερος. Απαιτούσε τα μεγαλύτερα αποθέματα πείρας, μνήμης και αντιλήψεως, όχι απλώς στο επίπεδο της γνώσεως αλλά πολύ περισσότερο στο επίπεδο της προβλέψεως.

Στον Όμηρο, στους Στωικούς φιλοσόφους και στον Ιησού Χριστό οφείλουμε, το ότι ο πανάρχαιος αυτός τρόπος συλλογικής σκέψεως έφθασε μέχρι τις ημέρες μας. Ο Γερμανός θεολόγος Paul Tillich καθιέρωσε αυτόν τον τρόπο σκέψεως στην θεολογία ως «θεωρία του καιρού». Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών διέδωσε διεθνώς την καιρική σκέψη στην δεκαετία του ‘80 ως σφαιρική αξιολόγηση του δυτικού πολιτισμού και κριτική της σχέσεώς του με τον Τρίτο Κόσμο. Αιχμή του δόρατος ήταν τα ρατσιστικά και αποικιοκρατικά καθεστώτα στην Αφρική. Η καιρική σκέψη (καιρικότητα) πέρασε και στην πολιτική-γεωπολιτική ανάλυση π.χ. Κ. Καστοριάδης.

Ο καιρισμός ως σφαιρική κριτική θεώρηση της πραγματικότητας εκτείνεται σε δύο χρονικά επίπεδα:

  • α) στο παρόν και το παρελθόν ως κατάσταση συμπυκνώσεως και ως απολογισμό με βάση κάποιες σταθερές αναφορές και προσδοκίες
  • β) ως κριτική πρόβλεψη του μέλλοντος.

Ο καιρισμός συνδυάζει την κριτική και εποπτική θεώρηση της πραγματικότητας με τον επαναπροσδιορισμό και την επιβεβαίωση των σταθερών και διαχρονικών επιλογών, όπως ο ανθρωποκεντρισμός, η ελευθερία και η δικαιοσύνη και τέλος με την οραματικότητα υπό την διπλή μορφή της, ως ουτοπία και ως δυστοπία.

2. Εγκλωβισμός, Ρηγματισμός και Κιβωτισμός


Εάν σαρώσουμε την ελλαδική πραγματικότητα με τα διαχρονικά ποιοτικά κριτήρια της καιρικής σκέψεως, ενώνεται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, διαλύονται τα σχήματα της συγκυρίας που εγκλωβίζουν το πολιτικό γίγνεσθαι μέσα στα όρια του παροντικού ορίζοντα και αποκαλύπτεται γυμνή η φλέβα της πολιτικής πραγματικότητας ως καταστάσεως και ως προοπτικής. Ο Καιρισμός είναι σκέψη τριών διαστάσεων.

Με αυτήν την έννοια οι ελλαδικοί πολιτικοί σχηματισμοί δίνουν μία άλλη εικόνα και μας επιτρέπουν να τους διακρίνουμε σε τέσσερις κατηγορίες: τους Εγκλωβισμένους, τους Ρηγματιστές, τους Κιβωτιστές και τους Ιδρυτιστές.

Οι Εγκλωβισμένοι είναι αυτές οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν αποδεχθεί το ευρω-ατλαντικό πλαίσιο κυριαρχίας και την παγκοσμιοποίηση είτε ως εξελικτικό στάδιο του δυτικού πολιτισμού είτε ως τρέχουσα μορφή διεθνούς καταμερισμού ισχύος και οικονομικών σχέσεων, μέσα στην οποία εντάσσεται και η Ελλάδα, είτε το θέλει είτε όχι. Μ’ αυτά τα κριτήρια μετρούν την «κανονικότητα» της χώρας μας. Κι οι δύο εκδοχές αποδέχονται την κατάστασή μας ως μονόδρομο.

Η Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝ.ΑΛ. δέχονται την παρούσα κατάσταση ως πρόκληση για την «κανονικότητα» της χώρας. Αντιθέτως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον Βελόπουλο και τον Βαρουφάκη ως ρηγματιστές με την έννοια, ότι επιδιώκουν συγκεκριμένες ρηγματώσεις στο γενικότερο πλαίσιο εγκλωβισμού της χώρας μας. Ο μεν Βελόπουλος ταλαντεύεται αφενός μεταξύ της γεωπολιτικής και γεω-οικονομικής ρήξεως και αφετέρου της αποδοχής της προκλήσεως με μία αναπτυξιακή έκρηξη της Ελλάδας, με πρωτοπορία τον πρωτογενή τομέα. Ο δε Βαρουφάκης καταγγέλλει την κατάσταση της χρεοδουλοπαροικίας της Ελλάδας και επικεντρώνει την πολιτική του στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Παράλληλα προτείνει την παραίτηση εκμεταλλεύσεως των υδρογονανθράκων, κάνοντας άνοιγμα προς τους Γερμανούς Πράσινους. Συμβιβάζεται προκλητικά μ’ όλα τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Προφανώς η εντολή που έχει πάρει, είναι να παίξει έναν πανευρωπαϊκό ρόλο, χρησιμοποιώντας την Ελλάδα ως εφαλτήριο. Παρά την πληθωρική ρητορική τους θα ήταν λάθος να τους χαρακτηρίσουμε ως δημαγωγούς. Η εμφάνισή τους έχει να κάνει και με τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ-Γερμανίας-Ρωσίας για τον έλεγχο της Ελλάδας. Τίθενται υπό παρακολούθησιν.

Το κοινό σημείο μεταξύ Βελόπουλου και Βαρουφάκη δεν είναι μόνο η υπέρμετρη φιλοδοξία τους αλλά και η τακτική τους. Και οι δύο έχουν επιλέξει μία έξυπνη εναρκτήρια στρατηγική των επιλεγμένων προγραμματικών ρηγματώσεων και της επιθετικής κοινοβουλευτικής τακτικής προς όλες τις κατευθύνσεις.

Πάντως ένα θετικό στοιχείο της νέας Βουλής είναι, ότι δεν θα πλήττουμε και θα ακούμε έναν καλύτερο και ουσιαστικότερο πολιτικό λόγο σε σχέση με το επίπεδο της αγραμματοσύνης και της λούμπεν ρητορικής που είχε επιβάλει η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ.

Πιο δύσκολος είναι βέβαια ο προσδιορισμός του πολιτικού ρόλου του ΚΚΕ. Στο κόμμα του Περισσού νομίζουμε, ότι ταιριάζει καλύτερα ο όρος του Κιβωτισμού. Το ΚΚΕ δίνει την εντύπωση, ότι έχει ως πρότυπο την Κιβωτό του Νώε. Ούτως ή άλλως ο μαρξισμός έχει παράδοση με τα παλαιοδιαθηκικά πρότυπα. Αλλά και ο Λένιν θα έβρισκε κοινά σημεία, όπως και διαφορές με το ΚΚΕ. Το κοινό τους σημείο είναι, ότι δεν πιστεύουν στον λαό. Για τον Λένιν και τον Περισσό ο λαός από πολιτικής πλευράς είναι ένα αδρανές υλικό, ακόμη και αν υποφέρει. Γι’ αυτό το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για το ποια εικόνα δείχνει στον λαό, όπως ακριβώς και ο Νώε δεν έδινε σημασία για τις απορίες και τις λοιδορίες των συμπολιτών του, όταν έφτιαχνε την Κιβωτό. Ο Νώε είχε πάρει την εντολή από τον Θεό, το ΚΚΕ αισθάνεται, ότι εντολέας του είναι η ιστορία.

Η διαφορά αφορά το εργαλείο της επαναστάσεως. Ο Λένιν λειτουργούσε με μία εξίσωση τεσσάρων παραγόντων: ιστορία-κόμμα-επανάσταση-κατάληψη κράτους. Το ΚΚΕ δεν φαίνεται να πιστεύει στην επανάσταση πλέον, αποδέχεται στην πράξη, ότι αυτό δεν είναι πλέον εφικτό. Δεν πιστεύει ούτε σε μία πολιτική ανατροπή, αφού αυτή δεν πρόκειται να επιβιώσει ως μονάδα κράτους. Δεν πιστεύει ούτε στις πολιτικές συμμαχίες. Αυτό που θέλει είναι μόνο ο εγκιβωτισμός των οπαδών του ως μίας ξεχωριστής σέκτας πολιτικής μεταφυσικής και να κερδίσει χρόνο περιμένοντας με στωικότητα το κάλεσμα της ιστορίας, όταν θα έλθει ο μεγάλος κατακλυσμός με την κατάρρευση του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος.

Το ΚΚΕ αντιλαμβάνεται τον μαρξισμό ως αναλλοίωτη ιστορική παρακαταθήκη, ως ένα ιερό κείμενο μεταφυσικής αλήθειας, όπως ο Μαρξ διαμόρφωσε την θεωρία του ως την εκκοσμίκευση του μεγάλου Σχεδίου του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου-ανθρωπότητας. Αν ο Μαρξ προβάλλει ως δεύτερος Μωυσής, που πήρε τις Εντολές από τον ίδιο τον Θεό πάνω στο Όρος Σινά, το ΚΚΕ προσθέτει στην ιστορική του αποστολή και το Όρος Αραράτ, όπου θα καθίσει η Κιβωτός του Κόμματος, όταν η ιστορία θα έχει τιμωρήσει με καταστροφή την ανθρωπότητα για την αμαρτωλή περίοδο του καπιταλισμού. Όταν θα ανοίξει η καταπακτή του Κόμματος-Κιβωτού εκείνη την ευλογημένη ημέρα, θα βγουν «έτοιμα από καιρό» όλα τα ομοιογενή αντίτυπα του Homo Socialisticus, για να δημιουργήσουν την νέα σοσιαλιστική ανθρωπότητα, αμετάκλητα πλέον χωρίς πισωγυρίσματα που φέρνουν απογοήτευση και αμφιβολίες.

Χωρίς υπερβολή μπορούμε να πούμε, ότι το ΚΚΕ έχει ξεκινήσει ένα πείραμα πολιτικής βιολογίας, δημιουργώντας ένα νέο κλάδο, της ιδεολογικής μεταγγίσεως. Πιστεύει, ότι θα διαμορφώσει τον απαραίτητο αριθμό γενεών για την δημιουργία του ολοκληρωμένου αλλά κυρίως ανθεκτικού σοσιαλιστικού ανθρώπου μέσα σε συνθήκες ανοικτού ανταγωνισμού. Το λάθος του Λένιν και της Σοβιετικής Ενώσεως ήταν η πεποίθησή τους, ότι το σύστημα διαμορφώνει τους πολίτες και επομένως η εξουσία είναι κατ’ ουσίαν η προϋπόθεση της συνειδήσεως. Το ΚΚΕ θέλει να διορθώσει τις ελλείψεις του Σοβιετικού πειράματος και να αποκτήσει το ανθρωπολογικό πλεονέκτημα, πριν από την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Το ΚΚΕ αποτελεί την τελευταία ελπίδα του Μαρξ για την πρακτική ολοκλήρωση της θεωρίας του. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να βρει λύση στο καίριο θέμα συνειδήσεως-συνθηκών παραγωγής. Αυτό παραμένει το αδύνατο σημείο του. Γι’ αυτό μην απορείτε, αν το Κόμμα δεν δίνει σημασία στα εκλογικά αποτελέσματα.

3. Οι Ιδρυτιστές


Το πολιτικό δράμα της Ελλάδας ολοκληρώνεται με τους Ιδρυτιστές. Πρόκειται για όλες εκείνες τις μικρές πολιτικές δυνάμεις που στοχεύουν στην ανατροπή είτε του καθεστώτος των Μνημονίων και της λιτότητας είτε ακόμη και στην έξοδο από το ευρώ, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Πέρα από την κρίση αναζητούν και τις αιτίες που την δημιούργησαν.

Εκεί που επικρατεί σύγχυση και διαφορές είναι η στάση τους απέναντι στα ιδιαίτερα προβλήματα της Ελλάδας, όπως οι σχέσεις μας με την Τουρκία, το μεταναστευτικό και το δημογραφικό πρόβλημα, η έννοια της εθνικής ταυτότητας και του εθνικού συμφέροντος σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση, τον διεθνισμό και το κοινωνικό πρόβλημα. Πάντως όλες αυτές οι δυνάμεις επιδιώκουν την επανίδρυση του πολιτικού μας συστήματος.

Σήμερα στην Ελλάδα ανταγωνίζονται τρείς βασικές προτάσεις:

  • α) Της αβλαβούς απολυτότητας, που εκφράζουν οι Κιβωτιστές.
  • β) της κανονικότητας, που εκφράζουν οι Εγκλωβισμένοι
  • γ) της ανατροπής, που εκφράζουν οι Ιδρυτιστές.

Βέβαια τα όρια μεταξύ των Ιδρυτιστών και των Ρηγματιστών δεν είναι τελείως στεγανά. Απλώς οι Ρηγματιστές για λόγους σκοπιμότητας επιλέγουν εκ των προτέρων τις ρηγματώσεις τους.

Οι Ιδρυτιστές, προερχόμενοι ιδεολογικά από το Κίνημα των Αγανακτισμένων και την κίνηση Σπίθες του Μίκη Θεοδωράκη, «πολεμούν» σήμερα με την πλάτη στον τοίχο. Στην πραγματικότητα είναι αυτοί οι μεγάλοι ηττημένοι των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Εξασφάλισαν μόνο το 2,41% των ψήφων, έναντι του μειωμένου ποσοστού 5,30% του ΚΚΕ και 81,71% των Εγκλωβισμένων. Βέβαια ένα υπολογίσιμο ποσοστό των Ιδρυτιστών δεν πήγε καν να ψηφίσει.

Οι λόγοι της αποτυχίας μας είναι:

  • α) δεν γνωρίζουμε, αν αγωνιζόμαστε ως εμπροσθοφυλακή, ως προπομποί του μέλλοντος ή ως οπισθοφυλακή για να διασώσουμε, ό,τι μπορούμε από το παρελθόν μας.
  • β) Πάντα θα υπάρχει μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε κάποια αριστερά και σε κάποια δεξιά. Όμως σήμερα η Αριστερά έχει χάσει όλα τα βασικά της στοιχεία: το ηθικό της πλεονέκτημα, το ανώτερο κατά μέσον όρο μορφωτικό της επίπεδο, την ταυτότητά και την πολιτική της νομιμοποίηση. Με απλά λόγια, ο λαός δεν ξέρει σε τι χρησιμεύει, όταν δεν την έχει απαξιώσει πλήρως. Το συμπέρασμα είναι, ότι η Αριστερά σήμερα έχει και πρόβλημα ονομασίας και πρόβλημα πολιτικού περιεχομένου. Έχει μόνο παρελθόν, που και αυτό έχει κηλίδες, αλλά πάντως δεν φθάνει για μία πορεία προς το μέλλον.
  • γ) Οι Ιδρυτιστές αυτοαπατώμαστε ότι ζούμε στον αστερισμό του ιδρυτισμού. Γι’ αυτό οι διάφοροι ηγετίσκοι του χώρου έχουν βάλει τον αυτόματο πιλότο, με πρώτη την Ζωή Κωνσταντοπούλου, νομίζοντας ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ μας. Στην πραγματικότητα ο λαός μας έχει κουραστεί από πειράματα, θεωρίες και υποσχέσεις, γι’ αυτό και ο χρόνος μας φθείρει.
  • δ) Ο χώρος του ιδρυτισμού πάσχει από το σύνδρομο του ηγετισμού με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό του. Ο καταποντισμός των κομματιδίων του ιδρυτισμού έχει και τον χαρακτήρα της τιμωρίας. Ο λαός δεν τιμώρησε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, τιμώρησε και τα κομματίδια της ανατροπής για τον βεντετισμό των αρχηγών τους, την αρχομανία τους και τον κατακερματισμό τους.

4. Επίλογος


Ο μόνος αστερισμός που προβάλλει, αφορά την ανασύσταση του πολιτικού φάσματος, αυτή την φορά μέσα στο κοινοβούλιο και όχι στην πλατεία Συντάγματος. Η νέα περίοδος θα κυριαρχείται από την αγωνία της Ν.Δ. να ανασυγκροτήσει το διαλυμένο κράτος και να το θέσει σε αναπτυξιακή τροχιά καθώς και από την προσωπική βεντέτα μεταξύ του Βαρουφάκη και του Τσίπρα. Η αποστολή του Γιάνη είναι η εκτόπιση του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάληψη του ρόλου του αριστερού πόλου του νέου δικομματισμού από το ΜέΡΑ25. Ο αριστερός πόλος μπαίνει σε φάση μεγάλης αστάθειας, λόγω και των εσωτερικών συγκρούσεων του ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που θα συσπειρώνει τον δεξιό πόλο.

Το πρόβλημα με τον ιδρυτισμό είναι, ότι για το προβλεπτό μέλλον δεν μπορεί να αναδείξει μία αναμφισβήτητη ηγετική προσωπικότητα. Μπορούμε να κάνουμε κάτι ως ορκισμένοι ιδρυτιστές, ακόμη και χωρίς ηγεσία;

  • α) Να μη παρασυρόμαστε από τις σειρήνες και τις ερινύες του παρόντος και να δημιουργήσουμε πυρήνες ιδεολογικής συσπειρώσεως σε όλη την Ελλάδα στο πλαίσιο μιάς εκστρατείας για ένα Νέο Ελληνικό Διαφωτισμό, παράλληλα με τις όποιες διαβουλεύσεις σε επίπεδο συλλογικοτήτων.
  • β) Η διαφωτιστική εκστρατεία μπορεί να συνδυασθεί με την συζήτηση για την κατάρτιση ενός ελαχίστου πλαισίου συγκλίσεως και κοινής δράσεως.
  • γ) Να βρούμε μία ευρύτερη ονομασία, η οποία να καλύπτει τον χώρο και να δίνει το μήνυμα του ιδρυτισμού. Να κερδίσουμε πρώτ’ απ’ όλα το κριτήριο της ποιότητας και της ανιδιοτέλειας στην συνείδηση του λαού. Ο ήλιος του ιδρυτισμού έχει δύσει. Για να ανατείλει και πάλι, θα πρέπει εμείς να τον σηκώσουμε ψηλά, πάνω από τις μικροφιλοδοξίες μας. Ο ήλιος του ελληνικού μέλλοντος δεν είναι δικός μας, είναι του λαού!

Η ιστορία μας προσφέρει μία τελευταία ευκαιρία τεράστιου συμβολικού δυναμισμού για ένα νέο ξεκίνημα: τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Δεν πήρα την ιδέα από τον Κούλη και την Γιάννα. Από τον χειμώνα έγραφα σχετικά στα άρθρα μου στον Δρόμο της Αριστεράς αλλά και πριν, από το 2014 πρότεινα την καθιέρωση μιας επταετίας, μέχρι το 2021, για την συνειδησιακή, κοινωνική και εθνική προετοιμασία του λαού μας. Εξάλλου οι κρατικές φιέστες και μάλιστα κάτω από τις καπελαδούρες της Γιάννας, έχουν μόνο βεγγαλικό χαρακτήρα. Όσο για την επομένη ημέρα, το σύνθημα θα είναι: Τους ζυγούς λύσατε και τα κεφάλια μέσα! Για μας το 2021 είναι μόνο η αφορμή. Το μέλλον αρχίζει από την επομένη ημέρα. Το 2021 ανήκει στον λαό. Η συνέχεια του ανήκει σε μας. Δεν θα αφήσουμε να χαθεί αυτή η ευκαιρία, όπως έγινε με τον εθελοντισμό μετά το 2004.

Πηγή: edromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2019

Εμείς, οι ένοχες γενιές

Του Ηλία Φιλιππίδη

Όσοι γεννηθήκαμε μεταξύ 1940-1975, ευθυνόμαστε για την σημερινή παρακμή του Ελληνισμού


Δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση ποτέ!


Αυτή είναι η πλέον λογική πρόβλεψη για δύο λόγους: α) Ο πρώτος λόγος αφορά τον εξωτερικό παράγοντα. Η «θεραπεία» που μας έχει επιβάλει το συνδικάτο των «Δανειστών» και των «Ευρωπαίων εταίρων» μας, έχει ως σκοπό όχι την έξοδο μας από την εντατική των Μνημονίων αλλά την πλήρη αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας, την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και τον μόνιμο πολιτικό έλεγχο της χώρας μας.

β) Ο δεύτερος λόγος αφορά εμάς και οφείλεται σε δύο ενέργειες που δεν κάναμε. Με την πολιτική αλλαγή το φθινόπωρο του 2009, εάν είχαμε πατριώτες και υπεύθυνους πολιτικούς και αν είμαστε ώριμος λαός, θα έπρεπε να γίνονταν δύο πράγματα: i) να οριζόταν διακομματική επιτροπή για τον Λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους. ii) Nα οριζόταν ο γενικός δικαστικός έλεγχος για την διαχείριση του δημοσίου χρήματος από το 1990 και μετά και ιδιαίτερα για όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα. Όλοι οι ένοχοι θα κατέληγαν στην φυλακή. Σε αυτούς θα προστίθεντο και όσοι περιλαμβάνονταν στις διάφορες τραπεζικές λίστες για την παράνομη εξαγωγή αφορολόγητων κεφαλαίων.

Αυτά τα δύο, το λογιστικό νοικοκύρεμα και η ηθική κάθαρση δεν έγιναν και μάλλον δεν πρόκειται να γίνουν, πέρα από το γεγονός, ότι οι προθεσμίες παραγραφής φροντίζουν με τον πλέον αθόρυβο και νόμιμο τρόπο για την άφεση των αμαρτιών.

Όσον αφορά την εσωτερική μας κατάσταση το συμπέρασμα είναι, ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς μια δημοσιονομική, έστω και οικονομική κρίση αλλά είναι μια γενικευμένη κρίση, δημοσιονομική, οικονομική, πολιτική, γεωπολιτική, κοινωνική, αξιακή και πνευματική. Δεν υπάρχει τομέας της εθνικής μας υπάρξεως που να μην έχει προσβληθεί και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά οι εθνομηδενιστές έχουν αναλάβει με μίσος γι’ οτιδήποτε πατριωτικό, να αποδομήσουν την ιστορία και την εθνική μας συνείδηση, ενώ σε συνεργασία με διεθνιστικές και επιδοτούμενες ΜΚΟ έχουν επιδοθεί στη μετατροπή της μικρής μας χώρας σε χώρα υποδοχής μεταναστών πάσης κατηγορίας και προελεύσεως.

Οι ευθύνες για την κατάντια μας αφορούν τις γενιές 1940-1975 και είναι συλλογικές. Μπορούμε να φαντασθούμε τις ευθύνες μας σαν μια πυραμίδα με τρεις βαθμίδες:
Έχει σημασία ποιοί από εμάς έκλεψαν; Βεβαίως έχει σημασία αλλά οι ποινικές ευθύνες θα αφορούσαν τα ποινικά δικαστήρια, εάν είχαμε δημοκρατία και αν οι ένοχοι πήγαιναν φυλακή.

Έχει σημασία ποιοι από εμάς είπαμε ψέματα; Αυτοί βέβαια είμαστε περισσότεροι. Μπορεί να μην είμαστε εμείς οι εμπνευστές των ψεμμάτων, αφού αυτά πηγάζουν από τους αρχηγούς των κομμάτων και τα κομματικά όργανα. Όμως εμείς γίναμε οι ξενιστές και οι έκδηλοι αναμεταδότες της κομματικής ψευδολογίας. Τρεφόμασταν και ζούσαμε με ψέμματα.

Στην Μεταπολίτευση οι πολιτικοί αρχηγοί μετέτρεψαν την δημοκρατία σε κομματοκρατία και μεταχειρίζονταν τον λαό από πολιτικό εντολέα και πηγή όλων των εξουσιών σε μάζα χειραγωγούμενων ψηφοφόρων. Μας έβλεπαν και εξακολουθούν να μας βλέπουν ως χαϊβάνια!

Όμως αυτή η αλλοτρίωση και η απαξίωση της δημοκρατίας δεν θα συνέβαινε χωρίς τον διαχωρισμό μας σε συγκρουόμενα στρατόπεδα φανατικών οπαδών, που γέμιζαν το κέντρο των πόλεων. Στην Αθήνα, 500.000 έως 1 εκατομμύριο την μια ημέρα, άλλοι τόσοι την άλλη ημέρα. Ξεχνώνται τα πράσινα, τα μπλε και τα κόκκινα καφενεία; Ξεχνώνται οι κλαδικές ως ανελκυστήρες μαζικών διορισμών;

Αν δεν κλέψαμε λοιπόν, αφήναμε τα ψέματα να μετατρέπουν τον πολιτικό χώρο της πατρίδας μας σε χωματερή, όπως, αφήναμε τις σακκούλες με τα σκουπίδια μας παντού και δεχόμασταν να στρατολογηθούμε στους κομματικούς στρατούς.

Θα μου πείτε, γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί θέλω να ξύνω πληγές; Για δύο λόγους:

Πρώτα απ’ όλα, διότι δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση, όσο εξακολουθούμε να κρύβουμε αυτά τα σκουπίδια μέσα στην ψυχή μας.

Πόσοι από μας αισθάνονται ένοχοι γι’ αυτά τα σκουπίδια; Τα συνδέουμε με την σημερινή μας κατάντια ως μία από τις βασικές της αιτίες;

Πόσοι από μας αισθάνονται αυτά τα σκουπίδια ως πληγές πάνω στην ατομική τους πολιτική υπόσταση και στην συλλογική μας υπόσταση ως λαού;

Ο δεύτερος λόγος αφορά τον τρόπο που αντιδράμε σήμερα. Είμαι 74 ετών. Στις σχετικές ομιλίες που κάνω, ακολουθεί πάντα συζήτηση. Συχνά λοιπόν ακούω ηλικιωμένους από 50 και πάνω να μου λένε: «Συμφωνούμε με αυτά που λέτε. Αλλά εμείς φεύγουμε, αυτά πρέπει να τα πείτε στους νέους. Αυτοί θα δώσουν τον αγώνα!»

Δηλαδή δεν φθάνει που εμείς καταστρέψαμε την χώρα, θέλουμε και να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια!

Πρόκειται για την αποθέωση της ανευθυνότητας και του ατομισμού.

Θέλουμε να βγούμε από την κρίση;


Τρία πράγματα μάθαμε καλά εμείς οι διεφθαρμένες γενιές: την ιδιοτέλεια, τον ατομισμό και την ανευθυνότητα. Αποφεύγουμε την ευθύνη και την συλλογικότητα, όπως ο διάολος το λιβάνι. «Φοιτήσαμε» σε δύο ονομαστές σχολές διαφθοράς: την Χούντα και την Μεταπολίτευση. Από κοινωνιολογικής πλευράς διακρίνω την πολιτική στάση του καθενός μας απέναντι στην Χούντα και τις κομματικές μας προτιμήσεις στην Μεταπολίτευση από την ηθική μας στάση απέναντι στην συλλογική μας υπόσταση, ως κοινωνίας, κράτους και αξιακου συστήματος.

Υπάρχει δεξιά και αριστερή διαφθορά;

Ναι, εάν εννοούμε, ότι δεξιά είναι αυτή που διαπράττεται από δεξιούς και αριστερή αυτή που διαπράττεται από αριστερούς. Δηλαδή η διαφορά δεν αφορά την πράξη αλλά τον δράστη. Στην ουσία λοιπόν η διαφθορά είναι μία. Απλώς εχει την ιδιότητα του χαμαιλέοντα, να μπορεί να αλλάζει χρώμα ανάλογα με τις περιστάσεις.

Όπως η διαφθορά είναι μία, έτσι και η ηθική είναι μία και αφορά την σχέση του «εγώ» μας με το «εμείς». Η Χούντα μας διέφθειρε, διότι μας προκάλεσε να θεωρούμε την πρόταξη του εγώ μας έναντι κάθε συλλογικής ταυτότητας ως δημοκρατική αντίσταση. Όταν ήλθε η δημοκρατία, δεν αποκατέστησε την σχέση της ατομικότητας του πολίτη προς την συλλογικότητα του κράτους, της κοινωνίας και του αξιακού μας συστήματος. Αντιθέτως κατοχύρωσε την ατομικότητα και την γενίκευσε ως δικαιωματισμό.

Η Μεταπολίτευση θέλει να μας διδάξει, ότι η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα, διότι: α) προσφέρει μόνο δικαιώματα, δεν έχει υποχρεώσεις και β) οι συλλογικές ταυτότητες δεν συμβιβάζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τελικά τα μεγάλα θύματα της Μεταπολιτεύσεως είναι δύο: η ίδια η δημοκρατία και η ηθική, η οποία εχει χάσει την αυτοτελή της αξία. Η ηθική εχει περιορισθεί στον χώρο της νομιμότητας, η οποία όμως νομιμότητα ελέγχεται και ταυτίζεται με την βούληση της εξουσίας. Έτσι η αξιοκρατία (αριστεία) ταυτίζεται σήμερα περισσότερο με την ανηθικότητα παρά με την ηθική.

Ηθικό είναι, ό,τι ισοπεδώνει ακόμη και εις βάρος του γενικού καλού. Η έννοια του γενικού καλού έχει καταργηθεί. Αντ` αυτού ισχύει το πολιτικώς ορθό που είναι οι διάφορες ιδεοληψίες και η κομματική προπαγάνδα. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα του 21ου αιώνα με δημοκρατία Ουγκάντας.

Θέλετε πράγματι να βγούμε από την κρίση και να μπούμε στον 21ον αιώνα πριν από την λήξη του;

Ενας τρόπος υπάρχει: να βγάλουμε όλα τα σκουπίδια, που έχουν σωρευθεί στον νου και την ψυχή μας τις τελευταίες δεκαετίες.

Χρειαζόμαστε ένα αξιολογικό νοικοκύρεμα του νού μας. Πρέπει να αποκαταστήσουμε τις διαστάσεις της συλλογικότητας, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και τις αξιοκρατίας στην συνείδηση μας.

Σήμερα είμαστε οι Κωλο-έλληνες. Ο Μίκης Θεοδωράκης μας καλεί να ξαναγίνουμε Έλληνες: «Αυτό που ήσουν κάποτε, θα γίνεις ξανά!»

Φίλτατοι Συν-Κωλο-έλληνες, πως θα γίνουμε πάλι Έλληνες, αν οι νέοι μας δεν μάθουν, ότι η Ελλάδα δεν είναι η σημερινή κουρελού αλλά αυτή του δυναμικού λαϊκού στοιχείου και της πνευματικής ακτινοβολίας στην χρυσή δεκαετία 1955-65, παρ’ όλα τα πολιτικά προβλήματα;

Εμείς, οι διεφθαρμένες γενιές, τουλάχιστο ως πράξη συγνώμης, θα πρέπει να μάθουμε στους νέους μας, ποιά ήταν η Ελλάδα πριν την Χούντα την Μεταπολίτευση και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εμείς οι διεφθαρμένοι, θα εξιλεωθούμε, αν γίνουμε «εμείς». Εμείς πρέπει να πάρουμε το μέλλον της πατρίδας μας στα χέρια μας. Δεν θα αφήσουμε το Όραμα στα χέρια του Κούλη.

Η αναγέννηση του Ελληνισμού θα αρχίσει από το πιο κεντρικό σημείο, που είναι η συναίσθηση της ευθύνης μας και η κάθαρση της συνειδήσεώς μας.

Πηγή: edromos.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Για μία τριλογία της Δημοκρατίας

Του Ηλία Φιλιππίδη


1. Τα δεδομένα της εποχής μας


Με την κοινωνιολογική μας πείρα έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι τα δεδομένα που αφορούν τον Ελληνισμό, είναι:

1.1 Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μία εσχατολογική φάση γενικευμένης παρακμής, οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και αξιακής, με λογικό επακόλουθο τον υποβιβασμό της χώρας μας σε αναλώσιμο χώρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

1.2 Στον διεθνή χώρο επικρατεί ο απόλυτος ανταγωνισμός, όλοι εναντίον όλων. Στην Ε.Ε. επικρατεί σύγχυση και ένταση σε δύο άξονες: α) μεταξύ χωρών του Βορρά και του Νότου και β) μεταξύ των δυνάμεων της παγκοσμιοποιήσεως και του εθνοκεντρισμού. Δεν υπάρχουν συμμαχίες, υπάρχουν μόνο συμφέροντα. Εξάλλου το ΝΑΤΟ ουδέποτε πήρε το μέρος της Ελλάδας, πάντα λειτουργούσε ως σύμμαχος της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας.

1.3 Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε με μία μεγάλη αντίφαση. Από τη μία έχουμε την τεράστια ανάπτυξη των γνώσεων, των επιστημών, της επικοινωνίας καθώς και την εξέλιξη της θεσμικής λειτουργίας των ανεπτυγμένων τουλάχιστον κοινωνιών, ενώ από την άλλη παρατηρούμε τη φαλκίδευση της δημοκρατίας, την αποστροφή μεγάλου μέρους των πολιτών έναντι της πολιτικής και επίσης την εμφάνιση μη δημοκρατικών κομμάτων σε όλα σχεδόν τα ευρωπαϊκά κράτη.

1.4 Η αυτονόμηση, η ανεξέλεγκτη λειτουργία και η υπερδιόγκωση (φούσκα) της άυλης οικονομίας, η οποία εξελίσσεται σε έναν παρασιτικό γίγαντα, ο οποίος επιστρέφει και καταβροχθίζει (εξαγοράζει) κερδοφόρες μονάδες της πραγματικής οικονομίας και των ΜΜΕ.

1.5 Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βρίσκεται σε μία καθοδική πορεία παρακμής. Τρεις είναι κατά τη γνώμη μας οι βασικοί λόγοι: α) η γερμανοποίηση της Ε.Ε. αντί του αρχικού σκοπού του εξευρωπαϊσμού της Γερμανίας. β) Δεν υπάρχουν πλέον οράματα και πολιτικά προγράμματα, τα οποία θα ενέπνεαν τους λαούς, ενώ ο ρεαλισμός έχει ταυτισθεί με την απαξίωση του ίδιου του ανθρώπου και γ) η ανεξέλεγκτη μετανάστευση χωρίς αναζήτηση των αιτίων της και χωρίς διάκριση, ποιες χώρες έχουν τη δυνατότητα να τους απορροφήσουν και ποιες όχι, με αποτέλεσμα να διαχέεται ο φόβος ισλαμοποιήσεως της Ευρώπης. Η Γερμανία πάντως, αφού προσείλκυσε πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες, χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ για τη μεταφορά τους, προκάλεσε το κλείσιμο των συνόρων …μέσω αντιπροσώπων, για να φαίνεται η ίδια πόσο πολιτισμένη και ανθρωπιστική είναι! Για τους υπόλοιπους μετανάστες φαίνεται, ότι έχει βρει την επόμενη ανθρωπιστική λύση, που είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε αποθήκη ψυχών…

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Ε.Ε. έχουν περιέλθει σε μία δίνη δυσοίωνων προοπτικών, οι οποίες απειλούν να αποτελέσουν την πραγματικότητα του μέλλοντος, εάν δεν υπάρξουν προγραμματισμένες αντιδράσεις.

Το «ευρωπαϊκό εγχείρημα» για μία ήπειρο ενότητας, ειρήνης, δημοκρατίας, ευημερίας και πολιτισμού, για μία όαση διεθνούς ανεξαρτησίας και ισορροπίας έχει ήδη καταρρεύσει. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ο απολιθωμένος σκελετός του μεταπολεμικού οράματος.

2. Τι μπορούμε να κάνουμε


Με βάση την κοινωνιολογική λογική αντιμετωπίσεως γενικών κοινωνικών κρίσεων καθώς και με την ιδεολογία του πατριωτισμού ως αγάπη για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τη δημοκρατία, αυτά που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, είναι :

Α) Ανάλυση των αιτίων της κρίσεως (οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, αξιακής) μαζί βεβαίως με τον Λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους. Τα συμπεράσματα πρέπει να κοινοποιηθούν και να γίνουν αποδεκτά σε τρία επίπεδα, σε επίπεδο επιστημόνων, σε επίπεδο πολιτικών και σε επίπεδο λαού. Μπορούμε να δραστηριοποιηθούμε ιδιαίτερα στο τελευταίο επίπεδο. Η αλήθεια για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, πρέπει να γίνει κοινό κτήμα όλου του λαού με εκδόσεις κειμένων και σχετικές εκλαϊκευμένες και μη ομιλίες.

Η αλήθεια πρέπει να γίνει η κοινή βάση ενός νέου ελληνικού διαφωτισμού και το κέντρο ιδεολογικής συσπειρώσεως του λαού μας χωρίς τους διαχωρισμούς και τις σκόπιμες ή πλαστές διαφοροποιήσεις των κομμάτων.

Β) Χρειαζόμαστε έναν νέο, κοινωνικό, πολιτικό και αξιακό πολιτισμό.

Η δημοκρατία της Μεταπολιτεύσεως στην Ελλάδα μεταμορφώθηκε σε κομματοκρατία και μάλιστα του 19ου αιώνα. Η Βουλή έχει καταντήσει να είναι ένα χάνι ιδιοτέλειας, αγραμματοσύνης, αμοραλισμού και συναλλαγής. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος, ο δρόμος της παρακμής, είναι ο δρόμος της μοιρολατρίας, του ατομισμού και της ανεύθυνης, ακόμη και ραγιάδικης αντιλήψεως, ότι η λύση θα προέλθει από τα πολιτικά κόμματα, μέχρι να βρεθούν οι καλύτεροι πολιτικοί. Άλλο πράγμα η ευθύνη της εξουσίας και άλλο πράγμα η ευθύνη του λαού, ειδικά όταν το καράβι βουλιάζει. Επίσης άλλο πράγμα είναι η διαφημιζόμενη «έξοδος από την κρίση», που μπορεί να σημαίνει και κύκλους στο ίδιο σημείο και άλλο η ανάπτυξη και σωτηρία της χώρας.

Ο σωτήριος δρόμος είναι ο δρόμος της αναγεννήσεως του Ελληνισμού, που απαιτεί συνειδητότητα, συλλογικότητα, ποιότητα και στρατηγική, με σαφή καταμερισμό των καθηκόντων της εξουσίας, των πολιτικών κομμάτων και του λαού.

Η στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος απαιτεί μία σύγκλιση αντιλήψεων και ενεργειών και έγκειται στην διαμόρφωση ενός νέου οράματος για τη δημιουργία ενός σύγχρονου ελληνικού κράτους της εθνικής ανεξαρτησίας, της ενότητας και της προόδου. Κατ’ ουσίαν χρειαζόμαστε αυτό που ονομάζω νέο Δημόσιο πολιτισμό, με την έννοια του συνειδητού επαναπροσδιορισμού, της ανανεώσεως και του στρατηγικού εκσυγχρονισμού (και όχι απλώς μιμητικού εκμοντερνισμού) του αξιακού, του θεσμικού και του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Αυτή θα είναι η Νέα Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού, η οποία πρέπει να ξεκινήσει εκ των κάτω και να έχει παλλαϊκό και όχι κομματικό χαρακτήρα. Επίσης θα επιδρά πρώτα οριζόντια μέσα στην ελληνική κοινωνία, ενεργοποιώντας και συσπειρώνοντας τον λαό μας και μετά κάθετα, δηλ. ως πίεση προς τα πολιτικά κόμματα, όποια και αν θα είναι αυτά. Η Εθνική ανεξαρτησία είναι η δίδυμη αδελφή της Λαϊκής κυριαρχίας. Είναι πρακτικά πιο εύκολο, να ξεκινήσει η Εθνική αναγέννηση από την ιδεολογική εμπέδωση, ότι ο λαός δεν καλείται απλώς να συμμετάσχει στην άσκηση της εξουσίας αλλά να πάρει την εξουσία στα χέρια του, πρώτα ιδεολογικά, συνειδητοποιώντας, ότι αυτός είναι η πηγή της εξουσίας. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να καταλήξουμε κάποτε στη σύγκλιση της Συνταγματικής Εθνικής Συνελεύσεως.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι, από κοινωνιολογικής πλευράς, η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι το Σύνταγμα και οι νόμοι αλλά το θεμέλιό της, που είναι ο Δημόσιος πολιτισμός. Κτίζουμε τη δημοκρατία πάνω στην άμμο, γι’ αυτό καταρρέει.

3. Η τριλογία της δημοκρατίας


Το όραμα του ελληνικού μέλλοντος πρέπει να έχει εποπτικό χαρακτήρα ως προς το σύνολο των προβλημάτων του Ελληνισμού και σαρωτικό χαρακτήρα ως προς την ενημέρωση και την ενεργοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Με αυτή την έννοια προτείνουμε ένα τριπλό σύστημα αρθρωτών πρωτοβουλιών, που είναι:

3.1. Το Σχέδιο «Ρήγας Φεραίος» για μία ιδεολογική πορεία προς τον λαό, για την ποιοτική αναβάθμισή του και την πνευματική του στήριξη, για ένα νέο ελληνικό διαφωτισμό με σημαία το έργο του θεμελιωτού του δημοκρατικού πατριωτισμού, του εθνομάρτυρα και πανευρωπαϊκού συμβόλου αγώνα για την ελευθερία και τη δημοκρατία, Ρήγα Φεραίου. Ασφαλώς η ιδέα θα αρέσει στον πρωτοπόρο επιστημονικό ερευνητή του έργου του, Λουκά Αξελό και στον πρωτεργάτη ανανεώσεως της μνήμης του, Δημήτρη Καραμπερόπουλο.

3.2. Η «Αμφικτιονία Συλλογικοτήτων», ως ένα ανοικτό και οριζόντιο δίκτυο συνεργασίας μεταξύ φορέων στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Διασπορά, οι οποίοι διατηρώντας την αυτοτέλειά τους, θα επικοινωνούν και θα επιδιώκουν να συγκλίνουν γύρω από τον προβληματισμό για το μέλλον του Ελληνισμού, την ποιότητα του Δημόσιου πολιτισμού στην Ελλάδα και την Κύπρο καθώς και το μέλλον της Ευρώπης. Πρέπει να καταλάβουμε: α) Ότι ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός βρίσκεται σε μία καθοδική πορεία παρακμής, β) ότι βασική αιτία της παρακμής στην Ελλάδα, Ευρώπη και Δύση είναι η απομάκρυνση από τον άξονα του αρχαίου ελληνικού ανθρωποκεντρισμού, της πνευματικότητάς του και της δημοκρατίας και γ) ότι τα μόνα όπλα που έχουμε, όσοι θέλουμε να αντιδράσουμε, είναι το όραμα, η ανάληψη ευθύνης και η συνεργασία.

3.3. Η «Διάσκεψη Δημοκρατίας». Όπως έχω ήδη γράψει (Δρόμος, φ. 458, 8/6/19), πρόκειται για ένα μόνιμο φόρουμ διαλόγου, παρατηρητήριο και δεξαμενή σκέψεως σχετικά με την εξέλιξη της δημοκρατίας και του πνευματικού πολιτισμού στην Ελλάδα, Κύπρο, Ευρώπη και Δύση. Ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος έχει προτείνει παράλληλα και τη δημιουργία ενός ιστότοπου, ο οποίος θα είναι παγκοσμίου εμβέλειας, θα ελέγχει τις ειδήσεις και θα κερδίσει το στοίχημα της αξιοπιστίας. Μία φορά τον χρόνο η Διάσκεψη Δημοκρατίας θα λειτουργεί ως Γενική Συνέλευση της Αμφικτιονίας Των Συλλογικοτήτων παράλληλα με το Συμβουλευτικό Προεδρείο από εξέχουσες προσωπικότητες του πνεύματος, με σκοπό την ανασκόπηση της καταστάσεως, την κριτική και τον προβληματισμό για νέες προτάσεις.

Είναι μεγάλη ευθύνη να ζεις σ’ αυτόν τον τόπο αλλά εξίσου μεγάλη είναι και η δυνατότητα να δέσουν τα όνειρα. Από εμάς εξαρτάται, εάν θα γίνει πραγματικότητα το όραμα του Μίκη Θεοδωράκη για την Ελλάδα ως Ελβετίας της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 29/06/2019

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

Οι πολιτικοί κρατούμενοι του δικομματισμού

Του Ηλία Φιλιππίδη*


Η πρώτη προϋπόθεση εξασφαλίσεως του ελληνικού μέλλοντος είναι η πολιτική ωρίμανση του λαού μας

Το μεταλλαγμένο γονιδίωμα του ελλαδικού δικομματισμού


Ο δικομματισμός καθιερώθηκε στην Ελλάδα μετά την πτώση της Χούντας υποτίθεται ως ένα ανώτερο στάδιο του πολιτικού μας πολιτισμού, ως υπέρβαση της βαθειάς παραδόσεως του Διχασμού και του Εμφυλίου πολέμου και για την πληρέστερη έκφραση της πολιτικής βουλήσεως του λαού μας.

Ο δικομματισμός ήταν η πολιτική πρόταση του Κων/νου Καραμανλή σε συνεργασία με τον Ανδρέα Παπανδρέου και με τους Αμερικανούς σε ένα διπλό ρόλο, τόσο του επόπτου όσο και του αόρατου τρίτου πόλου του νέου πολιτικού συστήματος ανανεώσεως της εξαρτήσεώς μας.

Κατ’ ουσίαν ο δικομματισμός στην Ελλάδα λειτουργεί ως ένας τριαδισμός εξουσίας, ως ένα τρίγωνο, του οποίου η βάση με τα δύο εναλλασσόμενα κόμματα βρίσκεται μέσα στην χώρα, ενώ η κορυφή του τριγώνου βρίσκεται στην Ουάσιγκτον, στα γραφεία ελληνικών υποθέσεων του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και της CIA.

Ο δικομματισμός στην Ελλάδα λοιπόν λειτουργεί στην βάση δύο λογικών. Η μία λογική έχει εκσυγχρονιστικό χαρακτήρα αλλά λειτουργεί προσχηματικά, με την έννοια, ότι επιτρέπει την απρόσκοπτη εναλλαγή των δύο κομμάτων της εξουσίας, ενώ παράλληλα αποκλείει από την εξουσία όλα τα μικρότερα κόμματα. Η άλλη λογική είναι η βαθύτερη και έχει γεωπολιτικό χαρακτήρα. Ο δικομματισμός καθιερώθηκε στην χώρα μας, όχι για να εκφράζει την βούληση του ελληνικού λαού αλλά για να την ελέγχει και να μην της αφήνει διέξοδο να εκδηλωθεί.

Από τον Τσίπρα στον Μητσοτάκη


Μέχρι το 2015, ακόμη και μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος, ο λαός μας, μη έχοντας άλλο κλαδί να πιαστεί στον γκρεμό των Μνημονίων, πίστευε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν το κόμμα, που θα ανέτρεπε αυτό το στημένο και σάπιο σύστημα του μεταλλαγμένου δικομματισμού και θα θεμελίωνε, έστω έπειτα από κάποιες αναπόφευκτες αποτυχίες, μία νέα Μεταπολίτευση, την πρώτη πραγματική δημοκρατία μετά τον Πόλεμο.

Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ απορροφήθηκε πλήρως από το σύστημα επικυριαρχίας της αυτοκρατορίας του Χρήματος και εντάχθηκε στον μηχανισμό του προσχηματικού ελλαδικού δικομματισμού της υποτέλειας.

Ο ίδιος ο Τσίπρας αντιγράφει πλήρως την υποκριτική (με την ιστορική και την μεταφορική έννοια του όρου) τακτική της πολώσεως του Ανδρέα Παπανδρέου, μιμούμενος το ύφος του και την φωνή του. Ο δε Κυριάκος, εξ ορισμού υποστηρικτής του μνημονιακού καθεστωτισμού, δεν διαθέτει πολιτικό ένστικτο. Χωρίς την απειρία του και ορισμένα λάθη, που μπορεί να ήταν και εσκεμμένα, η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές θα μπορούσε να ήταν και 13%.

Οι πραγματικοί δημοκράτες σε αυτόν τον τόπο μπορούμε να πάρουμε μία ανάσα ανακουφίσεως διαπιστώνοντας, ότι ο λαός μας δεν παρασύρθηκε από το έξαλλο κλίμα της τεχνητής πολώσεως, που ήθελε να επιβάλει ο Τσίπρας. Όμως έχουμε να δώσουμε μία νέα εξέταση στις εθνικές εκλογές. Πρέπει να αποδείξουμε, ότι:

  • α) στην Μεταπολίτευση ο ρόλος των δύο ισχυροτέρων πολιτικών κομμάτων μέχρι σήμερα, όποια και αν είναι αυτά, είναι η εξυπηρέτηση του συστήματος εξαρτήσεως από τον διεθνή παράγοντα επικυριαρχίας, ο οποίος αντιμετωπίζει την χώρα μας ούτε καν σαν προτεκτοράτο αλλά ως αποικία προς εκμετάλλευση και ότι
  • β) ο ελληνικός λαός έχει αντιληφθεί, ότι ο ρόλος του είναι μόνο να τον εξαπατούν με παραπλανητικά συνθήματα και να τον αρμέγουν και ότι δεν είναι πλέον διατεθειμένος να παίζει τον ρόλο του εθελοντή πολιτικού κρατουμένου, για να μπαίνει πότε στο ένα μαντρί και πότε στο άλλο.

Πρέπει να κατανοήσουμε, ότι με αυτό το σύστημα των κλειστών επιλογών και των ομοιογενών πολιτικών πρακτικών, είμαστε εμείς οι ίδιοι, που ανανεώνουμε την υποτέλειά μας.

Όμως η ευθύνη πέφτει και στα μικρότερα κόμματα με πρώτο και προβληματικότερο το ΚΚΕ. Αυτό το κόμμα της αγωνιστικής παραδόσεως έχει πάρει διαζύγιο από το παρόν, ακολουθώντας μία πολιτική του «ήξεις, αφήξεις» και ζει μόνο για το μέλλον, περιμένοντας την κατάρρευση του καπιταλισμού.

Το ΚΚΕ διακατέχεται από την έπαρση, ότι είναι ό,τι πιο έξυπνο διαθέτει ο τόπος μας, επειδή αποκαλύπτει την βαθύτερη αιτία όλων των προβλημάτων μας, που είναι ο καπιταλισμός. Λες και δεν το ξέραμε. Από την άλλη όμως το ΚΚΕ αγνοεί παντελώς την γεωπολιτική, την ενεργειακή και την γεωπολιτισμική διάσταση των παγκοσμίων εντάσεων και μιλάει εμμονικώς και ημιμαθώς μόνο για «κεφάλαιο» και «αστική τάξη». Π.χ. Για την επιθετικότητα της Τουρκίας φταίει η αστική της τάξη και αν γίνει πόλεμος με την Ελλάδα, θα φταίει και η δική μας! Μεγαλείον σοφίας. Για την Οθωμανική Αυτοκρατορία ποιος έφταιγε;

Τέτοιες «αλήθειες» αποβλακώνουν και δεν αφυπνίζουν τον λαό μας ούτε τον συσπειρώνουν οι χωριστές συγκεντρώσεις με απόσταση ασφαλείας από άλλους επίσης διαμαρτυρόμενους πολίτες. Έχει καταγραφεί στο κεφάλαιο της πολιτικής μας παρακμής η σχιζοφρενική «αντίδραση» του κόμματος της αλήθειας στο Δημοψήφισμα του 2015. Με τέτοιους «επαναστάτες», που αφήνουν τα τρένα της συγκυρίας να φεύγουν το ένα μετά το άλλο, ο παγκόσμιος καπιταλισμός μπορεί να κοιμάται ήσυχος, ότι μόνο όταν έλθει η Δεύτερη Παρουσία, θα υποχρεωθεί να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά του, εκτός αν μέχρι τότε και αυτά θα έχουν παραγραφεί!

Ευθύνη έχουν και τα μικρότερα «πατριωτικά, δημοκρατικά, αντισυστημικά» κόμματα, τα οποία υποφέρουν από δύο παιδικές ασθένειες:

  • α) τον αρχηγισμό των ηγετίσκων τους και
  • β) την απόκλιση άλλων προς τα δεξιά και άλλων προς τα αριστερά.

Δεν αντιλαμβάνονται, ότι:

  • α) το υπέρτατο πρόταγμα της πολιτικής μας συγκυρίας είναι η Εθνική Ανεξαρτησία. Η εθνική ανεξαρτησία είναι μία, δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή.
  • β) Αν οι πατριώτες δεν μπορούν να συγκλίνουν στο στοιχειώδες ερώτημα, του ποιες είναι οι εθνικές μας προτεραιότητες, με ποιό δικαίωμα διεκδικούν ευθύνες για το μέλλον της πατρίδας μας και πώς θα δώσουν στον λαό το παράδειγμα της εθνικής ενότητας και της λαϊκής συστρατεύσεως;

Συμπεράσματα


Ο εθνικός μας ηγέτης, ο μοναδικός Μίκης Θεοδωράκης μας έχει δώσει με την ζωή του το παράδειγμα, ότι:

  • α) η αγάπη για την Πατρίδα και τον Λαό είναι μία και αδιαίρετη.
  • β) Ο αληθινός πατριώτης είναι και οικουμενικός. Διότι η έννοια της πατρίδας είναι και ιδανικό. Με τον ίδιο αξιακό σεβασμό ο πατριώτης βλέπει και τις άλλες πατρίδες και συμμερίζεται τον πόνο και τους αγώνες και των άλλων λαών.

Είμαστε ένας μικρός λαός και τα τελευταία εκατό χρόνια έχουμε περιέλθει σε μία δίνη συρρικνώσεως και παρακμής. Το ερώτημα που μας θέτει η ιστορία είναι συγκεκριμένο: θέλουμε να πάμε συντεταγμένα προς το μέλλον ή θα αφεθούμε μοιρολατρικά να καταλήξουμε στην χωματερή της ιστορίας; Στην πρώτη περίπτωση πρέπει να διαμορφώσουμε ένα σύγχρονο αλλά μακράς πνοής Νέο Ελληνικό Όραμα. Η ύπαρξη του Ελληνισμού και στο ανοικτό μέλλον, αλλά και ως εκτόπισμα πολιτισμού και ιδεολογίας, αποτελεί βασική προϋπόθεση για μία ανθρωποκεντρική και δημοκρατική εξέλιξη τουλάχιστον του ευρωπαϊκού χώρου.

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός

Πηγή: edromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθινό» (Δ. Σολωμός)

του Ηλία Φιλιππίδη


Το πολιτικό ψέμμα αποτελεί την υφαλοκρηπίδα της γενικευμένης διαφθοράς

1. Η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα

Ο Διονύσιος Σολωμός έζησε σε δύο διαφορετικές εποχές του Ελληνικού έθνους, δηλ. σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Η μία πραγματικότητα ήταν η Τουρκοκρατία και η άλλη ήταν η δημιουργία του ελεύθερου ελλαδικού κράτους.

Μπορεί ο Δ. Σολωμός να ζούσε στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα, όμως η συνείδησή του αναγνώριζε ως μόνη υπαρκτή αλήθεια, το σύνολο του Ελληνισμού, τόσο ως γεωγραφικό όσο και ως διαχρονικό, ιστορικό σύνολο. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της Επαναστάσεως του 1821, όπως το είχαν προδιαγράψει, ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος και η Φιλική Εταιρεία.

Η Τουρκοκρατία ήταν για τον Ελληνισμό μία οδυνηρή πραγματικότητα, η οποία βεβαίως αποτελούσε μία απόλυτη αντίθεση προς την ελληνική αλήθεια. Η ελληνική αλήθεια τότε ενσαρκωνόταν από το ουτοπικό όραμα μιάς ελεύθερης πατρίδας, όπως την νοσταλγούσε το Γένος με πρότυπο την Βυζαντινή αυτοκρατορία και όπως την ύμνησε ο Δ. Σολωμός στο όνομα της ελευθερίας με το μεγαλειώδες ποίημά του «Ύμνος εις την ελευθερίαν», το οποίο καθιερώθηκε ως ο Εθνικός μας Ύμνος.

Ουτοπία είναι μία κοινωνιολογική έννοια και σημαίνει το «ούπω υπάρχον», αυτό που δεν υπάρχει ακόμη. Η πραγματοποίηση μιάς εθνικής ουτοπίας εξαρτάται από την δύναμη της συλλογικής βουλήσεως ενός έθνους. Η αλήθεια για τον Ελληνισμό ήταν τότε η βίαιη διακοπή της ιστορικής του συνέχειας και η πεποίθησή του, ότι με την υποδούλωσή του υποχρεώθηκε να ζει μία πραγματικότητα, η οποία ήταν πολύ κατώτερη από την διαχρονική του ποιότητα. Αυτή η αναντιστοιχία ποιότητας μπορούσε να επιβληθεί στον Ελληνισμό μόνο με την στέρηση της ελευθερίας του. Αλλά και χωρίς το χαρακτηριστικό της ποιοτικής αναντιστοιχίας, η ελευθερία από μόνη της αποτελεί μία υπέρτατη αλήθεια.

Βεβαίως αλήθεια σημαίνει πρωταρχικά την άμεση και πιστή αντίληψη της πραγματικότητας. Άρα είναι το αντίθετο του ψεύδους, της ψευδαισθήσεως και της αυταπάτης.

Επιπλέον όμως η έννοια της αλήθειας έχει και έναν ποιοτικό, έναν δεοντολογικό χαρακτήρα. Σε αυτό το δεύτερο επίπεδο η αλήθεια είναι ανώτερη από την πραγματικότητα και μέσω της συνειδήσεώς μας, μας καλεί να πάρουμε θέση, αν θα ταχθούμε με την αλήθεια ή με την πραγματικότητα.

Αυτή η δεοντολογική διάσταση ανάμεσα στην αλήθεια και την πραγματικότητα ενεργοποιείται πάλι από τον Σολωμό σε μία ειδικότερη και μη αναμενόμενη περίπτωση, την δολερή διχόνοια των Ελλήνων, που ξέσπασε το 1824 στην καρδιά της Επαναστάσεως. Η ομόνοια είναι αρετή. Η διχόνοια είναι μία συλλογική αρρώστια, η οποία επιπλέον θέτει σε κίνδυνο την ακριβοπληρωμένη ελευθερία.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η έννοια της ελευθερίας είναι πολυεπίπεδη. Αποτελείται από τρία επίπεδα:

  • α. την αντίθεση στο ψέμμα, ατομικό και συλλογικό. 
  •  β. ταυτίζεται με την έννοια της αρετής και
  •  γ. θέτει τις προδιαγραφές της ορθότητας.

2. Η αλήθεια και η εθνική μας παρακμή

Το 2021 θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Δυστυχώς ο απολογισμός της συνολικής ποιοτικής λειτουργίας του Ελλαδικού κράτους είναι αρνητικός. Τα φωτεινά διαλείμματα και τα επιτεύγματά μας δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την σημερινή γενική μας παρακμή. Το γενικό συμπέρασμα είναι, ότι είμαστε ανίκανοι να αυτοδιοικηθούμε.

Αποτύχαμε να δημιουργήσουμε ένα αυτοδύναμο και σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, παρά τα αναμφισβήτητα προσόντα μας.

Αν αναζητείτε μία κεντρική αιτία της ιστορικής μας αποτυχίας, μπορώ ως κοινωνιολόγος να την αποδώσω στην προβληματική μας σχέση με την αξία της ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Ως λαός έχουμε μόνιμο πρόβλημα εγκαίρου αντιλήψεως και επιγνώσεως της πραγματικότητας καθώς και προγραμματισμού του μέλλοντος, ως προσλήψεως αλλά και επιλογής της μελλοντικής πραγματικότητας.

Υπάρχει και ένα τρίτο επίπεδο της αλήθειας, που είναι η έννοια της ορθότητας. Η ορθότητα αφορά τις προδιαγραφές της λειτουργίας των επιλογών μας. Χύσαμε το αίμα μας για την ελευθερία το 1821 και πόσες φορές πριν, στους Εθνικούς αγώνες, στο Έπος του 40 και την Κατοχή. Όμως μέχρι και σήμερα δεν έχουμε καταλάβει, ότι η ελευθερία χωρίς την προϋπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας, είναι μία ψευδαίσθηση. Στο πλαίσιο του ελεύθερου ελλαδικού κράτους δώσαμε αγώνες για το Σύνταγμα και την Δημοκρατία. Όμως ακόμη δεν έχουμε καταλάβει, ότι η δημοκρατία χωρίς αξιοκρατία, χωρίς πολιτικό πολιτισμό και δημόσιο ήθος, χωρίς τον σεβασμό του δημοσίου χρήματος, χωρίς διαφάνεια και χωρίς την αλήθεια, ως της μόνης γλώσσας επικοινωνίας μεταξύ λαού και εξουσίας, είναι μία αυταπάτη και μάλιστα επικίνδυνα ολισθηρή, διότι οδηγεί στον γκρεμό της παρακμής.

Βασικό αίτιο αυτής της συλλογικής μας τυφλότητας είναι το μεταπρατικό και πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, το οποίο δεν θέλει να ξυπνήσει ο λαός. Θέλει τον λαό χαϊβάνι, για να μπορεί να τον εκμεταλλεύεται. Το πολιτικό μας σύστημα δεν αισθάνεται υπόλογο απέναντι στον λαό αλλά μόνο απέναντι στον Ξένο παράγοντα, από τον οποίο εξαρτάται.

Ο κοινός παρονομαστής όλων των πολιτικών κομμάτων είναι η κατάχρηση του ψέμματος απέναντι στον λαό. Με αυτή την έννοια είναι κούφιο το επιχείρημα όσων πολιτικών, νυν και πρώην, μας λένε, ότι «δεν είμαστε όλοι το ίδιο, εμείς δεν πλουτίσαμε από την πολιτική». Όμως ακόμη και αν δεν έκλεψαν, αναπαρήγαγαν τα ψέμματα του αρχηγού τους και έκλειναν τα μάτια τους μπροστά στα κραυγαλέα σκάνδαλα διαφθοράς με αντάλλαγμα το βουλευτιλίκι ή και το υπουργιλίκι. Η σιωπή τους είναι η συνενοχή τους, τόσο για το τότε, όσο και για την σημερινή μας παρακμή.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Έγραψα αυτές τις σκέψεις με αφορμή άρθρο πρώην βουλευτού επί 13 χρόνια στην διαβόητη δεκαετία του 80, ο οποίος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, ότι είναι πάναγνος, δεν έκλεψε! Προφανώς θέλει να επανέλθει, για να ολοκληρώσει το χρέος του προς την δημοκρατία…

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Του Ηλία Φιλιππίδη


Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΦΟΡΤΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΜΠΕΡΗΣ ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ

1. Η νοθευμένη Μεταπολίτευση


Η Μεταπολίτευση θεωρήθηκε ως εδραίωση της δημοκρατίας, ως ομαλός πολιτικός βίος και ως η καλύτερη κοινοβουλευτική περίοδος στην ιστορία του Ελλαδικού κράτους. Είναι μεγάλο το ερώτημα, ποιά είναι η ευθύνη της Μεταπολιτεύσεως ως συνολικού πολιτικού και θεσμικού πλαισίου, για το συνολικό τελικό αποτέλεσμα της καταβαραθρώσεως της Ελλάδας στην χρεοκοπία και την παρακμή.

Εκτός αν γενικεύσουμε τον «Δούρειο» αφορισμό και θεωρήσουμε, ότι και η ένταξη στο καθεστώς των Μνημονίων ήταν και αυτή «μία στραβή στην διάρκεια της βάρδιας» της αψόγου Μεταπολιτεύσεως …..

Κατά την γνώμη μας η Μεταπολίτευση ήταν εκ γενετής μία νοθευμένη και προβληματική κατάσταση. Η πτώση της Χούντας συνέβη, αφού οι Αμερικανοί είχαν εξασφαλίσει μία συμφωνία (ασφαλώς γραπτή) μεταξύ του Κων/νου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, με το εξής περιεχόμενο:

  • α. θα λειτουργήσει ένα διπολικό πολιτικό σύστημα με την εναλλαγή δύο κομμάτων, τα οποία θα ιδρύσουν οι δυο θεμελιωτές της Μεταπολιτεύσεως.
  • β. Το «αριστερό» κόμμα του Α. Παπανδρέου θα έχει την άδεια να παιανίζει τα εμβατήρια του αντιαμεκαρισμού, προκειμένου να απορροφήσει την οργή των Ελλήνων για την επιβολή της Δικτατορίας και να υιοθετήσει όλα τα συνθήματα του ΚΚΕ, προκειμένου να επιτραπεί ή νομιμοποίησή του αλλά το ποσοστό του να μην υπερβαίνει το 10%, όπως είχε συμφωνηθεί με την Συμφωνία της Μόσχας το 1944.
  • γ. Δεν θα γίνει ποτέ πόλεμος με την Τουρκία, ό,τι και αν συμβεί στην Κύπρο. Ούτε θα ανοίξει ο Φάκελος της Κύπρου. Η τύχη της Κύπρου διαχωρίζεται οριστικά από αυτήν της Ελλάδας.

Δεν ξέρουμε, πότε θα έπεφτε η Χούντα, αν αυτό εξηρτάτο από τους ίδιους τους Έλληνες. Τα γεγονότα που σχετίζονται με την πτώση της Χούντας και οι μετέπειτα εξελίξεις σε Ελλάδα και Κύπρο πείθουν, ότι οι Αμερικανοί έκλεισαν τον διακόπτη της «μηχανικής υποστηρίξεως» της Χούντας, αφού είχαν εξασφαλίσει:

  • α. την κατοχή της μισής Κύπρου από τους Τούρκους και
  • β. την διαμόρφωση, ενός νέου πολιτικού πλαισίου για την Ελλάδα, το οποίο θα επιτρέπει τον πλήρη έλεγχο της από τον ατλαντικό παράγοντα, και τον αποκλεισμό κάθε σοβιετικής επιρροής, χωρίς να χρειάζεται ποτέ πια να εμφανισθούν τεθωρακισμένα στους δρόμους της Αθήνας. Τα ίδια τα πολιτικά κόμματα θα ανανεώνουν την υποτέλεια της Ελλάδας πολύ καλύτερα από τα τάνκς.

2. Η εικονική δημοκρατία της Μεταπολιτεύσεως


Οι θεμελιωτές της Μεταπολιτεύσεως Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου ανέλαβαν συνειδητά να οικοδομήσουν μία δημοκρατία χωρίς το θεμέλιο της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ο μεν Κ. Καραμανλής θυσίασε την εθνική ανεξαρτησία προκειμένου να μας εντάξει στην τότε ΕΟΚ άνευ όρων και χωρίς διασφάλιση της εθνικής παραγωγής και χωρίς ένα μακρόπνοο εθνικό πρόγραμμα αναπτύξεως. Η ίδια η απόφαση του όμως στηριζόταν σε δύο ελπίδες:

  • α. ότι οι Έλληνες θα προσαρμόζονταν στις ανταγωνιστικές συνθήκες της ανεπτυγμένης ευρωπαϊκής οικονομίας και
  • β. ότι τα κράτη της ΕΟΚ θα αναλάμβαναν την ευθύνη για την ασφάλεια της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Ο Κ. Καραμανλής θυσίασε συνειδητά την Κύπρο για να αποτρέψει την Τουρκική απειλή κατά της Ελλάδας και χωρίς να χρειασθεί πόλεμος.

Και οι δυο αυτές ελπίδες διαψεύσθησαν παταγωδώς. Η διάψευση της ασφάλειας οφείλεται βεβαίως στην υποκρισία και τα συμφέροντα των Ευρωπαίων αλλά και στην ιδεολογία της υποτέλειας από την οποία εμφορείτο ο Κ.Κ. Όμως η διάλυση της ελληνικής οικονομίας, του κρατικού μηχανισμού και της παιδείας ήταν έργο του ΠΑΣΟΚ και των συνδικαλιστών, οι οποίοι λειτουργούσαν ως τερμίτες.

Ο Α. Παπανδρέου επεδίωξε να εγκαθιδρύσει ένα κομματικό καθεστώς εξουσίας, επενδύοντάς το με μια παραλλαγή επαναστατικότητας, κάτω από την οποίαν επώαζε η αυθαιρεσία και η διαφθορά. Ο Ανδρέας παραπλάνησε τον λαό ταυτίζοντας την εξουσία του ΠΑΣΟΚ με την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία.

Αυτό που δεν καταλάβαμε είναι, το πως πέσαμε στην χοάνη της τραπεζοκρατίας και της χρεοκοπίας

Είχε προηγηθεί η ώσμωση ενός λαϊκού καπιταλισμού των χρηματιστήριων με τον λαϊκό σοσιαλισμό των διεκδικήσεων (διορισμών, αυξήσεων). Αυτές οι πρακτικές διαπότισαν τον λαό μας μέχρι το μεδούλι και σχημάτισαν μία συγκλίνουσα ιδεολογία, στην οποία, θα μπορούσαμε να δώσουμε το όνομα διαμπερής λαϊκισμός, κύρια χαρακτηριστικά του οποίου είναι:

  • α. η δημοκρατία είναι αυτονόητη, δεν έχει υποχρεώσεις, προσφέρει μόνο δικαιώματα, κυριότερα των οποίων είναι η αυθαιρεσία, η αναξιοκρατία και διαφθορά.
  • β. η οικονομία είναι μόνο κατανάλωση, η παραγωγή είναι κάτι άλλο. Η αγοραστική δύναμη παρέχεται από τις τράπεζες!
  • γ. από την στιγμή που μπήκαμε στην ΕΟΚ και μετά στην Ζώνη του Ευρώ, δεν τίθεται θέμα πτωχεύσεως. Μπορούμε να καταναλώνουμε και να δανειζόμαστε χωρίς περιορισμό.

Έτσι δεν είδαμε ότι το τυρί ήταν μέσα στην φάκα που μας είχε στήσει η κοσμοκρατορία του χρήματος (Δ. Κωνσταντακόπουλος).

Στην πραγματικότητα είχαμε καταργήσει στην πράξη την διαφορά μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Ο λαός είχε συγκλίνει σε μία ενιαία ιδεολογία του καταναλωτισμού και του δικαιωματισμού.

Η εναλλαγή των κομμάτων ήταν πλέον ένα τυπικό τελετουργικό και δεν είχε καμμία πολιτική σημασία.

Η εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία χωρίς αλλαγή πολιτικής με μετατόπιση κάθε φορά ενός κρίσιμου ποσοστού ψηφοφόρων από το ένα κόμμα στο άλλο, μου θυμίζει την μετατόπιση φορτίου στα πλοία ως αιτίας ναυαγίου (shifting).

Στην περίπτωση της Ελλάδας το ναυάγιο είναι η ίδια η Ελλάδα ως ακυβέρνητο πλοίο στην φουρτουνιασμένη θάλασσα της Χρεοκρατίας και η «δημοκρατία» είναι απλώς η μετατόπιση του φορτίου από την μια μπάντα του πλοίου στην άλλη.

3. Ανάγκη για μία «ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»


Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και η νίκη της Ν.Δ. μπορεί να αφορά τους οπαδούς του ενός κόμματος και του άλλου αλλά δεν αφορά ούτε την Ελλάδα ούτε την δημοκρατία, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν αποτελούν ένα πολιτικό γεγονός.

Από κοινωνιολογικής πλευράς για να θεωρήσουμε ένα γεγονός ως πολιτικό, θα πρέπει να συντρέχουν τουλάχιστον δυο προϋποθέσεις:

  • α. πρέπει να κινείται ο πολιτικός χρόνος. Ο πολιτικός χρόνος της Ελλάδας έχει σταματήσει στις 22 Απριλίου 2010 στο Καστελλόριζο με την αναγγελία από τον Γ. Παπανδρέου του ερχομού του κυκλώνα του πρώτου Μνημονίου και του ΔΝΤ στην πατρίδα μας. Όσα κόμματα και να εναλλαχθούν στην εξουσία, όταν δεν αλλάζει η πολιτική, τότε αποδεικνύουν, είτε το θέλουν είτε όχι, ότι λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία ή πιο λαϊκά ως χάνδρες στο ίδιο κομπολόϊ.
  • β. η αλλαγή πολιτικής προσφέρει ευκαιρίες ανανεώσεως στα κόμματα και αλλαγές προόδου στην κοινωνία.

Νομίζω, ότι θα πρέπει να καθιερώσουμε μία διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και την κυβερνητική. Τουτέστιν εμείς έχουμε κυβερνητικούς, όχι πολιτικούς. Ο πολιτικός έχει όραμα και πρόγραμμα και αισθάνεται ως υπηρέτης του λαού (πόλεως). Ο κυβερνητικός είναι εξουσιολάγνος. Γι’ αυτόν η εξουσία είναι αυτοσκοπός. Το αποτέλεσμα της πολιτικής είναι η ανάπτυξη. Το αποτέλεσμα της κυβερνητικής, στην καλύτερη περίπτωση είναι η αποτελμάτωση και στην χειρότερη η παρακμή και η διάλυση του κράτους. Η τελευταία περίπτωση αντιστοιχεί δυστυχώς στην σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Τουλάχιστον θεωρητικώς θα πρέπει να εξορίσουμε τους «σπουδαρχίδες» από τον χώρο της πολιτικής.

Σήμερα το τεκμήριο της πολιτικότητας έχουν μόνο οι δημοκρατικές, πατριωτικές και αντισυστημικές δυνάμεις. Είναι δυστυχώς αυτές που απέτυχαν να εκπροσωπηθούν στο Ευρωκοινοβούλιο. Οι βασικές αιτίες είναι δύο:

  • α. η έλλειψη πολιτικού πολιτισμού των Ελλήνων της Μεταπολιτεύσεως και
  • β. ο κατακερματισμός και αρχηγισμός των πολιτικών (με την σημασία που δώσαμε) δυνάμεων της χώρας.

Τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε:

  • α. να ξεκινήσει μία εκστρατεία διαφωτίσεως του λαού μας. Αυτή η πρωτοβουλία δεν θα πρέπει να έχει κομματικό χαρακτήρα αλλά να καταλήξει στην διαμόρφωση ενός σύγχρονου ελληνικού Διαφωτισμού.
  • β. να συγκροτηθεί η «ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» (ΔΙΑΔΗ, DEMOCRACY CONFERENCE). Θα είναι ένα μόνιμο και ανοικτό φόρουμ συναντήσεως, διαλόγου και συσπειρώσεως των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Η ΔΙΑΔΗ θα επεξεργάζεται θεωρητικά θέματα της πολιτικής και της δημοκρατίας, θα αναλύει την πολιτική κατάσταση της χώρας, θα προβαίνει σε οραματικές και προγραμματικές προτάσεις προς τα κόμματα και θα συνεργάζεται με αντίστοιχες προσπάθειες στον ευρωπαϊκό χώρο.

Ο Δ. Κωνσταντακόπουλος έχει προτείνει επιπλέον την δημιουργία ενός ιστοτόπου, ο οποίος θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε πρακτορείο αξιόπιστων πολιτικών και οικονομικών ειδήσεων εσωτερικού και εξωτερικού.

Αν δεν αντιμετωπισθεί η κακομοιριά της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα και δεν ανακτηθεί η εθνική ανεξαρτησία, ο Ελληνισμός θα χαθεί για πάντα από το προσκήνιο της ιστορίας. Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μία εσχατολογική περίοδο, όπου ο Ξένος παράγοντας θέλει τον χώρο και όχι την ανάπτυξη της χώρας.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Διαβάστε Περισσότερα »