Το ταξίδι συνεχίζεται με μηχανοδηγό την Μαρία Καρυστιανού.
Οι σταθμοί: Οργή, συσπείρωση, ελπίδα, δικαίωση, όραμα, αγώνας. Τέρμα δεν υπάρχει.
Η ανάγκη, οι δυνατότητες, οι αδυναμίες και οι προοπτικές ενός φαινομένου.
Αρθρο-Μελέτη: Δρ Ηλίας Φιλιππίδης
1. Το τρένο του θανάτου και το τρένο της ζωής.
Ο λαός μας βίωσε την τραγωδία των Τεμπών ως ένα συλλογικό τραύμα. Χαρακτηριστική η δήλωση μιας επιζήσασας φοιτήτριας: «Από τύχη ζούμε»! Ο καθένας από εμάς αισθανόταν, ότι βρισκόταν μέσα σε αυτό το τρένο. Ζούμε σε μία χώρα, η οποία δεν μπορεί να μας προσφέρει ούτε την ασφάλεια της φυσικής μας υπάρξεως. Είναι ένα συναίσθημα, το οποίο υποφώσκει στο συλλογικό μας ασυνείδητο ως σωρευμένη ανασφάλεια, καταπίεση και περιφρόνηση από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Αυτό το συναίσθημα δεν μπόρεσε να μας το εξαλείψει το Ελλαδικό κράτος διακόσια χρόνια τώρα. Αντιθέτως μάλιστα, τα Μνημόνια, η συμπεριφορά των «Εταίρων» μας απέναντί μας και η αναλγησία των πολιτικών ηγετών μας για τις εξοντωτικές συνέπειές τους, έφεραν στην επιφάνεια αυτό το συναίσθημα. Και σαν να μην έφθανε αυτό, ήλθαν να προστεθούν στους προμνημονιακούς νεκρούς της Ηλείας και της Αρκαδίας, οι νεκροί της Μάνδρας, οι νεκροί στο Μάτι και τέλος οι νεκροί των Τεμπών. Δεν ήταν μόνο η τελευταία σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει, ήταν και γιατί τα περισσότερα θύματα ήταν νέοι, φοιτητές και φοιτήτριες που επέστρεφαν στην Θεσσαλονίκη, με τα κυοφορούμενα όνειρα του μέλλοντος στην ψυχή τους. Πώς λέμε, ότι οι νεκροί της ΜΑΡΦΙΝ δεν ήταν τρείς, αλλά τέσσερεις, αφού η μία γυναίκα ήταν έγκυος; Έτσι στα Τέμπη, τα θύματα ήταν αμέτρητα, ήταν τα όνειρα των νέων μας, το μέλλον της πατρίδας μας. Ο Μινώταυρος της εξουσίας απαίτησε λαχταριστό νεανικό αίμα!
Όμως ούτε και αυτό θα ήταν αρκετό: μία Κυβέρνηση, η οποία διαλαλούσε τις «σύγχρονες» αντιλήψεις της και τις «ευρωπαϊκές» προδιαγραφές της, επιδόθηκε σε μία απροκάλυπτη μεθόδευση μπαζώματος κατά κυριολεξίαν και όχι μόνο του χώρου αλλά και των συνθηκών του δυστυχήματος, εξαφανίζοντας τα εγκληματολογικά ευρήματα, εκβιάζοντας και κατευθύνοντας τους δικαστές, για να περιορίσουν τις ευθύνες στους ιδιώτες και να τις ελαχιστοποιήσουν, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πολιτικούς και τις υπεύθυνες εταιρίες. Έτσι το δυστύχημα των Τεμπών εξελίχθηκε σε πολιτικό έγκλημα των Τεμπών και σε Κίνημα των Τεμπών. Αλλά αυτή η αναβάθμιση δεν θα συνέβαινε, χωρίς την εμφάνιση μιας χαρισματικής γυναίκας, της Μαρίας Καρυστιανού.
Το Σύστημα εξουσίας που μετέτρεψε την δημοκρατία σε κομματοκρατία και την υπερήφανη Μεταπολίτευση σε βούρκο της ιδιοτέλειας, της λεηλασίας του δημοσίου χρήματος και της διαφθοράς, κυριολεκτικώς λύσσαξε. Από την μία θέλουν να την υποτιμήσουν και την κατηγορούν για ανικανότητα και απειρία, ακόμη και για τυμβωρυχία και από την άλλη την φοβούνται, διότι φοβούνται την φυλακή.
Το έγκλημα των Τεμπών ήταν ένα πλήγμα στην καρδιά της συλλογικής μας υπάρξεως, στον μαγματικό θάλαμο του ηφαιστείου της λαϊκής οργής, εκεί που σωρεύεται διαχρονικά η σωρευμένη μας καταπίεση και περιφρόνηση. Έτσι έγινε η μεγάλη έκρηξη: ένας ολόκληρος λαός που αισθάνεται αδέσποτος και προδομένος, επιβιβάσθηκε στο τρένο των Τεμπών και από τρένο του θανάτου το έκανε τρένο της ζωής, για να συνεχίσει την διαδρομή του ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΡΜΑ, όχι μόνο για την δικαίωση των θυμάτων, αλλά αυτή την φορά και για την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Αυτό δεν είναι τέρμα, είναι διαρκής αγώνας. Ως μηχανοδηγός σε αυτή την νέα διαδρομή ανέλαβε η Μαρία Καρυστιανού.
2. Η αμφίδρομη ψυχοδυναμική του φαινομένου.
Μία γυναίκα κατάφερε να ενώσει σε συντριπτικό ποσοστό τον Ελληνισμό στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ένα εντυπωσιακό φαινόμενο που απαιτεί ψυχολογική ανάλυση. Μόνο το σύνδρομο της Μαρίας θα μπορούσε να μας δώσει την εξήγηση. Η Μ.Κ. αναδείχθηκε σε «Μάνα» του Έθνους, η επίγεια Πονεμένη Μάνα που είχε ως αποστολή από την ιστορία να καλύψει το κενό της αγάπης που αρνείται να δώσει η εξουσία στον λαό μας, το κενό που βιώνει ένα παιδί, όταν αισθάνεται, ότι δεν το αγαπούν. Τότε όλοι ήθελαν να την δουν, να την πλησιάσουν, να της πιάσουν το χέρι, να βγουν μια φωτογραφία μαζί της, να πάρουν κάτι από την ζεστή ακτινοβολία της. Έφερε την ΕΛΠΙΔΑ στην χώρα μας, την κατέστησε προσιτό κοινωνικό αγαθό με άμεση ανταλλάξιμη πολιτική αξία. Όσο περνούσαν οι μήνες, καθίστατο σαφές, ότι η δημιουργία κόμματος θα ήταν αναπόφευκτη. Όπως έχει δηλώσει η ίδια και έχει επιβεβαιώσει και ο Ηλίας Παπαγγελής, ο πατέρας της Αναστασίας που έφυγε, αφήνοντας ως τελευταίο μήνυμα το «ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ!», οι περίφημες δίκες για την τραγωδία των Τεμπών, μέσω του ελέγχου της Δικαιοσύνης από την Κυβέρνηση, μεθοδεύονται κατά τρόπο βασανιστικό, υποτιμητικό και με συνεχή εμπόδια, ώστε οι συγγενείς των θυμάτων να απογοητευθούν και να εγκαταλείψουν τον αγώνα. Όπως δήλωσε ο Ηλίας Παπαγγελής: «Κάθε τόσο πέφταμε πάνω σε τοίχο, η δημιουργία κόμματος ήταν αναπόφευκτη». Το σημερινό καθεστώς της εξουσίας έχει οργανώσει γύρω του ένα σύστημα αυτοπροστασίας και ασυλίας από πραιτωριανούς και θεσμικά στεγανά. Αυτό το τείχος που αναιρεί την δημοκρατία, μόνο πολιτικά μπορεί να γκρεμισθεί. Μόλις προχθές ο Ηλίας Παπαγγελής, ένας σώφρων άνθρωπος, κατήγγειλε, ότι εμπειρογνώμονες διορισμένοι από τις οικογένειες των θυμάτων, δέχονται ανώνυμα τηλεφωνήματα, απειλητικά για την ζωή τους, του τύπου: «Πρόσεχε τί λες, ξέρω ποιος είσαι και που μένεις, θα σε περιμένω από κάτω ή θα ανέβω και απάνω»! Αλλοίμονο, ένα σύστημα της επιτελικής μαφίας να μη ξέρει πού μένουν, όσοι της χαλάνε το image! Επόμενο ήταν λοιπόν, μετά την αναγγελία ιδρύσεως κόμματος, οι επιθέσεις κατά της Καρυστιανού να πολλαπλασιασθούν. Μόνιμη αλλά καλυμμένη μορφή επιθέσεως είναι τα ποσοστά που «μοιράζουν» οι δημοσκοπικές εταιρείες. Πόσο όμως φταίει και η ίδια;
3. Η Καρυστιανού ως πολιτικό πρόσωπο.
Η Καρυστιανού δεν είχε πολιτική πείρα, το έχει πει και η ίδια. Αυτή η έλλειψη έχει δύο όψεις:
Η θετική πλευρά είναι, ότι η Μ.Κ. δεν έχει κληρονομήσει το γονίδιο του παλαιοκομματισμού. Είναι ένας αγνός χαρακτήρας που δεν έχει αλλοτριωθεί από τις «παραδόσεις» του πολιτικού επαγγελματισμού και της οικογενειοκρατίας, ούτε είναι παιδί του κομματικού σωλήνα. Πείθει, όταν λέει, ότι θα πολεμήσει την διαφθορά.
Η αρνητική πλευρά είναι, ότι το κόμμα δημιουργείται εκ του μηδενός. Δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει «αρχείο» εμπειριών, δεν υπάρχει ένας έμπειρος σύμβουλος. Επίσης η δυναμική του κινήματος των Τεμπών λειτούργησε αρνητικά, διότι δημιουργούσε μεγάλη χρονική πίεση. Λογικό είναι, ότι οι συναισθηματικές εντάσεις, όπως ο πόνος, το πένθος και η οργή δεν μπορούν να διαιωνίζονται. Μπορεί η απώλεια να μη γιατρεύεται, αλλά μειώνεται η διάθεση για δράση με την παράτολμη βεβαιότητα της επιτυχίας. Υπερισχύει η επιφύλαξη και περιορίζεται ο κύκλος της κοινωνικής υποστηρίξεως. Επίσης είναι πολύ αρνητικό το γεγονός της κυοφορίας του νέου κόμματος σε δημόσια θέα. Όλοι οι προβολείς πέφτουν στο διαμορφούμενο κόμμα Καρυστιανού. Γνωστοί και άγνωστοι ακτιβιστές και πολιτικά υπόλοιπα παρουσιάζονται ως στελέχη και αυτοδιαφημίζονται υμνολογώντας την ιδεολογική τους συνέπεια και προσήλωση στις αρχές τους. Οι αλαλαγμοί όμως που εκβάλλουν κατά την αποχώρησή τους αποδεικνύουν την ρηχότητα της προσωπικότητά τους και την υστεροβουλία της προσχωρήσεώς τους. Μπορούμε, όμως να βγάλουμε ένα πρώτο συμπέρασμα: η Μ.Κ. δεν διαθέτει ηγετικά προσόντα. Διαθέτει ισχυρό εκτόπισμα κοινωνικής παρουσίας και το χάρισμα της επικοινωνίας, αλλά δεν έχει το χάρισμα της αξιολογήσεως των συνεργατών και του ελέγχου τους. Θα πρέπει να το μάθει. Οι αστοχίες και οι απογοητεύσεις, ειδικά τώρα στην αρχή, είναι πολύ χρήσιμες εμπειρίες και θα πρέπει να τις αξιοποιεί. Θα πρέπει να το πάρει απόφαση, ότι οι «εισοδιστές» που μπαίνουν για να κάνουν ζημιά ή ενθουσιώδεις αλλά επιπόλαιοι «αγωνιστές», θα είναι ένα αναμενόμενο φαινόμενο. Θα πρέπει να προσέχει, αλλά δεν χρειάζεται να αντιδρά έντονα και προσωπικά για αυτούς που φεύγουν. Ένα κόμμα που βρίσκεται ακόμα στην συναισθηματική φάση της γεννήσεώς του, παρόλη την προσπάθειά του να εκλογικευθεί προγραμματικά, θα έχει τέτοια προβλήματα.
Εκείνος που έκανε την μεγαλύτερη ζημιά στην Μ.Κ. είναι ο Νίκος Καραχάλιος. Μπήκε στον χώρο της, έδειξε διάθεση να την βοηθήσει, έστω να συνεργασθούν και εκείνη τον άφησε να δει αρκετά από την ζωή της. Εκείνος δεν βρήκε στοιχεία που θα τίναζαν το πείραμα Καρυστιανού στον αέρα, ούτε ζήμιωσαν την Μαρία οι ύβρεις του, όταν διεκόπη η επικοινωνία τους. Η ζημιά που έγινε, έγκειται στην ανασφάλεια που προκλήθηκε στην Μαρία. Η Μαρία πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στον έλεγχο των συνεργατών της και στην αναγνώριση της προσωπικής προσφοράς του καθενός στο κοινό έργο.
Μία ειδική περίπτωση αποτελεί το δίδυμο σχήμα Καρυστιανού – Γρατσία. Η σταθερότητα αυτού του διδύμου είναι θετική, αλλά χρειάζεται ανανέωση. Πρώτα, διότι δημιουργεί στην Μ.Κ. την ψευδαίσθηση, ότι αυτό πρέπει να είναι το μέτρο της εμπιστοσύνης και της αφοσιώσεως όλων των συνεργατών της προς το πρόσωπό της, πράγμα ανθρωπίνως αδύνατον. Δεύτερον: ο πολιτικός χρόνος δεν παραμένει σύμμαχος της σταθερότητας για μεγάλο διάστημα, απαιτεί εξέλιξη και ανανέωση. Επειδή αυτό το δίδυμο έχει αποκτήσει συμβολική αξία για το κόμμα της Μ.Κ., η σταθερότητά του προσλαμβάνεται ως όριο της εξελίξεως. Ευκαιρία είναι, η συμβολική εικόνα του να αναστραφεί σε σύμβολο αναπτύξεως, αν το δίδυμο γίνει τρίδυμο με την προσθήκη μίας επιπλέον γυναίκας, κατά προτίμηση από τις μητέρες των θυμάτων. Έστω και άνδρας. Αυτή η προσθήκη θα αναβάπτιζε το κόμμα Καρυστιανού στο Κίνημα των Τεμπών και θα εξέπεμπε την εικόνα, ότι οι περισσότεροι συγγενείς είναι με το μέρος της.
4. Το κόμμα χρειάζεται επανεκκίνηση.
Η ευκαιρία της ΔΕΘ πρέπει να αξιοποιηθεί πλήρως. Πρέπει να ενισχυθεί το πολιτικό εκτόπισμα της Μ.Κ. Αυτό μπορεί να γίνει με την διάκριση ανάμεσα στο ΟΡΑΜΑ και το Πρόγραμμα. Το Πρόγραμμα αντανακλά την συλλογική πολιτική αξία των Συνεργατών της, το ΟΡΑΜΑ αντανακλά την εμβέλεια του πολιτικού και ιστορικού πεδίου της ίδιας της Μ.Κ. ως ηγετικής προσωπικότητας. Η Μ.Κ. ως ιατρός ανήκει στον χώρο της θετικής σκέψεως. Γνωρίζει άριστα το σύστημα θεραπειας : διάγνωση – συνταγογράφηση. Πολιτικά μεταφραζόμενο, σημαίνει: Δώστε μου προτάσεις, ένα-δύο-τρία. Όμως στην πολιτική αυτό δεν φθάνει. Η πολιτική δεν είναι μόνο πράξη, είναι και στρατηγική. Η στρατηγική θα συνιστούσε σε ένα νέο κόμμα την πρόταξη του Οράματος έναντι του Προγράμματος, ώστε να αποδειχθεί η ειδοποιός διαφορά έναντι των άλλων κομμάτων και να αποκτηθεί ένα χρονικό προβάδισμα, μέχρι να αρχίσει η φθορά από τα προγράμματα που συνήθως αντιμετωπίζουν προβλήματα εφαρμογής. Είναι ακριβώς αυτό που κάνει ο πονηρός Αλέξης Τσίπρας, για να αποκτήσει νέο πολιτικό προφίλ. Πάντως η Μαρία ούτε υποκρίνεται ούτε θα μας προδώσει.
Η Μαρία Καρυστιανού ως μηχανοδηγός του τρένου προς το μέλλον έπρεπε να ανοίξει, όσο γίνεται περισσότερο την γραμμή του ορίζοντα, διότι είναι η μόνη πολιτικός, η οποία μπορεί να περιγράφει το μέλλον, να γίνεται πιστευτή και να εκφράζει την βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων. Δεν έπρεπε να αρκεστεί στο να παραπέμπει στο Πρόγραμμα του Κόμματος. Το καλό είναι, ότι εξελίσσεται. Τώρα δηλώνει, ότι το πλήρες Πρόγραμμα θα ανακοινωθεί, όταν προκηρυχθούν οι εκλογές, διότι τα κόμματα αντιγράφουν τις καλύτερες προτάσεις των άλλων και τις παρουσιάζουν ως δικές τους. Ως αντίβαρο χρησιμοποιεί πιο συχνά τον όρο «Όραμα».
Γενικώς πρέπει να συμφωνήσουμε, ότι το ΜΕΓΑΛΟ ΟΡΑΜΑ του Ελληνισμού, η ΝΕΑ ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ είναι η εξασφάλιση του Μέλλοντος του Ελληνισμού, με όρους που αντιστοιχούν:
- στα συγκριτικά πλεονεκτήματα αυτού του υπέροχου Τόπου
- στις θυσίες που έχουν κάνει οι Έλληνες διαχρονικά για την υπεράσπιση και ανάπτυξη της πατρίδας τους και
- στην τεράστια προσφορά του Ελληνισμού στον Παγκόσμιο πολιτισμό.
5. Το Κόμμα Καρυστιανού και οι Καρυστιανοί, διαχρονικώς, νυν και πρώην.
Το Κόμμα Καρυστιανού έχει την δυνατότητα να εξελιχθεί, να δυναμώσει και να διεμβολίσει το αποτυχημένο, το σάπιο και εθνικώς επικίνδυνο πολιτικό καθεστώς της Μεταπολίτευσης που έκλεισε τον κύκλο της και έχει παρακμάσει. Πρέπει να περάσουμε επιτέλους στην εποχή μιας σύγχρονης Ελλάδας. Αυτό που πρέπει να μας προβληματίζει είναι οι αντιδράσεις μας απέναντι στην Μαρία. Μπορούμε να διακρίνουμε τους υποστηρικτές της Μαρίας σε τρείς κατηγορίες: αυτούς που ανησυχούν για το μέλλον του Ελληνισμού, τους φίλους του κόμματος και τα μέλη του κόμματος. Πρόκειται για μία πυραμίδα, την βάση της οποίας αποτελεί η ευρεία κατηγορία των δημοκρατικών πατριωτών. Είτε την αποδέχονται πλήρως είτε επειδή προβληματίζονται, την υποστηρίζουν, διότι υπερισχύει ο προβληματισμός τους για το μέλλον του Ελληνισμού. Αναγνωρίζουν δύο δεδομένα: πρώτον, ότι η χώρα μας διατελεί υπό καθεστώς κατοχής και δεύτερον, ότι στην Μεταπολίτευση, κάτω από τον μανδύα της «πλέον ομαλής κοινοβουλευτικής περιόδου» της πατρίδας μας, άνοιξε ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στον λαό και την Βουλή, διότι δυστυχώς με την Μεταπολίτευση δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία αλλά η κομματοκρατία, η οποία εκμεταλλεύθηκε την παντοδυναμία της, εξελίχθηκε σε καθεστώς κοινοβουλευτικής, ακόμη και κληρονομικής, μοναρχίας με ληστρική διάθεση απέναντι στους δημόσιους πόρους και με κυριαρχική ακόμη και κατακτητική νοοτροπία απέναντι στον λαό. Οι δημοκρατικοί πατριώτες αντιλαμβάνονται, ότι το έγκλημα των Τεμπών λειτουργεί ως το τελευταίο σάλπισμα αφυπνίσεως και συσπειρώσεως του Ελληνισμού, ως μοναδική ευκαιρία για ένα νέο Ξεκίνημα. Τί άλλο θα πρέπει να μας συμβεί για να ξεσηκωθούμε;
Όμως υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν να διαβάσουν «τα σημεία των καιρών». Έχουν αναβιώσει «Οι Συνταγματικοί» της εποχής του Καποδίστρια που τον κατηγορούσαν, ότι είναι τύραννος, επειδή δεν παραχωρούσε Σύνταγμα και κατήργησε την Εθνοσυνέλευση σε ένα κράτος υπό διάλυση!...
Η αντιπολίτευση της Καρυστιανού απαιτεί καταστατικό και συνέδριο. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια η εφημερίδα της αντιπολιτεύσεως «Απόλλων» στην Ύδρα έκλεισε, με τον θριαμβευτικό τίτλο «Ο τύραννος έπεσεν». Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, είχε πει: «Η πατρίδα έχασε έναν άνδρα που δεν πρόκειται να ματαδεί»! Δυστυχώς δικαιώθηκε. Δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε την Μ.Κ. με τον Καποδίστρια, εννοούμε, ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει ευκαιρίες, για την ανασυγκρότηση των δυνάμεών της και η Μαρία μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης ανασυγκροτήσεως.
Ακούω να μου λένε: Φιλιππίδη, δεν κατάλαβες καλά, δεν απορρίπτουμε την Μαρία, αλλά θέλουμε να αναδειχθεί από την βάση και όχι να ιδρύσει ένα αρχηγικό κόμμα. Όταν ζούσα στην Γερμανία στην δεκαετία του 70 και του 80, οι «Πράσινοι» ήταν η ανερχόμενη νέα δύναμη που αμφισβητούσε γενικώς το πολιτικό καθεστημένο. Όταν η δυναμική των προτάσεών τους ήλθε σε επαφή με τις συνθήκες της πραγματικότητας, χωρίστηκε σε δύο πτέρυγες: τους Fundis (Fundamentalisten) που ήταν οι σκληροπυρηνικοί και τους Realos (Realisten) που ήταν οι πραγματιστές. Έτσι και οι (ας τους πούμε) Τεμπιστές (Αυτοί που θέλουν να αξιοποιήσουν πολιτικά το Κίνημα των Τεμπών) χωρίζονται σε δύο πτέρυγες: τους Κινηματικούς και τους Κομματικούς. Όμως η διαφοροποίηση συνεχίζεται: οι Κινηματικοί διακρίνονται στους Διαλεκτικούς, που δίνουν την προτεραιότητα στο Λαϊκό κίνημα και ζητούν από την Μαρία να ενταχθεί σε αυτό και αυτό μετά να την αναδείξει σε αρχηγό του Κόμματος μαζί με τους υποψήφιους βουλευτές που υποδεικνύει με ψηφοφορία η βάση και στους Αδιάλλακτους που είναι όσοι δεν θέλουν καν την ίδρυση κόμματος, διότι, λένε, η λαϊκή ενέργεια απορροφάται από τον κομματικό μηχανισμό, ενώ θα έπρεπε να επενδύεται στην κοινωνική αυτό-οργάνωση, μέχρις ότου αυτή και μόνον αυτή, ως συνολική κοινωνία, να πάρει την εξουσία στα χέρια της.
Τίθενται όμως δύο ερωτήματα:
α. Διαθέτουμε ως κοινωνία την μεγάλη προϋπόθεση που είναι η ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού; Δυστυχώς όχι. Το Λαϊκό κίνημα προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού και ο πολιτικός πολιτισμός απαιτεί ΣΠΟΡΑ παιδείας γενεών. Κάτι που δεν έγινε στην Ελλάδα μετά την δολοφονία του Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. Μπορεί να γίνει τώρα μέσα σε μία γενιά;
β. Τί θα ψηφίζουμε μέχρι να αποκτήσει πολιτική διάσταση το Λαϊκό κίνημα;
Είναι το άκρον άωτον της επιπολαιότητας να πιστεύουμε, ότι το Λαϊκό κίνημα θα γίνει η πολιτική αιχμή του δόρατος του Λαού, μέσα στα επόμενα 5 με 10 χρόνια. Τουλάχιστον το Κόμμα Καρυστιανού μας λύνει το πρόβλημα, τί να ψηφίζουμε.
6. Επιστολή προς Μαριολάτρες και Μαριόφιλους.
Γύρω από το πρόσωπο της Μαρίας έχει δημιουργηθεί μία έντονη πόλωση. Από την μία οι (ας τους πούμε) Μαριολάτρες και Μαριόφιλους και από την άλλη οι Μαριόφθονες και οι Μαριόφυγες. Όπως γράφουμε στον υπότιτλο, το τρένο των Τεμπών έχει φθάσει στον σταθμό της ελπίδας. Μέχρι τον επόμενο σταθμό της δικαιώσεως μηχανοδηγός παραμένει η Μαρία Καρυστιανού. Για το επόμενο διάστημα, μέχρι τον σταθμό του Οράματος στον θάλαμο του Μηχανοδηγού επιβιβάζεται και ο Λαός ως συνοδηγός. Το Όραμα πρέπει να είναι δημιούργημα, κτήμα και ευθύνη ολόκληρου του λαού. Στον επόμενο σταθμό του αγώνα, η ευθύνη της Μαρίας περιορίζεται στην Βουλή, για την αποκατάσταση του κράτους Δικαίου, ενώ η ευθύνη για την υλοποίηση του Οράματος διαχέεται στον λαό και στην όποια διανόηση ευαισθητοποιηθεί. Μετά τον προσδιορισμό του Οράματος που δεν μπορεί να είναι άλλος από την πανεθνική και παλλαϊκή πορεία για την Αναγέννηση του Ελληνισμού, γενικεύεται ο Αγώνας σε όλα τα επίπεδα για την εξασφάλιση των προϋποθέσεων του Ελληνικού μέλλοντος. Συμμερίζομαι την λατρεία σημαντικού μέρους του Λαού μας για την Μαρία. Η Μαρία παραμένει ως σύμβολο για έναν λαό, που για 200 χρόνια ελάχιστες φορές ένιωσε την αγάπη των ανθρώπων της εξουσίας. Όμως ο αγώνας για την εξασφάλιση του μέλλοντος του Ελληνισμού δεν εξαρτάται από πρόσωπα, εξαρτάται από τον καθένα από μας και αρχίζει από την συνείδησή μας. Έχουμε χρέος να εντάξουμε το Όραμα στο Νόημα της ζωής μας. Το όφελος είναι αμοιβαίο: ισχυροποιείται το αξιακό περιεχόμενο της συνειδήσεώς μας, διότι στην Μεταπολίτευση έχασε πολύ έρμα. Τα κυρίαρχα πολιτικά και κοινωνικά πρότυπα επιδρούν διαβρωτικά. Παράλληλα γεφυρώνεται το διαλυτικό χάσμα που έχει ανοίξει ανάμεσα στον ιδιωτικό μας βίο και την κοινωνική μας παρουσία. Η διπολικότητα της προσωπικότητας μεγάλου μέρους των σημερινών Ελλήνων αποτελεί βασική αιτία της κοινωνικής μας παθολογίας και εξυπηρετεί την αναισθησία του πολιτικού μας συστήματος. Η πολιτική αξιοποίηση του Κινήματος των Τεμπών συμβάλλει στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μας. Η αγάπη που αισθάνεσαι για την Μαρία, σε στηρίζει, σου δίνει ελπίδα. Όμως μη κάνεις το λάθος να μείνεις εκεί. Θα ωριμάσεις όχι μόνο πολιτικά, αλλά και προσωπικά, αν φθάσεις στο επίπεδο να ανατραπεί αυτή η σχέση. Η Μαρία σε απογείωσε, τώρα πάρε εσύ την πρωτοβουλία, μπες μπροστά, πάρε εσύ, απάνω σου την ευθύνη για την πτήση προς το Όραμα, μαζί με τους συναγωνιστές σου. Η Μαρία σου χάρισε σκοπό και μία μεγάλη οικογένεια!
7. Τί δέον γενέσθαι
Μέχρι πριν από 30 χρόνια ξέραμε μόνο την νοητική νοημοσύνη, ήλθε όμως να προστεθεί και η συναισθηματική νοημοσύνη. Μήπως έφθασε η ώρα να προσθέσουμε, τουλάχιστον για την Ελλάδα και την πολιτική νοημοσύνη; Είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη πολιτικού πολιτισμού. Θα την προσδιορίζαμε ως έναν συνδυασμό πολιτικής ευθύνης των πολιτών (Δυστυχώς για τους πολιτικούς μας η ευθύνη είναι είδος απολύτως αναγκαίον μεν, αλλά εν απελπιστική ανεπαρκεία), περισκοπικής προσλήψεως της πραγματικότητας και στρατηγικής σκέψεως. Πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στην στρατηγική σκέψη, διότι είναι και αυτή είδος αναγκαίον μεν, αλλά και αυτό εν καταστάση απελπιστικής ανεπαρκείας και μάλιστα γενικώς.
Το έλλειμμα νοητικής νοημοσύνης δημιουργεί την μικρόνοια, το συρρικνωμένο μυαλό. Αντιστοίχως η πολιτική μικρόνοια διακρίνεται για την δυσανεξία της απέναντι σε δύο έννοιες: την προσωπική ευθύνη και την στρατηγική σκέψη. Τα χαρακτηριστικά της στρατηγικής σκέψεως είναι:
α. είναι υπόλογη μόνο απέναντι στο γενικό ΟΡΑΜΑ, ούτε σε ιδεολογίες ούτε σε κόμματα ούτε σε πρόσωπα.
β. προηγείται της κριτικής σκέψεως. Τι κριτική να κάνουμε, βρέ Έλληνες, όταν δεν έχουμε κριτήρια και μάλιστα γενικού και εποπτικού χαρακτήρα; Πού μάθαμε στρατηγική και κριτική σκέψη; Στο σχολείο, στο κόμμα; Αυτό έχει πετύχει το Σύστημα, μας άδειασε τον εγκέφαλο και μετά πάμε στα χωράφια της πολιτικής ξυπόλυτοι στ΄ αγκάθια. Τί κάνουμε μετά; Βάζουμε στην θέση της σκέψεως τις εύκολες και μη εξαιρετέες λύσεις: το Εγώ μας, τις φιλοδοξίες μας, τον φθόνο και την εμπάθειά μας, τις ιδεοληψίες μας. Έτσι η τυφλή κριτική μας διάθεση καταλήγει στην ακόμη πιο εύκολη λύση που είναι ο αρνητισμός ως απόλυτη απόρριψη των πάντων και
γ. έχει δυαδικό χαρακτήρα, δηλ. απεχθάνεται την μονοδιάστατη σκέψη της μιας επιλογής, του διλήμματος υπέρ ή κατά. Προξενεί εντύπωση το γεγονός, ότι πολύ δηλητήριο που χύνεται κατά της Μαρίας, προέρχεται από γυναίκες. Πέρα από κομματικά κίνητρα, η λύσσα πολλών γυναικών μόνο ψυχολογικά μπορεί να ερμηνευθεί, ως φθόνος κατά μίας γυναίκας που έκανε αυτό που δεν μπορούν να κάνουν αυτές: να μετατρέψει τον πόνο της σε δύναμη! Πολλοί Έλληνες δεν πονάμε προσωπικά, στις οικογένειές μας από την εγκληματική συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι στον ΛΑΌ και την ΠΑΤΡΙΔΑ μας; Γιατί δεν αντιδράμε; Προφανώς μας λείπει αυτογνωσία, αυτο-εκτίμηση, αυτοπεποίθηση, όραμα, συλλογικότητα. Δεσμοφύλακας μας δεν είναι μόνο το Σύστημα, είναι και το Εγώ μας, το τεράστιο έλλειμα πολιτικού πολιτισμού. Ας αφήσουμε την Μαρία να κάνει αυτό που μπορεί. Μπορεί να κάνει ένα προσωποπαγές κόμμα, διότι μόνο αυτό μπορεί; Ας το κάνει. Από το μηδέν, κέρδος θα είναι. Να δημιουργηθεί έστω μία ρωγμή στο ομοιογενές Σύστημα εξουσίας, να μπει η αντίδραση των Τεμπών στην Βουλή. Ξέρετε, βρε λεβέντες, άλλον τρόπο για την δημιουργία κόμματος στην Ελλάδα; Αν υπήρχε, γιατί δεν έγινε 200 χρόνια; Το ΚΚΕ δεν αποτελεί παράδειγμα, εισαγόμενο είδος ήταν. Εξάλλου η αναφορά στην τότε Σοβιετική Ένωση, την «Πατρίδα του Σοσιαλισμού», δεν ήταν ο πιο εκκωφαντικός τρόπος εξουσίας δια της αναθέσεως;
Φυσικά τα προσωποπαγή κόμματα ανήκουν σε κατώτερου είδους δημοκρατίες. Η Ελλάδα τί είναι δηλαδή, μπανανία δεν είναι; Φυσικά και δεν συμβιβαζόμαστε και πρέπει να αντιδράσουμε, αλλά γιατί ζητάτε από την Μαρία να κάνει αυτό που δεν μπορείτε να κάνετε εσείς; Στο κάτω-κάτω η Μαρία δεν έχει πολιτική πείρα, εσείς οι μπαρουτοκαπνισμένοι δημοκράτες γιατί δεν μπορείτε να πάρετε την ευθύνη απάνω σας και να οργανωθείτε για ένα ισχυρό Λαϊκό κίνημα; Δεν μπορείτε να συνεργσθείτε και θα σώσετε την Ελλάδα;
Για να οργανωθεί πανελλαδικά ένα Λαϊκό κίνημα θα χρειασθεί τουλάχιστον 10 χρόνια. Η Μαρία έδωσε μία τεράστια ώθηση, κινητοποίησε κόσμο, κάτι που είχε να γίνει από την εποχή του ΕΑΜ. Ας αξιοποιήσουμε αυτά που μπόρεσε να κάνει και ας προσθέσουμε εμείς αυτά που δεν μπορεί να κάνει. Το να την πετροβολούμε γιαυτά που δεν κάνει, δεν είναι μόνο αχαριστία, είναι και διπλή πολιτική ηλιθιότητα, διότι αφενός πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε και αφετέρου λετουργούμε ως χρήσιμοι ηλίθιοι για το Σύστημα που επιχαίρει.
Η αρχή έγινε. Μετά βήμα-βήμα, να συνεργασθούμε όλοι μαζί, για μία «Πρώτη φορά δημοκρατία»! Πως έλεγαν «Πρώτη φορά αριστερά»; Αυτή την φορά όμως θα είναι πραγματική δημοκρατία, για πρώτη φορά στην Ελλάδα! Η Ελλάδα απαιτεί επειγόντως την συνεργασία των δημοκρατικών και αναγεννητικών δυνάμεων. Βασική προϋπόθεση γι΄ αυτό είναι η άρση του ρήγματος μεταξύ των Κινηματικών και την Κομματικών. Σ΄ αυτό μπορούν να συμβάλλουν και οι Δυαδικοί, οι εμφορούμενοι από την δυαδική σκέψη. Ως δυαδική σκέψη εννοούμε την σύνθεση των πλεονεκτημάτων από την στρατηγική της παράλληλης αξιοποιήσεως των δύο διαστάσεων της πολιτικής πραγματικότητας που είναι:
- η οριζόντια διάσταση του κοινωνικού χώρου. Η Κινηματική δυναμική έχει διαχρονικό χαρακτήρα και καλλιεργείται ως σπορά παιδείας. Δεν έχει χρονόμετρο ούτε τέρμα. Πρέπει να διοχετεύεται συνεχώς για την κοινοτική συσπείρωση των Τοπικών κοινωνιών και την πολιτική τους ενεργοποίηση. Είναι το νερό με το οποίο ποτίζεται το δένδρο της δημοκρατίας και
- η κάθετη διάσταση της πολιτικής συγκυρίας. Πρόκειται για την κοινοβουλευτική δράση τόσο μέσα στην Βουλή όσο και μέσα στην κοινωνία με τις κομματικές οργανώσεις. Εννοείται, ότι οι κομματικές οργανώσεις και ομάδες πρωτοβουλίας του Λαϊκού κινήματος στις Τοπικές κοινωνίες δεν θα πρέπει να πετροβολούνται, αλλά θα πρέπει να εκπαιδευθούν, να αναπτύξουν ήθος άτυπης θεματικής συνεργασίας σε ατομική βάση. Για τις επόμενες εκλογές, ας ρίξουμε το βάρος σε τρία πράγματα:
α. να καταρριφθεί το επιχείρημα, ότι ο Μητσοτάκης δεν έχει αντίπαλο.
β. να πάρουν εκδίκηση τα θύματα των Τεμπών και
γ. να ανατραπεί η αντίληψη, ότι στην Ελλάδα : «Δεν μπορεί να γίνει τίποτε»!
Ό,τι πετύχουμε κέρδος θα είναι! Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ πρέπει να έχει δύναμη στην Βουλή, διότι θα ηγηθεί του αγώνα για την κάθαρση της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του Κράτους Δικαίου. Αυτή είναι η βάση της Δημοκρατίας. Σίγουρα θα την υποστηρίξουν και άλλα αντισυστημικά κόμματα.
Συμπατριώτες, όχι πια άλλοι εμφύλιοι! Το Έθνος μας αφανίζεται, τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίοι Έλληνες που θα κλείσουν την πόρτα της ιστορίας, αλλά θα προηγηθεί ο ακρωτηριασμός του Ελλαδικού κράτους. Έχουμε πολλά να πούμε. Θέλω να βοηθήσω την Πατρίδα μου, είμαι 82 ετών, χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες.
Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει νομικός, Πανεπιστημίου Αθηνών και πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας ως Δρ κοινωνικών και οικονομικών επιστημών Πανεπιστημίου Βόννης.
