Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Ανοικτή επιστολή προς τον Μανώλη Γλέζο

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Εμείς από… το χέρι, αυτοί από… τον λαιμό!

1. Η… Διστομία του Γερμανού πρέσβη

Το επεισόδιο (10-6-17) με την Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Μανώλη Γλέζο και την κατάθεση στεφάνου από τον πρέσβη της Γερμανίας στο μαρτυρικό Δίστομο, στην μνήμη των θυμάτων του ολοκαυτώματος από τα ναζιστικά κτήνη της Βέρμαχτ είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα.

Κατά την έποψη μας, οι λόγοι της σοβαρότητας, όπως γράψαμε και σε δυο προηγούμενα σχετικά άρθρα μας, είναι δύο:

α. Χάθηκε μία μοναδική ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και να μάθει ο κόσμος όλος για

  • τα εγκλήματα πολέμου, που διέπραξαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της Κατοχής και
  • για τις συμβατικές, ποινικές και επανορθωτικές υποχρεώσεις της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, τις οποίες το Βερολίνο αρνείται πεισματικά να εκπληρώσει και

β. Για να συσχετίσει ο Γερμανικός λαός και η παγκόσμια κοινή γνώμη την τότε συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα με την σημερινή επιδίωξη της, να μετατρέψει την ηρωική Ελλάδα των μεγάλων θυσιών στον Πόλεμο σε ένα αποικιακό κομμάτι της σύγχρονης εφαρμογής της ναζιστικής θεωρίας του Lebensraum (Ζωτικού χώρου) στην Ζώνη του Ευρώ.

Δυστυχώς ο Μ. Γλέζος έκανε το ασυγχώρητο λάθος, να υποδεχτεί τον Γερμανό πρέσβη ως έναν ανθρωπιστή ιδιώτη και ως μετανοημένο Γερμανό, ο οποίος ήθελε να καταθέσει στεφάνι στην μνήμη των θυμάτων, ως μία έμπρακτη και δημόσια απόδειξη , ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Γερμανικός λαός καταδικάζουν εκ των υστέρων τις ναζιστικές θηριωδίες και συμβολικά ζητούν συγγνώμη, ενώ καταθέτουν αίτημα φιλίας και συμφιλιώσεως των δύο λαών.

Όμως ο ίδιος ο Γερμανός πρέσβης, ο κ. Πέτερ Σόοφ, με επαγγελματική σαφήνεια ξεκαθάρισε τα πράγματα ( Συνέντευξη του στην «Καθημερινή», 25-6-17):

α. Παρέστη στο Δίστομο ως πρέσβης της χώρας του και όχι ως ιδιώτης. (Γιαυτό, προσθέτουμε , ότι το στεφάνι ήταν επίσημο, δηλ. έφερε στην ταινία του τα εθνικά χρώματα της Γερμανίας).

β. Παραδέχεται ότι είναι μία «δύσκολη στιγμή » για κάθε γερμανό πρέσβη, όταν εντέλλεται να εκπροσωπήσει την πατρίδα του σε χώρες και τόπους , όπου έχουν διαπραχθεί ναζιστικά εγκλήματα.

γ. Η γερμανική διπλωματία κατανοεί, όσους δεν θέλουν την συνεργασία με την Γερμανία εξαιτίας του παρελθόντος της. Όσο και αν οι Γερμανοί θέλουν την συμφιλίωση, αυτό δεν είναι εύκολο, διότι δεν παύουν να τους βλέπουν ως «απογόνους αυτών που διέπραξαν αυτές τις φρικαλεότητες».

δ. Η Γερμανική διπλωματία έχει ένα δύσκολο έργο να επιτελέσει:

  • πρέπει να παρακάμπτει το πρόβλημα των αποζημιώσεων, που είναι ένα «δύσκολο νομικό ζήτημα»
  • να επιμένει στην πρόταση της συμφιλιώσεως, παρόλο που ούτε και αυτό είναι εύκολο, αφού «μας βλέπουν ως απογόνους αυτών, που διέπραξαν αυτές τις φρικαλεότητες» και
  • να καλεί τους λαούς της Ευρώπης, να δώσουν την προτεραιότητα στο μέλλον, να «αναπτύξουμε ένα κοινό όραμα για την Ευρώπη», διότι «η επιθυμία να κάνουμε κάτι μαζί, είναι ισχυρότερη…..»

2. Τι είδε ο Μανώλης Γλέζος…

Άθελα του ο Γερμανός πρέσβης εντόπισε το λάθος του πρύτανη της Εθνικής μας Αντιστάσεως, Μανώλη Γλέζου. Περιγράφοντας την σκηνή που ο Γλέζος τον έπιασε από το χέρι και προχώρησαν μαζί για να καταθέσει ο πρέσβης το στεφάνι, ο κ. Σόοφ λέει: «Ο Μανώλης Γλέζος δεν μίλησε, απλώς κοιταχτήκαμε . Συγκινήθηκα βαθύτατα. Επειδή είναι ο Γλέζος με την ιστορία που έχει και λόγω της μεγαλοψυχίας, που έδειξε απέναντι σε μένα, κυρίως ως άνθρωπο και όχι ως πρέσβη της Γερμανίας»…

Να το πρόβλημα. Είμαστε ένας συναισθηματικός λαός αλλά και αφελής. Έχουμε πρόβλημα να αντιληφθούμε την πραγματικότητα. Ειδικά με τους ξένους δεν ξέρουμε να διαπραγματευτούμε, φερνόμαστε σχεδόν με δουλοπρέπεια. Ειδικά με τους Γερμανούς, αδυνατούμε να αντιληφθούμε τον κυνισμό τους και να ξεχωρίσουμε τα πρόσωπα από την επίσημη πολιτική του κράτους τους.

Η «γενναιόδωρη» χειρονομία του Μ. Γλέζου είχε μόνο αρνητικά αποτελέσματα για την Ελλάδα.

Πέρα από το γεγονός, ότι χάθηκε μία ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και μάλιστα χωρίς καμμία ευθύνη του ελληνικού κράτους, η χειρονομία του Μ. Γλέζου:

α. νομιμοποίησε το γερμανικό επιχείρημα, ότι οι σημερινοί Γερμανοί δεν ευθύνονται για τα εγκλήματα των πατέρων τους. Με στεντόρεια φωνή ο Μ. Γλέζος στην ομιλία του εδικαιολογείτο, ότι «Στο ποινικό δίκαιο τα παιδιά των εγκληματιών δεν ευθύνονται για τα εγκλήματα των γονέων τους»!...

Ασυγχώρητη άγνοια των δεδομένων. Οι ποινικές ευθύνες αφορούν πρόσωπα. Οι οικονομικές αποζημιώσεις αφορούν κράτη. Εξάλλου η Γερμανία έχει και συμβατικές υποχρεώσεις απέναντι στην Ελλάδα, που είναι το Κατοχικό δάνειο.

β. έδωσε την ικανοποίηση στους Γερμανούς, ότι οι Έλληνες είναι διηρημένοι και ότι μάλιστα οι «πολιτισμένοι» Έλληνες είναι αυτοί, που αντιλαμβάνονται τον «πολιτισμένο» χαρακτήρα της καταθέσεως του γερμανικού στεφανιού «μεταμέλειας» και «συμφιλιώσεως».

Ποιός θα πει στους Γερμανούς, ότι ο μόνος πολιτισμένος τρόπος μεταμέλειας και συμφιλιώσεως είναι η αναγνώριση των γερμανικών υποχρεώσεων απέναντι στην Ελλάδα; Όλα τα άλλα είναι καθρεφτάκια και χάνδρες για τους ιθαγενείς!....

Δεν με ενδιαφέρει η Κωνσταντοπούλου και ό,τι άλλο κάνει αλλά ως Έλληνας λυπάμαι, που ο Γερμανός πρέσβης «καθάρισε» και φέτος και μάλιστα τόσο θριαμβευτικά. Γιαυτό στο όνομα της δικαιοσύνης και της ανεξάρτητης People’s diplomacy από εδώ και στο εξής θα αναφέρω την γερμανική υποκρισία στο θέμα των αποζημιώσεων ως γερμανική… Διστομία!

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Αναρχικοί, μπαχαλάκηδες, και…

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Επειδή στο προηγούμενο άρθρο μου «Η ανατομία της τρομοκρατίας » ακολούθησε ένα σχόλιο, ότι δεν πρέπει να συγχέω τους αναρχικούς με τους μπαχαλάκηδες, επανέρχομαι με ορισμένες διευκρινίσεις:

1. Προσωπικά, λίγο θα στεναχωρηθώ, εάν η «δημοκρατία» που έχουμε, δεν αποτελεί τον κοινό παρονομαστή επικοινωνίας με συνομιλητές του αναρχικού χώρου ή της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή έστω, με αγανακτισμένους νέους χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογία.

Όμως ως κοινωνιολόγος επιμένω στην αποδοχή δυο βασικών αρχών του όποιου κοινωνικού βίου:
  •  Ότι αυτός ο χώρος που ζούμε, που λέγεται «Ελλάδα»,θα ήθελα να έχει ένα επίπεδο πολιτισμού, επίπεδο ανθρώπων και επίπεδο επικοινωνίας.
  •  Ότι οι όποιες ιδέες και πράξεις μας θα πρέπει να μπορούν να αποτιμώνται αντικειμενικά.
Μόνο ένας φανατικός νεοφιλελεύθερος θα μπορούσε να απορρίψει την διάσταση της αντικειμενικότητας με το επιχείρημα «εγώ είμαι άτομο, έχω την υποκειμενική μου άποψη, δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, θέλω να κάνω ότι μου αρέσει». Μήπως τελικά απάνθρωποι νεοφιλελεύθεροι και αναρχικοί συγκλίνουν;

Αν δεχόμαστε, ότι η κοινωνική ζωή είναι η πλέον αντικειμενική (θετική, ή αρνητική) διάσταση της ζωής, τότε θα πρέπει να συμφωνήσουμε πάνω στα κριτήρια της αντικειμενικότητας.

Η όποια πράξη μας, εάν θέλουμε να σπάζει το φράγμα της ιδιωτεύσεως και να εκβάλλει μέσα στην κοινωνία, θα πρέπει να διαθέτει δύο χαρακτηριστικά:
  •  Την πολιτική ως κοινωνική προστιθέμενη αξία. Πρέπει να συμβάλλει στον πολιτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας 
  •  Την αναφορά στον Λαό. Η πολιτική αποτελεί μία σύνθετη κοινωνική λειτουργία, όπου ενώνονται: ο Λαός ως συλλογικό υποκείμενο-σημείο αναφοράς και η προοπτική του μέλλοντος.
Η πολιτική επιτυχία μιας στρατευμένης πράξεως έγκειται στον προσανατολισμό του Λαού προς το μέλλον.

Η ιδεολογία είναι ιδεολογία, μόνο εφόσον διαθέτει όραμα και η πολιτική παίρνει τον χαρακτήρα υλοποιήσεως του οράματος .

Άρα η σχέση ιδεολογικού οράματος και πολιτικής είναι αντικειμενική και κοινωνιολογικώς μετρήσιμη με βάση την αποτελεσματικότητα των επιλεγμένων μορφών πολιτικής δράσεως.

2. Η αναρχία είναι ιδεολογία και όχι μπαχαλακισμός, μόνο εφόσον αποβλέπει σε μία εναλλακτική μορφή κοινωνίας.

Η πορεία προς μία κοινωνία αποτελεί μία μακρά ουτοπική διαδρομή με πολλές φάσεις. Η στρατηγική αυτού του αγώνα περνά μέσα από ενδιάμεσες μορφές αμέσου δημοκρατίας. Όσο περισσότερο ένας λαός εισέρχεται στον χώρο της εξουσίας, περιορίζει το μονοπώλιο εξουσίας του συστήματος και επομένως η μορφή εξουσίας μετασχηματίζεται από ένα καθετοποιημένο σε ένα ολικό και πιο οριζόντιο τρόπο πολιτικής οργανώσεως της κοινωνίας.

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι αναρχικοί θα πρέπει να είναι οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές των λαϊκών αγώνων.

3. Στην Ελλάδα δυστυχώς οι δράσεις των αυτοκαλούμενων ως αναρχικών δίνουν την εικόνα, ότι υπονομεύουν τους όποιους λαϊκούς αγώνες.

Τελικά ποιός είναι ο ρόλος τους;

Οι μόνοι που ωφελούνται από την δράση των αναρχικών, είναι το ίδιο το σύστημα της εξουσίας .

Οι πράξεις βίας, οι συνεχείς επιθέσεις με μολότοφ είναι έργο αναρχικών ή όχι;

Τι είναι οι μολοτοφητζήδες, όπως τους λέω, είναι αναρχικοί ή μπαχαλάκηδες;

Τι ρόλο παίζουν ομάδες κρούσεως του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων;

Ποιος μπορεί να είναι ο πολιτικός χαρακτήρας των νυκτερινών τους εξορμήσεων;

Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα, που έχει εγκατασταθεί μέσα στην «Βουλή των Ελλήνων», την έχει μετατρέψει σε βάση εξορμήσεως κατά των συμφερόντων του Λαού, λειτουργεί ως ομάδα κρούσεως για πράξεις βίας κατά του Λαού , οι οποίες έχουν ως συνέπεια την φυσική εξόντωση των αδυνάτων πολιτών και το κυνήγι κεφαλών κατά των νέων μας, οι οποίοι, για να σωθούν, ζητούν κοινωνικό άσυλο στο εξωτερικό!…….

Από πλευράς λοιπόν συνεπειών οι πράξεις των αποκαλούμενων ως αναρχικών αποτελούν πλημμελήματα μπροστά στα πολιτικά κακουργήματα των πολιτικών προσώπων κατά του Λαού.

Όμως το πολιτικό μας σύστημα τρίβει τα χέρια του από την χαρά του, διότι έχει απέναντί του όχι τις αντιδράσεις του Λαού αλλά τις βίαιες αντιδράσεις των αναρχικών. Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει, ότι μόνο ο Λαός μπορεί να το ανατρέψει και όχι οι αναρχικοί. Το συμφέρει μάλιστα να εμφανίζεται και ως θύμα.

Επιπλέον οι αντιδράσεις των αναρχικών φοβίζουν τον Λαό και εμποδίζουν την κάθοδο του σε δημόσιες αγωνιστικές εκδηλώσεις.

Ο καλοπροαίρετος πολίτης διερωτάται:

Μήπως οι αναρχικοί υπάρχουν, για να εμποδίζουν την ενεργοποίηση του Λαού;

Μήπως δεν θέλουν την ενεργοποίηση του Λαού, για να μην χάσουν οι ίδιοι την υποτιθεμένη μαχητική «πρωτοπορία» τους;

Εμείς, που αισθανόμαστε μέρος του Λαού με μεγάλη ευχαρίστηση θα κάνουμε την διάκριση ανάμεσα στους αναρχικούς και τους μπαχαλάκηδες. Όμως, όσοι θέλουν να αναγνωρίζονται ως ιδεολόγοι αναρχικοί, γιατί δεν καταγγέλλουν τους μπαχαλάκηδες, γιατί δεν αποκηρύσσουν την βία και δεν συστρατεύονται με τον Λαό για την προστασία των αγωνιστικών συγκεντρώσεων του και την ενίσχυση της πολιτικής του αποτελεσματικότητας;

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ζωή Κωνσταντοπούλου ή Μανώλης Γλέζος;

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


1. Η γερμανική πολιτική

Η επίσημη γερμανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα για τα εγκλήματα των Ναζί αναλύεται ως εξής:

  • Από τον πόλεμο και μετά και ιδιαιτέρως μετά την ενοποίηση της το 1990, η Γερμανία σε κάθε ευκαιρία τονίζει, ότι δεν αναγνωρίζει οποιαδήποτε υποχρέωση προς την Ελλάδα εξ αιτίας της γερμανικής κατοχής. Δεν αναγνωρίζει ούτε το αναγκαστικό διακρατικό κατοχικό δάνειο της Ελλάδας προς την Γερμανία, το οποίο σημειωτέον είχε αναγνωρίσει ο ίδιος ο Χίτλερ, δεν αναγνωρίζει καμμία υποχρέωση από την καταλήστευση της χώρας μας τόσο σε φυσικούς πόρους όσο και σε πολιτιστικούς θησαυρούς. Τέλος δεν αναγνωρίζει υποχρεώσεις απέναντι στα θύματα των δεκάδων ολοκαυτωμάτων στην χώρα μας. 

Μέχρι το 1990 η Γερμανία χρησιμοποιούσε το επιχείρημα, ότι οι όποιες υποχρεώσεις της θα καταστούν απαιτητές μετά την ενοποίηση της. Επειδή μετά την ενοποίηση δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα, το άλλαξε και το αντικατέστησε με το «είναι πλέον πολύ αργά, οι όποιες υποχρεώσεις μας έχουν παραγραφεί»… ’Ομως τα εγκλήματα πολέμου, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καθώς και οι διακρατικές υποχρεώσεις δεν παραγράφονται.

  •  Η Γερμανική κυβέρνηση περιορίζεται σε μια πολιτική «συμφιλιώσεως» των δυο λαών (Γερμανίας και Ελλάδας ) με υποχρέωση της μεν Γερμανίας να παραδεχθεί την διάπραξη των ναζιστικών εγκλημάτων, να αποδεικνύει δημοσίως, ότι τα καταδικάζει με συμβολικές πράξεις , όπως καταθέσεις στεφάνων στα μνημεία των θυμάτων και έκφραση συγνώμης. Οι πρόεδροι της Γερμανίας, όπως ο Γιοχάνες Ράου και ο Γιόαχιμ Γκάουκ έχουν ζητήσει επισήμως συγγνώμη εκ μέρους του γερμανικού λαού για τα εγκλήματα των Ναζί .Τέλος η Γερμανία δέχεται να μείνουν τα εγκλήματα των Ναζί στην μνήμη της Γερμανικής νεολαίας με επισκέψεις σχολείων της Γερμανίας στους τόπους ολοκαυτωμάτων στην Ελλάδα καθώς και σε άλλες χώρες της Ευρώπης
  • Την μόνη υποχρέωση, που προτείνουν οι Γερμανοί για τους Έλληνες είναι... να ξεχάσουν για πάντα τις όποιες οικονομικές απαιτήσεις τους εις βάρος της Γερμανίας!

Ώ της μεγαλοψυχίας και της υποκρισίας!!!

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, δυστυχώς, δεν έχουν διάθεση (Το λέμε έτσι κομψά) να πιέσουν την Γερμανία για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της. Ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας  Προκ. Παυλόπουλος υπήρξε ευπειθώς σαφής: «Δεν θα επιδιώξουμε την μονομερή διεκδίκηση των απαιτήσεών μας»…

Τελικά το θέμα μετατίθεται στις... γερμανικές καλένδες και εξαρτάται αποκλειστικά από την «καλοσύνη» των Γερμανών!!

Ζούμε σήμερα ένα πολύ θλιβερό και απογοητευτικό φαινόμενο για το μέλλον της Ευρώπης. Η Γερμανία καταδικάζει μεν τον Ναζισμό ως σύνολο, αλλά αναβιώνει ένα «συμβατό» κομμάτι της πολιτικής του Χίτλερ, που είναι η περιβόητη θεωρία του Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Η Γερμανία θέλει να επιβάλει την οικονομική της επικυριαρχία σε όλη την Ευρώπη και να μετατρέψει τα ασθενέστερα μέλη της ΕΕ σε αποικίες της.

Ειδικά, το επιθετικό μένος κατά της Ελλάδας, το οποίο αγγίζει τα όρια του μίσους και η αφαίμαξη της οικονομίας και της κοινωνίας της χωρίς έλεος, έχουν όλα τα χαρακτηριστικά μιάς νέας γερμανικής κατοχής της πατρίδας μας και μάλιστα χωρίς προοπτική απελευθερώσεως.

Η άποψή μας είναι, ότι η Γερμανία, όχι μόνο δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη της Ελλάδας, αλλά αντιθέτως θέλει να κερδίζει χρόνο μέχρι να φθάσουμε στα όρια της οικονομικής ασφυξίας και αυτό τόσο για λόγους τιμωρητικούς, όσο και για να διογκωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας σε τέτοιο σημείο, ώστε μόνο με την παραχώρηση της εκμεταλλεύσεως της ελληνικής ΑΟΖ στους «Δανειστές» να μπορεί να αποπληρωθεί…

Στο Δίστομο δυστυχώς χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και να πληροφορηθούν όλοι οι Γερμανοί και όλη η Υφήλιος τα εγκλήματα των Γερμανών στην Ελλάδα και ότι η Γερμανία, που μας δασκαλεύει με την αρχή PACTA SUNT SERVANDA (Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται), είναι αυτή που οφείλει τα περισσότερα στην Ελλάδα.

2. Ζωή ή Μανώλης;

Με τα συνήθη υπο-κριτήρια συμπάθειας-αντιπάθειας, πολιτικών προτιμήσεων ή απωθημένων ή λόγω της γνωστής τάσεως, να έχουμε άποψη για όλα χωρίς γνώση των ιδιαίτερων παραμέτρων, που καθορίζουν ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως αυτό των γερμανικών υποχρεώσεων απέναντι στην Ελλάδα, χωριστήκαμε σε υποστηρικτές, άλλοι του Μανώλη Γλέζου και άλλοι της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο επεισόδιο, που συνέβη με την κατάθεση στεφάνου του Γερμανού πρεσβευτού στο Δίστομο, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι, οι οποίοι είδαν το θέμα ως προσβολή της Ελλάδας απέναντι στην «πολιτισμένη» Γερμανία και ως κίνδυνο προκλήσεως διπλωματικού επεισοδίου….αλά Πατσίφικο προφανώς!

Ζωή ή Μανώλης λοιπόν;

Τα κριτήρια κρίσεως του συγκεκριμένου θέματος ανήκουν αντικειμενικά σε δυο επίπεδα:

  • Την πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα για τα εγκλήματα των Ναζί και 
  • Την πολιτική της Ελλάδας για την διεκδίκηση του κατοχικού χρέους, των αποζημιώσεων των θυμάτων και των πολεμικών επανορθώσεων.

Το πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκονται τα ιστορικά δικαιώματα και οι ιστορικές υποχρεώσεις ανάμεσα στις δύο χώρες και όχι τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο.

Επομένως ο Γερμανός που ήθελε να καταθέσει το στεφάνι της πατρίδας του δεν ήταν ένας σύγχρονος «προσκυνητής» στον τόπο του μαρτυρίου των θυμάτων του Διστόμου, ούτε ένας «Ευρωπαίος», ο οποίος ήθελε να αποδείξει, ότι η πατρίδα του είναι μία πολιτισμένη χώρα, ότι με την κατάθεση του στεφάνου καταδικάζει δημοσίως τα εγκλήματα των Ναζί για λογαριασμό των σημερινών Γερμανών, οι οποίοι στο κάτω- κάτω δεν έχουν καμμία υποχρέωση απέναντι μας, αφού δεν είναι αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα…

Ο Γερμανός που κατέθεσε το στεφάνι με τα χρώματα της γερμανικής σημαίας πάνω στην ταινία του είναι ο πρεσβευτής, ο επίσημος εκπρόσωπος της Γερμανίας στην χώρα μας. Δεν μας ενδιαφέρει το όνομα του, δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα του, αφού αυτά δεν ενδιαφέρουν ούτε την ηγεσία της πατρίδας του. Η Γερμανική κυβέρνηση είναι αυτή, που τον διέταξε να μεταβεί στο Δίστομο και με ύφος μετανοούσης Μαγδαληνής να κατάθεση στεφάνι στην μνήμη των θυμάτων…

Δυστυχώς ο Μανώλης Γλέζος με μία επιπόλαιη μεγαλοψυχία θυσίασε αυτή την ευκαιρία και έδωσε την ικανοποίηση στους Γερμανούς, ότι οι Έλληνες είμαστε διηρημένοι και στο θέμα αυτό.

Κρίμα!

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Μανώλης Γλέζος και η ιστορία αντίστροφα!...

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


1. Η παθολογία του τρόπου που σκεπτόμαστε

Ο τρόπος, που σκέπτεται ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων είναι δυστυχώς μονοδιάστατος.

Ένα από τα λάθη που κάνουμε, είναι να βάζουμε στην θέση του ορθού και του λάθους τα πρόσωπα που συμπαθούμε ή αντιπαθούμε. Προτιμούμε να πάρουμε το μέρος του προσώπου, που συμπαθούμε περισσότερο και απορρίπτουμε ασυζητητί την άποψη ή την συμπεριφορά του προσώπου, που αντιπαθούμε ή που μας αφήνει αδιάφορους.

Δεν αναζητούμε τα κριτήρια εκείνα, που αντικειμενικά προσδιορίζουν το επίπεδο γνώσεων, οι οποίες απαιτούνται για μία ορθή κρίση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά απλουστεύουμε το θέμα, δηλ. το κατεβάζουμε και το εντάσσουμε στις δικές μας κατηγορίες κρίσεως, που είναι συνήθως κομματικές ή ευρύτερα ιδεολογικές ή απλώς και γενικώς συναισθηματικές.

Με τα συνήθη λοιπόν αυτά υπό-κριτήρια χωριστήκαμε σε υποστηρικτές, άλλοι του Μανώλη Γλέζου και άλλοι της Ζωής Κωνσταντοπούλου, στο επεισόδιο, που συνέβη με την κατάθεση στεφάνου του Γερμανού πρεσβευτού στο Δίστομο, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι, οι οποίοι είδαν το θέμα ως προσβολή της Ελλάδας απέναντι στην «πολιτισμένη» Γερμανία και ως κίνδυνο προκλήσεως διπλωματικού επεισοδίου….αλά Πατσίφικο προφανώς!

2. Ζωή    ή Μανώλης ;

Τα κριτήρια κρίσεως του συγκεκριμένου θέματος ανήκουν αντικειμενικά σε δύο επίπεδα :
  •  Την πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα για τα εγκλήματα των Ναζί και 
  •  Την πολιτική της Ελλάδας για την διεκδίκηση του κατοχικού χρέους, των αποζημιώσεων των θυμάτων και των πολεμικών επανορθώσεων.
Το πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκονται τα ιστορικά δικαιώματα και οι ιστορικές υποχρεώσεις ανάμεσα στις δύο χώρες και όχι τα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο.

Επομένως ο Γερμανός, που ήθελε να καταθέσει το στεφάνι της πατρίδας του, δεν ήταν ένας σύγχρονος «προσκυνητής» στον τόπο του μαρτυρίου των θυμάτων του Διστόμου, ούτε ένας «Ευρωπαίος», ο οποίος ήθελε να αποδείξει, ότι η πατρίδα του είναι μία πολιτισμένη χώρα, ότι με την κατάθεση του στεφάνου καταδικάζει δημοσίως τα εγκλήματα των Ναζί για λογαριασμό των σημερινών Γερμανών, οι οποίοι στο κάτω- κάτω δεν έχουν καμμία υποχρέωση απέναντι μας, αφού δεν είναι αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα…..

Ο Γερμανός, που κατέθεσε το στεφάνι με τα χρώματα της γερμανικής σημαίας πάνω στην ταινία του, είναι ο πρεσβευτής, ο επίσημος εκπρόσωπος της Γερμανίας στην χώρα μας. Δεν μας ενδιαφέρει το όνομα του, δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα του, μας ενδιαφέρει μόνο η πολιτική της χώρας του, η οποία επιεικώς μόνο ως υποκριτική μπορεί να χαρακτηρισθεί, αφού η Γερμανία περιορίζεται σε συμβολικές πράξεις μετανοίας και καταδίκης του Ναζισμού, αλλά παράλληλα αρνείται κάθε συζήτηση ακόμη και για την εξόφληση του αναγκαστικού κατοχικού δανείου της Ελλάδας προς την Ναζιστική Γερμανία, το οποίο αναγνώριζε ο ίδιος ο Χίτλερ! Τι να προσθέσουμε για την σημερινή ληστρική και ισοπεδωτική πολιτική της Γερμανίας για την διαχείριση του ελληνικού δημοσίου χρέους, που μόνο ως επιβολή μιάς νέας γερμανικής κατοχής μπορεί να χαρακτηρισθεί….

Στο Δίστομο χάθηκε η ευκαιρία να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο και να μάθει ολόκληρος ο πλανήτης, ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί, που χρωστάνε περισσότερα στην Ελλάδα και ότι στην πραγματικότητα έχουν αναβιώσει την ναζιστική πολιτική του Ζωτικού χώρου ( Lebensraum ) στην Ευρωζώνη!

Δεν με ενδιαφέρει η Κωνσταντοπούλου και ό,τι άλλο κάνει, αλλά θέτω το ερώτημα: πώς θα κρίναμε το γεγονός, αν ο Μανώλης Γλέζος ήταν αυτός, που θα εμπόδιζε τον Γερμανό πρεσβευτή να καταθέσει το στεφάνι; Δεν θα τον χειροκροτούσε όλη η Ελλάδα, ακόμη και η υπόλοιπη Ευρώπη; Φαντάζεσθε, τι θα άκουγε η Κωνσταντοπούλου, αν αντιδρούσε στην ενέργεια του Γλέζου και έπιανε από το χέρι τον πρέσβυ και τον συνόδευε προστατευτικά να καταθέσει το στεφάνι; Τι « πουλημένη » θα την έλεγαν, τι « προδότρια », τι « γερμανοτσολιαρού », κ.τ.λ.…..

Ο Μανώλης Γλέζος αυθόρμητα μεν αλλά χωρίς να αναλογισθεί το διακύβευμα της στιγμής, την μοναδικότητα της αξίας της, όχι μόνο αχρήστευσε αυτή την ευκαιρία, αλλά έδωσε επιπροσθέτως το δικαίωμα στους Γερμανούς να λένε, ότι οι Έλληνες είναι διηρημένοι, να επαίρονται οι θύτες για την ανωτερότητά των προθέσεών τους και ότι αυτή η ανωτερότητα τους αναγνωρίσθηκε από τον πλέον αρμόδιο, τον ηγέτη- σύμβολο της ελληνικής Εθνικής αντιστάσεως!.......

Κρίμα, Μανώλη Γλέζο, δεν άντεξες το βάρος της ιστορίας σου.

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Έχει μέλλον ο Ελληνισμός; Ποιό μπορεί να είναι το μέλλον του;

Του καθηγητή κοινωνιολογίας Δρα Ηλία Φιλιππίδη



ΟΜΙΛΙΑ ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ την Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017, ώρα 19,30


Το Ίδρυμα Δαμαλά, η Πειραϊκή Σχολή Ελληνολογίας σας προσκαλούν στο Πρόγραμμα Ομιλιών για τον Ελληνικό Πολιτισμό με ομιλητή τον καθηγητή κοινωνιολογίας, νομικο εισηγητή της θεωρίας της Ελληνολογίας Δρ. ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Οι ομιλίες θα γίνονται στο τέλος κάθε μήνα στην Κεντρική Αίθουσα του Ιδρύματος «Αντώνιος Σ. Δαμαλάς» 3ος όροφος. Η ακριβής ημερομηνία και ώρα θα γνωστοποιείται μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του κάθε μήνα.

Πρόγραμμα ομιλιών


Α. Ιανουάριος. Θέμα:

« Ελληνισμός και Χριστιανισμός. Σύγκρουση ή σύνθεση; »

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου, ώρα 19.00

Β. Φεβρουάριος. Θέμα:

« Υπάρχει συνέχεια με την αρχαιότητα; Τι σχέση έχουμε με τους αρχαίους Έλληνες; »

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2017, ώρα 19.00

Γ. Μάρτιος. Θέμα:

« Οι προϋποθέσεις του θαύματος του 1821. Διδάγματα για το σήμερα ».

Δευτέρα 20 Μαρτίου 2017, ώρα 19.00

Δ. Απρίλιος. Θέμα:

« Εθνική ταυτότητα, εθνομηδενιστές και κοσμοπολίτες ».

Δευτέρα 24 Απριλίου 2017, ώρα 19.30

Ε. Μάιος. Θέμα:

« Ο Έλλην άνθρωπος. Μία παγκόσμια πρόταση ζωής ».

Δευτέρα 15 Μαΐου 2017, ώρα 19.30

ΣΤ’. Ιούνιος. Θέμα:

« Έχει μέλλον ο Ελληνισμός; Ποιό μπορεί να είναι το μέλλον του; »

Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017, ώρα 19,30


Η . Ελληνολογία δεν είναι μόνο ελληνογνωσία αλλά καταλήγει σε συμπεράσματα για το σήμερα και προτάσεις για το μέλλον.

Με εκτίμηση, ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ Αλκιβιάδου 161, Πειραιεύς Τ.Κ. 18535

Τηλ. 210 4296091-92, 210 4178411, 210 4117536, κιν: 6932857427, φαξ :210 4296091

info@idrymadamala.gr idryma_damala@hotmail.com www.idrymadamala.gr



Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Λαός, αγανάκτηση και τρομοκρατία


1. Η τρομοκρατία ως υποκατάστατο θρησκείας

Κατά την άποψη μας και από κοινωνιολογικής πλευράς η τρομοκρατία συγκεντρώνει τρία βασικά θρησκευτικά στοιχεία:

  • μια απόλυτη και αιμοβόρα θεότητα,που είναι η βία
  • την μυστικότητα. Η κάθε τρομοκρατική ομάδα είναι μία μυστική αδελφότητα δια βίου και
  • την θυσία, όχι την αυτοθυσία αλλά την θυσία ενός προγραμμένου θύματος, το όποιο παίρνει την θέση του αποδιοπομπαίου τράγου.

Αυτή είναι η κοινή βάση κάθε τρομοκρατίας, τόσο της ισλαμικής όσο και της δικής μας, της υποτιθέμενης πολιτικής. Η πολιτική τρομοκρατία θέλει να μονοπωλεί την αντίσταση του λαού και στην πραγματικότητα περιφρονεί τον λαό. Κατ΄ ουσίαν όμως δεν την ενδιαφέρει το πολιτικό αποτέλεσμα αλλά σκοπεύει στην ικανοποίηση δυο περισσότερο ψυχολογικών αναγκών των «πιστών» της :

  • η εντύπωση και η δημοσιότητα, που προκαλεί μία πράξη τρομοκρατικής βίας, αποτελεί για τον κάθε τρομοκράτη την ανωτάτη έκφραση συλλογικής και ατομικής δυνάμεως και
  • η πίστη σε μια απόλυτη «αλήθεια» προσφέρει την ικανοποίηση της αυτοδικαιώσεως , της αυτο-ηρωποιήσεως και του αυτοθαυμασμού. Ο ίδιος ο «πιστός» δρα μυστικά, στο όνομα του λαού υποτίθεται, χωρίς όμως να αποβλέπει και στην ενεργοποίηση της, διότι τότε θα χάσει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο.

2. Η τρομοκρατία ως πολιτικό πρόβλημα

Το σύστημα κατ΄ ουσίαν χαίρεται που έχει ως αντίπαλο την τρομοκρατία και όχι τον ίδιο τον λαό. Η τρομοκρατία δεν μπορεί να ανατρέψει το σύστημα, μόνο ο Λαός μπορεί να το κάνει αυτό.

Όσοι πιστεύουμε, ότι η δημοκρατία είναι μία ανοικτή διαδικασία πολιτικής λειτουργίας του Λαού ως κοινωνίας και όχι ένα παγιωμένο σύστημα υποτιθεμένης αντιπροσωπευτικής εξουσίας , δεν δεχόμαστε να μας «αντιπροσωπεύει» ούτε ένα σύστημα κλειστής και εξηρτημένης εξουσίας ούτε μία κρυφή ομάδα ατόμων προβληματικής πολιτικής εγκεφαλικότητας και ελλιπούς ψυχολογικής ωριμότητας, χωρίς μάλιστα να μπορούμε να αποκλείσουμε ακόμη και το ενδεχόμενο της προβοκάτσιας και της διαβρώσεως του χώρου της τρομοκρατίας από πράκτορες μυστικών υπηρεσιών τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού.

Ας μην ξεχνάμε, ότι η περιβόητη «17 Νοέμβρη » δεν μπορούσε να ήταν η ιδέα και το έργο ενός μπόν βιβέρ, του Αλ. Γιωτόπουλου! Μια πολυπρόσωπη οργάνωση, που κρατήθηκε μυστική για 27 χρόνια και είχε πλήρη εσωτερική ενημέρωση από κρατικές υπηρεσίες , ακόμη και από την αστυνομία!!...

Ο ίδιος ο Γιωτόπουλος σε επιστολή του (7-11-16) αναφέρει ότι παραμένουν ασύλληπτα άλλα 8 μέλη της «επαναστατικής» οργάνωσης και ότι αυτά «δεν ανήκουν στην αριστερά»!......... Γιατί να συλληφθούν, μήπως ήταν όλοι τους ιδεολόγοι επαναστάτες; Μήπως, πολλοί από αυτούς ήταν κάτι.. άλλο;

Ο Δημ. Κουφοντίνας αμφισβητεί την επαναστατική ιδεολογία του ίδιου του Γιωτόπουλου!

Όσοι αγαπάμε τον Λαό μας και αγωνιούμε συνολικά για το μέλλον της πατρίδας μας και του πολιτισμού μας, αισθανόμαστε ότι ο αγώνας μας είναι διμέτωπος.

Από την μία πλευρά το σύστημα εξουσίας, όταν εκδηλωθεί μία πράξη τρομοκρατίας, μας καλεί να την καταδικάσουμε στο όνομα της δημοκρατίας και αναγκαζόμαστε να το κάνουμε, παρόλο που γνωρίζουμε την υποκρισία του και το ότι μεταχειρίζεται την δημοκρατία ως θεραπαινίδα του. Από την άλλη οι τρομοκράτες αλλά και οι αναρχικοί θέλουν να μονοπωλούν τον αγώνα κατά του συστήματος της πολιτικής και οικονομικής επικυριαρχίας και αυτό χωρίς τον λαό. Τελικά λειτουργούν ως όργανα του συστήματος , διότι εκτονώνουν την οργή του λαού ή την εμποδίζουν να εκδηλωθεί κατά δυο τρόπους:

  • ο απλός πολίτης εκτονώνεται και επιστρέφει στον καναπέ του, αφού προσθέσει το σχόλιο του στην πράξη τρομοκρατίας : «Καλά του κάνανε! Να αγιάσουν τα χέρια τους !», «Μακάρι να έβαζαν βόμβα και στον….!»
  • ο ρόλος των «Αναρχικών» στις πολιτικές ή απεργιακές συγκεντρώσεις είναι ύποπτος μέχρι εύγλωττος. Παρεισφρέουν μέσα στους διαδηλωτές και αρχίζουν τον γνωστό πόλεμο – παιγνίδι- θέατρο με την ρίψη βομβών μολότοφ. Τα ΜΑΤ , προετοιμασμένα για τον ρόλο τους, αρχίζουν να βομβαρδίζουν την συγκέντρωση με ομοβροντία δακρυγόνων και χειροβομβίδες λάμψης-κρότου. Είναι αδύνατον να σταθείς, ο κόσμος διαλύεται. Έζησα ο ίδιος αυτή την «παράσταση» στην τελευταία συγκέντρωση – πρόσκληση του Μίκη Θεοδωράκη στις 18-5-17 στην Πλατεία Συντάγματος.

Το συμπέρασμα είναι ότι εκκρεμεί η διαμόρφωση ενός σύγχρονου πολιτικού πολιτισμού στο επίπεδο του Λαού μας ως προϋπόθεση της θεσμικής λειτουργίας της Δημοκρατίας στο επίπεδο της εξουσίας.

Χρειαζόμαστε ένα Νέο Διαφωτισμό με ιδεολογία την ΠΑΤΡΙΔΑ, την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΠΡΟΟΔΟ, με πρότυπο την ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ χωρίς όμως αρχηγό και χωρίς μυστικότητα, για την ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ όχι μόνο της οικονομίας αλλά συνολικά του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα;


του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη

1. Τα δεδομένα

Το πρόβλημα της Ελλάδας μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ολική κατάρρευση, ολικό black out. Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας.

Η ολική κατάρρευση της Ελλάδας οφείλεται:

1.1. Στον γενικό χαρακτήρα της κρίσεως που περνάμε , διότι:

  • η κρίση είναι πολλαπλή, δημοσιονομική, οικονομική , θεσμική και πολιτική
  • δεν υπάρχει ορατή έξοδος
  • δεν γνωρίζουμε , εάν όλες οι συνέπειες θα είναι ανατρέψιμες
  • δεν γνωρίζουμε, εάν οι εσωτερικές μας αδυναμίες καταλήξουν και σε κάποιες εθνικές απώλειες Πάντως το θετικό στο σημείο αυτό είναι, ότι αυξάνει η ετοιμότητα αντιδράσεως στις προκλήσεις των Τούρκων και λόγω της εναρμονισμένης αποτρεπτικής πολιτικής, που ακολουθούν οι έλληνες υπουργοί Εξωτερικών και Εθνικής άμυνας.

Η είρωνεία της τραγωδίας μας είναι, ότι η απροκάλυπτη επιθετικότητα του Ερντογάν μας υποχρεώνει και μας δίνει επιχειρήματα να ανεξαρτητοποιήσουμε από την γενική πολιτική του ξεπουλήματος της πατρίδας μας δυο βασικούς στυλοβάτες της εθνικές μας υποστάσεως και ανεξαρτησίας, που είναι :

  • οι αμυντικοί μας μηχανισμοί για την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας μας και
  • το εθνικό φρόνημα αντιστάσεως στις τουρκικές πιέσεις. Αυτό το φρόνημα περνά και στην Κύπρο και ενισχύει τις εκεί πατριωτικές δυνάμεις.

Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες και όσοι αγαπούν την Ελλάδα , είναι ότι τα μέτωπα, στα οποία δίνουμε την μάχη της εξασφαλίσεως της εδαφικής μας ακεραιότητας είναι συνολικά τρία :

  • η τουρκική πίεση για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης
  • η εσκεμμένη αδιαφορία των «Δανειστών» και της ΕΕ για τα ειδικά προβλήματα άμυνας της Ελλάδος και τις αυξημένες ανάγκες της και
  • οι διεθνιστικές ιδεοληψίες κομματικών στελεχών και της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και των εθνομηδενιστών δεξιών και αριστερών διανοουμένων, οι οποίοι πιστεύουν στην ανάγκη καταργήσεως των συνόρων, τόσο και για τους μετανάστες όσο και για τους στρατούς.

Οι διεθνιστές αριστεροί επιτίθενται με πάθος κατά του τρίπτυχου:
ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ- ΣΥΝΟΡΑ-ΣΤΡΑΤΟΣ , χωρίς καθόλου διάκριση ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον ιμπεριαλισμό, την επιθετικότητα και την άμυνα, τα σύνορα-τείχη και τα σύνορα σεβασμού της υπάρξεως και της ιστορίας τον κάθε λαού. Ο σεβασμός των συνόρων είναι προϋπόθεση ειρήνης και όχι εμπόδιο για την συνεργασία των λαών.

1.2. Στην σύνδεση ( βραχυκύκλωμα) των αιτίων και των συνεπειών της κρίσεως που περνάμε, με τα μακροπρόθεσμα ελαττώματα του Έλληνα, τα βασικότερα των οποίων είναι ο ατομοκεντρισμός, καθώς και η έλλειψη συλλογικότητας και προγραμματισμού.

Για να αντιδράσει ο Έλληνας σε αυτή την κατάσταση, χρειάζεται να εντοπίσει μέσα του και να ενεργοποιήσει όλα τα θετικά του στοιχεία, τα οποία διαχρονικώς υπερτερούν και να διαμορφώσει ένα νέο ανθρωπολογικό υποκείμενο και πρότυπο , με το οποίο θα δώσει την μάχη για την συνολική επανεκκίνηση του Ελληνισμού.

2. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Χρειάζεται ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο-Όραμα δράσεως με πολλαπλά επίπεδα τόσο λόγω των επιμέρους παράλληλων στόχων όσο και λόγω της πιεστικής ανάγκης για παράλληλες ταχύτητες , διότι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο χρόνος.

Τα επίπεδα αυτά είναι :

  • γενική ενημέρωση και αφύπνιση και ενεργοποίηση του Λαού με μια οριζόντια δράση χωρίς τα κόμματα και χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες και με πρότυπο την Φιλική Εταιρεία.
  • δημιουργία νέων πολιτικών κομμάτων ή συσπείρωση υπαρχόντων με αρχές τον πατριωτισμό, την εθνική ανεξαρτησία, την δημοκρατία την κοινωνική δικαιοσύνη και την πρόοδο.
  • ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος
  • συσπείρωση και οργάνωση του παγκόσμιου Ελληνισμού σε ανεξάρτητη και αυτοδύναμη βάση με σκοπό την αναπαραγωγή και τον επαναπροσδιορισμό της ελληνικής ταυτότητας και
  • την παγκόσμια προβολή του ελληνικού πολιτισμού και του αξιακού του πλούτου ως πρόταση ζωής και ανθρωποκεντρικής οργανώσεως των Δυτικών κοινωνιών, τουλάχιστον.

Το συμπέρασμα είναι,ότι, αν θέλουμε η κρίση που περνάμε, να λειτουργήσει ως ελατήριο εκτινάξεως σύσσωμου του Ελληνισμού, θα πρέπει όλοι μας να συστρατευθούμε και ο καθένας μας να επιλέξει το επίπεδο, στο οποίο θα δραστηριοποιηθεί.

Είμαστε μικρός λαός, δεν περισσεύει κανείς.

Θα πετύχουμε , αρκεί να πιστέψουμε στις ατομικές και τις συλλογικές μας δυνάμεις. Από εμάς εξαρτάται.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »