Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021

Ο κορονοϊός και το τέλος της ιστορίας. Οι δύο Παγκόσμιοι πόλεμοι κατά του Ανθρώπου.

 του Ηλία Φιλιππίδη


Ο κορονοϊός είναι ο δεύτερος.

1.  Ο απολογισμός του ανθρώπου

1.1.    Ο  άνθρωπος είναι ο αποστάτης της φύσεως. Σπάσαμε το φράγμα του ενστίκτου και γι’ αυτό καταδικασθήκαμε να αγωνιζόμαστε αιώνες τώρα, για να διαμορφώσουμε ένα τρόπο ζωής, που να μας κάνει ευτυχισμένους. Όμως η φύση μας εκδικήθηκε. Στην θέση του ενστίκτου βλάστησε μία διχασμένη βούληση. Έχουμε μέσα μας τόσο το πνεύμα της δημιουργίας και της αλληλεγγύης όσο και την διαστροφή της καταστροφής και της ανθρωποφαγίας. Μία συμπυκνωμένη και διαχρονική μορφή ανθρωποφαγίας είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Όταν η βουλιμία ανθρωποφαγίας κρύβεται πίσω από φυσικά φαινόμενα, τότε μπορεί να «μεταλλαχθεί» σε παράγοντα «αντικειμενικής» διαμορφώσεως της διεθνούς πραγματικότητας. Ο κορονοϊός τελικά προσφέρεται ως δρεπανηφόρο άρμα σε ένα εσχατολογικό πόλεμο κατά του ανθρώπου; 

1.2. Ζούμε σε μία εσχατολογική εποχή. Είναι μία εποχή που μπορεί να ενσωματώνει το τέλος της ιστορίας του ανθρώπου. Μέχρι τώρα η ιστορία της ανθρωπότητας περιελάμβανε τις πράξεις του ανθρώπου, από δω και πέρα θα περιλαμβάνει πρωτίστως την ύπαρξη του ανθρώπου.

Η ειδοποιός διαφορά είναι, ότι προσδιορίζουμε την έννοια του τέλους της ιστορίας, ως κίνδυνο απώλειας της ποιότητας του ανθρώπινου πολιτισμού, που είναι η ελευθερία του ανθρώπου.

Οι Περσικοί πόλεμοι για την υποδούλωση του Ελληνισμού ήταν ο 1ος Παγκόσμιος πόλεμος κατά του Ανθρώπου, όπου ο Άνθρωπος κινδύνεψε να χάσει για πάντα την ποιότητα του, που είναι η ελευθερία. Μπορεί οι πόλεμοι αυτοί να έγιναν σε ένα μικρό κομμάτι του πλανήτη μας αλλά η σημασία τους είναι παγκόσμια και διαχρονική και αφορά ολόκληρη την εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτισμού. Η αρχαία Ελλάδα είναι, όχι η βιολογική αλλά η πνευματική γενέτειρα του ανθρώπου. Εδώ γεννήθηκε ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ! Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός είναι και παραμένει ο κορυφαίος ανθρωποκεντρικός πολιτισμός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εάν νικούσαν οι Πέρσες, δεν θα υπήρχε ούτε δημοκρατία, ούτε φιλοσοφία ούτε θέατρο ούτε επιστήμη ούτε Αναγέννηση ούτε Δυτικός πολιτισμός. Σήμερα με τον κορονοϊό ο Άνθρωπος κινδυνεύει να εκλείψει, όχι ως βιολογικό είδος, αλλά ως ον-φορέας πνεύματος και ελευθερίας, εάν οι ανθρωπογενείς συνέπειες και  οι ανθρωποφαγικές σκοπιμότητες δεν ελεγχούν και υπερβούν το αναγκαίο μέτρο της ιατρικής αντιμετωπίσεώς του.

2. Οι κίνδυνοι 

Ο Δυτικός πολιτισμός έχει εισέλθει στην φάση της υπερωριμάνσεως και η τεχνολογική πλευρά του έχει αναπτύξει ικανότητες που δύσκολα ελέγχονται.

Το 1961 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, πρώην αρχηγός των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατήγγειλε το «Στρατιωτικό-Βιομηχανικό Σύμπλεγμα» (Military-Industrial Complex) ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την δημοκρατια!

Εννοούσε την διαπλοκή της πολεμικής βιομηχανίας με τα πλέον ισχυρά και κερδοβόρα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ, λόγω του ιδιωτικού χαρακτήρα της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας και της δυνατότητας να ορίζει η ίδια το κόστος των «προϊόντων» της. Είναι λοιπόν απολύτως εύλογη η υποψία, ότι ένα ποσοστό των διεθνών εντάσεων, ακόμη και η έκρηξη ορισμένων πολέμων, μπορεί να οφείλονται στην πίεση του λόμπι των πολεμικών βιομηχανιών. Οπωσδήποτε οι δύο πόλεμοι του Κόλπου (1991 και 2003) ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.

Η αναλογία με τον βιολογικό πόλεμο ανάμεσα στους ιούς και τις φαρμακευτικές εταιρίες είναι πασιφανής. Έτσι σήμερα είμαστε υποχρεωμένοι να μιλάμε για ένα επιπλέον Complex. Ας το ονομάσουμε  Ph.I.C. ( Pharma-Industrial Complex). Με αυτά τα δεδομένα η υποψία, ότι το Ph.I.C. θα αντιμετωπίζει την κάθε επιδημία ως φλέβα χρυσού και θα προσπαθεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο να την αξιοποιεί προς ίδιον όφελος, θα είναι κάτι παραπάνω από βάσιμη.

Εκτός αυτού υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις, ότι μεθοδεύεται ένα σχέδιο για την καθετοποίηση και τον έλεγχο ολόκληρου του κόσμου. Μπορούμε να το ονομάσουμε «Σύστημα παγκοσμίου κυριαρχίας» (World Dominance System). Οι ενδείξεις είναι πολλές και ηχηρές:

α. η καθετοποίηση του παγκοσμίου τραπεζικού συστήματος και ο έλεγχος της χρηματικής οικονομίας αποτελεί ήδη γεγονός με κορυφή μία χρηματοπιστωτική ολιγαρχία.

β. η καθιέρωση της παγκοσμιοποιήσεως, ανεξαρτήτως επιπτώσεων, ως του μόνου πλαισίου πολιτικού και οικονομικού προγραμματισμού για τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου.

γ. η καταιονιστική προπαγάνδα όλων των εμπορικών ΜΜΕ αποκλειστικά υπέρ της παγκοσμιοποιήσεως.

δ. η αναγωγή του «διαφορετικού» σε υπέρτατο κριτήριο πολιτικής και κοινωνικής ορθότητας και η πίεση μετατροπής όλων των κρατών σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

ε. η θεσμοποίηση τακτικών μυστικών συναντήσεων της παγκοσμίου ελίτ (π.χ. Νταβ:ός) με υποχρέωση απολύτου εχεμύθειας, με απαγόρευση εισόδου δημοσιογράφων και μη τήρηση πρακτικών και

στ. η συχνή αναφορά επωνύμων τόσο διεθνώς όσο και στην πατρίδα μας ( Γ. Παπανδρέου) για την ανάγκη εγκαθιδρύσεως μιας «Παγκόσμιας διακυβερνήσεως» (Global governance)  και ενός «Παγκόσμιου νομοθέτη» (Ευάγ. Βενιζέλος).

Μπορούμε να ονοματίσουμε αυτό το σχέδιο ως «Σύστημα παγκοσμίου κυριαρχίας» (World Dominance System).

Κάθε Complex, είτε αυτό εκπροσωπεί τα συμφέροντα της πολεμικής βιομηχανίας, είτε του πετρελαίου, είτε της γεωργίας και της διατροφής, είτε των φαρμάκων, είτε των τραπεζικών συμφερόντων, ενεργοποιεί το λόμπι του προς όλα τα κέντρα αποφάσεων και επιρροής.

Αυτό που ήδη ζούμε στην περίοδο του κορονοϊού είναι το ωστικό κύμα, που δημιουργεί παγκοσμίως η ένταξη τoυ Pharma-Industrial Complex (Ph.I.C.) στο World Dominance System (W.D.S.).

Είναι λογικό και αναμενόμενο, ότι ο ιδιαίτερος ρόλος που αναλαμβάνει το Ph.I.C. για την προώθηση των στόχων του W.D.S. θα είναι η συμβολή του στην επιβολή μιάς Παγκόσμιας Δομής Ελέγχου του Ανθρώπου (World Structure of Human Control W.S.H.C.) σε τρία επίπεδα: της οικονομίας, της σκέψεως και της υγείας.

Το W.S.H.C. θα λειτουργεί βασικά ως απρόσωπη κατασκευή αλλά διαθέτει και μερικούς επώνυμους εκθέτες, όπως είναι ο δισεκατομμυριούχος Bill Gates. Ο Robert Kennedy junior,(video) γιός του δολοφονηθέντος το 1968 γερουσιαστή και πιθανότερου επόμενου προέδρου των ΗΠΑ, καταγγέλλει, ότι ο B. Gates προβάλλει δημοσίως την ανάγκη ενός υποδερμικού ψηφιακού πλακιδίου (ΨηΠ=Chip), για την καταγραφή της καταστάσεως υγείας του κάθε ανθρώπου.

3. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Χρειαζόμαστε μία στρατηγική με δύο κίνητρα:  την προάσπιση της υγείας μας και την διαφύλαξη της ελευθερίας μας.

Δεν θέλουμε να γίνουμε πρόβατα μέσα σε ένα μαντρί ασφαλείας, επειδή έξω κυκλοφορεί ένας λύκος. Δεν θέλουμε να εμπλακούμε στο δίλημμα ασφάλεια ή ελευθερία. Θέλουμε όμως και τα δύο.

Θα χρειαστούμε:

α. μία Στρατηγική «ευρέος φάσματος», δηλ. μία στρατηγική, που δεν θα είναι μόνο ιατρική αλλά θα συμπεριλαμβάνει και τις πολιτικές αποφάσεις καθώς και τις κοινωνικές συνέπειες. Εάν ένας λαός θέλει να έχει λόγο, ένας δρόμος υπάρχει: να γίνει και ο λαός λόμπι πιέσεως μέσα στην ίδια του την χώρα.

β. Επειδή δεν είμαστε όλοι ειδικοί και επειδή πολλοί αντιδρούν αλλά χωρίς τεκμηριωμένα επιχειρήματα, θα πρέπει να δημιουργήσουμε ιατρική ομάδα εργασίας από ανεξάρτητους γιατρούς για την μελέτη του θέματος.

Εάν θέλουμε να διατηρήσουμε την όποια ελευθερία μας έχει απομείνει και βήμα-βήμα να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο, θα πρέπει  ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ ΩΣ ΛΑΟΣ ΣΕ ΣΩΜΑ ανοικτής διαβουλεύσεως και συλλογικής βουλήσεως. Μία νέα ανεξάρτητη ΠΝΥΚΑ.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας. Έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2020

Η Ελλάδα στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας


 Η πρόβλεψη για το 2021

του Ηλία Φιλιππίδη

1.     Διαπιστώσεις

ως η υγεία, έτσι και η ποιότητα διαθέτει μία πολύ αισθητή κλίμακα  διαβαθμίσεων. Άλλο πράγμα είναι να είσαι πολυτραυματίας ή από κορονοϊό στην Εντατική, άλλο πράγμα να έχεις πέσει σε αφασία ή παράλυση, άλλο πράγμα να σέρνεσαι, άλλο να περπατάς, άλλο να τρέχεις και άλλο να πετάς.

Η Ελλάδα ως κράτος, ως κοινωνία και ως πολιτισμός αποτελεί ένα συνολικό πρόβλημα, το οποίο απλώνεται σε τρία επίπεδα κάτω από την στάθμη της ποιότητας:

Α. Ως αποικία χρέους βρίσκεται έγκλειστη για 99 χρόνια σε καθεστώς μνημονιακής επικυριαρχίας, που είναι ένα σύγχρονο Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως του νέου ολοκληρωτικού Άξονα Γερμανίας, Τραπεζοκρατίας και ΝΑΤΟ. Αυτό το καθεστώς θεσμοποιημένης, σαρωτικής και μακροπρόθεσμης αφαιμάξεως του παραγωγικού πλούτου της χώρας μας έχει πάρει πιστοποίηση ως οικονομικό θεραπευτήριο για την ανόρθωση της οικονομίας, ως κέντρο αποτοξινώσεως από παραισθησιακές αντιλήψεις (π.χ. πατριωτισμός, έθνος, δημοκρατία) αλλά και ως κέντρο γερμανικού σωφρονισμού, αναμορφώσεως και παραδειγματισμού, από τον πλέον «αντικειμενικό» οίκο αξιολογήσεως, ο οποίος ακούει στο όνομα «Διεθνείς αγορές».

Β. Ως κοινωνία βρισκόμαστε σε μία κατάσταση παραλύσεως από ένα μίγμα κλονισμού, απογοητεύσεως, αμηχανίας, αβουλίας, μοιρολατρίας, ελλείψεως αυτοπεποιθήσεως, εγκαρτερήσεως αλλά και βουβής και καταπιεσμένης οργής, ειδικά μετά το Δημοψήφισμα του 2015.

Γ. Ως πολιτισμός. Υπάρχουν διάφορα είδη πολιτισμού: ο πολιτιστικός της εικόνας και της ψυχαγωγίας, ο στοχαστικός και ο αξιακός.

Τα κοινωνικά μας αντισώματα προσπαθούν να βρούν διέξοδο μέσω πολιτιστικών δράσεων, εννοείται και αλληλεγγύης. Όμως ο στοχαστικός και αξιακός πολιτισμός μας εξακολουθούν να παρασύρονται από την δίνη της παρακμής και της αμηχανίας και δεν μπορούν ακόμη να βρούν την δύναμη για την αναγκαία αναστροφή.

Οι βασικές αιτίες είναι δύο:

α. το απελπιστικό έλλειμμα των δύο ενδιάμεσων πολιτισμών στην ελλαδική κοινωνία: του κοινωνικού και του πολιτικού.

β.ο κατακερματισμός των αντιστασιακών δυνάμεων του Λαού μας. Ούτε ο πατριωτικός και δημοκρατικός χώρος ούτε η ανεξάρτητη αριστερά μπόρεσαν να δημιουργήσουν ευρύτερα τόξα συνεργασίας, τα οποία να επιδρούν στην συλλογική συνείδηση του λαού μας.

Δεν είναι προβληματικό μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον μας. Η μόνη πρόβλεψη που μπορούμε να κάνουμε, είναι ότι θα σερνόμαστε για τα επόμενα 50 χρόνια και αυτό στην καλύτερη περίπτωση.

         2. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Εάν θέλουμε να «τρέξουμε», ακόμη και να «πετάξουμε», η πρώτη προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ με πρωτοβουλία ενός δημιουργικού πυρήνα διανοήσεως. Χρειαζόμαστε μία νέα Φιλική Εταιρία του πνεύματος, της ποιότητας, της ευθύνης και της αξιοκρατίας. Δεν θα είναι αναγκαίο να λειτουργεί ως κλειστή συνωμοτική οργάνωση αλλά θα πρέπει να είναι ανοικτή για όλο τον λαό, να αποτελεί μία παλλαϊκή εξόρμηση προς το μέλλον, για μία νέα ελληνική ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, χωρίς τα κόμματα, με έμπνευση και αγάπη για την πατρίδα, που θα αντλήσουμε από την επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.       

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020

Είμαι ο εαυτός μου! Η επιδημία του Εαυτισμού.


 Στην μνήμη του Χρήστου Σιούλα

Του Ηλία Φιλιππίδη

Ο Χρήστος ήταν ένα υπόδειγμα ανιδιοτέλειας, προσφοράς και σεμνότητας αλλά και βράχος πεποιθήσεων. Ήταν ένα σπάνιο είδος ανθρώπου. Ειδικά στην ελλαδική κοινωνία, όπου οι κοινωνικές μας αξίες διαμορφώθηκαν στην τελική τους μορφή κατά τους τελευταίους αιώνες μέσα σε καταστάσεις ανασφάλειας, ανταγωνισμού, προσωρινότητας και επιβιώσεως χωρίς όρους, έχουμε συνηθίσει να διαχωρίζουμε την κοινωνική και πολιτική μας ζωή από την ιδιωτική μας προσωπικότητα. Εύκολα χωρίζουμε τα λόγια από τα έργα, την ιδεολογία μας από τον χαρακτήρα μας. Ο Χρήστος ήταν ένας μονόλιθος ηθικής συγκροτήσεως. Η συνέπεια λόγων και πράξεων ήταν απόλυτη στην ζωή του. Ο σπόρος αυτού του ανθρώπινου είδους δεν πρέπει να χαθεί. Χρήστο, δεν σε ξεχνάμε!

Αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, όταν έμαθα τον θάνατο του Χρήστου Σιούλα.

Σύμφωνα με την ψυχολογία του Freud, η προσωπικότητα του ανθρώπου χωρίζεται σε τρία επίπεδα: το Εκείνο, που είναι η κληρονομούμενη ψυχοσωματική μας υπόσταση. Το Εγώ, που είναι η συναίσθηση της υπάρξεως και της ατομικότητάς μας και το Υπερεγώ, που είναι ο χώρος των υπερκείμενων αξιών, ατομικών και συλλογικών.

Η συνείδηση λειτουργεί ως συντονιστής μεταξύ των τριών επιπέδων της υπάρξεώς μας, είναι το κέντρο της και ο τελικός διαμορφωτής της βουλήσεώς μας. Η συνείδηση λειτουργεί ως φίλτρο τόσο των εξωτερικών ερεθισμάτων όσο και των εσωτερικών παρορμήσεών μας. 

Η αυτογνωσία του ανθρώπου απαιτεί ως πρώτη προϋπόθεση την εφαρμογή μιάς στρατηγικής της συνειδήσεως. Στην εποχή μας οι ψυχολόγοι και στην συνέχεια τα ΜΜΕ έχουν καθιερώσει ως γενική συνταγή «δια πάσαν νόσον…» το «Να είσαι ο εαυτός σου!».

Όμως αυτός ο σύγχρονος δελφικός χρησμός προσφέρεται για δύο ερμηνείες που διαφέρουν ποιοτικά. Η μία μας προτρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά της πραγματικότητας, που είναι ο εσωτερικός μας κόσμος. Η άλλη ερμηνεία είναι να φορέσουμε την πανοπλία του «Εαυτού» μας. 

Οι αρνητικές συνέπειες της «εαυτικής» επιλογής είναι:

α. καταργεί την πολιτική διάσταση του ανθρώπου και την κοινωνική του ευθύνη για την ποιότητα των συνθηκών ζωής στο περιβάλλον του. Ετσι το διεθνές σύστημα σύγχρονης υποδουλώσεως του ανθρώπου παραμένει στο απυρόβλητο, καλυπτόμενο από το νέφος της αυτονοησίας του.

β. επιβάλλει την απόλυτη εξατομίκευση του ανθρώπου και της κοινωνίας και διαγράφει την διάσταση της συλλογικότητας από την συνείδηση του ανθρώπου και

γ. προκαλεί μέσα μας ένα πραξικόπημα, με την έννοια ότι επιμερίζει την ύπαρξή μας και υποκαθιστά την συνείδησή μας ως εποπτικό και ανώτατο όργανο της υπάρξεώς μας, με τον Εαυτό μας. Ο Εαυτός ως διπολική έννοια σημαίνει την ιδιοτελή συμμαχία του Εγώ με το Εκείνο χωρίς τον έλεγχο, τον ρυθμιστικό ρόλο και την ισορροπία, που εκπροσωπούν το Υπερεγώ και η Συνείδηση.

Είμαι ο εαυτός μου!». Το άκουσα πολλές φορές το καλοκαίρι από νέους ως αντίδραση στα προφυλακτικά και περιοριστικά μέτρα που επιβάλλονται λόγω κορονοϊού. Δυστυχώς το καλοκαίρι συμπέσαμε σε μία πολιτική χαλαρότητας, η κυβέρνηση για να σώσει τον τουρισμό, η νεολαία, διότι δεν ανεχόταν άλλα περιοριστικά μέτρα και οι αρνητές εκ πεποιθήσεως. Όμως η κυβέρνηση φέρει την μεγάλη ευθύνη, διότι δεν προετοιμάστηκε καθόλου για ένα δεύτερο κύμα πανδημίας.

Η αντίδραση της νεολαίας πήρε την μορφή αντιστάσεως κατά του συλλογικού Υπερεγώ, το οποίο εκφράζεται από την κοινωνία, το κράτος και τους κανόνες του καθιερωμένου πολιτισμού. Αυτή η ισοπέδωση του αξιακού ρετιρέ του ανθρώπου εξυπηρετεί ιδανικά το παράλληλο αντι-αξιακό σύμπαν του Παγκοσμίου Πλέγματος Εξουσιών (ΠΑΠΕ), το οποίο επιδιώκει: αποδυναμωμένα κράτη, ανοικτά σύνορα, εξατομικευμένες κοινωνίες και ανθρώπους, που να είναι όχι μόνο ατομοκεντρικοί αλλά και ζόμπι.

Δεν είναι δύσκολο να δώσουμε τον ορισμό του ανθρώπου-ζόμπι. Είναι ο άνθρωπος του βουλητικού και αυτιστικού ενστίκτου, το οποίο λειτουργεί ως κλειστό σύστημα, με δύο μόνο στοιχεία, το Εγώ και το Εκείνο.

Σε όλα τα έμβια όντα, εκτός του ανθρώπου, ισχύει ο κανόνας «Είναι, άρα υπάρχω», Στα ζώα είναι αυτονόητη η ταύτιση του Εγώ με το Εκείνο. Η ταύτιση έχει αυτόματο, δομικό χαρακτήρα. Για τον άνθρωπο ισχύει η αρχή «Είμαι, σκέπτομαι, δρώ, άρα υπάρχω».

Ο Εαυτός των δύο στοιχείων, του Εγώ και του Εκείνου και η ταύτισή τους αποτελεί μία ψυχολογική και κοινωνική παθολογία του ανθρώπου, έναν συνειδητό αυτισμό, ένα ανθρωπογενές, παρακμιακό αντίγραφο του ενστίκτου και υποκατάστατο της συνειδήσεως. Ο άνθρωπος «Είμαι, άρα υπάρχω» είναι ο εγωτικός, ο νέο-ψυχοπαθολογικός παράνθρωπος, ως ανθρωπολογική παρέκκλιση και κοινωνική μετάλλαξη. Αλλοίμονό μας αν εξελιχθεί σε πρότυπη πανδημία!

Η ταύτιση του Εγώ με το Εκείνο δημιουργεί μία ηδονιστική αίσθηση αυτονόμου υπάρξεως αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί ως θετικός αγωγός μιάς διαμπερούς υποδουλώσεως: από την μία ο άνθρωπος υποδουλώνεται στις εσωτερικές παρορμήσεις του και παραμένει ψυχολογικά και κοινωνικά στάσιμος και από την άλλη υποδουλώνεται στις θεσμοποιήσεις του ΠΑΠΕ, χωρίς να το καταλαβαίνει, διότι βιώνει την χειραφέτηση του μόνο οριζόντια, σε σχέση με την κοινωνία και τους άλλους ανθρώπους. Αγνοεί τελείως την κάθετη διάσταση των εξαρτήσεων.

Το κράτος, δεν αποτελεί μορφή εξαρτήσεως;
Απάντηση: Των μικρών κρατών ΟΧΙ πλέον! Για τα μεγάλα είναι εξεταστέον. Τα υπερκείμενα διεθνή επίπεδα εξουσίας είναι τόσο ισχυρά, που συνθλίβουν τις τοπικές εξουσίες και τις υποβιβάζουν στο οριζόντιο επίπεδο, για να λειτουργούν ως απορροφητήρες της λαϊκής οργής.

Ο πολιτικοποιημένος άνθρωπος του εσωτερικού και εξωτερικού διαλόγου πρέπει να λειτουργεί ως κοινωνικό πρότυπο. Η αποστολή του σήμερα έχει διευρυνθεί, δεν αποβλέπει πλέον μόνο στην βελτίωση της κοινωνίας αλλά και στην αναγνώρισή του ως κοινωνικού προτύπου. Εάν κυριαρχήσει ως πρότυπο (και ειδικά στην νεολαία) το «Είμαι, άρα υπάρχω», χάνεται κάθε δυνατότητα βελτιώσεως τόσο της κοινωνίας όσο και του ανθρώπου.

Κατά του Εαυτισμού δεν υπάρχει εμβόλιο, μόνο πρόληψη!

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2020

Εθελοντισμός και φιλανθρωπία.

  Κεραίες ευαισθησίας ή συμπτώματα αλλοτριώσεως;


Του Ηλία Φιλιππίδη

Μία από τις θεμελιώδεις αρχές του Διαφωτισμού αποτελούσε η αντιστοιχία μεταξύ φύσεως και κοινωνίας. Ο Βολταίρος  διατύπωνε την απορία: πώς είναι δυνατόν όλη η φύση και τα άστρα να υπακούουν σε αιώνιους νόμους και να υπάρχει ένα μικρό ζώο, ο άνθρωπος, το οποίο παρά τους νόμους αυτούς, μπορεί πάντα να ενεργεί σύμφωνα με τις ιδιοτροπίες του;

Απόρροια αυτής της αρχής ήταν η αντίληψη, ότι η ελευθερία και η βούληση του ανθρώπου, ως αυθεντικά βιώματα, δεν μπορούν να εκφρασθούν ατομικά αλλά μόνο συλλογικά. Με αυτή την έννοια τόσο ο ιστορικός υλισμός όσο και ο φασισμός αποτελούν ιδεολογικά τέκνα του Διαφωτισμού με κοινά χαρακτηριστικά: την ύπαρξη κοινωνικών κανόνων που έχουν την ισχύ των φυσικών νόμων, την μαζικοποίηση του ανθρώπου ως βιολογικού είδους και την ιεράρχηση των αναγκών και των επιλογών του, γενικά την τυποποίηση του τρόπου σκέψεως και ζωής του ανθρώπου. Άρα μία ορθολογική και κανονιστική οργάνωση της ζωής του ανθρώπου είναι δυνατή και επιβεβλημένη Ο σοσιαλισμός κληρονομεί αυτά τα χαρακτηριστικά, στο ποσοστό που ταυτίζεται με τον ιστορικό υλισμό.

Για την πολιτική πρακτική του Μαρξισμού η βάση της πραγματικότητας δεν είναι ο άνθρωπος ως πολυπρισματική, εν μέρει και άγνωστη, ύπαρξη αλλά οι δεδομένες, ορατές και μετρήσιμες συνθήκες της ζωής του μέσα στην βιομηχανική κοινωνία.  

Με δεδομένο, ότι οι συνθήκες ζωής του ανθρώπου είναι γενικώς αρνητικές για την ύπαρξη του και εμπεριέχουν το στοιχείο της εξαθλιώσεως ή έστω της απαξιώσεως, ο άνθρωπος ενεργοποιεί την συνείδησή του ως οργή και την συντονίζει «αντικειμενικά» με την βούληση των άλλων ανθρώπων. Έτσι διαμορφώνεται η συλλογική βούληση ως ρήξη τόσο με τις υπάρχουσες δομές εξουσίας όσο και με την κοινωνική συνάρτηση. Το αποτέλεσμα είναι η διάσπαση της πραγματικότητας σε δύο πόλους. Ο ένας είναι ο υπάρχων αρνητικός πόλος που εκφράζει το παρελθόν, τις εκμεταλλευτικές δομές εξουσίας και τα δεινά του ανθρώπου και ο άλλος είναι ο θετικός πόλος, που εκφράζει το μέλλον του ανθρώπου και την ευτυχία του ως καταξίωση τόσο της συλλογικής όσο και της ατομικής του υπάρξεως. Αυτό το όραμα μόνο το «Κόμμα» μπορεί να πραγματοποιήσει ως συμπυκνωτής της συλλογικής βουλήσεως και οργής του ανθρώπου.

Επομένως η πολιτική δράση του ανθρώπου πρέπει να εκφράζεται ως ρήξη τόσο με την υπάρχουσα εξουσία όσο και με την κοινωνία. Πράξεις κοινωνικής αλληλεγγύης με ατομική πρωτοβουλία, όπως αυτή των νοσηλευτριών της Κρήτης, αλλοτριώνουν την συλλογική βούληση και την εκφυλίζουν σε περιπτωσιολογία και υποκειμενισμό.

Μετά απορούμε, γιατί το «Κόμμα», ως παλαιός ιδεολογικός,  δογματικός τρόπος σκέψεως, έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και την κοινωνία.

Δημοσιεύτηκε στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 28/11/20.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2020

Ερωτήματα από το Διάστημα



Έλαβα ένα περίεργο ι-μέιλ από την Επιτροπή Συμμετοχής στην 200στή επέτειο του 1821, που συγκροτήθηκε στον αστερισμό της Ν.Α. Ανδρομέδας (ακολουθούν κάποιες ακατανόητες συντεταγμένες ως διεύθυνση).

Δύο εκδοχές είναι πιθανές: 

α. Η είδηση της Επαναστάσεως και το κύμα του Φιλελληνισμού και του ενθουσιασμού που προκάλεσε στους δημοκρατικούς κύκλους της Ευρώπης, έπειτα από 200 χρόνια έφθασε και εκεί με το απλό ταχυδρομείο αλλά έπειτα από εκτίμηση του Γαλαξιακού Κέντρου Τεκμηριώσεως (ΓΚΤ) ενεργοποιήθηκε αμέσως και διέδωσε την είδηση το Πρακτορείο Συμπαντικών Ειδήσεων (ΠΣΕΙ-Οι δημοτικιστές εκεί το λένε ΨΙ), του οποίου οι υπολογιστές δουλεύουν με ταχύτητες 10πλάσιες του φωτός.                                                                                                                                     

 β. Το άστρο της κας Γιάννας Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη ακτινοβολεί στο Διάστημα ως Super Nova και προκάλεσε το ενδιαφέρον των Εξωγήινων, όπως ο αστέρας της Βηθλεέμ τους Μάγους.

Ασφαλώς και πολλοί άλλοι Έλληνες θα έλαβαν αυτό το ι-μέιλ. Δεν πιστεύω να είμαι ο μοναδικός και γι’ αυτό απορώ, γιατί το κρύβουν. Προφανώς έχουν περιέλθει και αυτοί στην ίδια αμηχανία με τους Εξωγήινους και ψάχνουν και αυτοί να βρούν την λύση στο αίνιγμα.

Το ερώτημα-αίνιγμα των Εξωγήινων έχει δύο σκέλη:

Α. Πώς εξηγείται το γεγονός, ότι οι Έλληνες δύο φορές υποτάχθηκαν σε λαούς πολύ κατώτερους τους σε ποιότητα και σε δύναμη και μάλιστα όταν ο πολιτισμός τους βρισκόταν στο απόγειο του, ως ο ανώτερος πολιτισμός της εποχής του σε ολόκληρο τον πλανήτη σας.

Την πρώτη φορά ήταν οι Ρωμαίοι που υπέταξαν την Ελλάδα και ολόκληρο τον Ελληνιστικό κόσμο. Η δεύτερη φορά ήταν οι Τούρκοι, που υπέταξαν την Βυζαντινή αυτοκρατορία και πήραν την θέση της.

Β. Η Τουρκοκρατία κράτησε κάπου 400 χρόνια και άλλα 200 χρόνια είσαστε ένα ελεύθερο κράτος. Στο μεγάλο αυτό διάστημα όχι μόνο δεν καταφέρατε να εκπολιτίσετε τους Τούρκους, όπως έγινε με τους Ρωμαίους αλλά δεν πετύχατε ούτε να τους εξουδετερώσετε γεωπολιτικά ούτε καν το ελάχιστο, να κατοχυρώσετε την δική σας ασφάλεια απέναντί τους. Σήμερα αυτοί οι Τούρκοι απειλούν να σας εντάξουν στην νέα οθωμανική αυτοκρατορία που οραματίζονται. Τι σκοπεύετε να κάνετε αυτή την φορά;

Τους απάντησα, ότι θα έπρεπε να στείλουν αυτό το εύλογο ερώτημα στην ίδια την Γιάννα. Η δική τους απάντηση ήταν πολλά Χα, Χα, Χα...!

Εθίχθηκα και τους ζήτησα να μου στείλουν ό,τι στοιχεία έχουν στην διάθεσή τους, αφού προφανώς ξέρουν όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Απάντηση: Αχ βρε Έλληνες! Χωρίς να μας απαντήσετε, μας λύσατε την απορία. Όταν ένας λαός δεν ξέρει τι του συμβαίνει, είναι άξιος της μοίρας του!...

Δεν άντεξα τον πόνο και θέλησα να τον μοιρασθώ μαζί σας. Λέτε αυτή την φορά να ξυπνήσουμε; 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΡΕΡΑΣ, 14-11-2020

Ηλίας Φιλιππίδης
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Η Τρίαινα του ελληνικού μέλλοντος

Του Ηλία Φιλιππίδη


Οι κίνδυνοι για τον Ελληνισμό και οι τρεις στόχοι για μία σφαιρική στρατηγική εξόδου προς το μέλλον

1. Διαπιστώσεις


1.1. Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας. Βρίσκεται σε κατάσταση προχωρημένης παρακμής. Έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο, το εσχατολογικό. Αυτό σημαίνει, ότι ο Ελλαδικός Ελληνισμός αντιμετωπίζει τον ορατό κίνδυνο οριστικής εξαφανίσεως από το προσκήνιο της ιστορίας, έπειτα από μία ένδοξη πορεία τουλάχιστον 5.000 ετών.

1.2. Αντίθετα ο Ομογενειακός Ελληνισμός «ανθεί και φέρει κι’ άλλο». Όμως, εάν χάσουμε το ιστορικό μας κέντρο, το λίκνο, όπου γεννήθηκε ο πολιτισμός μας, όλος ο Ελληνισμός θα χάσει τον Τόπο της συλλογικής του αναφοράς, την ρίζα του. Θα φυλλορροήσει και θα απορροφηθεί μέσα στις κοινωνίες της αποδημίας του.

1.3. Οι μεγάλοι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός είναι πρωτίστως εσωτερικοί και δευτερευόντως εξωτερικοί. Οι εξωτερικοί κίνδυνοι είναι δύο:

  • α. ο Τουρκικός επεκτατισμός. Η Τουρκία δεν εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα αλλά έχει διαμορφώσει μία πάγια και συνεχώς εντεινόμενη εξωτερική, στρατιωτική, και ενεργειακή πολιτική με σκοπό την επανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η Τουρκία επιδιώκει μέχρι το τέλος του αιώνα να έχει κατακτήσει την τρίτη θέση ισχύος στον κόσμο μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ. Θεωρεί το όνειρό της αυτό ως εφικτό, επειδή αντιμετωπίζει την Ευρώπη και την Ρωσία ως αναλώσιμες δυνάμεις.
  • β. δεν έχουμε συμμάχους. Είμαστε μόνοι. Δυστυχώς η ΕΕ έχει μετατραπεί σε γερμανικό «Ζωτικό χώρο» (Πρόκειται για τον χιτλερικό Lebensraum), λόγος που προκάλεσε την έξοδο της Βρετανίας (Brexit). Η Γερμανία αντιμετωπίζει την Ελλάδα εχθρικά, ενώ η ΕΕ ως σύνολο πάσχει από έλλειψη συνοχής αλλά κυρίως από έλλειψη πολιτισμικής ταυτότητας και αυτοπεποιθήσεως. Η ΕΕ οδεύει προς την διάλυση και γενικώς η Ευρώπη προς την παρακμή. Μόνο ένας πανευρωπαϊκός προσανατολισμός προς τον πολιτισμό θα μπορούσε να διαμορφώσει έναν θόλο ιστορικής συγκλίσεως και προστασίας για την Ελλάδα, όπως συνέβαινε με τον Φιλελληνισμό.

1.4. Οι εσωτερικοί κίνδυνοι είναι ακόμη πιο απειλητικοί. Αυτοί είναι :

  • α. Το δημογραφικό πρόβλημα. Η κατάσταση αγγίζει τα όρια του μη αναστρέψιμου. Μέχρι τις αρχές του άλλου αιώνα δεν θα υπάρχουν Έλληνες στην Ελλάδα, ακόμη και αν η χώρα θα έμενε άδεια.
  • β. Το μεταναστευτικό πρόβλημα. Δεν έχει καμία σημασία η διάκριση μεταξύ προσφύγων και μεταναστών. Σημασία έχει, ότι ότι το ποσοστό των αλλοδαπών στην πατρίδα μας πλησιάζει το 20%, χωρίς να γνωρίζουμε πόσοι ακριβώς είναι, ποιοι είναι, πού ζουν και πώς ζουν. Το αποτέλεσμα θα είναι η ισλαμοποίηση της Ελλάδας, προτού κλείσει αυτός ο αιώνας, Πρέπει η Ελλάδα να κηρυχθεί ΚΟΡΕΣΜΕΝΗ ΧΩΡΑ και να απελαθούν όλοι οι μετανάστες. Οι πρόσφυγες να κατανεμηθούν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης αλλά το κρίσιμο στοιχείο είναι να σταματήσουν οι ροές. Να μην δεχόμαστε πλέον ούτε μετανάστες ούτε πρόσφυγες. Οι πρόσφυγες να υποβάλλουν αίτηση ασύλου, μέσω των αποστολών της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, στα Προξενεία των Ευρωπαϊκών χωρών της επιλογής τους.
  • γ. Το ανάξιο, ιδιοτελές, υποτελές και τριτοκοσμικό πολιτικό μας σύστημα και
  • δ. η διάβρωση της ιστορικής συνειδήσεως του λαού μας, που έχει προκαλέσει τεράστιο ρήγμα στην εθνική μας αυτογνωσία και ομοψυχία. Ο εθνομηδενισμός έχει αναχθεί σε άρχουσα ιδεολογία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, των ΜΜΕ και της Διανοήσεως. Ο Ελληνισμός αυτοκτονεί.

2. Τι μπορούμε να κάνουμε


Σήμερα ο Ελληνισμός, αυτή η τεράστια ιστορική δύναμη βρίσκεται σε κατάσταση παραλυτικής παθητικότητας.

Ευτυχώς ακόμη δεν έχει χάσει τις αισθήσεις του και αντιδρά ως σώμα, όταν προκαλείται άμεσα, όπως απέδειξε με το Δημοψήφισμα του 2015, με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, με τις κινητοποιήσεις κατά των Δομών για Μετανάστες – Πρόσφυγες και με την ψυχική παρουσία του Λαού μας στα γεγονότα του Έβρου.

Αυτό που χρειάζεται ο Λαός μας για την συσπείρωση και την ενεργοποίηση του είναι μία νέα ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, η οποία:

  • α. θα υπάρχει, όσο θα υπάρχει ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και
  • β. θα παρουσιάσει ένα πλήρες πρόγραμμα για την αναγέννηση του Ελληνισμού.

Η προσπάθεια αυτή μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και ονόματα, αρκεί αυτές να είναι ιδεολογικά συγκλίνουσες και να συνεργάζονται και όχι να ανταγωνίζονται η μία την άλλη.

Η δράση και η ευθύνη γι’ αυτό τον σκοπό πρέπει να εκτείνεται σε τρία επίπεδα:

α. Το επίπεδο της εθνικής συσπειρώσεως και του πολιτισμού. Πρόκειται για την Ακρόπολη της ιστορικής μας υποστάσεως και συνέχειας, που είναι:

  • 1. η συναίσθηση της εθνικής μας ταυτότητας και συλλογικότητας. Ο Ελλαδικός Ελληνισμός, ο Κυπριακός Ελληνισμός, ο Μείζων Ελληνισμός και ο Απόδημος Ελληνισμός αποτελούμε ΕΝΑ ΣΩΜΑ.
  • 2. η γνώση του πολιτισμού μας, του αξιακού του περιεχομένου και της ιστορικής και πολιτισμικής του σημασίας ως λίκνου του Ευρωπαϊκού και γενικά του Δυτικού πολιτισμού.

β. Το επίπεδο της ποιότητας του ανθρώπινου παράγοντα. Η δύναμη ενός Έθνους και μάλιστα ενός μικρού Έθνους είναι πρώτα το ΗΘΟΣ των ανθρώπων του. Αυτό είναι η πηγή και το θεμέλιο της πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής και γενικά αναπτυξιακής του αποτελεσματικότητας.

γ. το επίπεδο της πολιτικής και κοινωνικής του οργανώσεως. Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας χρειάζεται μία ριζική ανασύσταση, που θα γίνει με μία Συντακτική Εθνική Συνέλευση για ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο θα συνδυάζει την συμμετοχική Δημοκρατία με τον Κοινοτισμό και με ένα νέο παραγωγικό πρότυπο αξιοποιήσεως των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας.

3. Επίλογος


Αυτές οι στρατηγικές και αξιακές προτάσεις αποτελούν τις σύγχρονες εξετάσεις, τις οποίες καλείται να δώσει ο Ελληνισμός ενώπιον της ιστορίας για την εξασφάλιση του μέλλοντός του. Πρέπει να καταστούν το επικαιροποιημένο ΟΡΑΜΑ και η αποφασιστική συλλογική βούληση του Λαού μας. Η επέτειος της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας αποτελεί συμβολικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και ιστορικά την μεγάλη ευκαιρία, το εφαλτήριο για το μεγάλο ΑΛΜΑ του Ελληνισμού προς μία νέα ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει ιδρύσει την Θεωρία της ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ, ως της Μακροκοινωνιολογίας και ανθρωπολογίας του Διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού και διατηρεί το ομώνυμο ιστολόγιο <ελληνολογία.gr>.

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 16 Μαΐου 2020

Το 21 της ψυχής μας

του Ηλία Φιλιππίδη


Η μεγαλύτερη ανάγκη του Ελληνισμού σήμερα είναι ένα μεγάλο όραμα για το μέλλον, για μία νέα αναγέννηση. Το 1821 παραμένει η μεγάλη δεξαμενή της οραματικής και αναγεννητικής δυνάμεως του Ελληνισμού.

1. Διαπιστώσεις

Η πατρίδα μας απειλείται και στις τρείς διαστάσεις της υπάρξεώς της:

  • α. ως κράτος, απειλείται η ακεραιότητά μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η Τουρκία αλλά το γεγονός, ότι είμαστε μόνοι μας. Τόσο η Γερμανία όσο και οι ΗΠΑ (ως τρέχουσες πολιτικές απέναντι στην Ελλάδα) μας βλέπουν μόνο ως οικόπεδο προς χρησικτησίαν και διανομήν. Η αρχή έγινε με την Μακεδονία. Θέλουν να συνεχίσουν με την Θράκη, τα νησιά του Αν. Αιγαίου και την Κρήτη. Οι Μετανάστες είναι οι εν δυνάμει εισβολείς.

  • β. υποθηκεύεται η εθνική, η οικονομική και η πολιτική μας ανεξαρτησία με νομική μάλιστα δέσμευση για 100 χρόνια (Τρίτο Μνημόνιο, 2016). Τελικά οι «Σύμμαχοι» και οι «Δανειστές» αποβλέπουν μόνο στο οικόπεδο! Ως λαό και ως πολιτισμό, μας έχουν ήδη ξεγράψει. Το χρέος, επίτηδες το φούσκωσαν, δεν είναι βιώσιμο. Σε αυτό επιμένει ακόμη και το ΔΝΤ! Δέκα χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο αντί να μειώνεται, αυξάνει. Από 129% έχει φθάσει 176,6% και λόγω κορονοϊού θα περάσει το 200%!

  • γ. σε ανύποπτο χρόνο ξεκίνησαν την εφαρμογή του σχεδίου εσωτερικής διαβρώσεως της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων και παραχαράξεως της ιστορίας μας. Το σχέδιο αυτό μπαίνει στην τελική του φάση με την συγκρότηση της Επιτροπής ΕΛΛΑΔΑ 2021 υπό την «εμπνευσμένη» ηγεσία της εθνικής μας καπελαδούρας κας Γιάννας Αγγελοπούλου. Στην Επιτροπή αυτή κυριαρχούν οι εθνομηδενιστές, δεξιοί (όπως ο Αριστείδης Χατζής) και αριστεροί (όπως ο Αντώνης Λιάκος). Θέλουν να μας πείσουν, ότι θα προβάλουν την αλήθεια. Όμως αλήθεια γι’ αυτούς είναι μόνο η κατασυκοφάντηση των Ηρώων μας και η ηθική τους εξόντωση. Θέλουν να μας κάνουν, ώστε μετά το πέρας του «εορτασμού» να μην θέλουμε να ξανακούσουμε για 21 και «ήρωες». Αυτό το είδος Ελλήνων διαγράφεται δια παντός από την ελληνική ιστορία.

2. Τι θα κάνουμε;

Θα μένουμε απαθείς; Θα παραλύουμε, όπως ο λαγός μπροστά στον φακό του κυνηγού; Με τί μούτρα θα καταθέτουμε στεφάνια στους αδριάντες των ηρώων; Οι ήρωες μπορεί να αναστηθούν για μία μέρα και μόνο για ένα σκοπό: για να μας φτύσουν!

Αυτό που σκόπιμα κρύβουν οι εργαλειοποιημένοι και ευνουχισμένοι επιστήμονες της παγκοσμιοποιήσεως, είναι, ότι η ιστορία είναι μία κοινωνική βασικά επιστήμη, η οποία εξυπηρετεί ταυτόχρονα τρείς ισότιμους σκοπούς: την ακριβή καταγραφή των γεγονότων (αλήθεια), την ηθική τους αποτίμηση, τόσο για την τότε όσο και για την δική μας εποχή (παιδαγωγικά και ηθοπλαστικά διδάγματα) και την επιβεβαίωση και αναπαραγωγή της ιστορικής μας συνέχειας (εθνική ταυτότητα για τα έθνη που διαθέτουν αυτή την συνέχεια).

Πρέπει να προσεγγίζουμε τα ελαττώματα των Αγωνιστών του 21 ευλαβικά και με διδακτική διάθεση και όχι καταγγελτικά ως εισαγγελείς. Ποιοί είμαστε εμείς που θα τους καταδικάσουμε; Αυτοί οι αγράμματοι, οι αγροίκοι με πάθη και με μίση ελευθέρωσαν την πατρίδα μας. Με τους ηρωϊσμούς τους αλλά και τις θυσίες τους κέρδισαν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και ανάγκασαν τις Μεγάλες δυνάμεις, που αρχικά ήταν αντίθετες, να επέμβουν. Εμείς οι «πολιτισμένοι», οι εξευρωπαϊσθέντες, που 200 χρόνια τώρα δεν μπορέσαμε να γίνουμε καλύτεροί τους, διαλύσαμε την πατρίδα μας και την ξεπουλήσαμε σκλάβα στους Ξένους, ενώ υποκριτικά θέλουμε να εορτάσουμε τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας.

Το θράσος των εθνομηδενιστών, να θέλουν να αποδώσουν στους Αγωνιστές ό,τι στραβό υπάρχει στην Ελλάδα και στην «Ευρώπη» ό,τι θετικό, δεν είναι μόνο παρανοϊκό, είναι και σκόπιμο. Απαξιώνουν τους Αγωνιστές ηθικά, εμείς τα υποδείγματα της λογικής, της ηθικής και της δημοκρατίας(!), διότι έτσι αποδομούν τον πρότυπο χαρακτήρα, που έχει ο Αγώνας των Ελλήνων για την ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ! Το ιδανικό της Ανεξαρτησίας και της εθνικής ομοψυχίας των Ελλήνων είναι ο στόχος όσων απεργάζονται την διάλυση της πατρίδας μας.

Η πρότασή μου είναι να δημιουργήσουμε μία πρωτοβουλία για ένα ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ 21. Θα πρέπει να σχηματισθεί ένα ευρύ Δίκτυο διαβουλεύσεων από εκπροσώπους πατριωτικών και δημοκρατικών Φορέων περί του πρακτέου. Το επόμενο στάδιο θα είναι ο σχηματισμός άτυπων ομάδων πρωτοβουλίας στις Τοπικές κοινωνίες.

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε πρόσωπα που αγωνίζονται για μία ελεύθερη και αξιοπρεπή Πατρίδα.
 
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της  Ομογένειας της Αμερικής  ΠΡΩΪΝΗ στις 13/5/2020 .
*Καθηγητής Δρ. κοινωνιολογίας, νομικός, ιδρυτής της θεωρίας της Ελληνολογίας.

Διαβάστε Περισσότερα »