Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Ομιλία καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ


Την Τετάρτη 18 Απριλίου και ώρα 7μμ.

Ο ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ, καθηγητής κοινωνιολογίας και θεμελιωτής της θεωρίας της Ελληνολογίας (ιστολόγιο <ελληνολογία.gr>) θα μιλήσει στο ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ στον Πειραιά, Αλκιβιάδου 161 (Από Σωτήρος, κοντά στον Πειραϊκό Σύνδεσμο) γ' όροφος, με θέμα:

Ο ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ "ΚΑΙΡΟΣ" ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Τι προμηνύουν οι εντάσεις που υφιστάμεθα; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ακολουθεί συζήτηση.

Επικοινωνία: <filippidis103@yahoo.gr>


Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

OI ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ

Του Ηλία Φιλιππίδη


Η Ελλάς εσταυρώθη. Να ενταφιάσουμε τον ΕΛΛΑΔΙΣΜΟ, να αναστήσουμε τον ΕΛΛΑΝΙΣΜΟ!

1. Ελλαδισμός και Ελλανισμός


Σύμφωνα με την θεωρία της Ελληνολογίας, που έχουμε καθιερώσει, διακρίνουμε στον Διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό δύο επίπεδα περιεχομένου:

  • α. το ιστορικό και πολιτισμικό επίπεδο, το οποίο περιλαμβάνει την Μυθολογία, τους πολιτισμούς του ελληνικού χώρου με κέντρο το Αιγαίο, τον κλασσικό Ελληνικό πολιτισμό, τον Ελληνιστικό πολιτισμό, την Ορθοδοξία, το Βυζάντιο, την Οθωμανική περίοδο και την περίοδο του Ελλαδικού κράτους. Πρόκειται για μία πορεία από τον Ορφέα και τον Προμηθέα μέχρι τον Ελύτη και τον Μίκη Θεοδωράκη.
  • β. το δομικό, κοινωνιολογικό επίπεδο, το οποίο περιλαμβάνει τα στοιχεία της ταυτότητας, που είναι: ο τόπος, ο ψυχισμός, η γλώσσα, η θρησκεία, το σύστημα αξιών και θεσμών καθώς και ο πολιτικός πολιτισμός.

Ακολουθώντας την σοφή συμβουλή του Αντισθένους, μαθητού του Σωκράτους, «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις», καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι η ενότητα και η πρόοδος ενός λαού εξαρτάται βασικά από το:

  • α. αν όλοι αποδίδουμε στις λέξεις που χρησιμοποιούμε, το ίδιο περιεχόμενο. Να έχουμε κοινή γλώσσα νοημάτων.
  • β. αν υπάρχουν επαρκείς όροι για όλες τις έννοιες, που θέλουμε να χρησιμοποιούμε.

Γι’ αυτό τον λόγο θέλουμε να καθιερώσουμε την διάκριση ανάμεσα στον Ελλαδισμό και τον Ελλανισμό.

Δεν πρόκειται για μία φιλολογική διάκριση αλλά για ουσιαστικότερες ιστορικο-πολιτισμικές έννοιες.

Ο Ελλανισμός λοιπόν αφορά τον ταυτοτικό και αξιακό πυρήνα του Διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού, δηλ. τον ιδανικό χαρακτήρα, την ουσία του.

Δυστυχώς ο Ελλαδισμός βρίσκεται στον αντίποδα του Ελλανισμού και είναι η παρούσα ιστορική περίοδος του Ελληνισμού από το 1821 μέχρι σήμερα. Παρά τις εξάρσεις της Εθνικής Παλιγγενεσίας και των Βαλκανικών πολέμων 1912-13, το Έπος 1940-41 και την Εθνική μας Αντίσταση, ο ελλαδικός Ελληνισμός έχει περιέλθει σε μία επικίνδυνη φάση παρακμής, εσχατολογικών διαστάσεων, διότι διατρέχουμε τον κίνδυνο μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα, να έχουμε εξαφανισθεί από το προσκήνιο της ιστορίας, έπειτα από μία ένδοξη πορεία 5.000 ετών!...

Στην περίοδο του ελλαδικού κράτους συνυπήρξαν δύο Ελλάδες:

  • α. η μία είναι η ιδανική Ελλάδα, ο Ελλανισμός. Η Ελλάδα του πατριωτισμού, των θυσιών, του μόχθου, του επιχειρηματικού δαιμονίου, του ευεργετισμού, των κοινωνικών αγώνων, των γραμμάτων και του πολιτισμού.
  • β. η άλλη είναι η αρνητική Ελλάδα, η Ελλάδα, που πρέπει να αποβάλλουμε. Την ονομάσαμε Ελλαδισμό, διότι συνδέεται με την αποτυχία μας, να δημιουργήσουμε μία σύγχρονη κοινωνία και ένα σύγχρονο κράτος. Δίνουμε την εντύπωση, ότι δεν μπορούμε να αυτοκυβερνηθούμε. Είναι η Ελλάδα της διχόνοιας, του εγωκεντρισμού, της ιδιοτέλειας και της προδοσίας, της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, της ανευθυνότητας και της μετριοκρατίας. Η Ελλάδα του «Δε βαριέσαι!»…

2. Η ανάσταση του Ελλανισμού


Στην περίοδο του ελλαδικού κράτους ο Ελλανισμός υπερείχε στο ζύγι και γι’ αυτό η Ελλάδα διατηρούσε δυναμισμό και ακμαία την ελπίδα για ποιοτικές αλλαγές, παρά τις εξαρτήσεις, την πτώχεια και τις αναπτυξιακές στρεβλώσεις.

Δυστυχώς στην Μεταπολίτευση, πίσω από την βιτρίνα του «ομαλού πολιτικού βίου», σαρώθηκαν τα ελλανικά στοιχεία και επεκράτησε κατά κράτος ο Ελλαδισμός. Το πλοίο «Η ωραία Ελλάς» ναυάγησε. Έσπευσαν τα ρυμουλκά των «Δανειστών» και της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης να μας «σώσουν»! Στην πραγματικότητα μας πάνε στα διαλυτήρια της ιστορίας για παληοσίδερα.

Εννοείται, ότι τα μνημονιακά τιμολόγια αναγράφουν τιμές ξεπουλήματος αλλά η εμπορική αξία της Ελλάδας είναι ανεκτίμητη!

Η διεθνής κατάσταση αποδεικνύει, ότι ο φυσικός πλούτος μιας χώρας αντί για ευλογία μετατρέπεται σε κατάρα, εάν δεν έχει την ελευθερία να τον υπερασπισθεί.

Υπάρχει σωτηρία για την πατρίδα μας;

Το μόνο βέβαιο είναι, ότι οι «Δανειστές» θέλουν το οικόπεδο.

Αλλά για αυτούς που λένε, ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει και ότι δεν μπορούμε πια να κάνουμε κάτι, απαντάμε:

  • α. το χειρότερο δεν έχει πάτο!
  • β. το ελάχιστο, που μπορούμε να κάνουμε, είναι να κρατήσουμε τα υλικά κατεδαφίσεως και αυτά είναι:

- η εθνική μας συνείδηση

- η ενότητα του λαού μας

- ο αστείρευτος διαχρονικός πολιτισμός μας και

- η αντιστασιακή μας παράδοση.

Αυτή είναι η ακρόπολη της ιστορικής μας υπάρξεως. Από εδώ μπορούμε να ξεκινήσουμε την προσπάθεια για μία νέα αναγέννηση του Ελληνισμού. Αρκεί να συγκροτούμε παντού, έστω και άτυπα και χωρίς τα κόμματα, ΕΣΤΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Σ’ αυτό μπορούμε να συμβάλλουμε όλοι.

O Hλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας.

filippidis103@yahoo.gr.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Ο Αμβρόσιος και οι κίνδυνοι της δημοκρατίας !....

ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Οι απαράδεκτες δηλώσεις του Αμβρόσιου, οι κίνδυνοι για την δημοκρατία και η κατάσταση της Ευρώπης, με βάση την συνέντευξη του καθηγητή κοινωνιολογίας Ηλία Φιλιππίδη στην δημοσιογράφο Κατερίνα Πολύζου της ΕΡΑ Χανίων στις 13-3-18.

Ερωτ: Πως κρίνετε την απόφαση του Δικαστηρίου για την αθώωση του Μητροπολίτη Αμβροσίου Αιγιαλείας;

Απαντ: Οπωσδήποτε οι εκφράσεις που χρησιμοποίησε ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος κατά των Ομοφυλοφίλων και πολύ σκληρές ήταν και ιδίως ανεπίτρεπτες για ένα Ιεράρχη.

Ερωτ: Γιατί αθωώθηκε, δεν έπρεπε να εφαρμοστεί ο Νόμος, ο οποίος καταδικάζει όχι μόνο τις πράξεις αλλά και τις εκφράσεις μίσους;

Απαντ: Ο Αμβρόσιος αποδείχθηκε ανίκανος να ξεχωρίσει τους ανθρώπους από την λογική ενός Νόμου. Από ψυχολογικής πλευράς ο Αμβρόσιος εξέφρασε την οργή του βασικά κατά ενός αμφισβητούμενου νόμου, ο οποίος αποσκοπεί στο να δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ανεκτικότητα απέναντι στις κοινωνικές μειονότητες και τις προσωπικές επιλογές. Αλλά επειδή ο Αμβρόσιος προφανώς στερείται παιδείας, αντί να επικρίνει τον Νόμο, τα έβαλε με τους ανθρώπους που έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό.

Ερωτ: Γιατί θεωρείτε αυτόν τον Νόμο ως αμφισβητούμενο;

Απαντ: Από νομικής πλευράς το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο ήταν επαρκές για την προστασία κάθε θιγόμενου πολίτη. (π.χ. εξύβριση). Θα μπορούσαν να τροποποιηθούν ορισμένες διατάξεις. Όμως ο λεγόμενος Αντιρατσιστικός Νόμος εισήχθη από το εξωτερικό και με βασικό σκοπό να ποινικοποιήσει την αμφισβήτηση του εβραϊκού Ολοκαυτώματος και τον Αντισημιτισμό. Έτσι δημιουργούνται μέσα στον χώρο του Δικαίου θέματα ταμπού και μάλιστα με δυσδιάκριτα όρια του τι επιτρέπεται και τι δεν επιτρέπεται, ανάμεσα στην προστασία ενός αγαθού και την ελευθερία του λόγου, ακόμα και την κριτική. Το συμπέρασμα που βγάζω ως κοινωνιολόγος, είναι ότι για διαφόρους λόγους αυξάνει μέσα στις δυτικές κοινωνίες ο βαθμός μιας γενικευμένης έντασης και προφανώς οι Δικαστές δεν ήθελαν να πάρουν την ευθύνη, να ενταχθούν και αυτοί μέσα σε αυτό το κλίμα, το οποίο θα επιδεινωνόταν από τυχόν καταδίκη ενός Μητροπολίτη….

Ερωτ: Όμως κε Καθηγητά, θεωρείτε ότι έτσι έκλεισε το θέμα;

Απαντ: Συμφωνώ μαζί σας, δεν έκλεισε. Είναι θέμα Εκκλησίας. Πρέπει να συγκληθεί η Ιεραρχία και να υποχρεώσει τον Μητροπολίτη Αμβρόσιο να παραιτηθεί λόγω προκλήσεως αναταραχής στην κοινωνία μας, πράγμα που ζημιώνει την Εκκλησία. Έστω να παραιτηθεί λόγω γήρατος. Ου γαρ έρχεται μόνον…..

Ερωτ: Υπάρχει γενικότερο πρόβλημα με την άνοδο της ρητορικής του μίσους και της Ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα, γιατί γνωρίζουμε από την πρόσφατη ιστορία μας, ότι αυτό το κλίμα ανέδειξε τον Χίτλερ με τις γνωστές συνέπειες και την κατάλυση της δημοκρατίας.

Απ: Βέβαια και η άνοδος του Ναζισμού στην Γερμανία έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες εκείνης της εποχής, όπως τα λάθη των Συμμάχων μετά την νίκη τους στον Α Παγκόσμιο πόλεμο αλλά κρατάμε ως δεδομένο, ότι η κοινωνικοποίηση και η πολιτικοποίηση του μίσους αποδυναμώνουν την δημοκρατία. Πρέπει σε κάθε εποχή να διαβάζουμε τα σημεία των καιρών. Σήμερα η Δημοκρατία κινδυνεύει όχι από μία αλλά από τρεις πλευρές:

α. από την πλευρά της Άκρας Δεξιάς, είτε με ευθεία αμφισβήτηση της δημοκρατίας είτε εμμέσως με την ταύτιση του κράτους με την βία

β. από την νεοφιλελεύθερη πολιτική της παντοδυναμίας των «αγορών» και των τραπεζών και

γ. από την μεταμοντέρνα αριστερά, η οποία κηρύττει τον πόλεμο κατά κάθε έννοιας γενικής ταυτότητας.

Έτσι κυριαρχεί στον χώρο του δημόσιου λόγου, των ΜΜΕ και της παιδείας η πολιτική ορθότητα της αποφυγής των παραδοσιακών όρων συλλογικότητας, όπως είναι οι έννοιες του έθνους, του λαού, της πατρίδας ακόμη και της κοινωνίας. Σε αυτό το σημείο συμφωνούν οι μοντέρνοι διεθνιστές με την Μάργκαρετ Θάτσερ: «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα».

Ερωτ: Πράγματι, η εξατομίκευση της σύγχρονης Δυτικής κοινωνίας οδηγεί τον άνθρωπο στον καταναλωτισμό και την απομόνωση. Κατ΄αυτό τον τρόπο είναι πιο εύκολο για το οικονομοκεντρικό παγκόσμιο σύστημα να ελέγχει τον άνθρωπο όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτικά. Οι επιθυμίες στον άνθρωπο είναι κάτι το σχετικό. Οι διαφημίσεις, η κοινωνική σύγκριση, η επίδειξη εντάσσουν τον άνθρωπο μέσα σε ένα ελεγχόμενο σύστημα, όπου αποφασίζουν τα όποια συμφέροντα και όχι ο άνθρωπος. Πως μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτή την κατάσταση;

Απαντ: Μπορούμε να αντιδράσουμε πρώτα ως άτομα και μετά και ως λαοί, ο καθένας με την ιδιαιτερότητα του. Το κλειδί είναι το ερώτημα, από πού αντλεί ο κάθε άνθρωπος την ευτυχία του. Με βάση τις προτεραιότητες του ελληνικού πολιτισμού η ψυχική υγεία και η συνειδησιακή ισορροπία, αποτελούν προϋποθέσεις για την πολιτική ανεξαρτησία του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει, ότι ο άνθρωπος πρέπει να αντλεί την ευτυχία του από τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του, την φύση, τον πολιτισμό του και τον Θεό, εφόσον πιστεύει. Τονίζω το τελευταίο, διότι πιστεύω, ότι ο Αμβρόσιος δεν μπορεί να είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Άρα είναι ένας αποτυχημένος άνθρωπος, που δεν ξέρει τι θα πει αγάπη. Άρα δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο για τους πιστούς. Πρέπει να παραιτηθεί. Εμείς οι Έλληνες ζούμε στην ομορφότερη ίσως χώρα του κόσμου. Μόνο αυτός ο λόγος θα αρκούσε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Ειδικά η Κρήτη είναι ένας παράδεισος. Κρητικός που αντλεί την ευτυχία του όχι από την ομορφιά του τόπου του και από τον πολιτισμό του αλλά από το πόσοι τουρίστες θα έλθουν φέτος και από το πώς θα κλέψει τα πρόβατα του συγχωριανού του, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος άνθρωπος και δεν αγαπά την Κρήτη.

Ερωτ: είναι γεγονός ότι η δημοκρατία βάλλεται από ακραία κόμματα και νοοτροπίες σε όλη την Ευρώπη. Πως ερμηνεύετε αυτή την τάση και πως θα μπορούσε να ανακοπεί;

Απαντ: Είναι μεγάλο πρόβλημα και σχετίζεται με την γενικότερα κρίση του Δυτικού πολιτισμού. Κυριαρχεί μία γενικευμένη ένταση και επιθετικότητα, όλοι εναντίον όλων. Αυτή η ένταση δημιουργείται και από αυτούς που δεν σέβονται τους άλλους και προκαλούν αλλά και από αυτούς που αγανακτούν και επιτίθεται κατά των πρώτων. Γενικά έχει χαθεί το μέτρο και ο σεβασμός για τον άλλο. Θα έλεγα ότι έχει χαθεί ακόμη και η αυτοεκτίμηση. Στις «παρελάσεις υπερηφάνειας» οι ομοφυλόφιλοι θέλουν να εκδηλώσουν την ελευθερία τους, όμως αντιδρούν προκλητικά σαν να θέλουν να εκδικηθούν όλη την κοινωνία. Αυτό είναι κατανοητό λόγω της μακροχρόνιας καταπίεσης τους. Αλλά με την προκλητικότητα καταλήγουν στην αυτογελοιοποίηση και αναπαράγουν οι ίδιοι αυτόν τον φαύλο κύκλο της επιθετικότητας. Ασφαλώς δεν είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος για να ενισχύεται η ανεκτικότητα, την όποια υποτίθεται ότι θέλουν να διδάξουν.

Δυστυχώς πάμε στο άλλο άκρο: από την απολυτότητα και τον αυταρχισμό του παραδοσιακού συντηρητισμού στην επιβολή της ανατρεπτικής πολιτικής ορθότητας, η οποία έρχεται να δημιουργήσει ένα σαρωτικό βραχυκύκλωμα με την παγκοσμιοποίηση. Ψυχολογικά η επιθετικότητα των σημερινών ανθρώπων οφείλεται στην αβεβαιότητα για το μέλλον και την διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η δημοκρατία προϋποθέτει την ύπαρξη «πόλεως» δηλ. μιας συνεκτικής κοινότητας, ένα κοινό τόπο και βίο ανθρώπων που βιώνουν καθημερινά την δημοκρατία. Σήμερα οι εκλογές έχουν καταντήσει να λειτουργούν ως «crash test» των δημοσκοπήσεων, εάν τις επιβεβαιώνουν ή τις διαψεύδουν, διότι περιορίζονται στην κατανομή των εδρών μεταξύ των κομμάτων και όχι στην έγκριση ή την απόρριψη ενός πολιτικού προγράμματος.

Δεν είναι τυχαίο, ότι έπειτα από 8 ολόκληρα χρόνια σαρωτικής κρίσεως ακόμη δεν έχει υπάρξει ένα σφαιρικό και μακροχρόνιο αναπτυξιακό σχέδιο. Το 2012 ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Γιάννης Στουρνάρας συμφωνούσαν σε τηλεοπτική εκπομπή, ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα έλθει από τις ξένες επενδύσεις και όχι από κρατικά προγράμματα. Αυτό είπαν, συνέβαινε μόνο στις χώρες του Σοβιετικού μοντέλου!!!

Ο Γιάννης Στουρνάρας σε μία άλλη περίπτωση είχε δηλώσει, ότι δεν τον ενδιαφέρει, εάν οι τράπεζες είναι ελληνικές, αρκεί να είναι αποτελεσματικές. Τελικά ούτε ελληνικές είναι ούτε αποτελεσματικές.

Ερωτ: Ξέρουμε πια, πως λειτουργούν οι ξένες επενδύσεις.

Αγοράζουν ελληνικές μονάδες μισοτιμής με δάνεια από ελληνικές τράπεζες ακόμη και με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Ακολουθούν η μείωση του προσωπικού και οι φορολογικές ελαφρύνσεις ή και απαλλαγές.

Άλλα και η Γερμανία έχει πρόβλημα. Αυτή η γενική πολιτική της λιτότητες εφαρμόζεται και στην Γερμανία. Οι συνταξιούχοι πιέζονται. Οι μισθοί για πάνω από μία δεκαετία έχουν καθηλωθεί. Τώρα τελευταία δόθηκαν κάποιες αυξήσεις. Θα μπορέσει η Ευρώπη να αναπτυχθεί μέσα στην παγκοσμιοποίηση;

Απαντ: Πολύ δύσκολα. Η παγκοσμιοποίηση προβάλλεται σχεδόν ως φυσικός νόμος αλλά μεθοδεύεται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο απορρίπτει τα σύνορα, τους πολιτισμούς, τις ανεξάρτητες πολιτικές κυβερνήσεις, το εθνικό φρόνημα των λαών. Έτσι η παγκοσμιοποίηση, ακόμη και αν έχει ορισμένα πλεονεκτήματα, έχει εξαντληθεί οικονομικά, ενώ λειτουργεί ως οδοστρωτήρας για τους πολιτισμούς.

Ερωτ. Με ποιο τρόπο μεθοδεύεται;

Απαντ: Διαμορφώνεται ένα σύστημα παγκόσμιας οικονομικής εξαρτήσεως και επιτηρήσεως των πολιτών μέσω των τραπεζών, οι οποίες κλιμακώνονται σε ένα κάθετο ιεραρχικό σύστημα πυραμίδας. Το ορατό τμήμα της πυραμίδας φθάνει μέχρι την βαθμίδα των λεγομένων συστημικών τραπεζών. Οι ανώτερες βαθμίδες χάνονται μέσα στον λαβύρινθο των off shore εταιριών και των funds. Ο απώτερος στόχος είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση (global governance), η οποία προτίθεται, να επιβάλλει ένα αυστηρό σύστημα οικονομικού ελέγχου για την ασφάλεια όχι των πολιτών αλλά των επενδυτών. Η ασφάλεια των καταθέσεων θα αντικατασταθεί από την ασφάλεια των επενδύσεων με κατάργηση του επιχειρηματικού κινδύνου. Η όποια ζημία θα μετακυλείται στην χώρα υποδοχής και θα καλύπτεται από τους φορολογουμένους!

Ερωτ: Υπάρχει το ενδεχόμενο οι λαοί της Ευρώπης να αντιδράσουν;

Απαντ. Οι λαοί αρχίζουν να συνειδητοποιούν το πρόβλημα και ιδιαίτερα οι Έλληνες, ότι η κρίση δεν έχει μόνο τα εσωτερικά της αίτια αλλά οφείλεται και στις μεθοδεύσεις των «Δανειστών», οι οποίοι μας θέλουν γυμνούς, διότι αποβλέπουν στο «οικόπεδο».

Δυστυχώς όμως οι αντιδράσεις δεν είναι ενιαίες. Διασπώνται ανάμεσα στην αριστερά και την άκρα Δεξιά. Οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης εκμεταλλεύονται ακόμη και το πρόβλημα των προσφύγων –μεταναστών. Οι Γερμανοί βιομήχανοι έδωσαν εντολή στην κα Μέρκελ να τους φέρει ένα εκατομμύριο ξένους εργάτες. Η κα Μέρκελ. τους «έφερε» χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ. Αρκέσθηκε να πει δημοσίως «Είσαστε καλοδεχούμενοι!». Εκατοντάδες χιλιάδες Ασιάτες και Αφρικανοί ξεκίνησαν με κάθε μέσο ακόμη και με τα πόδια, για να φθάσουν στην Γερμανία, πολλοί πνίγηκαν και η Ελλάδα υφίσταται τις συνέπειες. Ενώ η Γερμανία θα μπορούσε να παραλάβει, ακόμη και να επιλέξει όσους μετανάστες ήθελε κατευθείαν από τους καταυλισμούς της Τουρκίας. Οι Γερμανοί είναι brutal και στην εξωτερική και την εσωτερική τους πολιτική. Τους ξέρω καλά. Μετά την ενοποίηση τους, τους έχει καταλάβει πάλι η έπαρση και ο κερδοσκοπικός εθνικισμός. Την Ευρώπη τη θέλουν ως Lebensraum (ζωτικό χώρο).

Ο γερμανικός εθνικισμός χωρίζεται σε δύο τάσεις:

  • τον οικονομικό εθνικισμό της ευρωπαϊκής επικυριαρχίας με φορέα την ελίτ και 
  • τον λαϊκό εθνικισμό, που παίρνει πολιτικό χαρακτήρα με το υπερδεξιό κόμμα «Εναλλακτική για την Γερμανία», η οποία έχει φθάσει στο 16%!

Ερωτ: Η Ευρωπαϊκή ιδέα θα πρέπει να ενισχυθεί και να μπορέσει να ξεπεράσει αυτές τις φυγόκεντρες τάσεις. Θα μπορέσει;

Απαντ: Το χάσμα διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα της Ευρώπης. Ειδικά στην Γερμανία φοβάμαι, ότι θα μείνει αγεφύρωτο για το προβλεπτό μέλλον, από την στιγμή που ο λαϊκός εθνικισμός έθεσε θέμα προστασίας της γερμανικής ταυτότητας έναντι του κινδύνου αλλοτριώσεως του πληθυσμού από τους μετανάστες. Ποιός θα ενδιαφερθεί τελικά για τη δημοκρατία, οι απόγονοι των μουσουλμάνων προσφύγων, οι εθνικιστές ή οι διεθνιστές του φτηνού εργατικού δυναμικού;

Ερωτ: Να ευχηθούμε η Ευρώπη να βρει τον δρόμο της και να αναδειχθούν νέοι πολιτικοί με ευρωπαϊκό και δημοκρατικό όραμα;

Απαντ: Ας ευχηθούμε για μία Ευρώπη των λαών, των πολιτισμών και των εργαζομένων.

email: filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Για μια νέα Ελληνική αναγέννηση

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ο ιστορικός καιρός της Ελλάδας


Η θεωρία του «Καιρού» καθιερώθηκε στην δεκαετία του 1980 από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών για την καταδίκη του ρατσιστικού καθεστώτος Απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής. Πρόκειται για έναν πανάρχαιο τρόπο σκέψεως του Μεσογειακού χώρου, ο οποίος προέρχεται από την ανάγκη του προϊστορικού ανθρώπου να προβλέψει τις αλλαγές των καιρικών συνθηκών και ο οποίος στην ελληνική γλώσσα απέκτησε το γενικότερο νόημα της σωστής επιλογής (ευκαιρία), της επιτυχίας (καίριο πλήγμα) και της ουσιαστικότητας (καίριοι λόγοι).

Ο Ιησούς Χριστός καθιέρωσε τον όρο «σημεία των καιρών» για την πρόβλεψη των εξελίξεων στον χώρο της ιστορίας και των σχέσεων του Θεού με το ανθρώπινο γένος.

Η πολιτική σκέψη υιοθέτησε την θεωρία του «Καιρού» για την επικαιροποιημένη συνολική γεωπολιτική και γεωπολιτισμική ανάλυση (π.χ. η καιρικότητα στον Κορνήλιο Καστοριάδη).

Καθιερώνουμε λοιπόν τον επιμέρους όρο «Ιστορικός καιρός της Ελλάδας» με τριπλή έννοια:

  • α) Ως αξιολόγηση της συνολικής καταστάσεως της χώρας σε σχέση με τον παγκόσμιο χρόνο, δηλαδή ως προς το επίπεδο εξελίξεως του παγκόσμιου πολιτισμού και ειδικότερα ως προς τον ευρωπαϊκό χώρο.
  • β) Ως τον συνυπολογισμό του ιστορικού βάθους των αιτιών της σημερινής καταστάσεως της Ελλάδας και του χαρακτηρισμού της εξελικτικής περιόδου στην οποία βρισκόμαστε και
  • γ) Ως τον καθορισμό των προϋποθέσεων εξασφαλίσεως του μέλλοντος της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα ως έθνους και ως διαχρονικού πολιτισμού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θεωρήσεως της σημερινής Ελλάδας μπορούμε να καταλήξουμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

  • α) Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι σύγχρονη. Είναι μία καθυστερημένη χώρα και η κρίση που περνάμε δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά το τελικό αποτέλεσμα, ο γκρεμός, σε μία παρακμιακή διαδρομή από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και μετά.
  • β) Η Ελλάδα σήμερα, με διεθνείς όρους, είναι μία αποτυχημένη χώρα (failed state). Έχει μετατραπεί από σχετικώς ανεξάρτητο κράτος σε αποικία χρέους με υποθήκευση ολόκληρου του πλουτοπαραγωγικού της δυναμικού για 99 χρόνια!

Η χρεοκοπία της δεν οφείλεται μόνο στην κατάρρευση του δημοσιονομικού συστήματος του ελλαδικού κράτους, στην διαφθορά των τραπεζικών δανειοδοτήσεων, αλλά πρωτίστως στην ανικανότητα και την διαφθορά του πολιτικού συστήματος κυρίως από την δεκαετία του ‘80 και μετά.

Η μεταπολίτευση χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη ίσως αντίφαση στην ιστορία του ελλαδικού κράτους: από τη μια επαινείται ως η πλέον ομαλή και η πλέον δημοκρατική πολιτική περίοδος από συστάσεως του ελλαδικού κράτους και ως η πλέον ευημερούσα περίοδος της ελληνικής κοινωνίας και από την άλλη αποδεικνύεται ως η πλέον διεφθαρμένη, η πλέον υποτελής και η πλέον ανεύθυνη διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων της χώρας.

  • γ) Η Ελλάδα είναι μία αποτυχημένη χώρα όχι μόνο σε σχέση με τις προδιαγραφές του διεθνούς ανταγωνισμού αλλά και σε σχέση με δύο άλλα κριτήρια:

– Τα τεράστια και ανεκμετάλλευτα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Το μεγαλύτερο εθνικό έγκλημα του συνολικού πολιτικού συστήματος της Μεταπολιτεύσεως είναι η έλλειψη ενός μακροπρόθεσμου και μεγαλόπνοου αναπτυξιακού προγράμματος. Η εξουσία κατήντησε αυτοσκοπός.

– Τον τεράστιο αξιακό διαχρονικό μας πολιτισμό, ο οποίος αποτελεί το λίκνο τόσο του ευρωπαϊκού όσο και ολόκληρου του Δυτικού πολιτισμού. Η Ελλάδα θα μπορούσε να ζει μόνο από την αξιοποίηση του πολιτισμού της, του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα.

Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι:

  • α) Οι Έλληνες, παρά την ευφυΐα μας, δεν μπορούμε να αυτοδιοικηθούμε. Αποτύχαμε να περάσουμε στη σύγχρονη εποχή και να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος, παρά τις μεγάλες επιτυχίες των αρχών του 20ου αιώνα.
  • β) Οι Έλληνες, τόσο ως έθνος όσο και ως πολιτισμός, με υπαιτιότητα της εξουσίας άλλα και του λαού στην περίοδο της Μεταπολιτεύσεως, κλείνουμε τον ιστορικό μας κύκλο, διότι έχουμε εισέλθει σε μία φάση εσχατολογικής καταρρεύσεως. Με βάση τα δημογραφικά στοιχεία, ακόμη και χωρίς τους μετανάστες, μέχρι το τέλος του21ου αιώνα δεν θα υπάρχουν Έλληνες ούτε για το Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων.

Μόνο ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και όχι μόνο ως συλλογική αυτοκτονία ενός λαού, θα μπορούσε να θεωρηθεί ο αφανισμός του ελληνισμού, ενός μοναδικού πολιτισμού, έπειτα από μια εντυπωσιακή ιστορική πορεία 5.000 ετών.

Τι μπορούμε να κάνουμε


Όταν ένας λαός φθάνει στο τέλος της ιστορίας του ή παραλύει ή αποφασίζει να κάνει αναστροφή και να ξεκινήσει μία νέα πορεία με ένα νέο όραμα καταξιώσεως των δυνατοτήτων του και της ιστορίας του.

Τι θα σημαίνει ο ήχος από τις καμπάνες των εκκλησιών τα ξημερώματα της 25ης Μαρτίου 2021, όταν ο λαός μας θα κληθεί να εορτάσει τα 200 χρόνια της Εθνικής Παλιγγενεσίας;

Θα είναι μία επιμνημόσυνος δέησις για έναν ολόκληρο πολιτισμό, που σβήνει χωρίς έστω τον φωτοστέφανο του ηρωισμού, όπως αυτόν που χάρισε στο Βυζάντιο ο Κων/νος Παλαιολόγος και το χειρότερο, χωρίς την ελπίδα μιάς νέας αναγεννήσεως, ή θα είναι κάλεσμα για ένα νέο ξεκίνημα;

Αναρωτιέμαι: Με τι μούτρα οι πολιτικοί μας θα καταθέτουν στεφάνια στις προτομές των ηρώων;

Οι προτομές θα έχουν ένα ισχυρό κίνητρο, για να ζωντανέψουν: για να τους φτύσουν!

Η πρωτοβουλία ανήκει πλέον στον Λαό μας. Από το τρισάθλιο πολιτικό μας σύστημα δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε το θετικό για το προβλεπτό μέλλον.

Μία αμφιβολία με στενοχωρεί: θα ζει την ιστορική εκείνη ημέρα ο τελευταίος τιτάνας του Νεότερου Ελληνισμού, ο Μίκης Θεοδωράκης για να σαλπίσει την σάλπιγγα του νέου ξεκινήματος;

Όμως, όσοι πονάμε αυτόν τον τόπο και δεν θέλουμε να προδώσουμε την ιστορία του, τους αγώνες του και τις θυσίες του, δεν θα μείνουμε αδρανείς.

Χρειαζόμαστε μία Νέα Φιλική Εταιρεία χωρίς το ίδιο όνομα, και χωρίς αρχηγό. Θα είναι μία ανοικτή λαϊκή συσπείρωση, η οποία όμως θα έχει οριζόντιο χαρακτήρα, δηλαδή δεν θα γίνει ποτέ κόμμα. Εννοείται βέβαια, ότι θα υποστηρίζει κάθε ανανεωτική πατριωτική και δημοκρατική προσπάθεια, αλλά δεν θα ταυτίζεται με καμία.

Ο σκοπός της θα είναι η ενημέρωση και η αφύπνιση του λαού με περιεχόμενο έναν Νέο Διαφωτισμό, τον οποίο θα επεξεργασθούμε με ανοικτές συζητήσεις.

Θα επενδύουμε σε τρία επίπεδα:

  • α) Την διαμόρφωση νέων ανθρωπολογικών προτύπων για έναν σύγχρονο Ελληνισμό με βάση την ταυτότητα και τον αξιακό πλούτο του Διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού και με ό,τι άλλο συμβατό έχει προκύψει από τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό.
  • β) Την συμβολή στη διαμόρφωση ενός κοινωνικού πολιτισμού, δηλαδή την επεξεργασία και τη συνειδητοποίηση της ανάγκης μιας δημόσιας ηθικής σεβασμού των κοινωνικών σχέσεων, της επαγγελματικής δεοντολογίας, του δημόσιου χώρου, της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου χρήματος, του σεβασμού των μνημείων και γενικά του πολιτισμού, της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και
  • γ) Την συμβολή στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου πολιτικού πολιτισμού για τον εκσυγχρονισμό των σχέσεων πολίτη-κράτους, πολιτικών κομμάτων – κράτους – πολίτη.

Αυτό είναι το πρόγραμμα της θεωρίας της Ελληνολογίας, την οποία έχουμε καθιερώσει ως συμβολή στην εξασφάλιση των προϋποθέσεων του ελληνικού μέλλοντος από το 1994 με σχετικά άρθρα και το ομώνυμο ιστολόγιο (2015) καθώς και την πρωτοβουλία ιδρύσεως Εστιών Ελληνικού Πολιτισμού στον Πειραιά (1994), τον Κορυδαλλό (2008) και στα Χανιά (2016).

Αφορμή για την συγγραφή αυτού του άρθρου ήταν η σειρά των εξαιρετικών άρθρων του Ρούντι Ρινάλντι και του Τριαντάφυλλου Σερεμέτη στον Δρόμο της Αριστεράς. Ένα θετικό «σημείο των καιρών».

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 3 Μαρτίου 2018

filippidis103@yahoo.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

Ο Μίκης μας ενώνει, η εξουσία μας χωρίζει

Του Ηλία Φιλιππίδη

ΜΙΚΗΣ

Ποιος χρεώνεται τελικά την Χρυσή Αυγή;


Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Τζανακόπουλος αναφερόμενος στην εναρκτήρια προσφώνηση της ομιλίας του Μίκη Θεοδωράκη στο Σύνταγμα, δήλωσε στο κρατικό κανάλι με ύφος καρδιναλίου του… Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του Βατικανού: «Εγώ ούτε γι’ αστείο δεν θα έλεγα “αδέλφια μου, φασίστες”». Η δημοσιογράφος (της ΕΡΤ!) προσπαθεί να τον διορθώσει: «Μα το είπε σαρκαστικά…» Ο «καρδινάλιος», με ακόμη πιο αυστηρό ύφος, επαναλαμβάνει: «Ούτε γι’ αστείο!» Προφανώς ο Μίκης είχε υποπέσει σε κάποιο θανάσιμο αμάρτημα και ο πέλεκυς της δεοντολογίας έπρεπε να πέσει αμείλικτα!

Όμως η αμείλικτη λογική μας αναλύει τον τρόπο, με τον οποίο η κυβέρνηση προσπαθεί όχι μόνο να παραποιήσει την αριθμητική δυναμική του συλλαλητηρίου αλλά και το πνεύμα της ομιλίας του Μίκη.

Έτσι ο κ. Τζανακόπουλος θέλει να μας πείσει ότι:

α) Η προσφώνηση του Μίκη δεν αφορά την κυβερνητική προπαγάνδα, ότι τόσο η διοργάνωση όσο και η αυθόρμητη προσέλευση του κόσμου στα συλλαλητήρια εκφράζει τον χώρο του φασισμού!

β) Κατά τον κ. Τζανακόπουλο πάντα, η προσφώνηση του Μίκη: «Καλοί μου Έλληνες, αδέλφια μου, φασίστες, ρατσιστές» αποτελεί απλώς μία ανεπίτρεπτη προσπάθεια του Μίκη Θεοδωράκη, να κρύψει την στροφή του προς τον φασισμό κάτω από τον μανδύα της αστειότητος.

Ενώ ο Μίκης μας προτρέπει για ενότητα, η Αριστερά της κωλοτούμπας μας προτρέπει να αποφεύγουμε κάθε συγκέντρωση, στην οποία συμμετέχουν Χρυσαυγίτες. Στις εκλογές όμως η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, διότι αφαιρεί ψήφους από την Νέα Δημοκρατία

Ο κ. Τζανακόπουλος επίσης «ερμήνευσε», ότι η αναφορά του Μίκη στην «πιο επικίνδυνη και ύπουλη μορφή του φασισμού, που είναι η αριστερόστροφη» δεν αφορά την κυβέρνηση αλλά τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη!

Η κυβέρνηση έχει πανικοβληθεί, διότι δεν περίμενε:

α) Ούτε την διοργάνωση των συλλαλητηρίων, αφού είχε πεισθεί για την απάθεια του λαού και μάλιστα την περιέφερε ως πολιτικό της κεφάλαιο στα διεθνή κέντρα εξουσίας.

β) Ούτε την αυθόρμητη κοσμοσυρροή και μάλιστα για ένα θέμα, που δεν αφορούσε την τσέπη του μέσου Έλληνα. Ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ με την στεγνή και αγράμματη ιδεολογία του οικονομισμού, πίστευε, ότι θα μπορούσε να εορτάσει μία συμφωνία συμβιβασμού για το όνομα των Σκοπίων ως διεθνή επιτυχία της χώρας, παράλληλα με την «έξοδο» από το καθεστώς της επικυριαρχίας των Μνημονίων. Πίστευαν ακόμη, ότι θα τους ωφελούσε και κομματικά, αφού θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός κόμματος δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

γ) Δεν περίμενε τέλος η κυβέρνηση ούτε την συμμετοχή του Μίκη Θεοδωράκη ούτε την παρουσία του ούτε το περιεχόμενο του λόγου του.

Ο Μίκης έσεισε συνθέμελα το οικοδόμημα της υποτελούς ελλαδικής εξουσίας. Ο Μίκης, ο αγωνιστής της πρώτης γραμμής, σε κάθε σκοτεινή περίοδο της Ελλάδας, που δεν δίσταζε να διακινδυνεύει ακόμη και την ζωή του. Ο Μίκης, με το παγκόσμιο καλλιτεχνικό του έργο. Ο Μίκης με την δοκιμασία της υγείας του. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας και στα αυτιά μας. Που βρήκε αυτό το ψυχικό σθένος, αυτή την ένταση φωνής; Το μυστικό του Μίκη είναι η συγχορδία της ψυχής του με την ψυχή του Λαού!

Η καθεστωτική πλευρά της κυβέρνησης


Το πρώτο δείγμα πανικού της κυβέρνησης και το ιδεολογικό σοκ που υπέστη από την κατηγορία του Μίκη για «αριστερόστροφο φασισμό», είναι η αποκάλυψη της καθεστωτικής αντιλήψεως, που έχει η κυβέρνηση για τον εαυτό της.

Ο κ. Τζανακόπουλος κατέληξε: «η λογική της προτροπής να ενωθούν οι Έλληνες δεν μπορεί παρά να είναι λογική που οδηγεί στον ολοκληρωτισμό»! Ο κ. Τζανακόπουλος μας έδωσε, τον ορισμό του αριστερόστροφου φασισμού, αποκαλύπτοντας τους τρεις πυλώνες της ιδεολογικής και πολιτικής του στρατηγικής, που είναι:

α) Όχι η ενότητα του λαού μας άλλα ο μόνιμος διαχωρισμός του σε ένα φωτεινό «σύγχρονο» και «προοδευτικό» μέρος, και ένα σκοτεινό και φασιστικό της πατριδοκαπηλίας και της μισαλλοδοξίας.

β) Η δημοκρατία δεν χρειάζεται την ενότητα του λαού μας, της αρκεί η πλειοψηφία των «σύγχρονων» και «προοδευτικών» δυνάμεων και είναι αυτές που στηρίζουν την σημερινή κυβέρνηση και λένε σε όλα «ναι» τόσο για τα εσωτερικά όσο και στα εξωτερικά μας θέματα. Δεν χρειάζεται εθνική ομοψυχία, διότι δεν υπάρχουν εθνικά θέματα. Τα πολιτικά θέματα είναι δύο ειδών: αυτά που θέλει να λύσει μία κυβέρνηση και αυτά που δεν θέλει ή δεν μπορεί. Αστερίσκος: ο κ. Τσίπρας θεωρεί ως λύση την υπογραφή σε ό,τι του ζητήσουν…

γ) Η όποια συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στο ακροατήριο μιας συγκεντρώσεως ακυρώνει τον σκοπό της.

Η λογική του ΣΥΡΙΖΑ μας φέρνει στα χρόνια της παρακμής του Βυζαντίου, όπου ένα πολύ σοβαρό θέμα για τους θεολόγους της Εκκλησίας ήταν… η τύχη της μύγας, που έχει την ατυχία ή την ευλογία να πέσει μέσα στο δοχείο του αγιασμού!

Τι συμβαίνει: μολύνεται ο αγιασμός ή αγιάζεται η μύγα; Έτσι, ενώ ο Μίκης μας προτρέπει για ενότητα, η Αριστερά της κωλοτούμπας μας προτρέπει να αποφεύγουμε κάθε συγκέντρωση, στην οποία συμμετέχουν Χρυσαυγίτες. Στις εκλογές όμως η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη, διότι αφαιρεί ψήφους από την Νέα Δημοκρατία!

Οπότε η κυβέρνηση έχει βρει την λύση: σε όποια συγκέντρωση δεν την εξυπηρετεί είτε θα στέλνει τους κουκουλοφόρους είτε τους Χρυσαυγίτες. Οπότε εμείς θα τρεπόμαστε εις φυγήν είτε για να αποφύγουμε τα δακρυγόνα των ΜΑΤ είτε τις κατηγορίες της κυβέρνησης ότι είμαστε φασίστες! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αγκαλιάσει τον εθνομηδενισμό και μετά απορεί για το ποιοί ψηφίζουν την Χ.Α.

Ο Μίκης αναδεικνύεται ως ο τελευταίος πνευματικός ηγέτης ολόκληρου του Ελληνισμού και μας καλεί να ενωθούμε κάτω από την ελληνική σημαία και το όραμα του, που είναι: Εθνική ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Δικαιοσύνη και οικουμενικός Ελληνικός πολιτισμός. Αυτή θα είναι η σύγχρονη μεγάλη συμβολή του Ελληνισμού στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2018

filippidis103@yahoo.gr
https://www.facebook.com/ellhnologia/
ΜΙΚΗΣhttp://www.hellenologia.com/2017/05/blog-post_20.html
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Η Μακεδονία θα μας σώσει!

Του Ηλία Φιλιππίδη


Οι λαοί αντλούν την δύναμη τους, ακόμη και την ύπαρξη τους, από την διάθεση τους να διαλέγονται με την ιστορία. Η ιστορία είναι αυτή που ενώνει:

  • το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον 
  • την πολιτική με τον πολιτισμό και 
  • τέλος ενώνει τον ίδιο τον Λαό 

Η ενότητα του Λαού είναι η ενεργοποιημένη δύναμη του, η εφηρμοσμένη δύναμη του.

Η ενότητα ενός Λαού κτίζεται και συντηρείται, όπως ένα κτήριο. Η κοινωνιολογική του αρχιτεκτονική είναι η ακόλουθη:

  • το θεμέλιο του είναι η ιστορία. 
  • το ισόγειο είναι ο διαχρονικός πολιτισμός του. 
  • ο πρώτος όροφος είναι η λειτουργία της κοινωνίας ως ποιότητα ανθρώπων και συνθηκών ζωής. 
  • ο δεύτερος είναι η κοινή ευθύνη για την θεσμική λειτουργία του πολιτεύματος της δημοκρατίας. 
  • ο τρίτος είναι η συμμετοχή των πολιτών για την πολιτική λειτουργία του πολιτεύματος. 
  • ο τέταρτος είναι η αξιοποίηση όλων των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. 
  • ο πέμπτος είναι η επένδυση στο διεθνές γόητρο της χώρας και 
  • το επιστέγασμα είναι το κοινό όραμα του Λαού και της πολιτικής ηγεσίας για την πορεία της χώρας και του Ελληνισμού γενικότερα προς το μέλλον. 

Η ενότητα του Λαού διατρέχει όλο το οικοδόμημα της ιστορικής, γεωπολιτικής θεσμικής και πολιτισμικής υποστάσεως του.

Τα εθνικά θέματα είναι αυτά, τα οποία απαιτούν από εμάς αυτογνωσία, ενότητα και υπευθυνότητα.

Η ενότητα εκφράζεται ιδεολογικά ως πατριωτισμός. Δεν υπάρχει παλαιός και νέος πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός είναι ένας. Μερικοί «μοντέρνοι» θέλουν να μας πείσουν, ότι ο παλαιός πατριωτισμός σχετίζεται ή και ταυτίζεται με την πατριδοκαπηλία και τον φανατισμό, ενώ ο «νέος πατριωτισμός» είναι νηφάλιος και σημαίνει «να μην κλέβεις», δηλ. να είσαι σωστός πολίτης και σωστός πολιτικός.

Προς τι το δίλημμα; Ο σοφός μαθητής του Σωκράτη Αντισθένης έλεγε: «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Δηλ. για κάθε θέμα πρέπει, να ξεκινάμε από το ξεκαθάρισμα του περιεχομένου των όρων και εννοιών.

Ο λαός το λέει πιό απλά: Αν θέλεις αποτέλεσμα, μάθε να χωρίζεις δυο γαϊδάρων άχυρα!

Άλλο πατριωτισμός και άλλο πατριδοκαπηλία, άλλο ρητορικός και άλλο έμπρακτος πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός όμως, ως βασική έννοια, είναι ένας και διαχρονικός, είναι και ενιαίος, δηλ. τόσο εξωτερικός όσο και εσωτερικός.

Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτό, που με πρωταγωνιστή τον περιλάλητο Ιωάννη Κωλλέτη εξόρισε τον πατριωτισμό και τον ταύτισε με την Μεγάλη Ιδέα (1843) αλλά στο εσωτερικό καθιέρωσε την κλεψιά ως συστατικό στοιχείο της ελλαδικής πολιτικής ζωής.

Η παράδοση αυτή έφτασε μέχρι τις ημέρες μας και αποτελεί την κύρια αιτία της χρεοκοπίας τόσο της οικονομίας όσο και της δημοκρατίας μας. Στις ημέρες μας η κλεψιά έχει αυτονομηθεί. Δεν χρειάζεται πλέον την κάλυψη της πατριδοκαπηλίας. Κάνει καλύτερα την δουλειά της στο όνομα της προόδου και του εκσυγχρονισμού. Όμως το «κόμμα» ως συναυτουργός και ηθικός αυτουργός της κλεψιάς παραμένει μία διαχρονική «αξία».

Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτό, που μέχρι σήμερα εμποδίζει την διαμόρφωση μιας δημόσιας ηθικής στην χώρα μας, ώστε ο εξωτερικός πατριωτισμός (για τα εθνική θέματα) και ο εσωτερικός (σεβασμός του νόμου, του δημοσίου χρήματος και του πολιτισμού) να λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Δεν θα επιτρέψουμε λοιπόν στους ενόχους, να μας κουνούν το δάκτυλο, να το παίζουν «μοντέρνοι» και να μας κατηγορούν για εθνικισμό, επειδή θέλουμε να βροντοφωνάξουμε ότι η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΛΑΔΑ». Δεν είναι συναισθηματισμός, δεν είναι έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Είναι η φωνή του συλλογικού ενστίκτου επιβιώσεως του Λαού μας, ο οποίος έχει αντιληφθεί, ότι κάτω από το θέμα του ονόματος κρύβεται η ιδεολογία του αλυτρωτισμού και κάτω από τον αλυτρωτισμό η επιδίωξη του επεκτατισμού με έπαθλο την Θεσσαλονίκη και την έξοδο στο Αιγαίο για λογαριασμό του ΝΑΤΟ!..

Δεν θα τους επιτρέψουμε να διασπούν την ενότητα του Λαού μας με ανόητα ή και ύπουλα διλήμματα ούτε να ξεπουλούν την Ελλάδα κομμάτι-κομμάτι στο όνομα του «ρεαλισμού». Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει σε όλους μας η Μακεδονία μας. Ίσως αυτό να ήθελε να πει ο Ιων Δραγούμης, όταν έλεγε: «Η Μακεδονία θα μας σώσει»!

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει παν. καθηγητής κοινωνιολογίας.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Για την Μακεδονία ρε γαμώτο !!

Του Ηλία Φιλιππίδη


ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Η Βούλα Πατουλίδου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο χρυσό μετάλλιο στον στίβο από το 1912.

Είναι αυτή, η οποία προσπαθώντας και η ίδια να βρει μία εξήγηση για τον απίστευτο θρίαμβο της, είπε το περίφημο: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!»

Η Πατουλίδου αναζήτησε στην συλλογική ψυχή το ελατήριο, που την εκτόξευσε προς το κατόρθωμά της.

Είναι το ίδιο ελατήριο που ανακάλυψε ένας ξένος, ο Αμερικανός αθλητής Τζόνυ Κέλυ, που εθεωρείτο φαβορί στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 1946 και προηγείτο στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής. Μετά την νίκη τού ελληνοκυπρίου Στέλιου Κυριακίδη ο Κέλυ δήλωσε: «Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, ο Κυριακίδης έτρεχε για έναν ολόκληρο λαό»!

Η περίπτωση του Κυριακίδη είναι ένα βιολογικό θαύμα. Ήταν λιπόσαρκος λόγω της κατοχικής πείνας στην Ελλάδα, είχε 5 χρόνια να προπονηθεί. Οι γιατροί δεν του επέτρεπαν να συμμετάσχει λόγω της γενικής σωματικές του αδυναμίας. Τον προειδοποιούσαν, ότι αν τρέξει, θα πεθάνει. Λόγω της επιμονής του υποχρεώθηκε τελικά, να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, ότι φέρει ο ίδιος την ευθύνη για ότι ήθελε συμβεί.

Ο ηρωικός Κυριακίδης δήλωσε μετά την ανέλπιστη νίκη του: «Το έκανα για την Ελλάδα!»

Και αντί για προσωπικά δώρα, τόσο από τους Ελληνο-αμερικανούς όσο και από τον ίδιο τον Πρόεδρο Τρούμαν, ζήτησε να σταλούν τρόφιμα στην λιμοκτονούσα Ελλάδα.

Ο Κυριακίδης αισθανόταν το βάρος ενός άλλου, συλλογικού, θαύματος που είχε προηγηθεί, του Έπους του 1940-41 και ήθελε να το συνεχίσει. Δεν ήθελε να κατεβάσει τον πήχυ σε «ρεαλιστικό» επίπεδο.

Η αντίδραση της Πατουλίδου ήταν μία κραυγή, ένα μίγμα πείσματος, πόνου, διαμαρτυρίας διεκδικήσεως, αντιστάσεως.

Η Πατουλίδου αισθανόταν την πρόκληση της «Νέας Εποχής» και ήθελε να αντιδράσει. Ήθελε, η Ελλάδα μας να παραμείνει μέσα στον χρόνο ως ιστορικό υποκείμενο, να παραμείνει σημείο υπέρτατης αναφοράς όλων των Ελλήνων και να μην καταντήσει ένα αντικείμενο «κανονικότητας» και «εκσυγχρονισμού».

Η Πατουλίδου μας έδωσε ένα μάθημα ιστορίας, πολιτικής, κοινωνιολογίας, και ψυχολογίας: ότι αντικειμενικά η Ελλάδα είναι σαν τον γίγαντα Ανταίο, ο οποίος έχανε την δύναμή του, όταν έχανε την επαφή με την μητέρα του, την Γη και έτσι τον νίκησε ο Ηρακλής.

Το δίδαγμα είναι, ότι η πατρίδα είναι ένα ζωντανό υποκείμενο. Η δύναμη του Ελληνισμού είναι η υποκειμενικότητα, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.Τα άτομα να γίνουν υποκείμενα, δηλ. φορείς αυτοεκτιμήσεως, συλλογικής αντιπροσωπευτικότητας και αξιακής αναφοράς.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι ο γενάρχης των Ελλήνων είναι ο Σίσυφος.

Τιμωρείται, τις περισσότερες φορές εξ αιτίας των λαθών του. Όμως επιμένει, έχει πείσμα, είναι απρόβλεπτος. Οι αντιδράσεις του απέναντι στην ιστορία έχουν τον χαρακτήρα της κραυγής. Άλλοτε κραυγή θριάμβου και άλλοτε θρήνου, ποτέ όμως απελπισίας.

Ο Σίσυφος είναι ο εκφραστής του ελληνικού «γαμώτο». Όταν ο Θεός έπλασε τον Έλληνα, φύσηξε στους πνεύμονες του το πνεύμα του «γαμώτο». Ο Έλληνες είναι ο κατ΄ εξοχήν αντιστεκόμενος άνθρωπος. Το σύνθημα του είναι «Αντίσταση και πάλη!». Συμπληρώνουμε: «και πάλι και πάλι!...»

Τα συλλαλητήρια είναι ακριβώς τέτοιες συλλογικής κραυγές αντιστάσεως στην αυθαιρεσία του γνωστού «Διεθνούς παράγοντα».

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι το Σκοπιανό πρόβλημα έχει μία ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο συναισθηματική λόγω του Μακεδονικού αγώνα αλλά κυρίως γεωπολιτική.

Η ιστορία του Ελλαδικού κράτους και του σύγχρονου Ελληνισμού αρχίζει πάλι από την αρχή. Οι νέες αφετηρίες είναι:

  • α. Η επιθετικότητα των Τούρκων ( Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη, ΑΟΖ ).
  • β. Σφετερισμός όχι μόνο του ονόματος αλλά και της ιστορίας και της πολιτισμικής κληρονομιάς της Μακεδονίας από τα Σκόπια.

Για το Κυπριακό δικαιολογηθήκαμε στον εαυτό μας, ότι η Κύπρος είναι μακρυά, ότι είναι ένα άλλο κράτος, ότι δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ.

Για τις προκλήσεις των Τούρκων δικαιολογούμαστε, ότι είναι μία ιστορική ατυχία να τους έχουμε γείτονες και ότι εν πάση περιπτώση πρόκειται για ένα πρόβλημα, που μπορεί να ελεγχεί με διολισθαίνουσες υποχωρήσεις και με καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Όμως το Σκοπιανό πρόβλημα μας ανησυχεί ακόμη περισσότερο, όχι γιατί φοβόμαστε στρατιωτικά τα Σκόπια, όπως ειρωνεύονται μερικοί ανόητοι, αλλά διότι αυτή την φορά η πίεση για υποχωρήσεις προέρχεται κατευθείαν από τον Δυτικό παράγοντα.

Η πολιτική συρρικνώσεως του Ελληνισμού κλιμακώνεται. Μήπως η Δύση θέλει να ακυρώσει την επιτυχία του Ελ. Βενιζέλου, να φθάσουν τα σύνορά μας στον Έβρο;

Γιαυτό χρειάζεται εθνική ομοψυχία και πολύ καλά κάνει ο λαός που ανησυχεί. Τα Συλλαλητήρια ενισχύουν τις αντιστάσεις της εξωτ. πολιτικής μας και πιέζουν την άλλη πλευρά για περισσότερες υποχωρήσεις.
Βλέποντας και κάνοντας.

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »