Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Ο Μίκης μας ενώνει, η εξουσία μας χωρίζει

Του Ηλία Φιλιππίδη

ΜΙΚΗΣ

Ποιος χρεώνεται τελικά την Χρυσή Αυγή;


Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Τζανακόπουλος αναφερόμενος στην εναρκτήρια προσφώνηση της ομιλίας του Μίκη Θεοδωράκη στο Σύνταγμα, δήλωσε στο κρατικό κανάλι με ύφος καρδιναλίου του… Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του Βατικανού: «Εγώ ούτε γι’ αστείο δεν θα έλεγα “αδέλφια μου, φασίστες”». Η δημοσιογράφος (της ΕΡΤ!) προσπαθεί να τον διορθώσει: «Μα το είπε σαρκαστικά…» Ο «καρδινάλιος», με ακόμη πιο αυστηρό ύφος, επαναλαμβάνει: «Ούτε γι’ αστείο!» Προφανώς ο Μίκης είχε υποπέσει σε κάποιο θανάσιμο αμάρτημα και ο πέλεκυς της δεοντολογίας έπρεπε να πέσει αμείλικτα!

Όμως η αμείλικτη λογική μας αναλύει τον τρόπο, με τον οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί όχι μόνο να παραποιήσει την αριθμητική δυναμική του συλλαλητηρίου αλλά και το πνεύμα της ομιλίας του Μίκη.

Έτσι ο κ. Τζανακόπουλος θέλει να μας πείσει ότι:

α) Η προσφώνηση του Μίκη δεν αφορά την κυβερνητική προπαγάνδα, ότι τόσο η διοργάνωση όσο και η αυθόρμητη προσέλευση του κόσμου στα συλλαλητήρια εκφράζει τον χώρο του φασισμού!

β) Κατά τον κ. Τζανακόπουλο πάντα, η προσφώνηση του Μίκη: «Καλοί μου Έλληνες, αδέλφια μου, φασίστες, ρατσιστές» αποτελεί απλώς μία ανεπίτρεπτη προσπάθεια του Μίκη Θεοδωράκη, να κρύψει την στροφή του προς τον φασισμό κάτω από τον μανδύα της αστειότητος.

Ενώ ο Μίκης μας προτρέπει για ενότητα, η Αριστερά της κωλοτούμπας μας προτρέπει να αποφεύγουμε κάθε συγκέντρωση, στην οποία συμμετέχουν Χρυσαυγίτες. Στις εκλογές όμως η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, διότι αφαιρεί ψήφους από την Νέα Δημοκρατία

Ο κ. Τζανακόπουλος επίσης «ερμήνευσε», ότι η αναφορά του Μίκη στην «πιο επικίνδυνη και ύπουλη μορφή του φασισμού, που είναι η αριστερόστροφη» δεν αφορά την κυβέρνηση αλλά τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη!

Η κυβέρνηση έχει πανικοβληθεί, διότι δεν περίμενε:

α) Ούτε την διοργάνωση των συλλαλητηρίων, αφού είχε πεισθεί για την απάθεια του λαού και μάλιστα την περιέφερε ως πολιτικό της κεφάλαιο στα διεθνή κέντρα εξουσίας.

β) Ούτε την αυθόρμητη κοσμοσυρροή και μάλιστα για ένα θέμα, που δεν αφορούσε την τσέπη του μέσου Έλληνα. Ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ με την στεγνή και αγράμματη ιδεολογία του οικονομισμού, πίστευε, ότι θα μπορούσε να εορτάσει μία συμφωνία συμβιβασμού για το όνομα των Σκοπίων ως διεθνή επιτυχία της χώρας, παράλληλα με την «έξοδο» από το καθεστώς της επικυριαρχίας των Μνημονίων. Πίστευαν ακόμη, ότι θα τους ωφελούσε και κομματικά, αφού θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός κόμματος δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

γ) Δεν περίμενε τέλος η κυβέρνηση ούτε την συμμετοχή του Μίκη Θεοδωράκη ούτε την παρουσία του ούτε το περιεχόμενο του λόγου του.

Ο Μίκης έσεισε συνθέμελα το οικοδόμημα της υποτελούς ελλαδικής εξουσίας. Ο Μίκης, ο αγωνιστής της πρώτης γραμμής, σε κάθε σκοτεινή περίοδο της Ελλάδας, που δεν δίσταζε να διακινδυνεύει ακόμη και την ζωή του. Ο Μίκης, με το παγκόσμιο καλλιτεχνικό του έργο. Ο Μίκης με την δοκιμασία της υγείας του. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας και στα αυτιά μας. Που βρήκε αυτό το ψυχικό σθένος, αυτή την ένταση φωνής; Το μυστικό του Μίκη είναι η συγχορδία της ψυχής του με την ψυχή του Λαού!

Η καθεστωτική πλευρά της κυβέρνησης


Το πρώτο δείγμα πανικού της κυβέρνησης και το ιδεολογικό σοκ που υπέστη από την κατηγορία του Μίκη για «αριστερόστροφο φασισμό», είναι η αποκάλυψη της καθεστωτικής αντιλήψεως, που έχει η κυβέρνηση για τον εαυτό της.

Ο κ. Τζανακόπουλος κατέληξε: «η λογική της προτροπής να ενωθούν οι Έλληνες δεν μπορεί παρά να είναι λογική που οδηγεί στον ολοκληρωτισμό»! Ο κ. Τζανακόπουλος μας έδωσε, τον ορισμό του αριστερόστροφου φασισμού, αποκαλύπτοντας τους τρεις πυλώνες της ιδεολογικής και πολιτικής του στρατηγικής, που είναι:

α) Όχι η ενότητα του λαού μας άλλα ο μόνιμος διαχωρισμός του σε ένα φωτεινό «σύγχρονο» και «προοδευτικό» μέρος, και ένα σκοτεινό και φασιστικό της πατριδοκαπηλίας και της μισαλλοδοξίας.

β) Η δημοκρατία δεν χρειάζεται την ενότητα του λαού μας, της αρκεί η πλειοψηφία των «σύγχρονων» και «προοδευτικών» δυνάμεων και είναι αυτές που στηρίζουν την σημερινή κυβέρνηση και λένε σε όλα «ναι» τόσο για τα εσωτερικά όσο και στα εξωτερικά μας θέματα. Δεν χρειάζεται εθνική ομοψυχία, διότι δεν υπάρχουν εθνικά θέματα. Τα πολιτικά θέματα είναι δύο ειδών: αυτά που θέλει να λύσει μία κυβέρνηση και αυτά που δεν θέλει ή δεν μπορεί. Αστερίσκος: ο κ. Τσίπρας θεωρεί ως λύση την υπογραφή σε ό,τι του ζητήσουν…

γ) Η όποια συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στο ακροατήριο μιας συγκεντρώσεως ακυρώνει τον σκοπό της.

Η λογική του ΣΥΡΙΖΑ μας φέρνει στα χρόνια της παρακμής του Βυζαντίου, όπου ένα πολύ σοβαρό θέμα για τους θεολόγους της Εκκλησίας ήταν… η τύχη της μύγας, που έχει την ατυχία ή την ευλογία να πέσει μέσα στο δοχείο του αγιασμού!

Τι συμβαίνει: μολύνεται ο αγιασμός ή αγιάζεται η μύγα; Έτσι, ενώ ο Μίκης μας προτρέπει για ενότητα, η Αριστερά της κωλοτούμπας μας προτρέπει να αποφεύγουμε κάθε συγκέντρωση, στην οποία συμμετέχουν Χρυσαυγίτες. Στις εκλογές όμως η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, διότι αφαιρεί ψήφους από την Νέα Δημοκρατία!

Οπότε η κυβέρνηση έχει βρει την λύση: σε όποια συγκέντρωση δεν την εξυπηρετεί είτε θα στέλνει τους κουκουλοφόρους είτε τους Χρυσαυγίτες. Οπότε εμείς θα τρεπόμαστε εις φυγήν είτε για να αποφύγουμε τα δακρυγόνα των ΜΑΤ είτε τις κατηγορίες της κυβέρνησης ότι είμαστε φασίστες! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αγκαλιάσει τον εθνομηδενισμό και μετά απορεί για το ποιοί ψηφίζουν την Χ.Α.

Ο Μίκης αναδεικνύεται ως ο τελευταίος πνευματικός ηγέτης ολόκληρου του Ελληνισμού και μας καλεί να ενωθούμε κάτω από την ελληνική σημαία και το όραμα του, που είναι: Εθνική ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Δικαιοσύνη και οικουμενικός Ελληνικός πολιτισμός. Αυτή θα είναι η σύγχρονη μεγάλη συμβολή του Ελληνισμού στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2018

filippidis103@yahoo.gr
https://www.facebook.com/ellhnologia/
ΜΙΚΗΣhttp://www.hellenologia.com/2017/05/blog-post_20.html
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Η Μακεδονία θα μας σώσει!

Του Ηλία Φιλιππίδη


Οι λαοί αντλούν την δύναμη τους, ακόμη και την ύπαρξη τους, από την διάθεση τους να διαλέγονται με την ιστορία. Η ιστορία είναι αυτή που ενώνει:

  • το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον 
  • την πολιτική με τον πολιτισμό και 
  • τέλος ενώνει τον ίδιο τον Λαό 

Η ενότητα του Λαού είναι η ενεργοποιημένη δύναμη του, η εφηρμοσμένη δύναμη του.

Η ενότητα ενός Λαού κτίζεται και συντηρείται, όπως ένα κτήριο. Η κοινωνιολογική του αρχιτεκτονική είναι η ακόλουθη:

  • το θεμέλιο του είναι η ιστορία. 
  • το ισόγειο είναι ο διαχρονικός πολιτισμός του. 
  • ο πρώτος όροφος είναι η λειτουργία της κοινωνίας ως ποιότητα ανθρώπων και συνθηκών ζωής. 
  • ο δεύτερος είναι η κοινή ευθύνη για την θεσμική λειτουργία του πολιτεύματος της δημοκρατίας. 
  • ο τρίτος είναι η συμμετοχή των πολιτών για την πολιτική λειτουργία του πολιτεύματος. 
  • ο τέταρτος είναι η αξιοποίηση όλων των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. 
  • ο πέμπτος είναι η επένδυση στο διεθνές γόητρο της χώρας και 
  • το επιστέγασμα είναι το κοινό όραμα του Λαού και της πολιτικής ηγεσίας για την πορεία της χώρας και του Ελληνισμού γενικότερα προς το μέλλον. 

Η ενότητα του Λαού διατρέχει όλο το οικοδόμημα της ιστορικής, γεωπολιτικής θεσμικής και πολιτισμικής υποστάσεως του.

Τα εθνικά θέματα είναι αυτά, τα οποία απαιτούν από εμάς αυτογνωσία, ενότητα και υπευθυνότητα.

Η ενότητα εκφράζεται ιδεολογικά ως πατριωτισμός. Δεν υπάρχει παλαιός και νέος πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός είναι ένας. Μερικοί «μοντέρνοι» θέλουν να μας πείσουν, ότι ο παλαιός πατριωτισμός σχετίζεται ή και ταυτίζεται με την πατριδοκαπηλία και τον φανατισμό, ενώ ο «νέος πατριωτισμός» είναι νηφάλιος και σημαίνει «να μην κλέβεις», δηλ. να είσαι σωστός πολίτης και σωστός πολιτικός.

Προς τι το δίλημμα; Ο σοφός μαθητής του Σωκράτη Αντισθένης έλεγε: «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Δηλ. για κάθε θέμα πρέπει, να ξεκινάμε από το ξεκαθάρισμα του περιεχομένου των όρων και εννοιών.

Ο λαός το λέει πιό απλά: Αν θέλεις αποτέλεσμα, μάθε να χωρίζεις δυο γαϊδάρων άχυρα!

Άλλο πατριωτισμός και άλλο πατριδοκαπηλία, άλλο ρητορικός και άλλο έμπρακτος πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός όμως, ως βασική έννοια, είναι ένας και διαχρονικός, είναι και ενιαίος, δηλ. τόσο εξωτερικός όσο και εσωτερικός.

Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτό, που με πρωταγωνιστή τον περιλάλητο Ιωάννη Κωλλέτη εξόρισε τον πατριωτισμό και τον ταύτισε με την Μεγάλη Ιδέα (1843) αλλά στο εσωτερικό καθιέρωσε την κλεψιά ως συστατικό στοιχείο της ελλαδικής πολιτικής ζωής.

Η παράδοση αυτή έφτασε μέχρι τις ημέρες μας και αποτελεί την κύρια αιτία της χρεοκοπίας τόσο της οικονομίας όσο και της δημοκρατίας μας. Στις ημέρες μας η κλεψιά έχει αυτονομηθεί. Δεν χρειάζεται πλέον την κάλυψη της πατριδοκαπηλίας. Κάνει καλύτερα την δουλειά της στο όνομα της προόδου και του εκσυγχρονισμού. Όμως το «κόμμα» ως συναυτουργός και ηθικός αυτουργός της κλεψιάς παραμένει μία διαχρονική «αξία».

Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτό, που μέχρι σήμερα εμποδίζει την διαμόρφωση μιας δημόσιας ηθικής στην χώρα μας, ώστε ο εξωτερικός πατριωτισμός (για τα εθνική θέματα) και ο εσωτερικός (σεβασμός του νόμου, του δημοσίου χρήματος και του πολιτισμού) να λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Δεν θα επιτρέψουμε λοιπόν στους ενόχους, να μας κουνούν το δάκτυλο, να το παίζουν «μοντέρνοι» και να μας κατηγορούν για εθνικισμό, επειδή θέλουμε να βροντοφωνάξουμε ότι η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ». Δεν είναι συναισθηματισμός, δεν είναι έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Είναι η φωνή του συλλογικού ενστίκτου επιβιώσεως του Λαού μας, ο οποίος έχει αντιληφθεί, ότι κάτω από το θέμα του ονόματος κρύβεται η ιδεολογία του αλυτρωτισμού και κάτω από τον αλυτρωτισμό η επιδίωξη του επεκτατισμού με έπαθλο την Θεσσαλονίκη και την έξοδο στο Αιγαίο για λογαριασμό του ΝΑΤΟ!..

Δεν θα τους επιτρέψουμε να διασπούν την ενότητα του Λαού μας με ανόητα ή και ύπουλα διλήμματα ούτε να ξεπουλούν την Ελλάδα κομμάτι-κομμάτι στο όνομα του «ρεαλισμού». Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει σε όλους μας η Μακεδονία μας. Ίσως αυτό να ήθελε να πει ο Ιων Δραγούμης, όταν έλεγε: «Η Μακεδονία θα μας σώσει»!

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει παν. καθηγητής κοινωνιολογίας.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Για την Μακεδονία ρε γαμώτο !!

Του Ηλία Φιλιππίδη


ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Η Βούλα Πατουλίδου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο χρυσό μετάλλιο στον στίβο από το 1912.

Είναι αυτή, η οποία προσπαθώντας και η ίδια να βρει μία εξήγηση για τον απίστευτο θρίαμβο της, είπε το περίφημο: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!»

Η Πατουλίδου αναζήτησε στην συλλογική ψυχή το ελατήριο, που την εκτόξευσε προς το κατόρθωμά της.

Είναι το ίδιο ελατήριο που ανακάλυψε ένας ξένος, ο Αμερικανός αθλητής Τζόνυ Κέλυ, που εθεωρείτο φαβορί στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 1946 και προηγείτο στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής. Μετά την νίκη τού ελληνοκυπρίου Στέλιου Κυριακίδη ο Κέλυ δήλωσε: «Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, ο Κυριακίδης έτρεχε για έναν ολόκληρο λαό»!

Η περίπτωση του Κυριακίδη είναι ένα βιολογικό θαύμα. Ήταν λιπόσαρκος λόγω της κατοχικής πείνας στην Ελλάδα, είχε 5 χρόνια να προπονηθεί. Οι γιατροί δεν του επέτρεπαν να συμμετάσχει λόγω της γενικής σωματικές του αδυναμίας. Τον προειδοποιούσαν, ότι αν τρέξει, θα πεθάνει. Λόγω της επιμονής του υποχρεώθηκε τελικά, να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, ότι φέρει ο ίδιος την ευθύνη για ότι ήθελε συμβεί.

Ο ηρωικός Κυριακίδης δήλωσε μετά την ανέλπιστη νίκη του: «Το έκανα για την Ελλάδα!»

Και αντί για προσωπικά δώρα, τόσο από τους Ελληνο-αμερικανούς όσο και από τον ίδιο τον Πρόεδρο Τρούμαν, ζήτησε να σταλούν τρόφιμα στην λιμοκτονούσα Ελλάδα.

Ο Κυριακίδης αισθανόταν το βάρος ενός άλλου, συλλογικού, θαύματος που είχε προηγηθεί, του Έπους του 1940-41 και ήθελε να το συνεχίσει. Δεν ήθελε να κατεβάσει τον πήχυ σε «ρεαλιστικό» επίπεδο.

Η αντίδραση της Πατουλίδου ήταν μία κραυγή, ένα μίγμα πείσματος, πόνου, διαμαρτυρίας διεκδικήσεως, αντιστάσεως.

Η Πατουλίδου αισθανόταν την πρόκληση της «Νέας Εποχής» και ήθελε να αντιδράσει. Ήθελε, η Ελλάδα μας να παραμείνει μέσα στον χρόνο ως ιστορικό υποκείμενο, να παραμείνει σημείο υπέρτατης αναφοράς όλων των Ελλήνων και να μην καταντήσει ένα αντικείμενο «κανονικότητας» και «εκσυγχρονισμού».

Η Πατουλίδου μας έδωσε ένα μάθημα ιστορίας, πολιτικής, κοινωνιολογίας, και ψυχολογίας: ότι αντικειμενικά η Ελλάδα είναι σαν τον γίγαντα Ανταίο, ο οποίος έχανε την δύναμή του, όταν έχανε την επαφή με την μητέρα του, την Γη και έτσι τον νίκησε ο Ηρακλής.

Το δίδαγμα είναι, ότι η πατρίδα είναι ένα ζωντανό υποκείμενο. Η δύναμη του Ελληνισμού είναι η υποκειμενικότητα, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.Τα άτομα να γίνουν υποκείμενα, δηλ. φορείς αυτοεκτιμήσεως, συλλογικής αντιπροσωπευτικότητας και αξιακής αναφοράς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι ο γενάρχης των Ελλήνων είναι ο Σίσυφος.

Τιμωρείται, τις περισσότερες φορές εξ αιτίας των λαθών του. Όμως επιμένει, έχει πείσμα, είναι απρόβλεπτος. Οι αντιδράσεις του απέναντι στην ιστορία έχουν τον χαρακτήρα της κραυγής. Άλλοτε κραυγή θριάμβου και άλλοτε θρήνου, ποτέ όμως απελπισίας.

Ο Σίσυφος είναι ο εκφραστής του ελληνικού «γαμώτο». Όταν ο Θεός έπλασε τον Έλληνα, φύσηξε στους πνεύμονες του το πνεύμα του «γαμώτο». Ο Έλληνες είναι ο κατ΄ εξοχήν αντιστεκόμενος άνθρωπος. Το σύνθημα του είναι «Αντίσταση και πάλη!». Συμπληρώνουμε: «και πάλι και πάλι!...»

Τα συλλαλητήρια είναι ακριβώς τέτοιες συλλογικής κραυγές αντιστάσεως στην αυθαιρεσία του γνωστού «Διεθνούς παράγοντα».

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι το Σκοπιανό πρόβλημα έχει μία ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο συναισθηματική λόγω του Μακεδονικού αγώνα αλλά κυρίως γεωπολιτική.

Η ιστορία του Ελλαδικού κράτους και του σύγχρονου Ελληνισμού αρχίζει πάλι από την αρχή. Οι νέες αφετηρίες είναι:

  • α. Η επιθετικότητα των Τούρκων ( Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη, ΑΟΖ ).
  • β. Σφετερισμός όχι μόνο του ονόματος αλλά και της ιστορίας και της πολιτισμικής κληρονομιάς της Μακεδονίας από τα Σκόπια.

Για το Κυπριακό δικαιολογηθήκαμε στον εαυτό μας, ότι η Κύπρος είναι μακρυά, ότι είναι ένα άλλο κράτος, ότι δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ.

Για τις προκλήσεις των Τούρκων δικαιολογούμαστε, ότι είναι μία ιστορική ατυχία να τους έχουμε γείτονες και ότι εν πάση περιπτώση πρόκειται για ένα πρόβλημα, που μπορεί να ελεγχεί με διολισθαίνουσες υποχωρήσεις και με καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Όμως το Σκοπιανό πρόβλημα μας ανησυχεί ακόμη περισσότερο, όχι γιατί φοβόμαστε στρατιωτικά τα Σκόπια, όπως ειρωνεύονται μερικοί ανόητοι, αλλά διότι αυτή την φορά η πίεση για υποχωρήσεις προέρχεται κατευθείαν από τον Δυτικό παράγοντα.

Η πολιτική συρρικνώσεως του Ελληνισμού κλιμακώνεται. Μήπως η Δύση θέλει να ακυρώσει την επιτυχία του Ελ. Βενιζέλου, να φθάσουν τα σύνορά μας στον Έβρο;

Γιαυτό χρειάζεται εθνική ομοψυχία και πολύ καλά κάνει ο λαός που ανησυχεί. Τα Συλλαλητήρια ενισχύουν τις αντιστάσεις της εξωτ. πολιτικής μας και πιέζουν την άλλη πλευρά για περισσότερες υποχωρήσεις.
Βλέποντας και κάνοντας.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Βλάπτουν τα Συλλαλητήρια;

του Ηλία Φιλιππίδη


Το ελλαδικό πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον στην περίοδο της Μεταπολιτεύσεως λειτουργεί με ενσωματωμένους τρεις τοξικούς κανόνες:
  •  της εξουσίας ως αυτοσκοπού
  •  της εξαρτήσεως από τον ξένο παράγοντα και 
  •  της πελατειακής χρήσεως του κράτους έναντι των πολιτών.
Οι συνέπειες αυτής της παθολογίας είναι:
  • το πολιτικό μας σύστημα είναι πρωθυπουργοκεντρικό
  • χωρίς δημοκρατική οργάνωση των κομμάτων (αρχηγικά κόμματα) και 
  • αναδεύεται μέσα σε ένα μόνιμο ανταγωνιστικό κλίμα, για να διαιρείται ο λαός και να ελέγχεται μέσω του κομματικού φανατισμού.
Αυτό λοιπόν το πολιτικό σύστημα προτιμά να διαχειρίζεται μόνο του τα εθνικά μας θέματα ερήμην του λαού.
Στον τόπο που γέννησε την δημοκρατία, το πολιτικό μας σύστημα αντιμετωπίζει τον λαό μας ως ανώριμο και ανίκανο να έχει λόγο για τα σοβαρά θέματα και όχι μόνο τα εθνικά.

Υποτίθεται ότι οι πολιτικοί μας είναι σοβαρότεροι και ικανότεροι!...

Παράλληλα οι πολιτικοί μας δεν κάνουν απολύτως τίποτε για την πολιτική διαπαιδαγώγηση του λαού μας. Αντιθέτως δεν θέλουν να ξυπνήσει ο λαός μας, διότι η τακτική του πολιτικού μας συστήματα είναι:
  •  να είναι υπόλογο απέναντι στο ξένο παράγοντα και όχι απέναντι στο λαό και
  •  να προτιμά την παραχώρηση ελληνικών συμφερόντων, δηλ. να πουλάει κάθε φορά             «ένα κομμάτι Ελλάδα» προκειμένου ο κάθε πρωθυπουργός να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία. 
Η δυνατότητα του Ξένου παράγοντα να αλλάζει Έλληνες πρωθυπουργούς, που δεν «συμμορφώνονται προς τις υποδείξεις», οφείλεται βασικά στο γεγονός του πρωσοπαγούς χαρακτήρα του πολιτικού μας συστήματος και του εγωκεντρικού και ανταγωνιστικού χαρακτήρα του πολιτικού προσωπικού μας.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των πολιτικών μας φθάνει στο σημεία να αποφεύγουν την εθνική συναίνεση και την συνέχεια τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής μας πολιτικής. Αντί λοιπόν της δημιουργίας ενός αρραγούς και μονίμου πατριωτικού μετώπου, οι πολιτικοί μας υπονομεύουν ο ένας τον άλλον και προτιμούν την μυστική διπλωματία, για να μπορούν να δημιουργούν τετελεσμένα γεγονότα με κρυφές υποχωρήσεις, που αποκαλύπτονται αργότερα. Συμβαίνουν ακόμη χειρότερα: πολιτικοί μας διαβάλλουν τον αντίπαλο τους στον Ξένο παράγοντα και υπόσχονται να είναι αυτοί «ευπειθέστεροι»….

Το συμπέρασμα είναι, ότι όσοι πολιτικοί «απεχθάνονται» τα συλλαλητήρια και τα δημοψηφίσματα είναι κατά κανόνα αυτοί, που υπολογίζουν περισσότερο στον Ξένο παράγοντα παρά στον λαό και διατίθενται για την αναπαραγωγή του συστήματος της υποτέλειας.

Τα Συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας, τόσο αυτά του 1992 όσο και τα τωρινά, όχι μόνο δεν έβλαψαν αλλά αντιθέτως ενίσχυσαν την εξωτερικοί μας πολιτική, διότι :

  • έδειξαν σε όλο τον κόσμο, ότι υπάρχουν και Έλληνες Μακεδόνες και αυτοί αποτελούν τόσο την ιστορική όσο και την γεωγραφική συνέχεια της Μακεδονίας και 
  • ότι ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός με ιστορική συνείδηση, που δεν την «πουλάει» για χάρη καιροσκοπικών σκοπιμοτήτων.
Στα ευρωπαϊκά συνέδρια διεθνών θεμάτων, στα οποία συμμετείχα στην δεκαετία του 1990 και έπρεπε να αντιμετωπίζω Σκοπιανούς προπαγανδιστές, που μοίραζαν «ενημερωτικά» έντυπα με το τσουβάλι, οι εκφραστές της νατοϊκής γραμμής και ιδιαίτερα οι ορθολογικοί και «αντικειμενικοί» Γερμανοί αλλά και «ευαίσθητοι» για τα ανθρώπινα δικαιώματα μου απαντούσαν: «Εμείς δεν κάνουμε ιστορία, κάνουμε πολιτική»!

Τούθ΄ όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, ότι:
  •  η πολιτική είναι το δίκαιο του ισχυροτέρου και ότι
  •  ο ισχυρότερος είναι αυτός, που ερμηνεύει τι ισχύει ως ιστορία και τι όχι.
Με αυτή την έννοια ο ΝΑΤΟ και ορισμένες κατευθυνόμενες ΜΚΟ υπερασπίσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απαιτούν από την Ελλάδα να ντρέπεται, όταν καταφεύγει σε επιχειρήματα ιστορικής φύσεως, ακόμη και αν είναι βάσιμα αλλά από την άλλη πλευρά ενθαρρύνουν τα Σκόπια να πλαστογραφούν ασύστολα την ιστορία και να σφετερίζονται την ιστορική ταυτότητα της ελληνικής Μακεδονίας.

Το πρόβλημα το έχουν τα Σκόπια. Ούτως ή άλλως το μέλλον του κρατιδίου των Σκοπίων είναι αβέβαιο. Γιατί θα πρέπει να χρεωθούμε εμείς την επιβίωση του;

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Το Μακεδονικό τροχιοδρομεί. Αρκεί η αλλαγή ονομασίας του αεροδρομίου για να απογειωθεί;

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ως μεγάλη ευκαιρία για την επίλυση του Σκοπιανού προβλήματος έπειτα από 25 χρόνια θεωρήθηκε η αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας στα Σκόπια, όπου ο νέος πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ αντικατέστησε τον αδιάλλακτο Νίκολα Γκρουέφσκυ. Από ελληνικής πλευράς ήταν ήδη γνωστή η άνεση μιάς κυβερνήσεως πρόθυμης να υπογράφει συμφωνίες, αρκεί να «λύνει» στα χαρτιά τρέχοντα ή χρονίζοντα προβλήματα.

Ο καημός της Αθήνας είναι, να γίνουμε επιτέλους μία «κανονική» χώρα χωρίς προβλήματα, λες και οι «άλλοι», είτε Δανειστές είτε Τουρκία είτε Σκόπια έχουν περάσει προ πολλού στην εποχή της «κανονικότητας» και λειτουργούν με βάση την λογική, την συνεργασία των λαών και την παγκόσμια ειρήνη!...

Βιαζόμαστε λοιπόν να «αξιοποιήσουμε» αυτή την ευκαιρία, για να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος.Δεν αποκλείεται να μεσολαβήσει και ένα Βραβείο Νόμπελ, μια και δεν το πήραμε για τους πρόσφυγες!... Έτσι δεν μας απασχολεί το γεγονός, ότι αυτοί που πιέζουν είναι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, τα Σκόπια και η ΕΕ, διότι θέλουν να δημιουργήσουν ένα δυτικό στρατιωτικό θύλακο ανάμεσα στην Σερβία και την Ελλάδα και ένα αντίβαρο στην επανασύνδεση των σχέσεων της Σερβίας με την Ρωσία.

Ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιους Νίμιτς, σε συνέντευξή που έδωσε στα Σκόπια, μας έκανε μάθημα ιστορίας επαναλαμβάνοντας με «αντικειμενικότητα» την προπαγάνδα των Σκοπίων για την ύπαρξη «Μακεδονικού έθνους» από την εποχή του «Βασιλείου της Σερβίας»!..

Παράλληλα ο ΥΠΕΞ των Σκοπίων Νίκολα Ντιμιτρόφ προσδιόρισε το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων ο ίδιος και για λογαριασμό της Αθήνας! Είναι αισιόδοξος για την εξεύρεση λύσεως, διότι, λέει, τα ενδιαφέροντα των δυο πλευρών δεν συγκρούονται, αφού η Αθήνα ενδιαφέρεται μόνο για τον γεωγραφικό διαχωρισμό ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και το κράτος των Σκοπίων, άρα δεν έχει αντίρρηση για την ύπαρξη «Μακεδονικού έθνους», αρκεί τα Σκόπια να αναγνωρίζουν τα υπάρχοντα σύνορα.

Ο Ντιμιτρόφ κλείνει την «αισιόδοξη» ανάλυση του προβλήματος συμπεραίνοντας με ικανοποίηση: «Ήμασταν και θα ήμαστε Μακεδόνες»!

Ακόμη και μετά την ανακοίνωση αλλαγής του ονόματος του αεροδρομίου και του κεντρικού αυτοκινητόδρομου, ο Ζάεφ μίλησε για την «εθνική αξιοπρέπεια των λαών μας»….

Το λάθος της Αθήνας είναι, ότι ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με «αισιοδοξία» και ανάποδα, δηλ. δέχθηκε να ξεκινήσει συνομιλίες κατευθείαν για το όνομα και μάλιστα το «φωτογράφισε». Εκ των υστέρων ανακάλυψε, ότι η ρίζα του προβλήματος είναι ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων. Σε αυτό βοήθησε και το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης.

Η Αθήνα ακολουθεί μία ενδοτική πολιτική, η οποία στηρίζεται στα παρακάτω επιχειρήματα:

α. Η μή λύση είναι χειρότερη ακόμη και από την χειρότερη λύση. Μετατρέπουμε την υποχώρηση σε «λογική» και σε «ευκαιρία», για να δικαιολογήσουμε την απρονοησία μας και να κρύψουμε την πίεση που ασκεί επάνω μας ο «Ξένος παράγων».

β. Η καθυστέρηση είναι εις βάρος μας. Όμως η καθυστέρηση απέδειξε, ότι το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, αφού πολλές ελληνικές επιχειρήσεις βρήκαν τρόπους να δραστηριοποιηθούν στα Σκόπια ούτε είναι πρόβλημα, που αφορά μόνο τις δύο χώρες, αλλά είναι πρόβλημα πρωτίστως γεωπολιτικό, που αφορά συνολικά τα Βαλκάνια. Γιατί να μην αρκεί στα Σκόπια η μεγάλη τους επιτυχία, να έχουν αναγνωρισθεί από 130 και πλέον χώρες;

Γιατί επιμένουν να πάρουν την δική μας υπογραφή;

Η άποψη μου είναι, ότι, όποια λύση και αν προκύψει, δεν πρόκειται να εξουδετερώσει το πρόβλημα. Ακόμη και μία συμφωνία, η οποία θα διέγραφε τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων με αλλαγές στο Σύνταγμα στα σχολικά βιβλία και στον μνημειακό τους διάκοσμο, θα ίσχυε μέχρι να το ενεργοποιήσει πάλι ο «Διεθνής παράγων».

Η επόμενη φάση όμως θα είναι οι νέες πιέσεις για την αναγνώριση «Μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα και αυτή την φορά με την ανοχή ακόμη και την κάλυψη του ΝΑΤΟ, ο οποίος πολύ θα ήθελε την Θεσσαλονίκη ως ιδιαίτερη στρατιωτική και οικονομική ζώνη χωρίς τον πολιτικό έλεγχο της Αθήνας.

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι το Σκοπιανό πρόβλημα είναι γεωπολιτικό και αποτελεί πεδίο συγκρούσεως και διασταυρώσεως συμφερόντων των ΗΠΑ, Γερμανίας, Ρωσίας, και Τουρκίας, ίσως και του Ισραήλ. Το πρόβλημα θα λυθεί, μόνο αν οι χώρες αυτές… ομονοήσουν!

Επομένως πρέπει να κερδίζουμε χρόνο, μέχρι να διαμορφώσουμε βήμα-βήμα μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Θα αντιμετωπίσουμε πάλι το πρόβλημα, όταν το κρατίδιο των Σκοπίων θα διαλυθεί μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Το Μακεδονικό είναι πρωτίστως θέμα ταυτότητας !

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Ο «αντικειμενικός» κ. Νίμιτς μας άνοιξε τα μάτια

Η ομίχλη γύρω από τις διαπραγματεύσεις για το Μακεδονικό διαλύεται και με πρωτοβουλία του ίδιου του Διαμεσολαβητή κ. Μάθιου Νίμιτς αποσαφηνίζονται τα δεδομένα:

  • α. ο κ. Νίμιτς δεν μεσολαβεί, έχει απορρίψει τον μανδύα του αντικειμενικού τεχνοκράτη διαπραγματεύσεων, εκ μέρους μάλιστα του ΟΗΕ και ενεργεί για λογαριασμό του επισπεύδοντος για την εξεύρεση λύσεως, ο οποίος είναι οι ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ.
  • β. η «λύση», που προτείνουν οι ΗΠΑ, είναι ένας συμβιβασμός πάνω στο όνομα για τα Σκόπια, ως Βόρεια ή Νέα Μακεδονία, ακόμη και με σλαβική προφορά, αλλά έναντι πάντων (erga omnes). Πιθανόν επίσης να γίνει δεκτή και η αλλαγή των σχετικών ονοματολογικών αναφορών στο Σύνταγμα των Σκοπίων. Όμως η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να αναγνωρίσει ως «αντάλλαγμα» την ύπαρξη της ιδιαίτερης εθνικής ταυτότητας του «Μακεδονικού» λαού και της «μακεδονικής» του γλώσσας!..
  • γ. στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα θα μπορεί να «αποζημιωθεί» με αναγνώριση των υφισταμένων συνόρων μεταξύ των δυο χωρών και με την γραπτή παραίτηση των Σκοπίων από κάθε αλυτρωτική επιδίωξη. Όμως η ιστορική πείρα έχει αποδείξει, ότι οι όποιες νομικές λύσεις είναι πολύ αδύνατες μπροστά στην πίεση των εθνολογικών ταυτοτήτων.

Το βέβαιο είναι, ότι το μακεδονικό πρόβλημα δεν πρόκειται να λήξει με την «λύση» του συμβιβασμού στο όνομα και ότι θα περάσει από πολλές φάσεις ακόμη. Η άποψή μου είναι, ότι η φύση του προβλήματος είναι τέτοια και τα γεωπολιτικά συμφέροντα των μεγάλων Δυνάμεων τόσο ισχυρά και ανταγωνιστικά, που τα Βαλκάνια θα ηρεμήσουν μόνο, εάν ομονοήσουν οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γερμανία και η Τουρκία. Μιλάμε για τον τετραγωνισμό του κύκλου!

Στην επόμενη φάση, μετά την όποια συμφωνία, η Ελλάδα θα πιέζεται να αναγνωρίσει νομικά την ύπαρξη «μακεδονικής» μειονότητας στην Μακεδονία μας. Οπότε θα σχηματισθεί μία τριπλή γεωπολιτική συγχορδία:

  • α. οι Αλβανοί θα πιέζουν για αναγνώριση μειονότητας των Τσάμηδων στην Ήπειρο.
  • β. οι Σκοπιανοί για μειονότητα «Μακεδόνων» στην Μακεδονία και
  • γ. οι Τούρκοι θα κλιμακώνουν τις πιέσεις τους για αναγνώριση «τουρκικής» μειονότητας στην Θράκη.
  • δ. και όλα αυτά με την ενδεχόμενη κάλυψη ή ανοχή του ΝΑΤΟ, της «Διεθνούς κοινότητας» και των διαφόρων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Έτσι θα εξασφαλίσουμε την ασφάλεια της πατρίδας μας; Πόσο μάλλον που από τώρα διαφαίνεται η τάση της Τουρκίας, να αναλάβει την γεωπολιτική κηδεμονία και «προστασία» και των τριών αυτών «μειονοτήτων»!!.....

Ο κ. Νίμιτς σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό Sitel TV των Σκοπίων ερωτήθηκε:

Δημοσιογράφος: Η «Μακεδονία» ενδιαφέρεται για μία λύση, η οποία δεν θα θίγει το θέμα της ταυτότητας των «Μακεδόνων». Η δέσμη των προτάσεων σας θίγει το θέμα της ταυτότητας;»

Νίμιτς: «Δεν θίγεται η ταυτότητα [των «Μακεδόνων»]. Στην πραγματικότητα ενισχύουμε και διασφαλίζουμε το θέμα της ταυτότητας τόσο της χώρας όσο και του λαού της. Από την επαφή μου με ανθρώπους στην χώρα σας έχω αντιληφθεί, ότι η ταυτότητα σας είναι πολύ ισχυρή. Εξάλλου η ταυτότητα σας διαρκεί για πολλά – πολλά χρόνια. Μπορεί το κράτος σας να υπάρχει εδώ και 25 περίπου χρόνια αλλά η ταυτότητας σας υπήρχε και στην διάρκεια της Γιουγκοσλαβίας. Είχατε ταυτότητα και στην διάρκεια του Βασιλείου της Σερβίας και στην διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι πιστεύω, ότι η ταυτότητα του λαού σας διασφαλίζεται και ότι οι ιδέες που παρουσίασα, μάλλον ενισχύουν παρά αδυνατίζουν την ταυτότητα σας».

Το συμπέρασμα είναι περισσότερο από φανερό. Τα όποια Δυτικά συμφέροντα θέλουν να διαιωνίσουν το πρόβλημα και όχι να το λύσουν. Θέλουν να παραμείνει ανοικτό το θέμα της υπάρξεως «Μακεδονικού έθνους» και να το χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πιέσεως για τις οποιεσδήποτε αλλαγές συνόρων στο μέλλον. Το έπαθλο για τον νικητή θα είναι η Θεσσαλονίκη….

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Το θέμα της Μακεδονίας στο σήμερα και κυρίως στο αύριο

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ
Του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη


Το 1992 ο Κων. Μητσοτάκης είχε πει το περίφημο: «Σε 10 χρόνια δεν θα θυμάται κανείς το θέμα της Μακεδονίας».

Δεν επρόκειτο για μία ριψοκίνδυνη «ζαριά» με την προσδοκία της επιβεβαιώσεως εκ μέρους ενός πεπειραμένου πολιτικού ούτε για μία μεμονωμένη εκτίμηση. Ο Κων. Μητσοτάκης εννοούσε, ότι το «Σκοπιανό» δεν θα ήταν πλέον πρόβλημα με οποιοδήποτε όνομα και αν αναγνωρίζετο τότε το κρατίδιο των Σκοπίων.

Ήταν μία πεποίθηση, η οποία στηριζόταν στο κλίμα της πρώτης μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Ήταν η εποχή του «Τέλους της Ιστορίας» και της μετατοπίσεως του κέντρου της ζωής και του ενδιαφέροντος των ανθρώπων από την ιστορία και την πολιτική στους δείκτες της οικονομίας, στα επιτόκια των Τραπεζών και στο Χρηματιστήριο.

Οι εκσυγχρονιστές τελικά διαψεύσθηκαν όχι μόνο για τον ερχομό ενός ειρηνικού κόσμου αλλά και για την τύχη του Χρηματιστηρίου…

Αυτοί όμως, οι οποίοι ουδέποτε εγκατέλειψαν το «χρηματιστήριο» της γεωπολιτικής ήταν οι «έμποροι των εθνών», οι γνωστές και μη εξαιρετέες Μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες εγκαινίασαν την μεταψυχροπολεμική εποχή με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Ο σκοπός ήταν ο εδαφικός περιορισμός της Σερβίας και η δημιουργία δυτικών προτεκτοράτων από τα κατακερματισμένα πρώην κράτη της Βαλκανικής, όπως το Κόσοβο και η FYROM.

Το 1990 το σχέδιο προέβλεπε επίσης την αναγνώριση ενός «Μακεδονικού» κράτους στην καρδιά των Βαλκανίων και αργότερα την διεύρυνση του προς το Αιγαίο με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη. Θα ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ παγκοσμίως, ενώ παράλληλα θα άνοιγε την συζήτηση για το μέλλον της Θράκης. Τότε εμφανίζονταν άρθρα στον διεθνή τύπο, ότι στις αρχές του 21ου αιώνα η Θεσσαλονίκη θα έχει πληθυσμό 8 εκατομμυρίων!!!!

Από πού αυτή η δημογραφική έκρηξη;

Από την προσέλευση των «Μακεδόνων» όλου του κόσμου στην «πατρίδα τους» και την διεθνοποίηση του νεοπαγούς κρατιδίου...

Τότε το σχέδιο αυτό δεν πέτυχε λόγω των ελληνικών αντιδράσεων, παρ΄ όλο που η ξενοκίνητη προπαγάνδα και οι εξ ημών αφελείς χαρακτήριζαν τα συλλαλητήρια ως εθνικιστική υστερία.

Σήμερα ο διεθνής παράγων επανέρχεται πιεστικά για την λύση του προβλήματος. Ο λόγος βρίσκεται στον προσεταιρισμό της Σερβίας από την Ρωσία.

Εννοείται, ότι η όποια λύση θα είναι προσωρινή μέχρι της τελικής διαλύσεως της FYROM, αφού το αλβανικό τμήμα θα ενωθεί με την Αλβανία. Το 1990 οι Αλβανοί ήταν το 25% του πληθυσμού. Σήμερα λόγω της γεννητικότητας τους έχουν ανέβει στο 33%.

Το σλαβικό τμήμα της FYROM δεν θα είναι βιώσιμο ως κράτος. Λογικά προκύπτει η πρόβλεψη , ότι σε 10 το πολύ χρόνια η Ελλάδα θα κληθεί πάλι να δώσει «χείρα βοηθείας».

Πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας από τώρα:

  • α. να διαπραγματευτούμε με την αίσθηση, ότι η αιχμή του προβλήματος βρίσκεται στο μέλλον, όταν θα τεθεί θέμα «Μακεδονίας του Αιγαίου».
  • β. επειδή το πρόβλημα έχει μέλλον, να προταθούν από ελληνικής πλευράς ως τα πλέον κατάλληλα και ιστορικώς αντικειμενικά ονόματα το «Βαρντάρσκα» και το «Δαρδανία» . Όχι μόνο στην αρχαιότατα αλλά και μέχρι τον 18ο αιώνα κατοικούσε στην περιοχή η φυλή των Δαρδανών, η οποία βαθμιαίως απορροφήθηκε από τους Σλάβους. Στους Έλληνες έμεινε η ανάμνηση αυτής της φυλής με το χαρακτηρισμό της εύσωμης γυναίκας ως «νταρντάνας». Να καταχωρηθούν στα πρακτικά των διαπραγματεύσεων αυτές οι προτάσεις ακόμη και αν δεν γίνουν δεκτές.
  • γ. να κατανοήσουμε όλοι οι Έλληνες, ότι το Σκοπιανό είναι πολλαπλό πρόβλημα: Πρόβλημα ονόματος και υπάρξεως «μακεδονικού έθνους», υπάρξεως «μακεδονικής γλώσσας» και υπάρξεως « μακεδονικής εκκλησίας».

Οπότε το διαπραγματευτικό πρόβλημα για την Ελλάδα είναι διπλό:

  • Πρόβλημα συμφωνίας για το όνομα και
  • Πρόβλημα προτεραιοτήτων μεταξύ των παραγόντων του συνολικού προβλήματος.

Με αυτή την έννοια το όνομα αφορά την επιφάνεια του προβλήματος, ενώ η ρίζα του όλου προβλήματος είναι η ιστορική πλαστογραφία περί υπάρξεως «μακεδονικού έθνους», διότι αυτή είναι που τροφοδοτεί και επαναφορτίζει τον αλυτρωτισμό των Σλαβομακεδόνων καθώς και την απαίτηση τους, να αναγνωρισθεί «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα και να ενωθούν τα τρία κομμάτια του κατακερματισμένου «μακεδονικού έθνους».

Συμπέρασμα:

Οποιοσδήποτε συμβιβασμός στο όνομα (φαίνεται ότι προτιμάται ο σλαβόφωνος όρος «Νοβαματσεντόνιγια») να γίνει υπό τον όρο του σεβασμού των μεταξύ μας συνόρων και την παραίτηση από τον ισχυρισμό υπάρξεως ιδιαίτερης μακεδονικής εθνικότητας, γλώσσας και εκκλησίας. Η λεγόμενη Σλαβομακεδονική γλώσσα είναι ένα βουλγαρικό ιδίωμα.

Επίσης δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος με την FYROM που κάναμε το 2009, όταν η Αλβανία έγινε δεκτή στον ΝΑΤΟ. Τώρα θα πρέπει να απαιτήσουμε την υπογραφή Συμφώνου Φιλίας μεταξύ Ελλάδας και FYROM υπό την εγγύηση του ΝΑΤΟ, ότι το έδαφος της FYROM δεν θα χρησιμοποιηθεί για εγκατάσταση ή χρήση από άλλη στρατιωτική δύναμη πλην των μονάδων του ΝΑΤΟ και για εχθρικές ενέργειες κατά της Ελλάδας.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »