Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Ανεγκέφαλη δημοκρατία

του Ηλία Φιλιππίδη.
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΕΣΠΩΝ

Ο Τσίπρας χωρίζει τους Έλληνες σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους.
Ο Πρωθυπουργός μας διερωτάται για μας και εμείς διερωτώμεθα για τον Πρωθυπουργό μας.

1. Η απουσία δημοκρατικότητας του Πρωθυπουργού μας

Σε ένα διάλειμμα της Συνόδου των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου στην Λευκωσία (29-30.1.19) ο πρωθυπουργός μας συζητεί με τον Γάλλο πρόεδρο Εμ. Μακρόν, τον Κύπριο πρόεδρο Ν. Αθανασιάδη και τον Μαλτέζο ΥΠΕΞ.
Η στιχομυθία που ακολούθησε:
Μακρόν προς Αλέξη: Ψηφίσθηκε η Συμφωνία ( των Πρεσπών).
Αλέξης: Ήταν δύσκολα. Υπήρξαν διαδηλώσεις στους δρόμους ακροδεξιών και λαϊκιστών κατά της Συμφωνίας.
Μακρόν: Πόσοι συμμετείχαν;
Αλέξης: Ε, ε, ε… στις τελευταίες διαδηλώσεις ήταν περίπου εβδομήντα χιλιάδες.
Μακρόν: ( Προφανώς δεν κατάλαβε τα αγγλικά του Αλέξη): Δεκαεπτά χιλιάδες;
Αλέξης: Όχι δεκαεπτά, εβδομήντα χιλιάδες (seven, zero). Πάντως δεν ήταν τόσο ογκώδεις.
Μακρόν: η πλειοψηφία ( του λαού) ήταν υπέρ;
Αλέξης: Ναι, νομίζω. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που μπορούν να σκέπτονται (χαμογελάει) και να ασκούν κριτική με το μυαλό τους. (Φέρνει το δάκτυλο στον κρόταφο του, για να δείξει που είναι ο εγκέφαλος)!
Μετά πλησιάζει τον Τσίπρα ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μουσκάτ.
Μουσκάτ: Χάι, φαινόταν (η Συμφωνία και η ψήφιση της) δύσκολο πράγμα από έξω.
Αλέξης: Ναι, που να φαντασθείς από μέσα. Για αυτό ήταν σημαντικό.
Μουσκάτ: Εξασφαλίσατε μία θέση στην ιστορία!

2. Το πολιτικό ψυχογράφημα του Τσίπρα
Προφανώς αποτελεί παράδοση του μεταπραττικού πολιτικού μας συστήματος να καλύπτει την υποτέλεια του με την υποτίμηση της νοημοσύνης και της ποιότητας του λαού μας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου στην πρώτη συμμετοχή του σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής, Δεκέμβριο 2009, δήλωσε ενώπιον όλων των Ευρωπαίων εταίρων, ότι «κυβερνά μία διεφθαρμένη χώρα»!
Ο «αριστερός» Αλέξης κυβερνά μία χώρα «ακροδεξιών» « λαϊκιστών» και « μη σκεπτομένων» Ελλήνων!
Πως εξηγείται αυτό το παράδοξο;
Η συνολική εικόνα του Τσίπρα μέχρι σήμερα μας επιτρέπει να ακτινογραφήσουμε:
  • α. τον τρόπο που λειτουργεί ο πολιτικός φλοιός του εγκεφάλου του και
  • β. τον τρόπο που επικοινωνεί ο εγκέφαλος του με την συνείδηση του.
Η ναρκισσιστική χαρά του Τσίπρα, όταν έγινε πρωθυπουργός μετριάστηκε από τρεις δυσάρεστες εκπλήξεις:
  • α. ότι ο πρωθυπουργός μιας ευρωπαϊκής χώρας πρέπει να γνωρίζει τουλάχιστον αγγλικά
  • β. ότι αυτά που δεν μάθαμε, τον καιρό που θα έπρεπε, θα έλθει η μέρα που θα μας εκδικηθούν. Έτσι ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, αγνοούσε, ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι το ίδιο νησί!
Σε αυτούς που ισχυρίζονται, ότι το παιδί είχε κλήση στις θετικές επιστήμες, γιαυτό και «εφοίτησε» στο Πολυτεχνείο, θυμίζουμε την άγνοια του, ότι η αλλαγή απόψεων δεν αποτελεί «στροφή 360 μοιρών», όταν αρκούν οι 180!
  • γ. η πολιτική δεν εξαντλείται με καταλήψεις, πορείες, έτοιμες συνταγές, συνθήματα και οργισμένους ψηφοφόρους αλλά απαιτεί και την ενεργοποίηση ενός παραγωγικού εγκεφάλου.
Η γλώσσα του σώματος του Αλέξη είναι αποκαλυπτική: με ένα χαμόγελο ικανοποιήσεως έδειξε στους ευρωπαίους συνομιλητές του, που βρίσκεται ο εγκέφαλος του. Άρα διαθέτει!
Φαίνεται, ότι ο Αλέξης για ένα διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα εναρμονίσεως της πολιτικής του «σκέψεως» με τα κάποια αριστερά γονίδια της συνειδήσεως του.
Η εναρμόνιση αυτή υποθέτουμε ότι ολοκληρώθηκε σε δυο φάσεις:
  • α. στην πρώτη, χωρίς μεγάλη δυσκολία, έπεισε το υπερτροφικό εγώ του, ότι η εξουσία είναι υπεράνω του καλού και του κακού, άρα υπεράνω της αριστεράς και της δεξιάς και
  • β. στην δεύτερη φάση έπεισε την συνείδηση του, ότι η αριστερά ως ιδεολογία και πολιτική πράξη έχει χαρακτήρα «ποιοτικό» και όχι ποσοτικό. Άρα δεν δέχεται να ενταχθεί στην σύγκριση πλειοψηφίας-μειοψηφίας. Γι’ αυτό άλλωστε ο εμφορούμενος από τον απολυταρχικό ιδεαλισμό του Χέγκελ, ο Κάρολος Μαρξ, μίλησε για «δικτατορία» του προλεταριάτου, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να μιλήσει για δημοκρατία του προλεταριάτου, αφού τότε το προλεταριάτο (εργάτες, αγρότες) αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία του λαού.
Άρα, αφού η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ έχει κηρύξει τον πόλεμο κατά του «λαϊκισμού, του εθνικισμού και του ρατσισμού», ο Αλέξης αποτελεί όχι μόνο τον ιδανικό ηγέτη για την Ελλάδα αλλά και ένα πρότυπο πολιτικό πρόσωπο δεύτερης γενεάς για το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό του μέλλοντος.

3. Το νέο πολίτευμα της Νεοταξίας
Ο Αλέξης αποτελεί ένα δοκιμασμένο εργαλείο για την παγίωση ενός μόνιμου συστήματος πανευρωπαϊκού μεταπραττισμού, τόσο απέναντι στην αμερικανική επικυριαρχία όσο και απέναντι στην ολιγαρχία της οικονομίας του χρήματος και μάλιστα στο όνομα της δημοκρατίας, με την κάλυψη ενός φασματικού κοινοβουλευτισμού, όπου οι «θεσμοί» θα ρυθμίζουν τα πάντα με ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση.
Η τάση αυτής της νέας πολιτικής ορθότητας είναι, να αποτελέσει την νέα μορφή δημοκρατίας με δυο βασικά χαρακτηριστικά:
  • α. την ταύτιση του αριστερού διεθνισμού με την παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και
  • β. την καθετοποίηση της αριστερής ιδεολογίας μέσα στο δυτικό γεωπολιτικό και οικονομικό σύστημα με κάποια «αρμοδιότητα» για τα εργασιακά.
Έτσι δίδεται έμφαση στα περιφερειακά θέματα και η αριστερά απαλλάσσεται της ευθύνης για τα γεωπολιτικά προβλήματα.
Η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ του αριστερού και του δεξιού διεθνισμού δημιουργεί τελικά μία συμμαχία κοινών στόχων, όπως είναι η αποδοχή των μεταναστευτικών ροών και των έμφυλων ταυτοτήτων καθώς και κοινών εχθρών, όπως είναι η ύπαρξη συνόρων, οι εθνικές ταυτότητες και όλες οι πολιτισμικές καταβολές του παρελθόντος, όπως είναι η θρησκεία, η ιστορία, η γλωσσική συνέχεια, η αρχαία γραμματεία, ακόμη και η λογοτεχνία του παρελθόντος.
Έτσι δημιουργείται ένας νέος τρόπος σκέψεως, μία «ενιαία» καθετοποιημένη σκέψη, η οποία δίνει έμφαση σε μία δεδομένη έννοια της ορθότητας αλλά όχι της ελευθερίας και της δημοκρατικής πολυφωνίας.
Από την στιγμή όμως που η δημοκρατία χωρίζεται από την έννοια της ελευθερίας και από θεσμός πολιτικής λειτουργίας γίνεται θεσμός σκέψεως, μπορούμε να μιλάμε πλέον για ένα νέο καθεστώς, και να του δώσουμε ένα νέο όνομα, που να του ταιριάζει καλύτερα.

Να μας ζήσει λοιπόν η Νεοταξία!
Ας παρακολουθήσουμε το γενεαλογικό δένδρο της ελληνικής Νεοταξίας.
Μετά την Χούντα ο Κων/νος Καραμανλής θέλησε να ιδρύσει μία «νέα δημοκρατία».
Γιαυτό και έδωσε στο νέο κόμμα του αυτή την ονομασία, ώστε η Ν.Δ. να αποτελεί εσαεί τον άξονα λειτουργίας της Γ΄ Ελληνικής (αβασίλευτης) Δημοκρατίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου θέλησε να διεμβολίσει το όραμα του Κ.Κ., γιαυτό πρότεινε στον ελληνικό λαό το δικό του όραμα της «Αλλαγής» και με την Δεξιά «στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Ο Ανδρέας επέβαλε δύο μεγάλες αλλαγές στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας:
  • α. μετέτρεψε την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία σε απροσχημάτιστη κομματοκρατία. Η κομματοκρατία δυστυχώς αναδείχθηκε σε κυρίαρχο στοιχείο της Μεταπολιτεύσεως και σε αφετηρία της σημερινής μας καταστροφής και
  • β. απέδειξε στον ξένο παράγοντα, ότι τα δεξιά κόμματα δεν είναι πλέον απαραίτητα. Μπορείς κάλλιστα να κάνεις δεξιά πολιτική με ένα «αριστερό» κόμμα.
Απλώς το «αριστερό» κόμμα της εξουσίας πρέπει κάπως να αποδεικνύει την αριστεροσύνη του. Έτσι άρχισε η αποδόμηση του ελληνικού πολιτισμού και η διάλυση της παιδείας.
Αν ο Ανδρέας ενέταξε το ΠΑΣΟΚ οικονομικά κυρίως στην διεθνή δεξιά γραμμή, ο Γιωργάκης, το θεριό του πράσινου σοσιαλισμού, παρέδωσε ολόκληρη την Ελλάδα, οικονομικά και πολιτικά στα αρπακτικά των διεθνών αγορών και του ξένου παράγοντα.
Ουσιαστικά η όποια μορφή Μεταπολιτεύσεως έληξε με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου το 2010.
Από τότε ζούμε σε μία κατάσταση de facto κατοχής.
Ο Αλέξης ανέβηκε στην εξουσία με την υπόσχεση, ότι θα μας απελευθέρωνε από αυτήν την Κατοχή. Αντ’ αυτού φιλοδόξησε να καθιερωθεί ως η μετεμψύχωση του Ανδρέα Παπανδρέου και προσπαθεί να εφαρμόσει τις δύο αρχές «παραλλαγής» του Ανδρέα, χωρίς να αναιρέσει ό,τι χειρότερο πρόσθεσε ο Γιωργάκης.
Επιπλέον προσπαθεί να επιβάλει την ενιαία σκέψη στην Ελλάδα καταργώντας την έννοια της δημοκρατικής ελευθερίας και χωρίζοντας τους Έλληνες σε σκεπτόμενους και μη σκεπτόμενους.

4. Επίλογος
Δεν γνωρίζουμε, εάν το διεθνές κατεστημένο θα πετύχει να πείσει τα μέλη της Νορβηγικής επιτροπής απονομής του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, να το δώσει στον Αλέξη και τον Ζόραν.
Όμως από τώρα μπορούμε να αναγνωρίσουμε στον Αλέξη μία επιτυχία διεθνούς σημασίας. Τον θεωρούμε ως θεμελιωτή του νέου πολιτεύματος της Νεοταξίας στην Ελλάδα και ως βασικό στέλεχος της σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα μπει και αυτός στην ακολουθία των μεγάλων πρωτοπόρων, όπως ο πρώην μαοϊστής Χαβιέ Σολάνα, που αναδείχθηκε σε Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ και σε γεράκι των βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας καθώς και οι γνωστές θεραπαινίδες του ευρωατλαντισμού και του διεθνούς τραπεζικού συστήματος και πρώην αριστεριστές, όπως ο πρώην πρόεδρος των Γερμανών Πρασίνων Γιόσκα Φίσερ και ο αναδειχθείς ως ηγέτης του Μάη του 68 Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.
Η μόνη παρηγοριά ημών των άμοιρων Ελλήνων είναι, ότι στο μέλλον θα αυξηθεί πολύ ο αριθμός των «μη σκεπτομένων ανθρώπων» σε όλη την Ευρώπη. Άρα δεν θα είμαστε μόνοι. Ο Αλέξης έχοντας ίσως και ένα Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στην φαρέτρα του ονειρεύεται, ότι θα κατακεραυνώνει από κάποιο ευρωπαϊκό πόστο ή ως Γεν. Γραμματέας κάποιας Βαλκανικής ενώσεως όλους τους «μη σκεπτόμενους» του νέου βιλαετίου του.
Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 9/2/19
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. Καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

ΣΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΞΑΝΑΕΓΙΝΕ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ


   του Ηλία Φιλιππίδη                                               
ΠΡΕΣΠΕΣ

Οι παραλογισμοί της Συμφωνίας των Πρεσπών και τα προβλήματα που δημιουργούν

1. Εισαγωγή στην ουσία της Συμφωνίας

Πρόκειται για μία νομική συμφωνία μεταξύ δυο χωρών, η οποία επιδιώκει να λύσει οριστικά ένα πρόβλημα δεκαετιών.
Όμως παραμένει ανοικτό το ερώτημα, εάν αυτή η συμφωνία μπορεί να καλύψει όλο το εύρος του προβλήματος, που δεν είναι μόνο νομικό αλλά και γεωπολιτικό και ιστορικό.
Ευθύς εξ αρχής φαίνεται ότι η Συμφωνία τέθηκε πάνω σε δυο λανθασμένες βάσεις:
  • α. ότι μία νομική συμφωνία μπορεί να καλύψει όλες τις πλευρές του προβλήματος και
  • β. ότι η βάση του προβλήματος είναι το ονοματολογικό.
Πράγματι, είναι το τελικό όνομα της FYROM η βάση του προβλήματος, εφόσον δέχεσαι, ότι το όνομα είναι η επιτομή του Σκοπιανού αλυτρωτισμού. Οπότε αποφασίζεις με πλήρη γνώση των συνεπειών, εάν θέλεις να δώσεις το όνομα «Μακεδονία» ή όχι.
Αν όμως θέλεις να διαπραγματευθείς όλες τις πτυχές του προβλήματος, τότε το όνομα είναι η κατακλείδα του προβλήματος και όχι η αφετηρία.
Με αυτή την έννοια πρέπει να αναζητήσουμε την ουσία του προβλήματος, που βρίσκεται στο αλυτρωτικό υπόστρωμα του προβλήματος και όχι στην νομική διατύπωση της Συμφωνίας.

2. Είναι διμερές θέμα;

Όλο το οικοδόμημα της Συμφωνίας έχει κτισθεί πάνω στην άμμο , δηλ. πάνω σε εσφαλμένες λογικές παραδοχές.
Το πρώτο λογικό λάθος είναι η αντίληψη των Κοτζιά-Τσίπρα, ότι το Σκοπιανό είναι ένα διμερές πρόβλημα μεταξύ δυο γειτονικών χωρών, της Ελλάδας και της FYROM, το οποίο μπορεί να λυθεί με καλή διάθεση και με αμοιβαίες υποχωρήσεις, εφόσον και οι δύο πλευρές:
  • α. θέλουν να συμβάλλουν στην σταθερότητα της περιοχής και στην ειρήνη
  • β. θέλουν να στρέψουν την προσοχή τους προς το μέλλον και να αφήσουν πίσω τους το παρελθόν και
  • γ.υπό τις δυο παραπάνω προϋποθέσεις, να αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες που τους ανοίγονται, για την οικονομική τους συνεργασία και ανάπτυξη.
Το πρόβλημα είναι, ότι οι τρεις αυτές προϋποθέσεις παραμένουν προϋποθέσεις και δεν μπορούν να αποκτήσουν δεσμευτικό χαρακτήρα, ακόμη και αν καταχωρηθούν με κεφαλαία γράμματα στο κείμενο μιας νομικής συμφωνίας.
Εξ αιτίας του μη δεσμευτικού χαρακτήρα αυτών των προϋποθέσεων και με την αίσθηση αυτής της αδυναμίας διαμορφώθηκαν στους κυβερνητικούς κύκλους δυο «σχολές»:
  • α. η ρεαλιστική τάση δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να προβάλει ως πλεονέκτημα, ακόμη και ως εγγύηση για την τήρηση των όρων της Συμφωνίας, το ενδιαφέρον, ακόμη και την πίεση, του «Συμμαχικού» παράγοντα (ΗΠΑ και Γερμανίας).
  • β. η κυβερνητική προπαγάνδα, προς μεγάλην μας έκπληξη, ανέδειξε και μία «επαναστατική- εθνικό -απελευθερωτική» πλευρά. Η κυβερνητική « Πασσιονάρα» Σία Αναγνωστοπούλου ερμήνευσε την Συμφωνία ως προάγγελο της διαθέσεως των βαλκανικών χωρών να πάρουν στα χέρια τους την μοίρα τους και να απαλλαγούν από την κηδεμονία των Μεγάλων δυνάμεων!!!!!!!
3. Οι προϋποθέσεις τηρήσεως της Συμφωνίας

Ακόμη και προτού μελετήσουμε το νομικό περιεχόμενο της Συμφωνίας, μπορούμε να ελέγξουμε την φερεγγυότητα της με βάση τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
  • α. ο συσχετισμός δυνάμεως μεταξύ των δυο μερών
  • β. η καλή διάθεση και η πολιτική σταθερότητα των δυο μερών και
  • γ. οι προθέσεις του Ξένου παράγοντα.
Η υπεροχή της Ελλάδας είναι αναμφισβήτητη.
Όμως ούτε η στρατιωτική ούτε η οικονομική δύναμη της Ελλάδας μπορούν να αποτελέσουν εγγύηση για την τήρηση της Συμφωνίας, διότι αφής υπογραφεί η Συμφωνία και η FYROM ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, η Ελλάδα δεν μπορεί να ασκήσει καμμία επιθετική πολιτική κατά της FYROM και για οποιοδήποτε λόγο.
Εάν προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα, η Ελλάδα θα πρέπει να προσφύγει στα αρμόδια όργανα του ΝΑΤΟ, της ΕΕ ή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ποια πιθανότητα όμως έχει η Ελλάδα να εισακουσθεί, όταν είναι βέβαιο:
  • α. ότι το πρόβλημα με τα Σκόπια είναι πρωτίστως γεωπολιτικό και έχει να κάνει με την στρατιωτική «αξιοποίηση» του χώρου της FYROM ως δωρεάν παρεχομένης στρατιωτικής βάσεως με αντάλλαγμα την μεροληπτική υποστήριξη των Σκοπίων …. erga omnes!
Καθώς και με την ανάσχεση της ρωσικής διεισδύσεως στα Βαλκάνια.
Ο «Συμμαχικός» παράγοντας δεν θα λειτουργεί ως εγγυητής της Συμφωνίας, το κείμενο της οποίας συντάχθηκε για χειρός του εκπροσώπου του, Μάθιου Νίμιτς, αλλά ως χειριστής των εξελίξεων στις δύο χώρες με κριτήριο τα συμφέροντα του ιδίου.
  • β. ότι η γειτονική χώρα, για να μην πούμε και η δική μας, εισέρχεται και εξ αιτίας του Μακεδονικού σε μία περίοδο διαρκούς αστάθειας. Για να μπορείς να διατηρείς διάλογο με μία χώρα, πρέπει να υπάρχει πολιτική συνέχεια και σταθερότητα.
Τα μόνα αναπτυξιακά σχέδια, τα οποία θα πραγματοποιούνται στις δυο χώρες ανεξαρτήτως της εσωτερικής τους σταθερότητας, θα είναι αυτά που θα εξυπηρετούν τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ και της Γερμανίας, ακόμη και εις βάρος των συμφερόντων των δυο χωρών και των λαών τους.
Ακόμη και οι σχέσεις FYROM- Τουρκίας δεν θα εξαρτώνται από τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας αλλά ΗΠΑ-Τουρκίας.

4. Κείμενο διπλής αναγνώσεως

Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής μπορεί να αντιληφθεί, ότι το κείμενο της Συμφωνίας επιτρέπει δυο παράλληλες και αντίθετες ερμηνείες.
Αυτή η «αδυναμία» της Συμφωνίας οφείλεται στην σκοπιμότητα του Ξένου παράγοντα, ο οποίος συνέταξε το κείμενο. Πρόθεση του δεν είναι να λύσει το ελληνοσκοπιανό πρόβλημα, όπως ποτέ δεν είχε την διάθεση να λύσει τις ελληνο-τουρκικές διαφορές, διότι τότε θα ενίσχυε την αυτονομία των δυο χωρών και θα περιόριζε τις δικές του επικυριαρχικές δυνατότητες.

Κύριος σκοπός της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι η είσοδος της FYROM στους Ευρώ- ατλαντικούς οργανισμούς. Επομένως αυτό που έχει αξία στην Συμφωνία και θα έχει διάρκεια είναι οι υπογραφές και όχι το κείμενο.
Περιορίζομαι σε δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα της διγλωσσίας του κειμένου:
  • α. Άρθρο 1,3(β). «Η ιθαγένεια του Δευτέρου Μέρους θα είναι Μακεδονική / πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας .
Η κάθετος αναμεσά στους δυο όρους πως ερμηνεύεται, ως σύνολο ή ως διάζευξη ;
Εξάλλου στο ίδιο άρθρο διευκρινίζεται, ότι η υποχρέωση αυτή αφορά μόνον τα ταξιδιωτικά έγγραφα, άρα ισχύει μόνο προς τα έξω και όχι εντός της χώρας. Αρα δεν ισχύει erga omnes, αφού δεν δεσμεύει την πολιτική, την διπλωματία, τα ΜΜΕ, την εκπαίδευση , την οικονομία, την κοινωνία.
  • β. Άρθρο 7,1 . «Τα Μέρη αναγνωρίζουν, ότι η εκατέρωθεν αντίληψη τους, ως προς τους όρους «Μακεδονία» και « Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά.
Είναι δυνατόν δύο λαοί να χρησιμοποιούν τον ίδιο όρο και ο καθένας να τον εννοεί διαφορετικά και μάλιστα σε αντίθεση προς τον άλλον;

5. Επίλογος

Με δεδομένο, ότι δεν υπάρχει μία βαλκανική ηγεμονική δύναμη, μπορούμε να καταλήξουμε σε δύο συμπεράσματα:
  • α. ότι όλες οι χώρες των Βαλκανίων εισερχόμαστε σε μία περίοδο γενικής αστάθειας λόγω του εντεινόμενου ανταγωνισμού των Μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή.
  • β. ότι σε βάθος χρόνου, ίσως και σε 10 χρόνια, αυτό που αναμένει την FYROM είναι η διάλυση, με βασικό σκεπτικό την δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας.
Για το υπόλοιπο κομμάτι θα δημιουργηθεί μία διεθνής επιτροπή, υπό τον διάδοχο του Νίμιτς, η οποία θα εκπονήσει ένα σχέδιο για την «Επανένωση της Μακεδονίας» με βάση την αρχή της πολιτικής ισότητας των δυο «κοινοτήτων», όπως προέβλεπε το Σχέδιό Ανάν για την Κύπρο.
Ούτως ή άλλως θα έχει προηγηθεί μία «σύγκλιση» των πληθυσμών, όχι βάσει της Συμφωνίας αλλά στην βάση των γενικών αρχών των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων περί ατομικού προσδιορισμού και αυτονόμου οργανώσεως συλλογικοτήτων.
Το τραγικό μας λάθος είναι, ότι συνδέσαμε το μέλλον της Ελλάδας με το μέλλον του θνησιγενούς κράτους των Σκοπίων.

Μπορεί η Ελλάδα να είναι σκάφος ακτοπλοΐας και τα Σκόπια ένα αλιευτικό άλλα στη διεθνή πολιτική η γεωπολιτική βαρύτητα του κράτους αποτελεί έναν αυτοτελή παράγοντα, πόσο μάλλον όταν αυτή καθορίζεται από τον διεθνή παράγοντα.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 2/2/19
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΣΤΗΣΕ ΠΑΓΙΔΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ !


Επιτρέπεται οι διοργανωτές του Συλλαλητηρίου για την Μακεδονία να είναι τόσο ερασιτέχνες;
Του Ηλία Φιλιππίδη

Παρατήρηση 1η. Στις ειδήσεις της ΕΡΤ την Τετάρτη 16/1/19 προβλήθηκε η συνέντευξη της Οργανωτικής επιτροπής. Πιστέψαμε, ότι η Κυβέρνηση είχε αλλάξει στάση και ότι ήθελε να αφήσει την οργή του λαού για την απαράδεκτη Συμφωνία των Πρεσπών, να εκτονωθεί με το Συλλαλητήριο και η ίδια να αποδείξει, ότι είναι «δημοκρατική και δέχεται την διαφωνία», όπως δήλωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας.

Η τηλεοπτική εικόνα της Συνεντεύξεως έδειχνε τον πρόεδρο της Παμμακεδονικής Συνομοσπονδίας Ιωαν. Αθανασιάδη, να διαβάζει το κείμενο της αποφάσεως, χωρίς να αναφέρεται καθόλου το όνομα του. Αντιθέτως ο σχολιαστής της ΕΡΤ ανέφερε ως διοργανωτές τους παρακείμενους πολιτικούς: Δημήτρη Καμμένο, Στάθη Παναγούλη και Γιώργο Πατούλη.

Συμπεράσματα : Ναι μεν έχουμε «δημοκρατία» αλλά η κυβέρνηση ήθελε να δημιουργήσει εκ των προτέρων την πλαστή εντύπωση, ότι το Συλλαλητήριο διοργανώνεται από πολιτικούς, για τις δικές τους προσωπικές σκοπιμότητες.

Όμως κύριοι της Οργανωτικής Επιτροπής, δεν βάζουμε στο πάνελ της πρωτοβουλίας πολιτικά πρόσωπα και μάλιστα, όταν θέλουμε να προβάλλουμε, ότι η κινητοποίηση είναι παλλαϊκή και δεν έχει καμμία σχέση με πολιτικά πρόσωπα. Τα βάζουμε κάτω στο ακροατήριο, πρώτη σειρά βεβαίως και τους δίνουμε την δυνατότητα να κάνουν παρεμβάσεις, ακόμη και από το βήμα αλλά όχι δίπλα μας!

Παρατήρηση 2η. Όσοι είμαστε στην πλατεία του Αγνώστου Στρατιώτη, είχαμε την βεβαιότητα, ότι το Συλλαλητήριο θα διεξαγόταν απολύτως ομαλά. Όλοι οι διαδηλωτές ήταν ειρηνικοί πολίτες. Το βλέπαμε γύρω μας από τα ποτάμια των Ελλήνων , με τις σημαίες στο χέρι ή και στην πλάτη, να ανηφορίζουν προς την πλατεία Συντάγματος. Επίσης είχαμε την πεποίθηση, ότι η Κυβέρνηση θα άφηνε την οργή του λαού να εκτονωθεί. Δεν είχαμε προσέξει την προειδοποίηση του Τσίπρα ή μάλλον την «πρόβλεψη» του, να μην αφήσουμε το Συλλαλητήριο να καπελωθεί από ακροδεξιά στοιχεία, όπως τα δυο προηγούμενα !

Τελικά ο Τσίπρας «δικαιώθηκε». Όπως αναφέρει η κυβερνητική ανακοίνωση, στο Συλλαλητήριο « Η Χρυσή Αυγή και ακροδεξιά στοιχεία έδωσαν τον τόνο»!

Ηθικόν δίδαγμα εκ μέρους της Κυβερνήσεως για τις δημοκρατικές δυνάμεις : Δεν μπορεί να γίνει λαϊκή κινητοποίηση για εθνικά θέματα χωρίς το κουκούλωμα της Ακροδεξιάς. Το πρόταγμα είναι η δημοκρατία. Τα εθνικά θέματα πρέπει να μένουν στα όρια της πολιτικής εμβέλειας και ευθύνης των «δημοκρατικών» κομμάτων, διαφορετικά περιέρχονται στον έλεγχο της ακροδεξιάς και υπονομεύεται η δημοκρατία!....

Το συμπέρασμα λοιπόν για την Κυβέρνηση είναι, ότι και τα τρία μεγάλα Συλλαλητήρια για την Μακεδονία περιήλθαν υπό τον έλεγχο της Ακροδεξιάς. Είναι μακρυά η υπόνοια, ότι τα υποκινεί κιόλας;

Τα επεισόδια ήταν απολύτως σκηνοθετημένα με εκτελεστές είτε από δεξιά είτε από αριστερά. Εξάλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η Κυβέρνηση επέτρεψε την παράλληλη διεξαγωγή αντισυγκεντρώσεως των αντιεξουσιαστών στα Προπύλαια! Αυτοί, που «προκαλούσαν» την αστυνομία, ήταν κάπου 10 στα σκαλιά της Βουλής με άλλους 10 κάτω αριστερά προς την πλευρά των δέντρων και άντε να ήταν άλλοι 20 στην Βασιλίσσης Σοφίας.

Τα ΜΑΤ άδειασαν όλη την αποθήκη με τα ληγμένα χημικά τους. Δεν σεβάστηκαν ούτε ηλικιωμένους, ούτε τα μικρά παιδιά. Πρώτη φορά, που είδα τόσες οικογένειες σε διαδήλωση. Ακόμη και νεαρές μητέρες με τα νήπια στο καροτσάκι. Είδα και διθέσια καροτσάκια!

Κάθε τόσο ο παρουσιαστής της εκδηλώσεως έκανε έκκληση προς την αστυνομία, να σταματήσει την ρίψη των χημικών, διότι προκλήθηκαν λιποθυμίες καθώς και να ανοίξει διάδρομο ο κόσμος στην Ερμού, για να μπορούν να φεύγουν, όσοι υποφέρουν.

«Αυτό που συμβαίνει, είναι πόλεμος!» φώναζε ο παρουσιαστής.

Ερώτηση προς τους διοργανωτές: δεν ήξεραν, από τα Συλλαλητήρια του Μίκη , ότι η «μάχη» δίνεται κάθε φορά μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου; Σίγουρα θα υπήρχε περιφρούρηση γύρω από την εξέδρα των ομιλητών. Όλοι όμως, τα διαχρονικά θύματα, γνωρίζουμε, ότι το «μαλακό υπογάστριο» των λαϊκών διαδηλώσεων τα τελευταία 10 χρόνια είναι ο χώρος μπροστά στο Μνημείο. Εκεί, δεν μπορούν να στηθούν 50 ακόμη και 100 περιφρουρητές και να μην αφήνουν να περνούν οι ταραξίες, όποιοι και αν είναι ;

Παρατήρηση 3η. Όλο το βράδυ της Κυριακής και όλη την Δευτέρα η κυβέρνηση μας βομβάρδιζε με την προπαγάνδα της, ότι η Χρυσή Αυγή κυριάρχησε στο Συλλαλητήριο και η Ν.Δ. να ανταπαντά, ότι υπήρχε μία εκτεταμένη και αδικαιολόγητη χρήση χημικών.

Τελικά η αντίδραση για την Συμφωνία των Πρεσπών έγινε κλωτσοσκούφι των δύο πόλων του νέου δικομματικού συστήματος.

Που είναι η Οργανωτική Επιτροπή να περισώσει την αξιοπρέπεια και την αυτονομία του ελληνικού λαού; Καμμία ανακοίνωση εκ μέρους της! Εάν έγινε και τα κανάλια δεν την μετέδωσαν, δεν θα έπρεπε να βρουν άλλους τρόπους;

Τελικά η ανακοίνωση-καταγγελία της Επιτροπής για τον βομβαρδισμό με τα χημικά και τα οργανωμένα επεισόδια αναρτήθηκε το βράδυ της Δευτέρας στο F/b. Όμως τα κανάλια ακόμη την παρασιωπούν.

Πάντως το σημείο, που η ειδησεογραφία έβγαλε γέλιο, ήταν η δήλωση της Μ. Σπυράκη, εκπροσώπου Τύπου της Ν.Δ., η οποία, αφού καυτηρίασε την υπερβολική χρήση χημικών, συμπλήρωσε, ότι η αστυνομία έκανε χρήση, επειδή το πλήθος δεν διαλυόταν ησύχως! Φρασεολογία άλλων εποχών, προειδοποίηση για το μέλλον; Με ένα σμπάρο δύο τριγώνια: η Σπυράκη αποσιώπησε το γεγονός, ότι τα χημικά έπεφταν σε όλη την διάρκεια του Συλλαλητηρίου. Ίσως η αστυνομία να περίμενε, ο κόσμος, οι περισσότεροι χωρίς προηγούμενη εμπειρία, να διαλυόταν αμέσως. Κάτι τέτοιο θα ελάφρυνε προφανώς και την Ν.Δ., από τις προσεχείς ευθύνες της…

Συμπεράσματα :

Στο προηγούμενο συλλαλητήριο της Αθήνας η κυβερνητική αριστερά είχε το θράσος, να κατηγορήσει τον Μίκη Θεοδωράκη, ότι ταυτίσθηκε με τους φασίστες!
Τι έχει να πει αυτή την φορά για την συμμετοχή της Αφροδίτης Μάνου, η οποία μέχρι χθες ψήφιζε Σύριζα;

Πάντως η Οργανωτική Επιτροπή του νέου Μακεδονικού αγώνα πρέπει, να οργανωθεί πιο σοβαρά και αποτελεσματικά και σε μακροπρόθεσμη βάση και προγραμματισμό. Είναι αλήθεια, ότι η Επιτροπή έδωσε προτεραιότητα στην προσέλευση του κόσμου αλλά υστερεί στις δημόσιες σχέσεις, εσωτερική συνοχή και στην περιφρούρηση.

Βέβαια υπάρχουν κάποιες εντάσεις και ανταγωνισμοί μέσα στους χώρους της ηγεσίας του νέου Μακεδονικού Αγώνα.
Είναι επόμενο, για ένα λαό που από την εποχή των κινητοποιήσεων κατά της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο ξεσυνήθισε, να δρα συλλογικά.

Το άλλο πρόβλημα είναι η σύμπτωση του Μακεδονικού θέματος με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Σύμπτωση ή σύμπτωμα;
Μπορεί η Μακεδονία να σωθεί ανεξάρτητα από την σωτηρία της Ελλάδας;
Πάντως η οργάνωση των λαϊκών κινητοποιήσεων πρέπει, να γίνεται από μια επιτροπή χωρίς καθόλου πολιτικές φιλοδοξίες.
Ας κάνουν δύο ξεχωριστές επιτροπές αλλά να συνεργάζονται.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπ. Καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει θεμελιώσει την θεωρία της Ελληνολογίας <filippidis103@yahoo.gr>
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Ο δρόμος των αστεριών…

του Ηλία Φιλιππίδη*


Τι είναι η αριστερά;

Η Αριστερά ως ιδεολογία και ιστορική πράξη είναι ένα ασαφές πράγμα, αν θέλεις να το προσδιορίσεις ως έννοια και ταυτόχρονα μία πιο συγκεκριμένη εμπειρία με πολύ συγκεκριμένες αποφάσεις και συνέπειες, αν θέλεις να το βιώσεις ως πράξη.

Εννοιολογικά μπορούμε να της δώσουμε διάφορους ορισμούς.

Ο πλέον βαθύς ορισμός είναι ο υπαρξιακός. Αριστερός είναι αυτός, που μπορεί να βγει έξω από τον ιδεολογικό του εαυτό και να μπορεί να την αναζητεί παντού. Τότε θα εκπλαγεί διαπιστώνοντας, ότι μπορεί να την βρει ταυτόχρονα σε περισσότερα μέρη.

Η Αριστερά είναι βασικά μία ποιοτική, αέρινη έννοια, που μπορεί να παίρνει διάφορα σχήματα σε κάθε εποχή. Είναι μία ελεύθερη έννοια, που δεν εγκλωβίζεται μέσα στο κλουβί της δικής μας θεωρήσεως, δεν ζυγίζεται μόνο με τα δικά μας μέτρα. Αφού δεν φυλακίζεται και δεν μπαίνει στον καταψύκτη της δογματοποιήσεως, δεν μπορεί να ταυτισθεί με καμιά πραγματικότητα, δεν μονοπωλείται.

Ζούμε σε μια εποχή που αισθανόμαστε, ότι κλείνει τον κύκλο της. Δεν ξέρουμε τι θα προκύψει. Όμως μία ανάγκη μας ωθεί να ξαναρχίσουμε από την αρχή, να πάμε στις πηγές του ανθρώπινου πολιτισμού, ειδικά σ’ αυτή την πηγή, από την οποία προέρχεται ο προβληματισμός, για το τι είναι ο άνθρωπος και αυτός είναι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ο μόνος ανθρωποκεντρικός πολιτισμός, τον οποίο έχει γεννήσει η ανθρωπότητα.

Ας ρωτήσουμε λοιπόν τους πρώτους αριστερούς, τους φυσιολόγους φιλοσόφους της Ιωνίας, να μας πουν τι είναι Aριστερά. Είναι αυτοί, οι οποίοι, χωρίς να πάρουν άδεια από κανένα, θέλησαν να εξερευνήσουν την αθέατη πλευρά του κόσμου και ανακάλυψαν ότι αποτελείται από στοιχεία. Τους έδωσαν «ορατές» ονομασίες: γη, αέρας, νερό, φωτιά.

Για την Aριστερά θα μας έλεγαν, ότι μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές. Άλλοτε είναι φωτιά που καίει, άλλοτε όμως είναι νερό που επιμένει, που δεν ξέρει τι θα πει χρόνος. Έτσι μπορεί και διαβρώνει τη γη της πραγματικότητας, μπορεί να σμιλεύει ακόμη και τους πιο σκληρούς βράχους.

Και ο αέρας μπορεί να σμιλεύει βράχους. Ο αέρας έχει ένα επιπλέον πλεονέκτημα: μπορεί και πνέει, όπου θέλει. Δεν δεσμεύεται από κανένα άλλο στοιχείο, είναι ελεύθερος, δεν εργαλειοποιείται, όπως η φωτιά, δεν ελέγχεται.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ο μεγαλύτερος επαναστάτης όλων των εποχών, ο Ιησούς Χριστός, έδωσε στον Θεό μία ελληνική ονομασία, τον είπε «πνεύμα» (Ιωαν. 4,24). Διευκρίνισε, ότι «πνεύμα όπου θέλει πνεί» (Ιωαν.3,8) και ταύτισε τον Θεό με το «αγαθόν». Έτσι δέσμευσε τον Γιαχβέ, διότι έβαλε την έννοια του καλού πάνω από την δύναμη της θελήσεώς του.

Με βάση λοιπόν την ελληνική και τη χριστιανική παράδοση η Αριστερά, εάν θέλει να είναι μία απολύτως ανθρωποκεντρική έννοια, πρέπει πρώτα απ΄ όλα να είναι πνευματοποιός και αγαθοποιός. Οι έννοιες του καλού και της πνευματικής ελευθερίας αποτελούν τους πυλώνες της ελευθερίας του ανθρώπου. Αριστερά χωρίς ελευθερία, πνεύμα και στράτευση για το καλό, καταλήγει στη βαρβαρότητα. Πνεύμα είναι η διάθεση, να διακρίνουμε και να ενσωματώνουμε στη ζωή μας και στην κοινωνία μας, ό,τι το καλύτερο έχει να αναδείξει η κάθε εποχή. Η Αριστερά είναι ο φρουρός και ο διάκονος και όχι ο αφέντης του ανθρώπου.

Τα πέντε αστέρια


Από κοινωνιολογικής απόψεως η Αριστερά είναι μία διαχρονική έννοια και όποιος την περιορίζει σε ορισμένη εποχή και σε ορισμένες συνθήκες είναι τουλάχιστον ανιστόρητος. Η Αριστερά μπήκε στον ανθρώπινο πολιτισμό μέσα από την έννοια της προόδου.

Η Αριστερά δεν είναι όρος, είναι το ίδιο το πνεύμα της προόδου. Γεννήθηκε στις απαρχές της ελληνικής ιστορίας, μαζί με την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία.

Η Αριστερά στηρίζεται σε δύο θεμελιώδεις αρχές της αρχαίας Ελλάδας:

α. Ο ανθρώπινος πολιτισμός πρέπει να είναι ανθρωποκεντρικός και ότι

β. ο άνθρωπος, η φύση και η ανθρώπινη κοινωνία απαρτίζονται από διακριτά στοιχεία με δική τους ταυτότητα, τα οποία όμως λειτουργούν ως ένα σύνθετο σύνολο. Έτσι η δημοκρατία λειτουργεί όχι ως ενιαίο αλλά ως σύνθετο σύνολο, που αποτελείται από διακριτά άτομα με αυτόνομη βούληση.

Η ενότητα και η αρμονία της φύσεως επιτυγχάνονται με συνεργικούς φυσικούς νόμους. Στην ανθρώπινη κοινωνία η ενότητα και η καταξίωση της υπάρξεως του ανθρώπου επιτυγχάνεται με τις μεγάλες διαχρονικές αξίες του ελληνικού πολιτισμού, που είναι: η Ελευθερία, η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, η Γνώση και η Πρόοδος. Αυτές οι αξίες διαμόρφωσαν ολόκληρο τον Δυτικό πολιτισμό.

Η εποχή μας απαιτεί περιεχόμενο. Οι ετικέτες έχουν απαξιωθεί. Ας κάνουμε μία νέα αρχή.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) την Παρασκευή 4/01/2019

*Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας. filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Για έναν νέο διαφωτισμό

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ο άνθρωπος, αυτός ο πασίγνωστος άγνωστος – Για μία ελληνική ανθρωπολογία

Το έλλειμμα αυτογνωσίας ως πολιτικό πρόβλημα


Ο άνθρωπος είναι ένας πολύπλοκος κόσμος και κατά ένα ποσοστό είναι ένας άγνωστος, δυσερμήνευτος κόσμος. Επιστήμη, φιλοσοφία, θρησκεία προσπαθούν, συναγωνίζονται και ανταγωνίζονται να ερμηνεύσουν τον άνθρωπο.

Η φιλοσοφία και η θρησκεία, κατ’ επέκτασιν και η λογοτεχνία, έχουν την άνεση να προσφέρουν ερμηνείες και προτάσεις για το τι είναι ο άνθρωπος, πώς λειτουργεί, τι θέλει και τι πρέπει να θέλει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον άνθρωπο έχει η επιστήμη. Ο βαθμός δυσκολίας προσεγγίσεως του προβλήματος που λέγεται άνθρωπος, διαφέρει από επιστήμη σε επιστήμη. Ως προσέγγιση εννοούμε την συνολική εικόνα του ανθρώπου.

Η βιολογία είναι η επιστήμη που έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αρμοδιότητας να μας πει, τι είναι ο άνθρωπος. Όμως η βιολογική υπόσταση του ανθρώπου αποτελεί βασικά τον περίβολο της υπάρξεώς του και δεν οδηγεί στον πυρήνα της. Το μεγαλύτερο πρόβλημα έχουν η ψυχολογία, η ανθρωπολογία και η κοινωνιολογία, οι οποίες έχουν την υποχρέωση να διεισδύουν στον εσωτερικό χώρο της υπάρξεως του ανθρώπου, προκειμένου να τον συνδέσουν με τον εξωτερικό χώρο του περιβάλλοντός του.

Το κεντρικό ερώτημα, το οποίο δεσπόζει στην σχέση εσωτερικού και εξωτερικού χώρου του ανθρώπου, αφορά τους παράγοντες, οι οποίοι διαμορφώνουν την θέληση του.

Η ανθρωπολογία συγκεντρώνει τα βασικά ερωτήματα περί της υπάρξεως του ανθρώπου, που είναι:

  • α. Είναι ο άνθρωπος ένα ενιαίο ον, μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του;
  • β. Πού βρίσκεται ο πυρήνας της υπάρξεως του ανθρώπου;

Ο άνθρωπος είναι ένας λαβύρινθος. Οι περισσότεροι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή χωρίς να έχουν γνωρίσει τον εαυτό τους. Άλλοι καταφεύγουν στους ψυχολόγους, βλέποντας την ζωή μόνο ως χρησιμοθηρικό πρόβλημα ή ως ατομικό γρίφο.

Δεν είναι μακριά το συμπέρασμα ότι η επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα και πολύ περισσότερο η πολιτική δραστηριότητα, για πολλούς ανθρώπους δεν έχει ως κύριο κίνητρο τη δημιουργικότητα (πέρα από την ανάγκη της επιβιώσεως) ή την προσφορά προς το σύνολο, αλλά την υποκατάσταση του χρέους της αυτογνωσίας από μία άπληστη και εκβιαστική επιβολή αναγνωρίσεώς τους πάνω στο κοινωνικό τους περιβάλλον.

Δεν εννοούν την αναγνώριση ως επικοινωνία αλλά ως απόσταση υπεροχής και αυτο-επιβεβαιώσεως. Ένας βασικός λόγος για τον οποίο το πολιτικό μας σκηνικό εκτυλίσσεται τόσο πρωτόγονα επιθετικά και ανεύθυνα, είναι το έλλειμα προσωπικής καλλιέργειας και παιδείας των πολιτικών μας.

Φυσικά ένα κράτος που λειτουργεί ως προτεκτοράτο υπό την κηδεμονία του ξένου παράγοντα και με ένα εξαρτημένο και μεταπρατικό πολιτικό σύστημα, δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ποιότητα της παιδείας του λαού ούτε για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Προτιμούν ένα λαό χαϊβάνι!

Σε αναζήτηση της ουσίας του ανθρώπου


Από κοινωνικής και πολιτικής πλευράς, δεν έχει νόημα η διάκριση του ανθρώπου σε εσωτερικό και εξωτερικό χώρο. Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος λειτουργεί ως ένα ενιαίον ον. Πάντως ο ίδιος θέλει να βγαίνει η κοινωνική του ταυτότητα προς τα έξω ως ενιαίο σύνολο. Θέλει να βιώνει την ενότητά του ως βασική προϋπόθεση της ατομικής και της συλλογικής του ευτυχίας. Γι’ αυτό, στο πλαίσιο διαμορφώσεως μιας ελληνικής ανθρωπολογίας, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι «κλειδί» ερμηνείας του ανθρώπινου φαινομένου είναι η χωροθέτηση ενός Κεντρικού άξονα υπάρξεως (Κ.Α.Υ.), ο οποίος διαπερνά όλα τα λειτουργικά επίπεδα του ανθρώπου.

Ο Κ.Α.Υ. διαθέτει ένα σημείο αφετηρίας και ένα άκρο καταλήξεως.

Το σημείο αφετηρίας, δεν μπορεί να εντοπισθεί, εάν ανήκει στον εσωτερικό ή τον εξωτερικό χώρο της υπάρξεως του ανθρώπου, διότι έχει έναν σύνθετο χαρακτήρα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον «σκοτεινό θάλαμο» της ανθρώπινης υπάρξεως. Είναι το σημείο όπου διαμορφώνεται η συνολική βούληση του ανθρώπου.

Ο Πλάτων ήταν ο πρώτος ο οποίος θέλησε να ρίξει άπλετο φως σε αυτόν τον σκοτεινό θάλαμο, ήδη γνωστό με το γενικό όνομα «Ψυχή». Την πήρε από το χέρι και την ανέβασε στο πιο ψηλό σημείο που μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, στην κορυφή της υπάρξεως, από όπου ο άνθρωπος μπορεί να κατοπτεύσει τόσο τον ίδιο του τον εαυτό, όσο και τον ορίζοντα του κόσμου που τον περιβάλλει. Είναι «η σκοπιά του λόγου», από όπου ο άνθρωπος μπορεί να δει τα «άξια θέας» (Πολιτεία, 445c).

Η κορυφή αυτή είναι το σημείον όπου συναντώνται οι τρείς διαστάσεις της υπάρξεως του ανθρώπου:

  • α. Η αντίληψη και η γνώση της πραγματικότητας,
  • β. η κατόπτευση του εαυτού μας, η αυτογνωσία και
  • γ. η έγκριση της συνειδήσεως περί του πρακτέου.

Η ψυχή, αυτό το άγνωστο «όργανο» του ανθρώπου, λειτουργεί ως συλλογικό σύστημα, ως συμβούλιο κρίσεως. Γι’ αυτό και σύμφωνα με τον ορισμό του Πλάτωνα μπορούμε να της δώσουμε το όνομα «επισκοπικό κέντρο του ανθρώπου».

Η επισκοπικότητα των ανθρωπίνων πράξεων συνδυάζει: την πληρότητα της διαδικασίας λήψεως των αποφάσεων, την ορθότητά της σύμφωνα με τις αρχές της συνειδήσεως και την αποτελεσματικότητα, σύμφωνα με τη σχέση τους με την πραγματικότητα. Το συμπέρασμα είναι ότι η επισκοπικότητα αποτελεί μία κατηγορία ανώτερη από τη λογική του ανθρώπου.

Η ουσία του ανθρώπου έχει βασικά ποιοτικό χαρακτήρα και δεν εξαντλείται με τον ορθολογισμό, ο οποίος τείνει προς μία μηχανιστική αντίληψη του ανθρώπου, της οποίας έχουν πέσει θύματα τόσο ο οικονομικός φιλελευθερισμός, όσο και ο μαρξισμός. Μπορεί να αποτιμηθεί λογικά μία πράξη αλληλεγγύης ή ηρωισμού και αυτοθυσίας;

Η ύπαρξη του ανθρώπου ανθρωπολογικώς νοείται πρωτίστως ως ποιοτική καταξίωση ζωής και όχι απλώς ως μία εξελιγμένη βιολογική υπόσταση. Ο άνθρωπος «γίνεται». Η γέννησή του είναι απλώς η πρώτη αλλά προκριματική και όχι ουσιαστική προϋπόθεση της υπάρξεώς του. Είναι χαρακτηριστικός ο ορισμός του Μενάνδρου: «Ως χαρίεν άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή» και ο έμμεσος παραστατικός ορισμός του Διογένη, με το φανάρι στην αγορά μέρα μεσημέρι, που απαντούσε στους έκπληκτους Αθηναίους: «Άνθρωπον ζητώ!».

Ο ποιοτικός χαρακτήρας της ανθρώπινης υπάρξεως δεν αποτελεί μόνο θεμελιακή θέση της ελληνικής ανθρωπολογίας αλλά εννοιολογικό συμπέρασμα της επιστημονικής σκέψεως λόγω της ταυτίσεως αντικειμένου και υποκειμένου. Ο άνθρωπος θα παραμένει πάντα ένα κατ’ εξοχήν ποιοτικό ζήτημα, για όσο διάστημα θα υπάρχει ανθρωπότητα, διότι απλούστατα είναι φυσιολογικώς αδύνατο να αποκτήσει ο άνθρωπος μία πλήρη και αντικειμενική εικόνα του εαυτού του. Ο άνθρωπος ως υποκείμενο-παρατηρητής δεν μπορεί να βγει έξω από τον εαυτό του και να τον δει ως αντικείμενο.

Γι’ αυτό, όσο και αν εξελιχθεί η επιστήμη, ακόμη και αν ο άνθρωπος κατορθώσει να εξερευνήσει ολόκληρο το σύμπαν, ακόμη και αν λύσει το μυστήριο της ζωής, αυτό το μικρό σύμπαν, που είναι η ύπαρξή του, θα εξακολουθεί να παραμένει σε μεγάλο ποσοστό ένας σκοτεινός θάλαμος.

Χρειαζόμαστε έναν νέο διαφωτισμό


Όσο πιο πίσω πάμε στον χρόνο εξελίξεως του ανθρώπινου πολιτισμού, διαπιστώνουμε ότι η γνώση ήταν πάντα σύμμαχος του ανθρώπου. Όσο αύξανε η γνώση, αύξανε και η δύναμη του ανθρώπου. Όμως φθάσαμε σε ένα σημείο καμπής.

Στον 20ο αιώνα, με τους δύο παγκοσμίους πολέμους και τις δύο ατομικές βόμβες στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο ανθρώπινος πολιτισμός απέκτησε φυγόκεντρο χαρακτήρα και έχει ξεφύγει από το πεδίο βαρύτητας της ανθρώπινης υπάρξεως. Με την προωθητική δύναμη της τεχνολογίας, η επιστήμη έχει αυτονομηθεί από τον έλεγχο του ανθρώπου και τον παρασέρνει στο άπειρο των δυνατοτήτων της. Ο πολιτισμός έχει χάσει τον ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα. Ο άνθρωπος αισθάνεται αιχμάλωτος του πολιτισμού του.

Στο τέλος του 20ου αιώνα εμφανίσθηκε μία δεύτερη αρνητική εξέλιξη στη σχέση του ανθρώπου με τον πολιτισμό του: Η 3η βιομηχανική επανάσταση, η ηλεκτρονική-ψηφιακή τεχνολογία, συμμάχησε κατά του ανθρώπου με την οικονομία και ιδιαίτερα με την χρηματική οικονομία. Έτσι σχηματίσθηκε ένα νέο οικονομικό σύμπαν, η άυλη οικονομία του αόρατου κερδοσκοπικού χρήματος. Η οικονομία των επενδυτικών προϊόντων διογκώνεται συνεχώς και μέσα σε 40 χρόνια έχει απορροφήσει άνω του 90% του τζίρου της παγκόσμιας οικονομίας.

Η τάση είναι η πλήρης καθετοποίηση όλων των μορφών της οικονομίας στο αποκλειστικό όνομα των «αγορών» χωρίς πολιτικό και κοινωνικό έλεγχο. Η τυχόν παγιοποίηση της οικονομικής καθετοποιήσεως θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στον σχηματισμό μιας παγκόσμιας δικτατορίας, η οποία θα διαθέτει θεσμική νομιμοποίηση μέσω του ελέγχου των τραπεζών, του χρήματος, των ΜΜΕ και των εγγράφων ταυτότητας.

Πόσοι Έλληνες μπορούν να ερμηνεύσουν την εποχή, την οποία διανύουμε; Πόσοι βλέπουν τα «σημεία των καιρών»; Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν και συμφωνούν πάνω στα αίτια της σημερινής μας παρακμής; Είναι δυνατόν να ανατραπεί αυτό το καθεστώς της υποτέλειας και του ξεπουλήματος χωρίς ένα συνειδητοποιημένο κα ιδεολογικά ενωμένο λαό;

Άρα η διαφώτιση του λαού μας, αποτελεί το πρόκριμα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής αποκαταστάσεως της δημοκρατίας στον τόπο που τη γέννησε. Γενικά όλη η Ευρώπη χρειάζεται έναν νέο επικαιροποιημένο και ανθρωποκεντρικό διαφωτισμό. Γιατί αυτή η προσπάθεια να μην ξεκινήσει από την Ελλάδα; Το πρώτο βήμα είναι η συγκρότηση μιας ομάδας πρωτοβουλίας.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 15/12/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη
 

Μεταξύ ελληνικής παρακμής και αναγεννήσεως

1. Ο Σκοπός και τα παρατράγουδα

Πριν τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο τα κρητικά πολιτιστικά σωματεία εκτός Κρήτης ήταν ελάχιστα. Μετά τον Πόλεμο και μέχρι την δεκαετία του 1980 σχεδόν σε κάθε δήμο της Αττικής αλλά και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας είχαν ιδρυθεί σύλλογοι Κρητών. Αυτή η εξάπλωση οφείλεται σε δύο λόγους: την έκρηξη της εσωτερικής μεταναστεύσεως στα μεταπολεμικά χρόνια και στην δεκαετία του 80 με την «εργαλειοποίηση» των Κρητών στον ανταγωνισμό των πολιτικών κομμάτων για την πολυπόθητη εξουσία.

Ο πολιτιστικός σκοπός των Κρητικών σωματείων είναι βασικά ο ακόλουθος:

  • α. η αναπαραγωγή του τοπικού πολιτισμού της Κρήτης στον κόσμο των ετεροδημοτών και των αποδήμων
  • β. η διατήρηση της κοινωνικής επαφής μεταξύ των συντοπιτών και η κοινωνική αλληλεγγύη
  • γ. η διατήρηση των πολιτιστικών και κοινωνικών δεσμών με τον ιδιαίτερο τόπο καταγωγής.

Σήμερα λόγω της οικονομικής κρίσεως, όσα σωματεία πλήρωναν νοίκι για τα γραφεία τους, αντιμετώπισαν πρόβλημα, οπότε είτε φιλοξενούνται σε άλλα σωματεία με ιδιόκτητο χώρο είτε συγχωνεύονται είτε διαλύονται.

Επίσης ορισμένα σωματεία αντιμετωπίζουν πρόβλημα ανανεώσεως στελεχών. Πάντως είναι άγνωστο, αν η πρώτη αιτία των δυσκολιών συνέχειας είναι η οικονομική κρίση ή η κομματικοποίηση του σωματείου ή η παγίωση καθεστωτικών καταστάσεων. Γνωρίζω σωματείο, που ο πρόεδρος παραμένει στον θρόνο του πάνω από 35 χρόνια! Όλο λέει, ότι έχει κουρασθεί και θα παραιτηθεί αλλά φροντίζει να εγγράφει ως μέλη, μόνο όσους τον υποστηρίζουν. Σε ένα άλλο σωματείο εκλέγονται 21 μέλη από το πλειοψηφίσαν ψηφοδέλτιο και ούτε ένα από τα μειοψηφίσαντα!!

Επίσης συνηθίζεται παραμονές εκλογών να καλούνται να ψηφίσουν και μέλη άλλων κρητικών σωματείων. Εννοείται, ότι αυτά τα «νέα μέλη» μετά τις εκλογές εξαφανίζονται.

Αυτές οι πρακτικές υποβιβάζουν τον πολιτισμό και το Κρητικό όνομα.

2. Να καλύψουμε το έλλειμμα αναφορικού πολιτισμού

Από κοινωνιολογικής πλευράς χωρίζω τον πολιτισμό μας σε δύο επίπεδα:

  • α. το επίπεδο της διαχρονίας, που αφορά τις μορφές του πολιτισμού μας, οι οποίες έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν και
  • β. το επίπεδο της επιχρονίας, που αφορά τις μορφές του πολιτισμού, που προκύπτουν από τις ανάγκες του σήμερα αλλά και του αύριο του Ελληνισμού.

Διαθέτουμε ένα πολύ πλούσιο διαχρονικό πολιτισμό και οι μορφές του είναι:

  • β.α. ο λόγιος πολιτισμός, με τα ανυπέρβλητα έργα των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων και των Πατέρων της Εκκλησίας.
  • β.β. ο παραδοσιακός λαϊκός μας πολιτισμός, που περιλαμβάνει τα δημοτικά, τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα τραγούδια καθώς και τις παραδόσεις, τους χορούς και τα τραγούδια όλων των τοπικών μας πολιτισμών.
  • β.γ. ο νεότερος πνευματικός μας πολιτισμός, που εκκινεί με τον Κορνάρο και τον Χορτάτση, κορυφώνεται με τον Σολωμό, τον Παλαμά, τον Καβάφη, τον Καζαντζάκη και καταλήγει στον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σεφέρη και τον Ελύτη.

Η τραγωδία μας έγκειται στις ελλείψεις που έχουμε στις μορφές του επιχρονικού πολιτισμού.

Αυτές είναι τρεις:

  • α. ο κοινωνικός ή καθημερινός πολιτισμός
  • β. ο πολιτικός πολιτισμός
  • γ. ο αναφορικός πολιτισμός

Στις απογοητευτικές ελλείψεις του επιχρονικού πολιτισμού μας οφείλεται η σημερινή παρακμή μας και η παταγώδης αποτυχία μας, να αξιοποιήσουμε τις ιδιαίτερα ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες στα χρόνια της Μεταπολιτεύσεως και να οικοδομήσουμε ένα σύγχρονο κράτος , σύγχρονο πολιτικό σύστημα και μία σύγχρονη βιώσιμη οικονομία.

Ως κοινωνιολόγος αλλά και προσωπικά δίνω ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξη ενός αναφορικού πολιτισμού, γι αυτό και καθιερώνω για πρώτη φορά αυτόν τον όρο από τις φιλόξενες σελίδες των «ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ».

Ως αναφορικό πολιτισμό εννοώ την ύπαρξη ενός συνειδητού και συλλογικού συστήματος αξιών.

Πέσαμε στον γκρεμό των Μνημονίων, αφού προηγουμένως είχε καταρρεύσει το σύστημα των παραδοσιακών αξιών μας, το όποιο στηριζόταν στο τρίπτυχο: Θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια. Η κυρίαρχη ιδεολογία της Μεταπολιτεύσεως εφήρμοσε την καταστροφική συνταγή: πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι,

Δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση, ακόμη και αν βγούμε στις αγορές, ακόμη και αν η Ελλάδα πλημμυρίσει στο πετρέλαιο και ντουμανιάσει στο φυσικό αέριο, εάν δεν αλλάξει η νοοτροπία των Ελλήνων.

Ο διακόπτης θα γυρίσει, μόνο όταν οι Έλληνες θα μάθουμε να βάζουμε το γενικό καλό πάνω από το ατομικό μας συμφέρον.

Όσοι λένε, ότι αυτό δεν γίνεται, απλώς ομολογούν, ότι οι ίδιοι δεν έχουν διάθεση να αλλάξουν.

3. Η σημασία των πολιτιστικών σωματείων.

Χρειαζόμαστε μία ποιοτική επανάσταση, μία επανάσταση των συνειδήσεων, όπως έλεγε ο μακαριστός μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης.

Χρειάζεται ένας νέος διαφωτισμός, μία νέα Φιλική Εταιρεία του πνεύματος. Αυτό δεν μπορεί να γίνει από το πολιτικό μας σύστημα, όχι μόνο διότι έχει χάσει την αξιοπιστία του αλλά μάλλον διότι δεν θέλει να ξυπνήσει το χαϊβάνι ο λαός.

Χρειαζόμαστε ένα νέο Ξεκίνημα εκ των ΚΑΤΩ, από τον ίδιο τον λαό. Από αυτή την ανάγκη προκύπτει η τεράστια ευθύνη αλλά και η δυνατότητα που έχει το Εθνικοτοπικό κίνημα σε όλη την Ελλάδα, δηλ. τα σωματεία καταγωγής.

Τρεις είναι οι στόχοι, που το Κρητικό πολιτιστικό κίνημα μπορεί να πάρει πρωτοβουλία για την ανάπλαση του πολιτισμού μας και της νοοτροπίας του Έλληνα:

  • α. η ιδεολογική και όχι μόνο πολιτιστική αναπαραγωγή της εθνικής μας ταυτότητας χωρίς κομματικές επιρροές. Ο πατριωτισμός να γίνει κοινός τόπος όλων των Ελλήνων ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων. Γίνεται πολλή συζήτηση για χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Θα πρότεινα κάτι πολύ πιο σοβαρό και επείγον: ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
  • β. η συμβολή στην αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση και
  • γ. η συμβολή στην διαμόρφωση ενός σύγχρονου συστήματος αξιών μέσα από ένα ευρύ κοινωνικό διάλογο με θεμέλιο τις παραδοσιακές αξίες του Διαχρονικού μας πολιτισμού και την αναβίωση της παραδόσεως του ελληνικού κοινοτισμού. Αυτός θα είναι ο νέος αναφορικός μας πολιτισμός.

Ο σύγχρονος Έλληνας πρέπει να αποτελέσει ένα ποιοτικό πρότυπο διεθνούς ακτινοβολίας. Μόνο ο ανθρώπινος παράγοντας μπορεί να αποδείξει, ότι ένας πολιτισμός είναι ζωντανός και έχει περιεχόμενο. Δεν φτάνουν τα μνημεία μας και τα συγγράμματα των βιβλιοθηκών. Χρειαζόμαστε Έλληνες με ενσωματωμένη μέσα τους την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, την ΠΡΕΠΕΙΑ, τον ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ και την ΕΥΘΥΝΗ.

Μόνο έτσι θα εξασφαλίσουμε το μέλλον της πατρίδας μας και του Ελληνισμού, διαφορετικά μας περιμένει η διάλυση του κράτους μας και η εξαφάνιση του Ελληνισμού έπειτα από 5000 χρόνια ένδοξης πορείας.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στην μηνιαία Κρητική εφημερίδα" ΚΡΗΤΙΚΆ ΝΈΑ ", φυλ. Νοέμβριος 2018
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

Ομιλίες καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη στο Σέλινο


Ο καθηγητής Δρ. κοινωνιολογίας και νομικός Ηλίας Φιλιππίδης, σελινιώτης λόγω της συζύγου του, της παλαιοχωρίτισσας οικονομολόγου Ρούλας Ζουριδάκη, ήλθε πάλι στον τόπο μας, να προσφέρει τις γνώσεις του με το πάθος που τον χαρακτηρίζει για τον Ελληνισμό, τον πολιτισμό μας και το μέλλον μας.

Πιστεύει, ότι οι Τοπικές κοινωνίες, όσο μικρές και αν είναι, αποτελούν το κλειδί του ελληνικού μέλλοντος, όπως άλλωστε αποδεικνύει και η μακραίωνα παράδοση του ελληνικού κοινοτισμού, ο οποίος αποτελεί την ραχοκοκκαλιά της ιστορικής μας υπάρξεως.

Μόνο στο πλαίσιο των Τοπικών κοινωνιών μπορεί να εκπληρωθεί το χρέος της αναπαραγωγής της εθνικής συνειδήσεως και της ενισχύσεως της εθνικής μας ομοψυχίας καθώς και της αντιμετωπίσεως του κρισίμου προβλήματος της δημογραφικής μας καταρρεύσεως.

Όλη αυτή η προσπάθειά του δεν έχει καμία σχέση με πολιτικά κόμματα, τωρινά ή μελλοντικά, ούτε με πολιτικές φιλοδοξίες. Βασική του θέση είναι, ότι ο πατριωτισμός και η αναφορά στον Διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό πρέπει να αποκομματικοποιηθούν και να εθνικοποιηθούν.

Λόγω της ανάγκης να επισκευασθεί η αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου, η ομιλία στην Παλαιόχωρα αναβάλλεται. Όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού, διότι έτσι δίνεται η ευκαιρία επισκέψεως σε μικρότερες κοινότητες.

Αυτή την φορά θα γίνουν δύο ομιλίες:


1. Στην Σκλαβοπούλα, την Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου και ώρα 4 μμ., στην αίθουσα του Δημοτικού Σχολείου, με θέμα:

«Οι ΑΞΙΕΣ, ως παράδοση και ως συνείδηση, είναι το θεμέλιο, πάνω στο οποίο οι κοινωνίες κτίζουν το μέλλον τους». Θα ακολουθήσει συζήτηση. Διοργανωτής: ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σκλαβοπούλας « Η Βιέννα ».

2. Στην Κουντούρα, την Κυριακή 4 Νοεμβρίου και ώρα 7:15 μμ., στο Ενοριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Κουντούρας, με θέμα:

« Η σημασία των Τοπικών κοινωνιών για το μέλλον του Ελληνισμού». Θα ακολουθήσει συζήτηση. Διοργανωτής: Ο Σύλλογος Κυριών και Δεσποινίδων Κουντούρας.

Το συμπέρασμα του μηνύματος, που θέλει να δώσει ο καθηγητής Φιλιππίδης, είναι πρώτον, ότι η κρίση που περνάμε, έχει τα στοιχεία της παρακμής, διότι είχε προηγηθεί η κατάρρευση του συστήματος των αξιών μας και δεύτερον, ότι ο Κρητικός πολιτισμός, που είναι ένας δυναμικός πολιτισμός, έχει την δυνατότητα να συμβάλλει στην αποκατάσταση αυτών των αξιών.

Δελτίο τύπου της πολιτιστικής και ανεξάρτητης πρωτοβουλίας «Κρητική Ματιά».

Συντονιστική Επιτροπή:


Νίκος Αποστολάκης, Γιώργος Τζανάκης και Κατερίνα Τζανάκη.

Επικοινωνία: <filippidis103@yahoo.gr>

Διαβάστε Περισσότερα »