Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Για μια νέα Αριστερά

Του Ηλία Φιλιππίδη


Με αφορμή τις ομιλίες των Κάρλος Λατούφ, Κώστα Λιβιεράτου και Στέλιου Ελληνιάδη στην εκδήλωση «Πολιτισμός και Χειραφέτηση» στο Resistance Festival 2017

Εκκινούμε από την κοινωνιολογική διαπίστωση, ότι το πολιτικό φάσμα Δεξιάς-Αριστεράς έχει χάσει τον γενικό και παραδοσιακό του χαρακτήρα, ο οποίος είχε παγιωθεί διαχρονικά και χώριζε την πραγματικότητα, την επιστήμη και την σκέψη των ανθρώπων ακόμη και κατά τρόπο μεταφυσικό.

Έτσι, όποιος ήταν «δεξιός», ήταν δεξιός, ό,τι και αν έλεγε, ό,τι και αν έκανε. Το αντίστοιχο ίσχυε και για τους αριστερούς. Ήταν να μην σου βγει το όνομα, ή ίσχυε αυτό που είχε επιλέξει ο καθένας με θρησκευτική ευλάβεια ή προεπιλέξει γι’ αυτόν η οικογένειά του. Εννοείται, ότι η επιλογή του καθενός ισοδυναμούσε με την είσοδο στον Παράδεισο και η αντίθετη άποψη, με την κάθοδο στην Κόλαση και τους κολασμένους.

Αν οι τεκτονικές πλάκες διαμορφώνουν νέες γεωλογικές καταστάσεις έπειτα από κάποια εκατομμύρια χρόνια, η ανθρώπινη κοινωνία, ειδικότερα η Δυτική κοινωνία μετά την Βιομηχανική επανάσταση, διαμορφώνει νέες κοινωνικές καταστάσεις το πολύ κάθε 50 χρόνια. Γι’ αυτό θα πρέπει οι μεγάλες πολιτικές θεωρίες και σχολές να επανεξετάζονται και να επαναπροσδιορίζονται από την κάθε νέα γενεά.

Η εποχή που ζούμε, ειδικά μετά τις εμπειρίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού και του διπολισμού, έχει κατεδαφίσει ριζικά τον ταυτοτικό, δηλ. τον συνολικό χαρακτήρα των αντιθετικών πόλων Δεξιάς – Αριστεράς. Πιστεύουμε όμως, ότι η ίδια η αντίθεση δεν έχει καταργηθεί, ίσως και να έχει ενταθεί κατακόρυφα. Αλλά αυτό που έχει αλλάξει, είναι τα κριτήρια της διακρίσεως, τα οποία πρέπει να έχουν πλέον ποιοτικό και όχι ταυτοτικό χαρακτήρα.

Κατά την άποψη μας ο ποιοτικός χαρακτήρας της διακρίσεως αναλύεται στα παρακάτω στοιχεία:

  • Α) Tο κέντρο βάρους της διακρίσεως μετατίθεται από την πολιτική συνολικότητα της στα επιμέρους κριτήρια, τα οποία πρέπει να προσδιορίζονται.

  • B) O προσδιορισμός των κριτηρίων πρέπει να τηρεί αυστηρά την διάκριση μεταξύ ιδεολογίας και κοινωνικών δεδομένων. Άρα καταργείται ο δογματικός χαρακτήρας του προσδιορισμού της Αριστεράς και διασπάται ο φαύλος κύκλος μεταξύ ιδεολογίας και δεδομένων. Η ιδεολογία είναι πολιτικό δικαίωμα, η ενημέρωση και ο επιστημονικός χαρακτήρας της διαπιστώσεως των δεδομένων αποτελούν κοινωνική υποχρέωση απέναντι στο σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνο απέναντι στην Αριστερά.

  • Γ) Η αντιπαλότητα μετατίθεται από τα πρόσωπα στα δεδομένα και την ιδεολογική αξιολόγηση των δεδομένων.

  • Δ) Η θυματοποίηση της Αριστεράς πρέπει να παύσει να έχει εμμονικό, μαζοχιστικό και εκδικητικό χαρακτήρα. Δυστυχώς η κυρίαρχη τάση της ελλαδικής Αριστεράς, από την εμφάνιση της μέχρι και σήμερα, χαρακτηρίζεται από έλλειψη δημοκρατικότητας.

***

Η διεθνής Αριστερά έπεσε θύμα της μαρξιστικής ορολογίας περί «Δικτατορίας του προλεταριάτου». Δεν μπορούσε ο ευλογημένος Μαρξ να πει «Δημοκρατία του προλεταριάτου», αφού οι καπιταλιστές ήταν μία ελάχιστη κοινωνική μειοψηφία;

Η δημοκρατικότητα δεν είναι θέμα σχέσεως με την εξουσία και την ταξική της διάρθρωση αλλά πρωτίστως θέμα σχέσεως με τον Λαό. Η δογματική Αριστερά έκανε το λάθος να νομίζει (και το έδειχνε), ότι υπάρχει, επειδή υπάρχει η Δεξιά. Δεν αισθανόταν υπόλογη απέναντι στον Λαό. Ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει γι’ αυτήν Λαός, υπάρχουν μόνο ο Καπιταλισμός και η Ιστορία.

Η Ιστορία είναι ο δικαστής, τα κομμουνιστικά κόμματα είναι οι εισαγγελείς οι οποίοι προτείνουν την εις θάνατον καταδίκη του κατηγορουμένου και είναι πεπεισμένα για την σύμφωνη γνώμη του δικαστή, αφού ο κληθείς εμπειρογνώμων, η «επιστήμη», στο πόρισμα της αποφαίνεται ότι ο κατηγορούμενος στέκονταν εμπόδιο στον εξανθρωπισμό της κοινωνίας, ο οποίος ταυτίζεται με τον εξορθολογισμό της. Σε αυτό το δικαστήριο δεν υπάρχουν ένορκοι. Ο Λαός είναι μία ιδεολογική και όχι κοινωνιολογική έννοια.

Το αποτέλεσμα είναι ο κομμουνισμός να φαίνεται στα μάτια του λαού ως μια θεωρία που:

  • Α) έρχεται εκ των άνω και όχι εκ των κάτω

  • Β) περισσότερο διαιρεί τον Λαό παρά τον ενώνει.

Η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο όταν η Αριστερά επιτίθεται στις όποιες ευαισθησίες του Λαού, παραδοσιακές, θρησκευτικές, εθνικές και τις οποίες η δογματική Αριστερά τις απορρίπτει ως «ανορθολογικές» και «οπισθοδρομικές».

Το συμπέρασμα είναι, ότι χρειαζόμαστε μία νέα Αριστερά, η οποία να αποδεικνύει σε κάθε περίσταση την ποιότητα της δράσεως και των ανθρώπων της. Να στέκεται καθημερινά δίπλα στον Λαό, να νοιάζεται για τα προβλήματα του και να μην εμπορευματοποιεί τους αγώνες της και τα θύματα της. Να μην στηρίζεται στη δυναμική της Ιστορίας και να σκέπτεται διαλεκτικά.

Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι η νέα Αριστερά θα πρέπει, σε συνεργασία με τον Λαό και τους επιστήμονες-διανοουμένους, να επεξεργάζεται και να επαναπροσδιορίζει την έννοια της προόδου, να δημιουργεί ειλικρινείς κοινωνικές συμμαχίες και όχι καθετοποιημένες οργανώσεις. Βεβαίως θα πρέπει να επανέλθουμε.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα ( Δρόμος  της αριστεράς ) το Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Η «ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ» ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ!...

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


1. Οι προτάσεις του Μακρόν


Πρέπει να πάμε τρείς δεκαετίες πίσω, δηλ. στην εποχή του Ζακ Ντελόρ (1985-95 ), για να βρούμε έναν αντίστοιχο πανηγυρικό, κριτικό και αναδιαρθρωτικό λόγο για την ενωμένη Ευρώπη, όπως αυτόν που εξεφώνισε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, δύο ημέρες μετά τις γερμανικές εκλογές, ο γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν.

Ξεκίνησε με μία σαρωτική κριτική για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, χαρακτηρίζοντας την ως « πολύ αδύναμη, πολύ αργή και αναποτελεσματική ». Όμως συνέχισε, ότι έχει ένα όραμα. Αυτό το όραμα δεν είναι ουτοπία, είναι ανάγκη, « διότι ο μοναδικός δρόμος που διασφαλίζει το μέλλον μας, είναι να ξαναχτίσουμε μία Ευρώπη, που να είναι κυρίαρχη, ενωμένη και δημοκρατική ».

Οι συγκεκριμένες προτάσεις του Μακρόν είναι:

  • α. κοινή ευρωπαϊκή άμυνα ( κοινός στρατός, κοινός αμυντικός προϋπολογισμός, κοινό δόγμα δράσεως ).
  • β. κοινό ευρωπαϊκό Γραφείο Ασύλου, για την ταχεία εξέταση των αιτήσεων ασύλου για όλες τις χώρες της ΕΕ.
  • γ. κοινό ευρωπαϊκό σύστημα αντιμετωπίσεως της τρομοκρατίας ( Δημιουργία ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και υπηρεσίας πληροφοριών ).
  • δ. κοινός προϋπολογισμός των χωρών της Ευρωζώνης με επικεφαλής δικό της εκλεγμένο υπουργό οικονομικών και με κοινοβουλευτικό έλεγχο.
  • ε. καθιέρωση φόρου χρηματικών συναλλαγών για την αναπτυξιακή βοήθεια προς τρίτες χώρες και
  • στ. ενίσχυση του ατονήσαντος γαλλο-γερμανικού άξονα.

2. Οι προθέσεις του Μακρόν


Οι προτάσεις του Μακρόν αποτελούν ένα μίγμα στρατηγικής και τακτικής . Η στρατηγική αφορά το μέλλον της Ευρώπης και η τακτική το μέλλον της Γαλλίας.

Ο Μακρόν θέλει να βάλει όρια στην γερμανοποίηση της Ευρώπης. Ουσιαστικά συμφωνεί με την Γερμανία, ότι η ΕΕ στην πράξη δεν χρειάζεται να στηρίζεται στην δημοκρατική αρχή της ισοτιμίας των μελών της. Επομένως δεν αμφισβητεί την επικυριαρχία της Γερμανίας στην ΕΕ.

Όμως παράλληλα στέλνει ένα μήνυμα στο Βερολίνο, ότι η μονοκρατορία της Γερμανίας στην ενωμένη Ευρώπη ζημιώνει την ίδια την Γερμανία και εμποδίζει την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενότητας, διότι η κατάσταση θυμίζει μετεξέλιξη του Γ’ Ράιχ, οπότε τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη αντιδρούν. Ενώ, εάν η Γερμανία δεχθεί να μοιρασθεί την κορυφή των αποφάσεων στην Ευρώπη με την Γαλλία στην βάση του παλαιού άξονα συνεργασίας Παρισιού-Βόννης/Βερολίνου, θα δίνεται η εντύπωση του τελικού «γάμου» Βορρά –Νότου με την Γαλλία να καθιερώνεται ως η Σουλτάνα της Ευρώπης.

Το έργο αυτό είχε αρχίσει να παίζεται ήδη με τον Πιερ Μοσκοβισί, το δημιούργημα του Ντομινίκ Στρός-Καν και Επιτρόπου των οικονομικών της ΕΕ, ο οποίος έπαιζε τον ρόλο του «καλού αστυνομικού». Δήθεν ως μεσολαβητής προς τον κακό Σόιμπλε.

Ο Μοσκοβισί αποκάλυπτε τους μυστικούς δήθεν όρους, με τους οποίους η Γερμανία θα δεχόταν να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού χρέους, για να αποτραπεί το Grexit.

Εμείς τιμούσαμε τον Μοσκοβισί ως φιλέλληνα και με νοοτροπία τριτοκοσμικής χώρας του απονείμαμε τον τίτλο του επιτίμου διδάκτορα, ενώ αυτός εξασφάλιζε την σωτηρία των γαλλικών τραπεζών μαζί με τις γερμανικές στην βάση της ίδιας πολιτικής με τον Σόιμπλε.

3. Έχει μέλλον η Ευρώπη;


Η συμπεριφορά της Γερμανίας αλλάζει ριζικά μετά την ενοποίηση της. Δεν είναι πλέον η χώρα, η οποία τελεί υπό γεωπολιτικήν επιτροπείαν και έχει ανάγκη την ευρωπαϊκή οικογένεια και ιδιαίτερα την Γαλλία, για να αισθάνεται απλώς ως αναγεννημένη χώρα, ως μία ισότιμη δυτική δημοκρατία.

Σήμερα η Γερμανία αισθάνεται και συμπεριφέρεται ως νικήτρια δύναμη του Β` Παγκοσμίου Πολέμου στον ευρωπαϊκό χώρο. Επειδή βίωσα την γερμανική πραγματικότητα για 20 χρόνια και από το 1975 παρακολουθώ συστηματικά τις γερμανικές και τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι η σημερινή Γερμανία, ως κυρίαρχη εσωτερική ιδεολογική δύναμη και όχι μόνο ως πολιτική ελίτ, δεν διαθέτει ευρωπαϊκή συνείδηση και ακολουθεί μία αυτιστική εξωτερική πολιτική (Sonderweg).

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι:

  • α. για την Γερμανία η «Ευρώπη» είναι θέμα εξωτερικής πολιτικής.
  • β. αντιμετωπίζει την ΕΕ ως την αυλή της, ως τον οικονομικό ζωτικό της χώρο (Lebensraum) και μεταχειρίζεται τις οικονομικά ασθενέστερες χώρες ως αποικίες της.
  • γ. η Γερμανία δεν πρόκειται να κάνει οικονομικές υποχωρήσεις για να σώσει την ΕΕ. Αν δεν μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει την πολιτική της χρεοκρατίας του Σόιμπλε, θα προχωρήσει στην δημιουργία μιας Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων . Η Γερμανία θα το πετύχει αυτό εκβιάζοντας ασθενέστερες χώρες της ΕΕ με την πλήρη διάλυση της ΕΕ. Αρκεί η Γερμανία να δηλώσει, ότι αποχωρεί από την ΕΕ.
  • δ. το μόνο που μπορεί να πετύχει η Γαλλία του Μακρόν είναι να παραμείνει στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Αναγνωρίζοντας βεβαίως την οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας. Εκτός εάν μία Γαλλία της πολιτικής Λεπέν αποφασίσει να αποχωρήσει τελείως από τη ΕΕ.

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι εισερχόμαστε σε μία μεσοπρόθεσμη «επανίδρυση» της Ευρώπης αλλά δεν θα είναι ενιαία ένωση. Θα είναι κατ` ουσίαν περισσότερες. Το ζητούμενο είναι, το αν θα έχει έναν κοινό άξονα ή θα αποτελεί ένα πολυ-αρθρωτό σύστημα.

Με τις σημερινές συνθήκες το σύνθημα «Περισσότερη Ευρώπη» σημαίνει απλώς περισσότερη γερμανική δόση στο ευρωπαϊκό κοκτέιλ.

Μέχρι τώρα η ΕΕ χαρακτηριζόταν ως η Ευρώπη των συμβιβασμών. Από εδώ και πέρα θα είναι η Ευρώπη των εκβιασμών.

Δημοσιεύτηκε στα ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ την Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Από τον Νίκο Καζαντζάκη στον Ειρηναίο Γαλανάκη

Του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη


Αποσπασματική περίληψη της εισηγήσεώς του με θέμα «Ο Ειρηναίος και η ‘Επανάσταση των συνειδήσεων ως πνευματικό κληροδότημα για την τοπική κοινωνία του Αποκόρωνα» στο Β΄Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών, που έγινε στο Ιδρυμα Αγίας Σοφίας 31/8-4/9.2017

1. Ανθρωπολογική σύγκλιση

Το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας αφορά την κατάσταση του κόσμου μέσα στο οποίο ζούμε.
Η «Κρητική ματιά» είναι αυτή που ενώνει τον Νίκο Καζαντζάκη με τον Ειρηναίο Γαλανάκη.

Ο Ν.Κ. διέθετε μία πολυεπίπεδη συνείδηση, σε τρία επίπεδα:

  • η γη
  • ο άνθρωπος και
  • το πνεύμα

Σε σχέση με την γη ο Ν. Κ. αισθανόταν ταυτόχρονα Κρητικός, Έλληνας και παγκόσμιος άνθρωπος.

Όχι μόνο δεν είχε δίλημμα ανάμεσα σε αυτές τις τρεις ταυτότητες αλλά πίστευε ακράδαντα, ότι όποιος δεν έχει ρίζες στον τόπο του, δεν μπορεί να δει τον ορίζοντα του κόσμου.

Γιαυτό είχε πάνω στο γραφείο του ένα σακκουλάκι με χώμα κρητικό και το κράταγε σφικτά στην χούφτα του, κάθε φορά που ήθελε να ανοίξει τα φτερά της σκέψης του και να πετάξει πάνω από τον κόσμο.

Τις τρεις αυτές διαστάσεις συνειδήσεως διέθεται και ο Ειρηναίος Γαλανάκης, μητροπολίτης πρώην Κισάμου και Σελίνου. Ήθελε έναν έρριζο και όχι άριζο άνθρωπο.

Ο Ειρηναίος Γαλανάκης ήταν μία πανευρωπαϊκή τουλάχιστον προσωπικότητα. Στις ομιλίες που έκανε στα χωριά που επισκεπτόμαστε, θυμάμαι, ότι χρησιμοποιούσε συχνά την παραβολή του δένδρου. Έλεγε, ότι και ο άνθρωπος είναι ένα δένδρο. Όσο πιο βαθιές είναι οι ρίζες του μέσα στην γη,  που τον γέννησε και στις παραδόσεις του τόπου του, τόσο πιο ψηλό δένδρο μπορεί να γίνει, να διαμορφώσει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα και να καρποφορήσει με δημιουργικά έργα.

Αλλά και τον άνθρωπο ο Καζαντζάκης και ο Ειρηναίος τον έβλεπαν μέσα από τρεις διαστάσεις:

  • ως κοινωνία
  • ως πολιτισμό και
  • ως φορέα νοήματος ζωής

Πίστευαν, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο άτομο αλλά και κοινωνικό σύνολο. Με αυτή την έννοια θεωρούσαν, ότι ο ατομισμός δεν αποτελεί, ένα δικαίωμα, μια προσωπική επιλογή, όπως διασαλπίζεται σήμερα αλλά συνιστά ένα κοινωνικό καρκίνωμα, ένα έγκλημα κατά της φύσεως του ανθρώπου.

Επίσης Καζαντζάκης και Ειρηναίος ταυτίζονταν απόλυτα στην προτεραιότητα της ελευθερίας μέσα στην συνείδηση του ανθρώπου και ιδιαίτερα του Κρητικού.

Επεξηγούσαν όμως, ότι η ελευθερία δεν είναι κατάσταση αλλά ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ, η οποία πρέπει να επιδιώκεται με καθημερινό αγώνα. Η ελευθερία δεν είναι μία φτηνή υπόθεση, όπως έχει παρεξηγηθεί σήμερα ως αυθαιρεσία και παραβατικότητα. Η ελευθερία είναι μία κοπιώδης πορεία προς το Χρέος, η οποία αρχίζει με την υπέρβαση του εγωκεντρισμού και της ιδιοτέλειας.

Πέρα από το φυσικό σύστημα τάξεως ο Καζαντζάκης και ο Ειρηναίος διέκριναν και ένα πνευματικό σύστημα τάξεως σε τρία επίπεδα:

  • την ύλη
  • τον αγώνα και
  • το πνεύμα

Ο άνθρωπος δικαιώνει την ύπαρξη του μόνο ως αγωνιστικό ον.

Γιατί πρέπει να αγωνίζεται ο άνθρωπος;

Ο Καζαντζάκης μας λέει, ότι ο άνθρωπος πρέπει να παίρνει την ύλη και να την κάνει πνεύμα.

Αυτό σημαίνει , ότι η υλική ζωή του ανθρώπου πρέπει να υπηρετεί τις αξίες του Πνεύματος που είναι η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η πίστη. Ο Καζαντζάκης και ο Ειρηναίος ήθελαν τον άνθρωπο να αγωνίζεται, ώστε ο κόσμος να γίνεται όλο και πιο ελεύθερος , όλο και πιο δίκαιος.

2.Ο Ειρηναίος Γαλανάκης ως ιστορική προσωπικότητα

Ο όρος «κοινωνικό έργο» είναι λίγος για να εκφράσει την προσφορά του Ειρηναίου στην Κρητική κοινωνία. Πέρα από το Αννουσάκειο Γηροκομείο, και την σχολή Κωφαλάλων ίδρυσε οικοτροφεία στην Κίσαμο και σε όλα τα κεφαλοχώρια των επαρχιών Κισάμου και Σελίνου για τους μαθητές των απομεμακρυσμένων χωριών. Ο Ειρηναίος έδωσε νέα διάσταση στην παρουσία της Εκκλησίας μέσα στην κοινωνία δίνοντας έμφαση σε τέσσερις τομείς:

α. την εκπαίδευση των νέων με την ίδρυση διαφόρων τεχνικών σχολών και οικοκυρικής σχολής.

β. την ανύψωση της θέσεως της γυναίκας με την ίδρυση Συλλόγων Κυριών και Δεσποινίδων και Γυναικείων Συνεταιρισμών.

γ. την ανάπτυξη με την ίδρυση του Κέντρου Αγροτικής ανάπτυξης στο Κολυμπάρι, του Τυροκομείου Σελίνου, της Εταιρεία Αναπτύξεως Αποκορώνου (ΕΤΑΝΑΠ) και της Εταιρεία Αναπτύξεως Σελίνου (ΕΤΑΣ).

δ. τον πολιτισμό με το πολυδύναμο Ίδρυμα Αγίας Σοφίας στον Αποκόρωνα.

Όμως οι τρεις κορυφές του ιστορικού έργου του Ειρηναίου είναι:

α. η ίδρυση (1968) της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (ΟΑΚ) με συνεργάτη τον Διευθυντή της, Δρα Αλ. Παπαδερό. Μαζί με το Πανεπιστήμιο και το Πολυτεχνείο Κρήτης η ΟΑΚ τιμά την Ελλάδα διεθνώς με την διοργάνωση συνεδρίων όχι μόνο τοπικού αλλά και διεθνούς ενδιαφέροντος.

β. το μεγάλο στοίχημα για τον Ειρηναίο ήταν η ίδρυση της Ανώνυμης Ναυτιλιακής Εταιρείας Κρήτης (ΑΝΕΚ) μετά το τραγικό ναυάγιο του παλιού πλοίου «ΗΡΑΚΛΕΙΟ» το 1966. Ήταν η πρώτη εταιρεία λαϊκής βάσεως στην Ελλάδα.

γ. αυτή όμως η πρωτοβουλία, που θα μπορούσε να αναδείξει την Ελλάδα σε παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού, γεωπολιτικής και πολιτικής σκέψεως ήταν το «ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΕΙΡΗΝΗΣ» , όπως μετονόμασε ο Ειρηναίος το ακρωτήριο της Σπάθας το 1984 με συντονιστή τον επίσης οραματιστή, ποιητή Δημήτρη Κακαβελάκη και γραμματέα τον υπογράφοντα.

Μετά τις επιτυχίες των πρώτων μεγάλων διεθνών συνεδρίων και ιδιαίτερα το μνημόσυνο του αείμνηστου σουηδού πρωθυπουργού Όλαφ Πάλμε, παρουσία της συζύγου του Λίσμπεθ Πάλμε, τα πολιτικά κόμματα άρχισαν να υπονομεύουν αυτή την διεθνών προδιαγραφών πρωτοβουλία μέχρι που την διέλυσαν. Ζημιώθηκε ο τόπος αλλά αυτό είναι τελευταίο που τα ενδιαφέρει.

Μια παράλληλη πρωτοβουλία ήταν η « ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ», την οποία κήρυξε ο Ειρηναίος την Πεντηκοστή του 1982, με σκοπό την ανάδειξη της ανάγκης για τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου και της ανθρώπινης κοινωνίας.

Αυτή την πρωτοβουλία πρέπει να αναβιώσουμε και να συνεχίσουμε. Πρέπει να συνδέσουμε το Όραμα του Ειρηναίου με την επαναστατική παράδοση της Κρήτης. Το έχει ανάγκη η πατρίδα μας.

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Επιμνημόσυνος λόγος για τον Παναγιώτη (Τάκη) Φραγκιά, 1945-1917, Συμμαθητή μας της Ιωνιδείου Σχολής Πειραιώς.

Του Ηλία Φιλιππίδη

Ο Τάκης Φραγκιάς έφυγε. Συλλυπούμεθα την αδελφή του, την κ.Νιόβη.

Την ευχαριστούμε καθώς και τους Ιερείς του ναού της Ευαγγελιστρίας Πειραιώς για την ευκαιρία που μας δίνουν, να αφιερώσουμε μερικά λόγια στην μνήμη του.

Αγαπητέ μας συμμαθητή και φίλε Τάκη Φραγκιά,

Με πόνο ψυχής σε αποχαιρετήσαμε, όμως δεν σε ξεχνάμε. Υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι γι αυτό:

Ο πρώτος είναι ότι ήσουν κομμάτι της τάξεως μας. Είμαστε η τάξη του 1963 της Ιωνιδείου Σχολής Πειραιώς.

Τονίζω την ιδιότητα μας αυτή ιδιαιτέρως, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά διότι βρέθηκαν στην εποχή μας μερικοί να πουν:

  • ότι τα πρότυπα σχολεία κάνουν ζημιά στην ψυχή των παιδιών, διότι τα εθίζουν στον ανταγωνισμό και
  • ότι η αριστεία είναι «ρετσινιά», ότι είναι ένα κουσούρι, που συνοδεύει τους μαθητές σε όλη τους την ζωή και μάλιστα όλους, τόσο αυτούς που υστερούν στον ανταγωνισμό όσο και αυτούς που αριστεύουν!!!

Όμως, Τάκη μας, εσύ περισσότερο από όλους μας θα συμφωνούσες, ότι η προσπάθεια που καταβάλαμε, μπορεί να ήταν ατομική αλλά δεν μας χώριζε, αντιθέτως μας ένωνε, διότι βιώναμε τον ποιοτικό χαρακτήρα της, διαμορφώναμε ένα αίσθημα κοινότητας. Η κάθε τάξη διαμόρφωνε μέσα μας μία "Ταξική" συνείδηση.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό;

Σημαίνει, ότι κανένας μας δεν αισθανόταν, ότι είναι ανώτερος από τους άλλους, επειδή έπαιρνε καλύτερους βαθμούς.

Αλλά και αργότερα στην ζωή σήμανε, ότι όχι μόνο δεν ζηλέψαμε τους συμμαθητές μας που διακρίθηκαν μέσα στην κοινωνία, είτε στην πατρίδα μας είτε στο εξωτερικό. Αντιθέτως είμαστε υπερήφανοι γι αυτούς και

τους αναφέρουμε ως απόδειξη της ποιότητας του Σχολείου μας, ακόμη και των τάξεως μας.

Όμως εσύ, Τάκη μας, μας ξεπέρασες όλους μας στο πνεύμα της κοινότητας και της ταξικής συνειδήσεως.

Έδειξες την αγάπη σου για το Σχολείο σου και τους Συμμαθητές σου με την πολύχρονη και ανιδιοτελή προσφορά σου στην επανασύσταση και την λειτουργία του Συνδέσμου των Αποφοίτων της Ιωνιδείου Σχολής. Συμμετείχες στις δραστηριότητες του και επί χρόνια αφιέρωνες τα απογεύματα σου, για να συμβάλλεις στην προσπάθεια να μένουν ανοικτά τα γραφεία του Συνδέσμου.

Είχες μία μεγάλη καρδιά Τάκη μας για όλους τους Συμμαθητές σου. Δεν ακούσαμε ποτέ έναν κακό λόγο από σένα για κάποιον. Δεν ήθελες να ακούσεις κακό λόγο για κανέναν.

Είχες αξιοπρέπεια Τάκη μας και αυτή την αξιοπρέπεια την έδειξες ακόμη και απέναντι στην ασθένεια σου, η οποία τα τελευταία χρόνια προσπαθούσε να σε καταβάλει. Μιλούσες πάντα με αισιοδοξία για την ασθένεια σου. Την παρέκαμπτες, σαν να ήταν κάτι το δευτερεύον. Το ψυχικό σου σθένος ήταν κάτι το εντυπωσιακό.

Ήθελες να πεθάνεις όρθιος Τάκη μας και πραγματικά πέθανες όρθιος. Περιφρόνησες ακόμη και το κρεβάτι της κλινικής.

Μέχρι να συναντηθούμε πάλι, θα σε θυμόμαστε Τάκη μας. Θα τιμάμε την καλοσύνη, την αξιοπρέπεια, την μετριοφροσύνη και προπάντων την ανιδιοτέλεια και την προσφορά σου.

Έφυγες Τάκη μας σε μία άχαρη εποχή. Σε μία εποχή γενικής παρακμής της πατρίδας μας. Και η αιτία είναι, ότι οι τιμονιέρηδες της χώρας μας, τις τελευταίες δεκαετίες, πρόδωσαν, ποδοπάτησαν, εξευτέλισαν τις αξίες, στις οποίες εσύ πίστευες με θρησκευτική ευλάβεια.

Είναι αυτές οι αξίες, που μας έδωσε το Σχολείο μας και οι δάσκαλοι μας.

Εμείς που απομείναμε Τάκη μας, σου υποσχόμαστε, ότι θα αντισταθούμε, ώστε αυτές οι αξίες όχι μόνο να μην χαθούν οριστικά αλλά να ξαναγίνουν πάλι η κινητήρια δύναμη της κοινωνίας μας, για να μπορέσει η Ελλάδα μας επιτέλους να πάρει την αντίστροφη πορεία προς μία νέα αναγέννηση.

Έφυγες Τάκη μας. Όμως το παράδειγμα σου θα μένει ζωντανό στην μνήμη και την καρδιά όσων είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε.

Ο Θεός ας αναπαύσει την άδολη ψυχή σου στα δώματα του Ουρανού.

Καλή αντάμωση!

Εκφωνήθηκε Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017 στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Το Κυπριακό πρόβλημα και ο πόλεμος του Κυπριακού

Του Ηλία Φιλιππίδη*


Μια ιστορική, πολιτική και κοινωνική διαδρομή του ζητήματος


Το Κυπριακό πρόβλημα γεννήθηκε από τον πόθο του Κυπριακού λαού να ενωθεί με το ελεύθερο κράτος της μητέρας Ελλάδας. Βέβαια η ελληνικότητα της συνειδήσεως των Κυπρίων, όπως και των Ποντίων είχε ως άμεση αναφορά το Βυζάντιο και δεν εξαρτάτο από την όποια ιδεολογία του ελλαδικού κράτους. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό θέμα από κοινωνιολογικής και ιστορικής απόψεως, το οποίο δεν έχει βρει ακόμη την προσοχή που του αξίζει.

Η επανάσταση του 1821 διαπέρασε ως ηλεκτρικό ρεύμα τον Ελληνισμό της Κύπρου. Κύπριοι εθελοντές ήλθαν στην Ελλάδα να πολεμήσουν. Εξάλλου τα αντίποινα των Τούρκων δεν έκαναν καμία διάκριση ανάμεσα στους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως και της Κύπρου.

Για πρώτη φορά το αίτημα της Ενώσεως ετέθη από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Σωφρόνιο Γ΄ το 1879, όταν υπεδέχθη τον πρώτον Άγγλο Ύπατο Αρμοστή Sir G.J. Wolseley. Ο Σωφρόνιος έκλεισε την εθιμοτυπική ομιλία του με τα λόγια : «Η Κύπρος οικείται υπό λαού φιλήσυχου και ευαγώγου, όστις δεν αρνείται την καταγωγήν και τους πόθους του… έχομεν την πεποίθησιν, ότι η Μεγάλη Βρετανία θα βοηθήσει την Κύπρον, ως έπραξε και περί των Ιονίων Νήσων,να ενωθεί με την μητέρα Ελλάδα, με την οποίαν φυσικώς συνδέεται».

Με την Σύμβαση του 1878 η Υψηλή Πύλη είχε παραχωρήσει την Κύπρο με εκμίσθωση στην Αγγλία και με παραίτηση από κάθε δικαίωμα επεμβάσεως. Το 1914 η Αγγλία ενσωμάτωσε την Κύπρο στις βρετανικές κτήσεις.

Ακολούθησε μία σειρά κυπριακών πρωτοβουλιών υπέρ της ενώσεως με κορυφαίες τα μαζικά συλλαλητήρια του 1931 και το Ενωτικό δημοψήφισμα του 1950. Με αποκορύφωση τον αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59).

Δυστυχώς όμως το ενδιαφέρον της Αγγλίας για την Κύπρο με τον χρόνο αύξανε.

Ας χωρίσουμε τους λόγους σε βασικούς και σε πρόσθετους

Βασικοί είναι:

  • η Κύπρος αποτελεί την καρδιά της Ανατ. Μεσογείου
  • αποτελεί τον φύλακα της Διώρυγας του Σουέζ και του δρόμου προς την Ινδία
  • αποτελούσε κρίκο της αλυσίδας των αγγλικών κτήσεων, οι οποίες ενώνουν το νησί της Αγγλίας με τον Ινδικό ωκεανό (Γιβραλτάρ, Μάλτα, Κύπρος, Σουέζ, Άντεν), χωρίς να χρειάζεται η σύμπραξη οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας, ενώ παράλληλα η αλυσίδα αυτή εμποδίζει την Ρωσία να αποκτήσει το πλεονέκτημα στην Μεσόγειο.

Δυστυχώς προέκυψαν και πρόσθετοι λόγοι , οι οποίοι αποδείχθηκαν κρισιμότεροι όπως:

  • η ανάδειξη του πετρελαίου σε κυρίαρχη κινητήρια δύναμη στα μεταπολεμικά χρόνια. Η Μέση Ανατολή ήταν πλέον το σημαντικότερο ενεργειακό πηγάδι του κόσμου.
  • μετά τον Πόλεμο οι ΗΠΑ ήθελαν να μοιρασθούν τον κόσμο με την Σοβ. Ένωση παρακάμπτοντας την υπεροπτική Αγγλία και αφήνοντας το αποικιακό της σύστημα να καταρρεύσει. Δυστυχώς όμως ο Ψυχρός Πόλεμος έδωσε την ευκαιρία στην Αγγλία να πείσει τις ΗΠΑ, ότι τα συμφέροντά τους είναι κοινά και επομένως στις περιοχές από όπου αποσύρεται η αγγλική επιρροή, θα πρέπει αυτή να αντικαθίσταται από την αμερικανική και με το ίδιο σκεπτικό της επικυριαρχίας.
  • Η μετατροπή της Ελλάδας από προστάτιδα δύναμη του Κυπριακού ελληνισμού σε Δούρειο ίππο της νέο-αποικιακής υποτέλειας.

Έτσι το Λονδίνο κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η Κύπρος θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα σύστημα διαχρονικής γεωστρατηγικής υποτέλειας κάτω από την κυριαρχία του τριγώνου ΗΠΑ-Αγγλίας-Τουρκίας , με την χειραγώγηση της Ελλάδας κάθε φορά να αποδέχεται τα αποφασισμένα ή τα τετελεσμένα.

Ένας κατοικήσιμος χώρος μπορεί να λειτουργήσει κάτω από αυτούς τους όρους μόνο ως προτεκτοράτο με όσο γίνεται πιο ασαφή κρατική υπόσταση και ασαφή πολιτισμική ταυτότητα ή και με ανταλλάξιμο πληθυσμό.


Η ένταξη της Ελλάδας στις δυνάμεις αλώσεως της Κύπρου


Μετά τον Εμφύλιο η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε ένα τριτοκοσμικό προτεκτοράτο με ένα μεταπρατικό πολιτικό σύστημα και ένα Παλάτι στον ρόλο του τοποτηρητή. Έτσι εξηγείται η επικράτηση του «Δόγματος Πιπινέλη»: «Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα, για να έχει δική της εξωτερική πολιτική».

Παρ’ όλα αυτά η αποστολή μιας ενισχυμένης ελληνικής Μεραρχίας από τον Γ. Παπανδρέου το 1964 (8.500 άνδρες) και η ενότητα των Ελλήνων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα θα αρκούσε, για να αποτρέψει τουρκική εισβολή.

Δυστυχώς η χούντα απετέλεσε τον «τρίτο γύρο» του Εμφυλίου πολέμου από την πλευρά των νικητών και το πραξικόπημα του Ν. Σαμψών στην Κύπρο το 1974 αποτέλεσε την προέκταση της Χούντας στην Κύπρο.

Ο σκοπός της εισβολής των Τούρκων με τις ευλογίες του διαβόητου Κίσιντζερ και την προσποιητή «ουδετερότητα» των Άγγλων ήταν η κατάκτηση ολόκληρου του νησιού και η διάλυση της Κυπριακής δημοκρατίας. Ο αγγλοσαξονικός παράγοντας ήθελε μόνο το οικόπεδο…

Η διηρημένη και προδομένη Κύπρος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τους εισβολείς αλλά ματαίωσε την ολοκλήρωση του σχεδίου τους με το θαύμα της αναγεννήσεως του ακρωτηριασμένου Κυπριακού ελληνισμού, τη διατήρηση του κράτους και τη μεγάλη ανάπτυξη 1980-2000.

Σήμερα αυτό που επιδιώκει ο Δυτικός παράγοντας είναι η πολιτική ολοκλήρωση της Τουρκικής εισβολής πρώτα με το Σχέδιο Ανάν (2004) και σήμερα με την «αξιοποίηση της τελευταίας ευκαιρίας»! Θέλουν η εισβολή των Τούρκων να ολοκληρωθεί ως νόμιμη κατάκτηση με την υπογραφή των Ελλήνων…

Το συμπέρασμα είναι, ότι το δημοκρατικό και πανανθρώπινο αίτημα του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση, είτε με ένωση είτε με ανεξαρτησία συνθλίφθηκε από τις μυλόπετρες του Αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού.

Όμως αυτό κατέστη δυνατόν, όχι μόνο με την γεωπολιτική υπεροχή του Δυτικού παράγοντα και τη σύμπραξη των Τούρκων αλλά και διότι ο Ελληνισμός στην Ελλάδα και την Κύπρο έχασε και σε ένα άλλο παράλληλο μέτωπο, αυτό που αποκαλώ ως «Κυπριακό πόλεμο».

Ο παράλληλος Κυπριακός πόλεμος δεν αφορά τους γεωπολιτικούς παράγοντες αλλά αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και ακόμη υπολείπεται να κάνουμε και αυτά είναι:

Η διαφώτιση της διεθνούς κοινής γνώμης για τα δημοκρατικά δικαιώματα του Κυπριακού ελληνισμού, τον σεβασμό της ακεραιότητας του Κυπριακού κράτους, την παραβίαση βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου καθώς και αρχών και αποφάσεων του ΟΗΕ εκ μέρους της Τουρκίας, τόσο με την εισβολή όσο και μετά από αυτήν. Ο διεθνής Τύπος και η διεθνής κοινή γνώμη δεν ενημερώθηκαν, ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι πρωτίστως πρόβλημα εισβολής, κατοχής και σχεδίου γενοκτονίας του Κυπριακού ελληνισμού.
Η κατοχύρωση της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας των ελληνικών επιχειρημάτων.

Αντί να γίνουν αυτά τα στοιχειώδη, συνέβησαν πράγματα που μόνο ως παράλληλη ιδεολογική προδοσία του Κυπριακού αγώνα θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν.

Συγκεκριμένα: Το «αστικό» πολιτικό μας σύστημα όχι μόνο αντιμετώπιζε το Κυπριακό πρόβλημα ως βαρίδι αλλά επιπροσθέτως ο «εθνάρχης» Κων. Καραμανλής και ιδιαιτέρως ο παρασκηνιακός και νατοϊκός Γ. Αβέρωφ συνέπλεαν με την δυτική προπαγάνδα, ότι ο Μακάριος είναι ο Κάστρο της Μεσογείου και ότι μία ανεξάρτητη Κύπρος θα εξελισσόταν σε σοβιετική βάση…

Από την άλλη, η αριστερά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο είχε εντάξει τον Κυπριακό αγώνα μετά το 1974 στον κοινό αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα με τις σοσιαλιστικές χώρες.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (IPC) είχε αναλάβει εργολαβικά και με ζήλο την προβολή των δικαιωμάτων του ενιαίου Κυπριακού λαού και κατακεραύνωνε την πολιτική του ιμπεριαλισμού να υποτάξει το νησί, ενώ δεν ήθελε να θιγούν οι ευθύνες της Τουρκίας. Το IPC είχε ιδρυθεί το 1965 ως μετωπική οργάνωση του Ανατολικού Μπλοκ και κατευθυνόταν από την Μόσχα. Ως στέλεχος του ευρωπαϊκού κινήματος ειρήνης είχα συμμετάσχει σε αρκετά συνέδρια του IPC με τελευταίο πρόεδρο τον Romesh Chandra (1977-90), πρώην πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας.

Η πλούσια δράση του IPC με μεγάλα διεθνή συνέδρια στις δυτικές χώρες προξενούσε στο Κυπριακό μεγαλύτερη ζημιά από όφελος, διότι διευκόλυνε το επιχείρημα του δικτύου των συνεργαζομένων δυτικών μυστικών υπηρεσιών και των οργάνων τους, ότι το Κυπριακό είναι απλώς ένα όπλο στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του «Κομμουνιστικού στρατοπέδου».

Σήμερα έχουμε εισέλθει πλέον σε μια κρίσιμη φάση, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και εσχατολογική, η οποία ενώνει τον Ελληνισμό τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου, μπροστά στον κίνδυνο τερματισμού της ιστορικής τους πορείας.

Αν θέλουμε να αντιδράσουμε (και πρέπει), απαιτείται η διαμόρφωση και η διάδοση μιας πλατιάς εθνικό-απελευθερωτικής ιδεολογίας και λαϊκής, πατριωτικής και δημοκρατικής συσπειρώσεως.

Πάνω σε μία τέτοια ιδεολογική και κοινωνική διάστρωση θα μπορεί να δομηθεί ένα δίκτυο ενημερώσεως τόσο του Ελλαδικού όσο και του Κυπριακού λαού για όλα τα θέματα, που αφορούν την παρουσία του Ελληνισμού στον κόσμο, ανεξάρτητα από την όποια εξουσία και τα κόμματα.


*Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει διατελέσει (1991-2015) αιρετό μέλος του προεδρείου της Διεθνούς Επιστημονικής Ενώσεως Παγκοσμίου Οικονομίας και Πολιτικής (IWVWW) του Βερολίνου.


Δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς στις 15/07/2017 - e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη.


1. Η παράδοση της ελληνικής επαναστατικότητας

Τα σημερινά προβλήματα της Ελλάδας αποτελούν μία σωρευμένη διαστρωμάτωση αιτίων, με αποτέλεσμα όσο βαθύτερα σκάβεις, να ανακαλύπτεις τις πλέον πρωτογενείς αιτίες.

Το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας συμπυκνούται στην διάσταση μεταξύ πολιτικού συστήματος και κοινωνίας.

Μια βασική αιτία αυτής της διαστάσεως είναι ή μη απορρόφηση του στοιχείου της επαναστατικότητας στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Η παράδοση της ελληνικής επαναστατικότητας γεννήθηκε στην Τουρκοκρατία και αποκορυφώθηκε με την Επανάσταση του 1821.

Όμως η ελεύθερη Ελλάδα γεννήθηκε με καισαρική τομή ως βρετανικό προτεκτοράτο. Η εκσυγχρονιστική και πολιτική επανάσταση του Στρατιωτικού Συνδέσμου –Βενιζέλου πνίγηκε στο λιμάνι της Σμύρνης.

Η Εθνική αντίσταση 1941-44, ακόμη και ο Εμφύλιος είχαν και στοιχεία επαναστάσεως για την ολοκλήρωση της Εθνικής ανεξαρτησίας.

Δυστυχώς όμως το ΚΚΕ υπονόμευσε πολιτικά τον αγώνα του ΕΑΜ και θέλησε να τον μετατρέψει σε ταξική επανάσταση για την μονοπωλιακή κατάληψη της εξουσίας αλλά και για την αλλαγή της γεωπολιτικής εξαρτήσεως της Ελλάδας, πράγμα που προκάλεσε την επέμβαση των Άγγλο-αμερικανών.

Η ελληνική επαναστατικότητα καταπιέστηκε και απωθήθηκε ως όνειρο απατηλό και επιζήμιο.

Η Χούντα του 1967 ήταν κατ` ουσίαν ο τρίτος γύρος του Εμφυλίου πολέμου (αυτή την φορά με την πρωτοβουλία των Νικητών ) και η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν η τελευταία επαναστατική ενέργεια του Λαού μας. Όμως ο Ξένος παράγοντας σε συνεργασία με το ελλαδικό παρακράτος την «αξιοποίησαν», για να μεθοδεύσουν την Κυπριακή τραγωδία.

Όμως το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εφήρμοσε μία πολιτική προπογάνδα, για να μην την χαρακτηρίσουμε ως πλύση εγκεφάλου, με το παρακάτω περιεχόμενο:

  • α. η ζωή έχει δύο όψεις: την θετική και την αρνητική. Ετσι και στην περίπτωση της Κυπριακής τραγωδίας ο κανόνας επιβεβαιώθηκε με την « αποκατάσταση της Δημοκρατίας » από τον δεύτερο «Εθνάρχη», τον Κων/νο Καραμανλή.

  • β. δεν πρέπει να κοιτάμε πίσω ούτε στο «πλάι» αλλά μόνο μπροστά, όπου μας περιμένει η Ευρώπη!

  • γ. έτσι θα γίνουμε και εμείς μία «κανονική» χώρα, η οποία δεν θα επηρεάζεται πλέον από τις αναταράξεις της ιστορίας και θα μπορούμε και εμείς να απολαμβάνουμε τα «αγαθά» της ζωής.

Όμως η σημερινή κρίση και η μετατροπή της πατρίδας μας σε αποικία χρέους υπό νέα γερμανική κατοχή μας αποδεικνύει, ότι δεν μπορείς να πας στο μέλλον, χωρίς να έχεις τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες του παρελθόντος.

2. Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Ο λαός υποφέρει αλλά δεν αντιδρά. Φαίνεται σαν να έχει παραλύσει, μετά μάλιστα και την τελευταία περιφρονητική απόρριψη της βουλήσεως του με το Δημοψήφισμα της 5/7/15.

Κατά την άποψή μας οι λόγοι είναι δύο:

  • Η κομματική εξάρτηση του Έλληνα. Δοκιμάσαμε όλα τα κόμματα, τα οποία θεωρούσαμε ικανά ή πιστέψαμε τις υποσχέσεις τους. Το αποτέλεσμα ήταν αποτυχία και απογοήτευση. Ακόμη και η αποχή αποδεικνύει το έλλειμμα δυνατότητας πολιτικής επιλογής στην συνείδηση του Έλληνα. Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστηνα είναι βαθύ. Όμως η αδράνεια του Λαού μας καταδεικνύει το ψυχολογικό αδιέξοδο του, διότι δεν μπορεί να φαντασθεί, ότι μπορεί να γίνει «κάτι» τέλος πάντων έξω από τα κόμματα. Ο ίδιος ο Λαός δεν δίνει πολιτική υπόσταση στον εαυτό του!!

  • Η διαφαινόμενη τάση παραδόσεως του Έλληνα στην μοίρα του. Είναι ένα φαινόμενο, στο όποιο έχω δώσει το όνομα: ιστορική κόπωση του Έλληνα. Η αδράνεια του Έλληνα τόσο στο θέμα της οικονομικής και πολιτικής υποδουλώσεως της πατρίδας μας όσο και απέναντι στον μεταναστευτικό- προσφυγικό εποικισμό και τον κίνδυνο ισλαμοποιήσεως της πατρίδας μας στα επόμενα 50-70 χρόνια αποδεικνύουν την παραίτηση του Έλληνα από την ιστορία. Δεν αισθάνεται πλέον ικανός να διαμορφώσει ο ίδιος την ιστορική του εξέλιξη.

3. Επαναστατικότητα και ανάπτυξη

Η ανάπτυξη είναι ένα σύνθετο αποτέλεσμα τεσσάρων παραγόντων:
ιστορίας, κοινωνικής συνοχής, πολιτικής ποιότητας και οργανώσεως της οικονομίας.

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει ποτέ από την κρίση, όσο δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει αυτή την τριπλήν αλήθεια.

Με αυτή την έννοια γίνεται κατανοητό, ότι η παράδοση της επαναστατικότητας σε ένα Λαό αποτελεί μία ιστορική δυναμική, η οποία εάν δεν μετασχηματισθεί σε πολιτική ποιότητα τουλάχιστον φιλοπατρίας και σε συλλογικό αναπτυξιακό όραμα για το παρόν και το μέλλον, δεν χάνεται αλλά μετατρέπεται σε ένα κακοήθη όγκο μέσα στην κοινωνική συνείδηση του Λαού.

Το χειρότερο είναι, ότι ο Λαός δεν μπορεί ο ίδιος να συνειδητοποιήσει το προβλημά του, η διανόηση βρίσκεται σε βαθύ λήθαργο, διότι η άρχουσα ιδεολογία των εθνομηδενιστών κηρύττει, ότι η ιστορία έχει πεθάνει, ενώ το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει να παραδεχθεί, ότι η χώρα μας τελεί υπό κατοχήν ούτε θέλει να «ξυπνήσει » ο Λαός και να πάρει την όποια πρωτοβουλία στα χέρια του.

Γιαυτό η αναγέννηση της Ελλάδας μπορεί να αρχίσει μόνο με την ενεργοποίηση των πολιτών στις τοπικές κοινωνίες. Πρέπει να αναβιώσει η παράδοση του ελληνικού κοινοτισμού.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Αρνητικοί τρόποι σκέψεως και η «ουδετερότητα» του Σχολείου

του καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη



Ο τρόπος, που σκέπτεται ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων, είναι δυστυχώς μονοδιάστατος. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν ασχολείται καθόλου με τον τρόπο, που σκέπτεται ο Έλληνας, διότι έχει παρασυρθεί από το τσουνάμι της παγκοσμιοποιήσεως και απορρίπτει κάθε «εθνική εξειδίκευση». Ήδη το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει εισέλθει στο υπερθετικό επίπεδο της ισοπεδώσεως, που είναι η απαγόρευση του «διδακτισμού», δηλ. η αποφυγή παροχής συμβουλών στα παιδιά, ακόμη και του Δημοτικού, για τις αξίες, τις οποίες θα πρέπει να σέβονται και να ακολουθούν στην ζωή τους.

Παρ’όλα αυτά τα παιδιά υφίστανται πραγματική πλύση εγκεφάλου για την αποδοχή της διαφορετικότητας, σε σημείο μάλιστα να παροτρύνονται τα παιδιά, ακόμη και να τους επιβάλλεται, να βιώσουν την διαφορετικότητα με την ίδια την ύπαρξή τους.

Ας απαριθμήσουμε μερικά παραδείγματα λανθασμένου τρόπου σκέψεως:

  • Στην θέση της πραγματικότητας βάζουμε αυτό, που θα θέλαμε να συμβεί. Δεν μπορούμε γενικά να ξεχωρίσουμε το περιεχόμενο της εξωτερικής πραγματικότητας από τον εσωτερικό μας κόσμο και δυσκολευόμαστε να παραδεχθούμε την αυτοτέλεια και πολύ λιγότερο την προτεραιότητα της πραγματικότητας ως βάσεως εκκινήσεως της αντιδράσεως μας.

  • Στην θέση της κοινωνικής συλλογικότητας και του γενικού συμφέροντος πολλοί βάζουμε την ιδιοτέλεια και δίνουμε την προτεραιότητα στο δικό μας συμφέρον.

  • Στην θέση του ορθού και του λάθους βάζουμε τα πρόσωπα που συμπαθούμε ή αντιπαθούμε. Δηλ. δεν παραδεχόμαστε, ότι μπορεί να υπάρχει μία αντικειμενική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος και ότι μπορεί να υπάρχουν αρμοδιότερα κριτήρια για τον προσδιορισμό του ορθού, πάντως καταλληλότερα από αυτά που επιλέγουμε εμείς.

Σε αυτή την περίπτωση:

  • Εάν η διάκριση ανάμεσα σε ορθό και σε λάθος αφορά και εμάς, τότε χωρίς πολλή σκέψη είμαστε πεπεισμένοι, ότι το ορθό είναι με το μέρος μας. Έτσι ξεμπερδεύουμε εύκολα και προχωράμε ακάθεκτοι στην ζωή.

  • Εάν όμως δεχθούμε ότι το ορθό και ακόμη χειρότερα το δίκαιο, βρίσκεται από την άλλη πλευρά, αυτό μπορεί να προκαλέσει πολλές ανακατατάξεις στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους και ανατροπές στον τρόπο που σκεπτόμαστε.

Φοβούμαι. ότι η ιδιοτέλεια και η αυτοδικαίωση αποτελούν τα ισχυρότερα στοιχεία ψυχολογικής ασφάλειας για τον εαυτό μας, διότι, αν δεχθούμε ότι το κέντρο βάρους της ζωής μπορεί να βρίσκεται έξω από εμάς, τότε μας πιάνει ανασφάλεια και πανικός, νομίζουμε, ότι θα «χάσουμε » τον εαυτό μας. Γιαυτό προτιμάμε να κλεινόμαστε μέσα του. Ο εαυτός μας είναι το καβούκι μας!..


  • Σε μια άλλη περίπτωση, που η διάκριση ανάμεσα στο ορθό και το λάθος αφορά την συμπεριφορά άλλων προσώπων, προτιμούμε να πάρουμε το μέρος του προσώπου, που συμπαθούμε περισσότερο και απορρίπτουμε ασυζητητί την άποψη ή την συμπεριφορά του προσώπου που αντιπαθούμε ή που μας αφήνει αδιάφορους.


Οι λόγοι σε αυτή την περίπτωση μπορεί να είναι δύο:

  • Η συμπάθεια μας για ένα πρόσωπο αποτελεί στην σκέψη μας προέκταση του εγωκεντρισμού μας. Επομένως, όπως θα δίναμε το δίκαιο στον εαυτό μας, έτσι ταυτιζόμαστε αυτομάτως με το πρόσωπο που συμπαθούμε.

  • Αν μία διαφορά απόψεων αφορά δύο πρόσωπα, με τα οποία δεν έχουμε κάποια προσωπική σχέση, δεν αναζητούμε τα κριτήρια εκείνα, που αντικειμενικά προσδιορίζουν το επίπεδο γνώσεων, οι οποίες απαιτούνται για μια ορθή κρίση πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά απλουστεύουμε το θέμα, δηλ. το κατεβάζουμε και το εντάσσουμε στις δικές μας κατηγορίες κρίσεως, που είναι συνήθως κομματικές ή ευρύτερα ιδεολογικές ή απλώς και γενικώς ψυχολογικές.

Με τα συνήθη λοιπόν αυτά υπό-κριτήρια και χωρίς την γνώση των ειδικών ιστορικών και νομικών παραμέτρων του θέματος, χωριστήκαμε σε υποστηρικτές, άλλοι του Μανώλη Γλέζου και άλλοι της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο επεισόδιο, που συνέβη με την κατάθεση στεφάνου του Γερμανού πρεσβευτού στο Δίστομο, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι, οι οποίοι είδαν το θέμα ως προσβολή της Ελλάδας απέναντι στην «πολιτισμένη» Γερμανία και ως κίνδυνο προκλήσεως διπλωματικού επεισοδίου… αλά Πατσίφικο προφανώς!

Αυτή ήταν η αφορμή, για να γράψω αυτό το άρθρο.

Δεν με ενδιαφέρει η Ζωή Κωνσταντοπούλου αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έπραξε σωστά, μόνο που θα έπρεπε να είχε ενημερώσει προηγουμένως τον Μανώλη Γλέζο για την πρόθεσή της. Το είχε κάνει; Γνωρίζω πολύ καλά την νοοτροπία των Γερμανών και την επιθετική πολιτική της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα, τόσο στο θέμα της εξοφλήσεως των κατοχικών υποχρεώσεών της, όσο και στην ληστρική πολιτική της στην διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Μακάρι, να είχε δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο, για να μάθει όλη η Υφήλιος, τι χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα, ποιός είναι ο πολιτισμένος και ποιός όχι. Αλλά θα ήθελα να ήταν ο Γλέζος αυτός, που θα εμπόδιζε τον Γερμανό πρέσβυ να καταθέσει το στεφάνι. Ποιός θα τολμούσε να τον επικρίνει;

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »