Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθινό» (Δ. Σολωμός)

του Ηλία Φιλιππίδη


Το πολιτικό ψέμμα αποτελεί την υφαλοκρηπίδα της γενικευμένης διαφθοράς

1. Η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα

Ο Διονύσιος Σολωμός έζησε σε δύο διαφορετικές εποχές του Ελληνικού έθνους, δηλ. σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Η μία πραγματικότητα ήταν η Τουρκοκρατία και η άλλη ήταν η δημιουργία του ελεύθερου ελλαδικού κράτους.

Μπορεί ο Δ. Σολωμός να ζούσε στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα, όμως η συνείδησή του αναγνώριζε ως μόνη υπαρκτή αλήθεια, το σύνολο του Ελληνισμού, τόσο ως γεωγραφικό όσο και ως διαχρονικό, ιστορικό σύνολο. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της Επαναστάσεως του 1821, όπως το είχαν προδιαγράψει, ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος και η Φιλική Εταιρεία.

Η Τουρκοκρατία ήταν για τον Ελληνισμό μία οδυνηρή πραγματικότητα, η οποία βεβαίως αποτελούσε μία απόλυτη αντίθεση προς την ελληνική αλήθεια. Η ελληνική αλήθεια τότε ενσαρκωνόταν από το ουτοπικό όραμα μιάς ελεύθερης πατρίδας, όπως την νοσταλγούσε το Γένος με πρότυπο την Βυζαντινή αυτοκρατορία και όπως την ύμνησε ο Δ. Σολωμός στο όνομα της ελευθερίας με το μεγαλειώδες ποίημά του «Ύμνος εις την ελευθερίαν», το οποίο καθιερώθηκε ως ο Εθνικός μας Ύμνος.

Ουτοπία είναι μία κοινωνιολογική έννοια και σημαίνει το «ούπω υπάρχον», αυτό που δεν υπάρχει ακόμη. Η πραγματοποίηση μιάς εθνικής ουτοπίας εξαρτάται από την δύναμη της συλλογικής βουλήσεως ενός έθνους. Η αλήθεια για τον Ελληνισμό ήταν τότε η βίαιη διακοπή της ιστορικής του συνέχειας και η πεποίθησή του, ότι με την υποδούλωσή του υποχρεώθηκε να ζει μία πραγματικότητα, η οποία ήταν πολύ κατώτερη από την διαχρονική του ποιότητα. Αυτή η αναντιστοιχία ποιότητας μπορούσε να επιβληθεί στον Ελληνισμό μόνο με την στέρηση της ελευθερίας του. Αλλά και χωρίς το χαρακτηριστικό της ποιοτικής αναντιστοιχίας, η ελευθερία από μόνη της αποτελεί μία υπέρτατη αλήθεια.

Βεβαίως αλήθεια σημαίνει πρωταρχικά την άμεση και πιστή αντίληψη της πραγματικότητας. Άρα είναι το αντίθετο του ψεύδους, της ψευδαισθήσεως και της αυταπάτης.

Επιπλέον όμως η έννοια της αλήθειας έχει και έναν ποιοτικό, έναν δεοντολογικό χαρακτήρα. Σε αυτό το δεύτερο επίπεδο η αλήθεια είναι ανώτερη από την πραγματικότητα και μέσω της συνειδήσεώς μας, μας καλεί να πάρουμε θέση, αν θα ταχθούμε με την αλήθεια ή με την πραγματικότητα.

Αυτή η δεοντολογική διάσταση ανάμεσα στην αλήθεια και την πραγματικότητα ενεργοποιείται πάλι από τον Σολωμό σε μία ειδικότερη και μη αναμενόμενη περίπτωση, την δολερή διχόνοια των Ελλήνων, που ξέσπασε το 1824 στην καρδιά της Επαναστάσεως. Η ομόνοια είναι αρετή. Η διχόνοια είναι μία συλλογική αρρώστια, η οποία επιπλέον θέτει σε κίνδυνο την ακριβοπληρωμένη ελευθερία.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η έννοια της ελευθερίας είναι πολυεπίπεδη. Αποτελείται από τρία επίπεδα:

  • α. την αντίθεση στο ψέμμα, ατομικό και συλλογικό. 
  •  β. ταυτίζεται με την έννοια της αρετής και
  •  γ. θέτει τις προδιαγραφές της ορθότητας.

2. Η αλήθεια και η εθνική μας παρακμή

Το 2021 θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Δυστυχώς ο απολογισμός της συνολικής ποιοτικής λειτουργίας του Ελλαδικού κράτους είναι αρνητικός. Τα φωτεινά διαλείμματα και τα επιτεύγματά μας δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την σημερινή γενική μας παρακμή. Το γενικό συμπέρασμα είναι, ότι είμαστε ανίκανοι να αυτοδιοικηθούμε.

Αποτύχαμε να δημιουργήσουμε ένα αυτοδύναμο και σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, παρά τα αναμφισβήτητα προσόντα μας.

Αν αναζητείτε μία κεντρική αιτία της ιστορικής μας αποτυχίας, μπορώ ως κοινωνιολόγος να την αποδώσω στην προβληματική μας σχέση με την αξία της ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Ως λαός έχουμε μόνιμο πρόβλημα εγκαίρου αντιλήψεως και επιγνώσεως της πραγματικότητας καθώς και προγραμματισμού του μέλλοντος, ως προσλήψεως αλλά και επιλογής της μελλοντικής πραγματικότητας.

Υπάρχει και ένα τρίτο επίπεδο της αλήθειας, που είναι η έννοια της ορθότητας. Η ορθότητα αφορά τις προδιαγραφές της λειτουργίας των επιλογών μας. Χύσαμε το αίμα μας για την ελευθερία το 1821 και πόσες φορές πριν, στους Εθνικούς αγώνες, στο Έπος του 40 και την Κατοχή. Όμως μέχρι και σήμερα δεν έχουμε καταλάβει, ότι η ελευθερία χωρίς την προϋπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας, είναι μία ψευδαίσθηση. Στο πλαίσιο του ελεύθερου ελλαδικού κράτους δώσαμε αγώνες για το Σύνταγμα και την Δημοκρατία. Όμως ακόμη δεν έχουμε καταλάβει, ότι η δημοκρατία χωρίς αξιοκρατία, χωρίς πολιτικό πολιτισμό και δημόσιο ήθος, χωρίς τον σεβασμό του δημοσίου χρήματος, χωρίς διαφάνεια και χωρίς την αλήθεια, ως της μόνης γλώσσας επικοινωνίας μεταξύ λαού και εξουσίας, είναι μία αυταπάτη και μάλιστα επικίνδυνα ολισθηρή, διότι οδηγεί στον γκρεμό της παρακμής.

Βασικό αίτιο αυτής της συλλογικής μας τυφλότητας είναι το μεταπρατικό και πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, το οποίο δεν θέλει να ξυπνήσει ο λαός. Θέλει τον λαό χαϊβάνι, για να μπορεί να τον εκμεταλλεύεται. Το πολιτικό μας σύστημα δεν αισθάνεται υπόλογο απέναντι στον λαό αλλά μόνο απέναντι στον Ξένο παράγοντα, από τον οποίο εξαρτάται.

Ο κοινός παρονομαστής όλων των πολιτικών κομμάτων είναι η κατάχρηση του ψέμματος απέναντι στον λαό. Με αυτή την έννοια είναι κούφιο το επιχείρημα όσων πολιτικών, νυν και πρώην, μας λένε, ότι «δεν είμαστε όλοι το ίδιο, εμείς δεν πλουτίσαμε από την πολιτική». Όμως ακόμη και αν δεν έκλεψαν, αναπαρήγαγαν τα ψέμματα του αρχηγού τους και έκλειναν τα μάτια τους μπροστά στα κραυγαλέα σκάνδαλα διαφθοράς με αντάλλαγμα το βουλευτιλίκι ή και το υπουργιλίκι. Η σιωπή τους είναι η συνενοχή τους, τόσο για το τότε, όσο και για την σημερινή μας παρακμή.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Έγραψα αυτές τις σκέψεις με αφορμή άρθρο πρώην βουλευτού επί 13 χρόνια στην διαβόητη δεκαετία του 80, ο οποίος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, ότι είναι πάναγνος, δεν έκλεψε! Προφανώς θέλει να επανέλθει, για να ολοκληρώσει το χρέος του προς την δημοκρατία…

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Του Ηλία Φιλιππίδη


Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΦΟΡΤΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΜΠΕΡΗΣ ΛΑΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ

1. Η νοθευμένη Μεταπολίτευση


Η Μεταπολίτευση θεωρήθηκε ως εδραίωση της δημοκρατίας, ως ομαλός πολιτικός βίος και ως η καλύτερη κοινοβουλευτική περίοδος στην ιστορία του Ελλαδικού κράτους. Είναι μεγάλο το ερώτημα, ποιά είναι η ευθύνη της Μεταπολιτεύσεως ως συνολικού πολιτικού και θεσμικού πλαισίου, για το συνολικό τελικό αποτέλεσμα της καταβαραθρώσεως της Ελλάδας στην χρεοκοπία και την παρακμή.

Εκτός αν γενικεύσουμε τον «Δούρειο» αφορισμό και θεωρήσουμε, ότι και η ένταξη στο καθεστώς των Μνημονίων ήταν και αυτή «μία στραβή στην διάρκεια της βάρδιας» της αψόγου Μεταπολιτεύσεως …..

Κατά την γνώμη μας η Μεταπολίτευση ήταν εκ γενετής μία νοθευμένη και προβληματική κατάσταση. Η πτώση της Χούντας συνέβη, αφού οι Αμερικανοί είχαν εξασφαλίσει μία συμφωνία (ασφαλώς γραπτή) μεταξύ του Κων/νου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, με το εξής περιεχόμενο:

  • α. θα λειτουργήσει ένα διπολικό πολιτικό σύστημα με την εναλλαγή δύο κομμάτων, τα οποία θα ιδρύσουν οι δυο θεμελιωτές της Μεταπολιτεύσεως.
  • β. Το «αριστερό» κόμμα του Α. Παπανδρέου θα έχει την άδεια να παιανίζει τα εμβατήρια του αντιαμεκαρισμού, προκειμένου να απορροφήσει την οργή των Ελλήνων για την επιβολή της Δικτατορίας και να υιοθετήσει όλα τα συνθήματα του ΚΚΕ, προκειμένου να επιτραπεί ή νομιμοποίησή του αλλά το ποσοστό του να μην υπερβαίνει το 10%, όπως είχε συμφωνηθεί με την Συμφωνία της Μόσχας το 1944.
  • γ. Δεν θα γίνει ποτέ πόλεμος με την Τουρκία, ό,τι και αν συμβεί στην Κύπρο. Ούτε θα ανοίξει ο Φάκελος της Κύπρου. Η τύχη της Κύπρου διαχωρίζεται οριστικά από αυτήν της Ελλάδας.

Δεν ξέρουμε, πότε θα έπεφτε η Χούντα, αν αυτό εξηρτάτο από τους ίδιους τους Έλληνες. Τα γεγονότα που σχετίζονται με την πτώση της Χούντας και οι μετέπειτα εξελίξεις σε Ελλάδα και Κύπρο πείθουν, ότι οι Αμερικανοί έκλεισαν τον διακόπτη της «μηχανικής υποστηρίξεως» της Χούντας, αφού είχαν εξασφαλίσει:

  • α. την κατοχή της μισής Κύπρου από τους Τούρκους και
  • β. την διαμόρφωση, ενός νέου πολιτικού πλαισίου για την Ελλάδα, το οποίο θα επιτρέπει τον πλήρη έλεγχο της από τον ατλαντικό παράγοντα, και τον αποκλεισμό κάθε σοβιετικής επιρροής, χωρίς να χρειάζεται ποτέ πια να εμφανισθούν τεθωρακισμένα στους δρόμους της Αθήνας. Τα ίδια τα πολιτικά κόμματα θα ανανεώνουν την υποτέλεια της Ελλάδας πολύ καλύτερα από τα τάνκς.

2. Η εικονική δημοκρατία της Μεταπολιτεύσεως


Οι θεμελιωτές της Μεταπολιτεύσεως Κ. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου ανέλαβαν συνειδητά να οικοδομήσουν μία δημοκρατία χωρίς το θεμέλιο της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ο μεν Κ. Καραμανλής θυσίασε την εθνική ανεξαρτησία προκειμένου να μας εντάξει στην τότε ΕΟΚ άνευ όρων και χωρίς διασφάλιση της εθνικής παραγωγής και χωρίς ένα μακρόπνοο εθνικό πρόγραμμα αναπτύξεως. Η ίδια η απόφαση του όμως στηριζόταν σε δύο ελπίδες:

  • α. ότι οι Έλληνες θα προσαρμόζονταν στις ανταγωνιστικές συνθήκες της ανεπτυγμένης ευρωπαϊκής οικονομίας και
  • β. ότι τα κράτη της ΕΟΚ θα αναλάμβαναν την ευθύνη για την ασφάλεια της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Ο Κ. Καραμανλής θυσίασε συνειδητά την Κύπρο για να αποτρέψει την Τουρκική απειλή κατά της Ελλάδας και χωρίς να χρειασθεί πόλεμος.

Και οι δυο αυτές ελπίδες διαψεύσθησαν παταγωδώς. Η διάψευση της ασφάλειας οφείλεται βεβαίως στην υποκρισία και τα συμφέροντα των Ευρωπαίων αλλά και στην ιδεολογία της υποτέλειας από την οποία εμφορείτο ο Κ.Κ. Όμως η διάλυση της ελληνικής οικονομίας, του κρατικού μηχανισμού και της παιδείας ήταν έργο του ΠΑΣΟΚ και των συνδικαλιστών, οι οποίοι λειτουργούσαν ως τερμίτες.

Ο Α. Παπανδρέου επεδίωξε να εγκαθιδρύσει ένα κομματικό καθεστώς εξουσίας, επενδύοντάς το με μια παραλλαγή επαναστατικότητας, κάτω από την οποίαν επώαζε η αυθαιρεσία και η διαφθορά. Ο Ανδρέας παραπλάνησε τον λαό ταυτίζοντας την εξουσία του ΠΑΣΟΚ με την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία.

Αυτό που δεν καταλάβαμε είναι, το πως πέσαμε στην χοάνη της τραπεζοκρατίας και της χρεοκοπίας

Είχε προηγηθεί η ώσμωση ενός λαϊκού καπιταλισμού των χρηματιστήριων με τον λαϊκό σοσιαλισμό των διεκδικήσεων (διορισμών, αυξήσεων). Αυτές οι πρακτικές διαπότισαν τον λαό μας μέχρι το μεδούλι και σχημάτισαν μία συγκλίνουσα ιδεολογία, στην οποία, θα μπορούσαμε να δώσουμε το όνομα διαμπερής λαϊκισμός, κύρια χαρακτηριστικά του οποίου είναι:

  • α. η δημοκρατία είναι αυτονόητη, δεν έχει υποχρεώσεις, προσφέρει μόνο δικαιώματα, κυριότερα των οποίων είναι η αυθαιρεσία, η αναξιοκρατία και διαφθορά.
  • β. η οικονομία είναι μόνο κατανάλωση, η παραγωγή είναι κάτι άλλο. Η αγοραστική δύναμη παρέχεται από τις τράπεζες!
  • γ. από την στιγμή που μπήκαμε στην ΕΟΚ και μετά στην Ζώνη του Ευρώ, δεν τίθεται θέμα πτωχεύσεως. Μπορούμε να καταναλώνουμε και να δανειζόμαστε χωρίς περιορισμό.

Έτσι δεν είδαμε ότι το τυρί ήταν μέσα στην φάκα που μας είχε στήσει η κοσμοκρατορία του χρήματος (Δ. Κωνσταντακόπουλος).

Στην πραγματικότητα είχαμε καταργήσει στην πράξη την διαφορά μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Ο λαός είχε συγκλίνει σε μία ενιαία ιδεολογία του καταναλωτισμού και του δικαιωματισμού.

Η εναλλαγή των κομμάτων ήταν πλέον ένα τυπικό τελετουργικό και δεν είχε καμμία πολιτική σημασία.

Η εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία χωρίς αλλαγή πολιτικής με μετατόπιση κάθε φορά ενός κρίσιμου ποσοστού ψηφοφόρων από το ένα κόμμα στο άλλο, μου θυμίζει την μετατόπιση φορτίου στα πλοία ως αιτίας ναυαγίου (shifting).

Στην περίπτωση της Ελλάδας το ναυάγιο είναι η ίδια η Ελλάδα ως ακυβέρνητο πλοίο στην φουρτουνιασμένη θάλασσα της Χρεοκρατίας και η «δημοκρατία» είναι απλώς η μετατόπιση του φορτίου από την μια μπάντα του πλοίου στην άλλη.

3. Ανάγκη για μία «ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»


Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και η νίκη της Ν.Δ. μπορεί να αφορά τους οπαδούς του ενός κόμματος και του άλλου αλλά δεν αφορά ούτε την Ελλάδα ούτε την δημοκρατία, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν αποτελούν ένα πολιτικό γεγονός.

Από κοινωνιολογικής πλευράς για να θεωρήσουμε ένα γεγονός ως πολιτικό, θα πρέπει να συντρέχουν τουλάχιστον δυο προϋποθέσεις:

  • α. πρέπει να κινείται ο πολιτικός χρόνος. Ο πολιτικός χρόνος της Ελλάδας έχει σταματήσει στις 22 Απριλίου 2010 στο Καστελλόριζο με την αναγγελία από τον Γ. Παπανδρέου του ερχομού του κυκλώνα του πρώτου Μνημονίου και του ΔΝΤ στην πατρίδα μας. Όσα κόμματα και να εναλλαχθούν στην εξουσία, όταν δεν αλλάζει η πολιτική, τότε αποδεικνύουν, είτε το θέλουν είτε όχι, ότι λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία ή πιο λαϊκά ως χάνδρες στο ίδιο κομπολόϊ.
  • β. η αλλαγή πολιτικής προσφέρει ευκαιρίες ανανεώσεως στα κόμματα και αλλαγές προόδου στην κοινωνία.

Νομίζω, ότι θα πρέπει να καθιερώσουμε μία διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και την κυβερνητική. Τουτέστιν εμείς έχουμε κυβερνητικούς, όχι πολιτικούς. Ο πολιτικός έχει όραμα και πρόγραμμα και αισθάνεται ως υπηρέτης του λαού (πόλεως). Ο κυβερνητικός είναι εξουσιολάγνος. Γι’ αυτόν η εξουσία είναι αυτοσκοπός. Το αποτέλεσμα της πολιτικής είναι η ανάπτυξη. Το αποτέλεσμα της κυβερνητικής, στην καλύτερη περίπτωση είναι η αποτελμάτωση και στην χειρότερη η παρακμή και η διάλυση του κράτους. Η τελευταία περίπτωση αντιστοιχεί δυστυχώς στην σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Τουλάχιστον θεωρητικώς θα πρέπει να εξορίσουμε τους «σπουδαρχίδες» από τον χώρο της πολιτικής.

Σήμερα το τεκμήριο της πολιτικότητας έχουν μόνο οι δημοκρατικές, πατριωτικές και αντισυστημικές δυνάμεις. Είναι δυστυχώς αυτές που απέτυχαν να εκπροσωπηθούν στο Ευρωκοινοβούλιο. Οι βασικές αιτίες είναι δύο:

  • α. η έλλειψη πολιτικού πολιτισμού των Ελλήνων της Μεταπολιτεύσεως και
  • β. ο κατακερματισμός και αρχηγισμός των πολιτικών (με την σημασία που δώσαμε) δυνάμεων της χώρας.

Τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε:

  • α. να ξεκινήσει μία εκστρατεία διαφωτίσεως του λαού μας. Αυτή η πρωτοβουλία δεν θα πρέπει να έχει κομματικό χαρακτήρα αλλά να καταλήξει στην διαμόρφωση ενός σύγχρονου ελληνικού Διαφωτισμού.
  • β. να συγκροτηθεί η «ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» (ΔΙΑΔΗ, DEMOCRACY CONFERENCE). Θα είναι ένα μόνιμο και ανοικτό φόρουμ συναντήσεως, διαλόγου και συσπειρώσεως των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Η ΔΙΑΔΗ θα επεξεργάζεται θεωρητικά θέματα της πολιτικής και της δημοκρατίας, θα αναλύει την πολιτική κατάσταση της χώρας, θα προβαίνει σε οραματικές και προγραμματικές προτάσεις προς τα κόμματα και θα συνεργάζεται με αντίστοιχες προσπάθειες στον ευρωπαϊκό χώρο.

Ο Δ. Κωνσταντακόπουλος έχει προτείνει επιπλέον την δημιουργία ενός ιστοτόπου, ο οποίος θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε πρακτορείο αξιόπιστων πολιτικών και οικονομικών ειδήσεων εσωτερικού και εξωτερικού.

Αν δεν αντιμετωπισθεί η κακομοιριά της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα και δεν ανακτηθεί η εθνική ανεξαρτησία, ο Ελληνισμός θα χαθεί για πάντα από το προσκήνιο της ιστορίας. Η Ελλάδα έχει εισέλθει σε μία εσχατολογική περίοδο, όπου ο Ξένος παράγοντας θέλει τον χώρο και όχι την ανάπτυξη της χώρας.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Που πάει η Ευρώπη: Ομιλία του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη


Το ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ την Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2019 διοργανώνει ομιλία του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη Δρα κοινωνιολογίας, νομικού, συγγραφέα με θέμα:

Που πάει η Ευρώπη; Αξιολόγηση των πανευρωπαϊκών αποτελεσμάτων των Ευρω-εκλογών και η σημασία τους για την πατρίδα μας.  

Η εκδήλωση θα γίνει στο ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ, Αλκιβιάδου 161 στον Πειραιά, (Κοντά στον Πειραϊκό σύνδεσμο)  στην κεντρική αίθουσα του Ιδρύματος, στον 3ο όροφο.

Πρόεδρος: Αναστασία Δαμαλά

Προσέλευση μέχρι 19.15, έναρξη ομιλίας 19.30 ακριβώς. Θα ακολουθήσει συζήτηση. .

Επικοινωνία: <filippidis103@yahoo.gr>

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

«Έφυγε» ο αγωνιστής θεολόγος Γιώργος Μουστάκης

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ο Γιώργος Μουστάκης, με καταγωγή από το Φιλότι της Νάξου, γεννήθηκε το 1941 στην καρδιά της Αθήνας, την Πλάκα, όπου ο πατέρας του, Ιουλιανός, διατηρούσε κατάστημα. Ο Ιουλιανός Μουστάκης ήταν ένας λαϊκός και ζωντανός τύπος, ο οποίος κατά τον πλέον απλό και βιωματικό τρόπο, χωρίς ιδεολογικά καρυκεύματα, συνδύαζε την ορθόδοξη χριστιανική πίστη με την κοινωνική ορθοπραξία του Ευαγγελίου. Είτε το συνειδητοποιούσε είτε όχι, ήταν δηλαδή ένας αριστερός χριστιανός. Αυτή την ανόθευτη πίστη εμφύσησε ο Ιουλιανός και στα παιδιά του, τον Γιώργο και την Σοφία.

Ο Γιώργος μπήκε πολύ νωρίς στα βάσανα της ζωής. Ενώ μαινόταν η Μάχη της Αθήνας και ο Γιωργάκης έπαιζε με άλλα παιδάκια σε ένα διπλανό οικόπεδο, έπεσε δίπλα τους ένας όλμος. Ένα παιδάκι σκοτώθηκε και ένα θραύσμα κτύπησε τον Γιώργο στο πόδι. Ο Γιώργος ήταν ένας επιβλητικός άνδρας με βροντερή φωνή αλλά και με μία ζεστή χροιά. Σ’ όποιο κύκλο και αν εμφανιζόταν, επιβαλλόταν. Αν και ήταν απόλυτος στις αρχές του, είχε το χάρισμα της επικοινωνίας με όλους, ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσεως και μορφώσεως.

Ήταν δυναμικός, φιλόδοξος, πληθωρικός, παρόλο που κούτσαινε. Ήταν ένα πρόβλημα, που τον κούραζε στο περπάτημα αλλά και ψυχικά. Επειδή ήταν και σωματώδης, έπρεπε κάθε τόσο να υφίσταται εγχειρήσεις.

***

Όμως τίποτε δεν μπορούσε να του χαλάσει τα σχέδια. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ιστορία της τέχνης στην Περούτζια, απέκτησε μάστερ θεολογίας στην Ινδιανάπολη (ΗΠΑ) και διδακτορικό κοινωνιολογίας της θρησκείας στο Σικάγο.

Από το 1975 δίδασκε θρησκευτικά στο Αμερικανικό Κολλέγιο (Pierce College) και άλλα ιδιωτικά σχολεία. Παράλληλα διακρίθηκε ως μαχητικός αρθρογράφος στις εφημερίδες Νέα, Ελευθεροτυπία και Έθνος. Στο διάστημα 1982-86 διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Αθήνας. Αφιερώνει όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα: α) κατά των ναρκωτικών, β) για την ενίσχυση της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, γ) υπέρ της διεθνούς ειρήνης και δ) για τον εκδημοκρατισμό και την κάθαρση της Εκκλησίας.

Δεν εντάχθηκε σε κόμματα παρά τις δελεαστικές προτάσεις και πιέσεις. Οι μόνες εντάξεις του και τα πρώτα χρόνια, ήταν στην κίνηση του αντιστασιακού και κοινωνικού αγωνιστή Παπα-Γιώργη Πυρουνάκη, τον οποίο ο Σεραφείμ κατεδίωκε και μετά την πτώση της Χούντας και στην Χριστιανική Δημοκρατία του Νίκου Ψαρουδάκη, ο οποίος φυλακίσθηκε όχι μόνο από την Χούντα αλλά και επί δημοκρατίας για προσβολή της Δικαιοσύνης, επειδή κατήγγειλε ως διαρκές έγκλημα την απόφαση του Αρείου Πάγου να νομιμοποιήσει όλες τις αποφάσεις της Χούντας και να απαλλάξει από κάθε ποινική ευθύνη όλα τα πολιτικά πρόσωπα που συνεργάσθηκαν με την Χούντα.

Δυστυχώς στην Μεταπολίτευση κυριάρχησαν οι συμβιβασμοί, η υποκρισία και η διαφθορά. Ο Μουστάκης ήταν απόλυτος, γι’ αυτό και απέκτησε όχι μόνο πολλούς φίλους αλλά και πολλούς εχθρούς. Ακόμη και τα «δημοκρατικά» κόμματα τον άφηναν να παλεύει μόνο του.

Η πρώτη του απογοήτευση ήταν το 1983, όταν διαπίστωσε, ότι στα σχολεία που δίδασκε, είχαν εμφανισθεί τα πρώτα κρούσματα διακίνησης ναρκωτικών. Τότε κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Σκοτώνουν τα παιδιά μας με ναρκωτικά». Υπουργός και στενός συνεργάτης του τότε πρωθυπουργού τον επέπληξε: «Βρε Γιώργο, τί έκανες; Διασπείρεις ανησυχία στον λαό. Δεν καταλαβαίνεις, ότι όσο προβάλλεις ένα πρόβλημα, τόσο αυτό φουντώνει;». Η θεωρούμενη ως δημοκρατική και σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν είχε καμία διάθεση να ασχοληθεί με το θέμα, για να μην πούμε, ότι «εναρμονιζόταν» με συνταγές και εντολές ξένων κέντρων.

Το κύριο μέλημά του ήταν ο εκδημοκρατισμός της Εκκλησίας και η αποκάλυψη του αρνητικού έργου των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων («Η γέννηση του χριστιανοφασισμού στην Ελλάδα»).

Με τον Γιώργο συνεργασθήκαμε σε δύο προσπάθειες: την δημιουργία μιας ορθόδοξης θεολογίας της απελευθέρωσης κατά το πρότυπο της Λατ. Αμερικής και την συγκρότηση μιας ελληνικής επιτροπής της Χριστιανικής Διασκέψεως Ειρήνης. Η ΧΔΕ (CPC) ήταν μία διεθνής οργάνωση ειρήνης διαφόρων χριστιανικών Εκκλησιών από τις Ανατολικές Χώρες, την Δύση και τον Τρίτο κόσμο. «Δημοκρατικοί» καθηγητές ίσως κατ’ εντολήν κομμάτων χρησιμοποίησαν ακόμη και αθέμιτα μέσα για να μας διαλύσουν και τα κατάφεραν.

***

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση της υγείας του Γιώργου επιδεινωνόταν. Χρειάσθηκε να του κόψουν το πόδι. Αυτός ο αεικίνητος άνθρωπος δεν μπορούσε πλέον να μετακινείται μόνος του. Ευτυχώς είχε την συμπαράσταση της αδελφής του Σοφίας και της οικογένειάς της.

Έφυγε πάντως απογοητευμένος από το πολιτικό μας σύστημα και την αποτυχία της Μεταπολιτεύσεως, στην οποία αφιέρωσε όλη του την ζωή.

Γεια σου φίλε Γιώργο, η μνήμη σου θα είναι για όσους σε γνωρίσαμε, τροφοδοσία οράματος και δυνάμεως.

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Πηγή: e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Μητσοτακικές γκάφες ή «διολισθήσεις» σε κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ;


Του Ηλια Φιλιππίδη

Τα Μνημόνια και η Συμφωνία των Πρεσπών επιβάλλουν στην Ελλάδα γέφυρες συνεργασίας με βάση την αρχή «Τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι»

Τους τελευταίους μήνες ο Κ. Μητσοτάκης έχει υποπέσει σε μία σειρά λαθών, τα οποία δεν συγχωρούνται σε ένα κλίμα προεκλογικού αγώνα, ο οποίος έχει αρχίσει από πολύ πριν.

Η τελευταία δήλωση Μητσοτάκη για το εφταήμερο ήταν εντελώς ακατάλληλη για προεκλογική περίοδο. Στις Ειδήσεις της κρατικής προπαγάνδας (ΕΡΤ) και στην κριτική των Τσίπρα και Τζανακόπουλου αναφέρθηκε ως επιβολή μέτρου «εφταήμερης εργασίας».

Ο ίδιος ο Μητσοτάκης διαμαρτυρήθηκε για διαστρέβλωση της δηλώσεως του και ότι εννοούσε την προαιρετική έφταήμερη λειτουργία των επιχειρήσεων με συμφωνία μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων, οι οποίοι θα αμείβονται περισσότερο. Ο λόγος είναι ότι η παγκόσμια οικονομία αποτελεί έναν «νέο κόσμο».

Ωραία! Όλοι θέλουμε να βάλουμε ένα χέρι να ανορθωθεί η ελληνική οικονομία. Όμως, αν είναι μόνο θέμα λειτουργίας της επιχειρήσεως και όχι θέμα αυξήσεως των ωρών εργασίας, έστω και με αύξηση αμοιβής, γιατί θα πρέπει να συμφωνήσουν γι΄ αυτό η εργοδοσία και οι εργαζόμενοι και όχι το κράτος και ή επιχείρηση;
Η συνεχής λειτουργία μιάς επιχειρήσεως δεν θίγει το εργασιακό καθεστώς των εργαζομένων, αφού μπορούν να οργανωθούν περισσότερες βάρδιες με πρόσληψη περισσοτέρων εργαζομένων, πράγμα που συμβάλλει και στην μείωση της ανεργίας.

Όμως ο Μητσοτάκης μίλησε για συμφωνία εργοδοσίας -εργαζομένων, άρα εννοούσε παράταση του χρόνου εργασίας. Η καθιέρωση της παρατάσεως του χρόνου εργασίας εκθέτει τους εργαζομένους στον εκβιασμό της εργοδοσίας. Εξάλλου ο περιορισμός του χρόνου εργασίας δεν έχει μόνο σχέση με την αμοιβή του εργαζόμενου αλλά και την παραγωγικότητα του, την υγειά του, την ασφάλεια και την ποιότητα της ζωής του.

Γιατί να θέλει ο Μητσοτάκης να ανοίγει «καυτά « θέματα παραμονές εκλογών;
Ένας ψυχολόγος θα έλεγε, ότι ο Μητσοτάκης υπέστη «Hang over», δεν είναι δρομέας αντοχής και η μακρά διάρκεια του προεκλογικού αγώνα τον έχει ήδη κουράσει. Από αυτή την άποψη ο ίδιος ο Μητσοτάκης αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για τις βλαβερές συνέπειες της παρατάσεως του χρόνου εργασίας. Αντιθέτως η παράταση της παραμονής της κυβερνήσεως στην εξουσία αυξάνει το θράσος της και την επιθετικότητα της.

Βασικά πιστεύω, ότι ο Μητσοτάκης δεν κάνει για πολιτικός και ότι το ποσοστό που θέλει να λειτουργεί ως πολιτικός, βαρύνεται από το άγχος να αποδείξει, ότι μπορεί να πετύχει, εκεί που απέτυχε ο πατέρας του, δηλ. να αποδείξει, ότι μπορεί να επιβληθεί ως «η Θάτσερ» της Ελλάδας!

Βασικά ο Μητσοτάκης ανταγωνίζεται τον πατερά του. Γι’ αυτόν τον λόγο άρχισε πολύ επιθετικά τον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, νομίζοντας ότι η επέλαση κατά του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ένας περίπατος και ότι σύντομα θα προκαλούσε την πτώση της κυβερνήσεως και πρόωρες εκλογές.

Η μεγαλύτερη γκάφα του Μητσοτάκη εγινε χωρίς δηλώσεις. Ήταν η πεποίθηση του, ότι ο Ξένος παράγοντας και ειδικά η Μέρκελ (τη μεσολαβήσει ίσως και του Χριστοφοράκου..) θα προτιμούσε τον ίδιο και θα πέταγε τον Τσίπρα ως στυμμένη λεμονόκουπα!

Ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης είναι απλώς αναλώσιμα στρατιωτάκια στον πόλεμο της Δύσεως κατά της Ρωσίας, ο οποίος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Ειδικά η Γερμανία βιάζεται να ενοποιήσει τα Δυτικά Βαλκάνια (πρωτίστως ως χώρο ίσως και ως χώρες) σε ένα ενεργειακό διάδρομο Μεσογείου -Γερμανίας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι απλώς η πρώτη πράξη. Η υλοποίηση των συμφωνηθέντων όρων της «συναπτύξεως» Αθηνών και Σκοπίων πρέπει να προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση.

Ο Μητσοτάκης δεν θα μπορεί ούτε θέλει να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του όψιμου Μακεδονομάχου, διότι θα έλθει σε σύγκρουση με τον Ξένο παράγοντα, από τον οποίο περιμένει πολλά. Εξάλλου γνωρίζει, ότι τόσο ο Μεϊμαράκης όσο και ο Δένδιας «προθερμαίνονται» ως πρωθυπουργοί σε μία κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μητσοτάκης κινδυνεύει να χάσει και την επαφή με τον Ξένο παράγοντα και την αρχηγία της ΝΔ και το πολιτικό του κεφάλαιο για πάντα.

Φαίνεται λοιπόν, σαν να θέλει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε έναν άλλον τομέα της Μητσοτακικής κληρονομιάς, τον κρύφιο τακτικισμό. Έτσι θέλει να αφαιρέσει την πρωτοβουλία του γεφυροποιού από τους Μεϊμαράκη και Δένδια και προτιμά να εκτίθεται ο ίδιος με άστοχες δηλώσεις, προκειμένου να συμβάλλει στην μείωση του ποσοστού διαφοράς μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, οπότε θα καταλήξουμε αναγκαστικά σε κυβέρνηση συνεργασίας.

Φαντάζομαι λοιπόν τον Μητσοτάκη την επομένη των εθνικών εκλογών, να αποδεικνύει πόσο «Ευρωπαίος» είναι και ότι βάζει το συμφέρον της πατρίδας πάνω από κομματικές και ιδεολογικές διαφορές και θα καλέσει τον Τσίπρα σε μία πολιτική συνεργασίας, με κουμπάρα βεβαίως την Μέρκελ.

Ο Μητσοτάκης θα αποδείξει, ότι μπορεί να κάνει, ότι δεν έκαναν οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Γεώργιος Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου, Γιωργάκης Παπανδρέου και Κωστάκης Καραμανλής.
Έτσι δύο νέοι πολιτικοί, ο Κυριάκος και ο Αλέξης, θα έδιναν τα χέρια, θα δημιουργούσαν την Νεοπολίτευση και θα επεδίωκαν να διασώσουν το πολιτικό τους μέλλον για πάντα. Διαφορετικά κινδυνεύουν να καταποντισθούν και οι δύο.

Όσο για τον ελληνικό λαό θα ισχύσει η παροιμία « Τι ‘χες Γιάννη; Τι ‘χα πάντα»; Ίδωμεν!
το αρθρο γράφτηκε στισ 12/5/19 και δημοσιεύθηκε στον "ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ " στις 18/5/19.
Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Του Ηλία Φιλιππίδη


«Ζήτω η ζωή, κάτω ο θάνατος!» - «Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται»


Δηλώσεις του Ιησού Χριστού και του Καρόλου Μαρξ

Αυτό που μ’ ενοχλεί στον θάνατο είναι ο καταναγκαστικός του χαρακτήρας. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός της ελευθερίας του ανθρώπου.

Θα ήθελα:

  • α. ο κάθε άνθρωπος να έχει το δικαίωμα να επιλέγει, πότε θα απέλθει από την ζωή. Εξαναγκασμός δεν είναι μόνο το ίδιο το γεγονός του θανάτου αλλά και η βαθμιαία βιολογική κατάρρευση του ανθρώπου.
  • β. να υπάρχει το δικαίωμα ανακλήσεως στην ζωή μεγάλων προσωπικοτήτων, οι οποίες μας έχουνε αφήσει βαριές παρακαταθήκες με τις διδασκαλίες τους και εμείς συγκρουόμαστε, για το αν τις ερμηνεύουμε σωστά και αποτυγχάνουμε στην επικαιροποίησή τους. Εξάλλου θα θέλαμε να ξέραμε, τι θα λέγαν οι ίδιοι σε σχέση με τις σημερινές συνθήκες της ζωής του ανθρώπου.

Η ανάκληση θα γίνεται με δημοψήφισμα. Θα προηγούνται ανοικτές συζητήσεις σε όλη την χώρα για το ποιες προσωπικότητες θα ανακαλέσουμε, για ποιο λόγο και τι θα τους ερωτήσουμε. Επίσης θα είχε πολύ ενδιαφέρον να οργανώναμε δημόσιες συζητήσεις τραπέζης μεταξύ τους. Φαντάζεσθε, τι θα γινόταν, αν είχαμε σε ένα τραπέζι τον Σωκράτη, τον Ιησού Χριστό και τον Μάρξ!

Ένα μεγάλο κανάλι οργανώνει ειδική συζήτηση με τον Ιησού Χριστό και τον Καρλ Μαρξ. Το CNN ανέλαβε να την μεταδώσει σε όλο τον κόσμο.

Ο συντονιστής της συζητήσεως θέτει στον Ιησού την ερώτηση:

Πώς βλέπετε σήμερα τον Χριστιανισμό, είσθε ευχαριστημένος από την εξέλιξη του έργου σας;

Ιησούς: Αυτό που έκανα ήταν η επανάσταση της ζωής. Η ανάστασή μου ήταν η τελική μονομαχία με τον Θάνατο. Ήθελα να ολοκληρώσω την ελληνική έννοια του αγαθού και να της δώσω σάρκα και οστά. Ταύτισα το κακό με τον θάνατο. Η έννοια της ζωής αποτελεί την υπέρτατη έκφραση του ανθρώπου. Η ζωή δεν είναι θεωρία, είναι βεβαίως πίστη και πεποίθηση αλλά κυρίως καθημερινό βίωμα και πράξη. Όμως ζει την ζωή μόνο αυτός, που είναι έτοιμος να πεθάνει για την ζωή.

Οι ακόλουθοί μου, αυτοί που διαμόρφωσαν τον ιστορικό χριστιανισμό, έκαναν το λάθος να χωρίσουν την ζωή από την σωτηρία τους. Μετέτρεψαν την διδασκαλία μου σε προετοιμασία θανάτου. Στην πραγματικότητα διαχώρισαν την ανάσταση μου από την ανάληψή μου. Μετέτρεψαν την ανάληψή μου σε ευκαιρία εξορίας της ζωής από την γη και την ξαπέστειλαν στον ουρανό ως μεταφυσική ελπίδα. Την έκαναν μόνο μετά θάνατον ζωή. Έτσι η προτεραιότητα δόθηκε στην θεσμική ιεραρχία και την ταύτιση με την εξουσία. Θα είμαι με αυτούς που αγωνίζονται, ακόμη και με θυσία της ζωής τους, για να αναστήσουν την ζωή πάνω στην γη, χωρίς να θέλουν να γίνουν εξουσία, χωρίς ανταλλάγματα.


Δημοσιογράφος: Από τους συνεχιστές σας ποιόν εκτιμάτε περισσότερο;

Ιησούς: Τον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Η ζωή του ήταν ένας διαρκής αγώνας μέσα και έξω από την Εκκλησία κατά της διαφθοράς και της κοινωνικής αδικίας. Τα έβαλε και με την αυτοκρατορική αυλή. Γι’ αυτό εξορίσθηκε δύο φορές και πέθανε στην εξορία από τις κακουχίες, στις οποίες τον υπέβαλαν οι διώκτες του. Ο κατηχητικός του λόγος, που διαβάζεται το βράδυ της Αναστάσεως, αποτελεί την επιτομή του έργου μου. Από εκεί και η φράση «Ανέστη Χριστός και η ζωή πολιτεύεται». Δηλ. η ζωή ως πρότυπο αξιών αναδεικνύεται σε ρυθμιστή της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής των ανθρώπων. Η ζωή είναι όπως το φως. Μπορείς να περιορίσεις την ακτινοβολία του φωτός; Εκτός και αν το περιορίσεις σε τέσσερις τοίχους. Δυστυχώς αυτό έχει κάνει η θεσμοποιημένη Εκκλησία, όπως οι Φαρισαίοι, για να αποφεύγει τα δύσκολα…

Άλλος δημοσιογράφος απευθύνεται προς τον Μάρξ:

Κύριε Μαρξ, τι πήγε στραβά με την δική σας θεωρία; Γιατί απέτυχε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός;

Μάρξ: Το θεμέλιο της θεωρίας μου είναι η ιδέα της κοινοκτημοσύνης. Πρώτος μίλησε γι’ αυτήν ο Πλάτων. Οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες εφήρμοσαν την καταναλωτική κοινοκτημοσύνη και γι’ αυτό απέτυχαν. Πίστευα, ότι είχα βρει το κλειδί της ζωής στην κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής. Το λάθος των ακολούθων μου είναι, ότι θεώρησαν την κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής ως την μόνιμη εφαρμογή της θεωρίας μου, ενώ ήταν η πρώτη, η επαναστατική φάση. Μάλλον παρασύρθηκαν από τον τίτλο που έδωσα στην πρώτη φάση ως την δικτατορία του προλεταριάτου.

Τελικά εγκατέλειψαν τον μετασχηματισμό της κοινωνίας και κράτησαν την δικτατορία, όπως σωστά διαπιστώνει ο Β. Ράιχ. Τα λεγόμενα τότε σοσιαλιστικά κράτη είχαν μετατραπεί σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, γι’ αυτό και κατέρρευσαν. Βέβαια και εγώ είχα παρασυρθεί από τον όχι απλώς αισιόδοξο αλλά δογματικό χαρακτήρα των θέσεων του υλισμού του 19ου αιώνα, ότι ο υλισμός δεν αφορά μόνο την επιστήμη αλλά και τον άνθρωπο και την κοινωνία, ότι όλα αυτά αποτελούν ένα ενιαίο σύμπαν. Πίστεψα, ότι, όταν ο σκοπός και η πραγματικότητα είναι δεδομένα, τα μέσα έχουν δευτερεύοντα ρόλο.

Ήταν λάθος να χρησιμοποιήσω την λέξη «δικτατορία». Το βασικό μου λάθος βρίσκεται στην ανθρωπολογία της θεωρίας μου. Η ιστορική εξέλιξη απέδειξε, ότι ο άνθρωπος δεν ελέγχεται. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα άγραφο χαρτί, πάνω στο οποίο μπορείς να γράψεις, ό,τι θέλεις. Για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να πείσεις τον άνθρωπο και μάλιστα εκ των προτέρων και για να τον πείσεις, πρέπει να ερευνήσεις την κάθε γωνιά της ψυχής του.


Δημοσιογράφος: Κύριε Μάρξ, τι σκοπεύετε να κάνετε τελικά με την θεωρία σας;

Μαρξ: Παραμένω πιστός στην αριστερή οπτική γωνία της πραγματικότητας. Όσο θα υπάρχει κοινωνική αδικία και ανισότητα, η θεωρία μου θα είναι χρήσιμη. Όμως δεν είμαι ούτε ο πρώτος που έθεσα το πρόβλημα ούτε είμαι εγώ που ίδρυσα το εργατικό κίνημα. Οπωσδήποτε χρειάζεται μία νέα αριστερή θεωρία και πολιτική πρόταση. Το όνομά της θα το βρείτε εσείς. Το πρώτο αξίωμα αυτής της θεωρίας θα πρέπει να είναι η ιστορική διαλεκτική, δηλαδή:

  • α. η συλλογή και η επαναξιολόγηση όλων των δεδομένων του παρελθόντος
  • β. η γεωπολιτική, πολιτική, τεχνολογική, οικονομική και πολιτισμική αξιολόγηση όλων των νέων δεδομένων και 
  •  γ. η ανθρωπολογική ανάλυση του ανθρώπου ως διαχρονικού και σύγχρονου όντος.

Ένας ακροατής: Κύριε Μαρξ, αυτή η νέα θεωρία μπορεί να είναι παγκόσμια ή θα πρέπει να περιορισθεί σε συγκεκριμένες γεωπολιτισμικές ενότητες;

Μαρξ: Πολύ σωστή η ερώτηση. Η ίδια η περιπέτεια του κομμουνιστικού κινήματος απέδειξε, ότι ο κόσμος δεν είναι ενιαίος. Γι ‘ αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να λειτουργήσει μόνο ένας Χάρτης γενικών αρχών. Εσείς οι Έλληνες έχετε παράδοση στην φιλοσοφία, αναδείξατε και σύγχρονους διανοητές, όπως τον Ν. Πουλαντζά, Κ. Αξελό, Κ. Καστοριάδη και Π. Κονδύλη. Μπορείτε να πάρετε πρωτοβουλία συνεργασίας με την ευρύτερη ευρωπαϊκή διανόηση, για την διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής προτάσεως για ένα πολυκεντρικό κόσμο ειρήνης, συνεργασίας και ισορροπίας των διεθνών γεωπολιτικών και γεω-οικονομικών συμφερόντων. Πρώτη προϋπόθεση είναι μία ανεξάρτητη Ευρώπη. Πάντως η όποια πρόταση δεν μπορεί πλέον να έχει ταξικό χαρακτήρα. Αναγνωρίζω, ότι τα σύγχρονα προβλήματα έχουν πλανητικό και πανανθρώπινο χαρακτήρα. Ξεκινήστε και τα λέμε πάλι.

Ο Συντονιστής κλείνει την συζήτηση: Αναγνωρίζουμε, ότι στην εποχή σας, κε Μαρξ, υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός, μεγάλη εμπιστοσύνη στο μέλλον και την επιστήμη. Κυριαρχούσε η πεποίθηση, ότι το αργότερο μέσα στον 20ο αιώνα θα λυνόντουσαν όλα τα προβλήματα του ανθρώπου…

Τον διακόπτει ο Μαρξ: Πράγματι, έτσι ήταν. Με λένε απόλυτο και δογματικό, ακόμη και μεταφυσικό. Αφήνω την κρίση σε σας. Αυτό που θέλω να πω για μένα, είναι ότι με βάση το κλίμα της εποχής ήθελα να προλάβω τις εξελίξεις, προτού διαμορφωθεί για πρώτη φορά μία πάγια παγκόσμια κατάσταση.

Συντονιστής: Η εποχή μας είναι πολύ πιο πολύπλοκη, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο μέλλον και η κοινωνική συλλογικότητα έχει ατονήσει. Επικρατεί ο ατομισμός. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας.

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός.

Πηγή: e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2019

«Δρόμος»: Μία στρατηγική πρόταση του ελληνικού μέλλοντος

Του Ηλία Φιλιππίδη


Το διακύβευμα της εποχής μας


Κάθε εποχή θέτει στον άνθρωπο το δικό της ερώτημα. Στην εποχή του Οιδίποδα η Σφίγγα του έθεσε ένα ερώτημα, που είχε ως απάντηση τον Άνθρωπο. Ο Οιδίποδας της απάντησε σωστά, οπότε η Σφίγγα έπεσε από τον βράχο που στεκόταν και ο δρόμος ελευθερώθηκε.

Εκείνη την εποχή ο ελληνικός πολιτισμός είχε ως κέντρο τον Άνθρωπο, γι’ αυτό και έφθασε σε αυτό το ανυπέρβλητο ύψος. Τότε οι Έλληνες διέθεταν δύο πολυτέλειες: της απεριόριστης αναζητήσεως σε όλα τα θέματα και της πρωτοβουλίας να οικοδομήσουν οι ίδιοι την κοινωνία που θα θεωρούσαν ως την ιδανικότερη.

Σήμερα αντιθέτως και ιδίως μετά την κατάρρευση του Διπολισμού μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, ο άνθρωπος και ιδίως ο Ευρωπαίος, αισθάνεται, ότι ζεί μέσα σε ένα αδιέξοδο. Αν όχι φυλακισμένος, τουλάχιστον «περίκλειστος» μέσα σε ένα κόσμο, ο οποίος θεωρείται δεδομένος, λειτουργεί όμως ερήμην του ανθρώπου.

Αυτός ο κόσμος ξεκίνησε ως μία δυναμική εκδοχή εκσυγχρονισμού με τα Reaganomics του Ρόναλντ Ρήγκαν και το σύνθημα TINA (There is no alternative) της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η πρόθεση ήταν εμφανής: να δημιουργηθεί ένα «αντικειμενικό» σύστημα οικονομικής αναπτύξεως ερήμην του ανθρώπου.

Ο νεοφιλελευθερισμός αυτοδιαφημίζεται ως η σύγχρονη έκφραση του ορθολογισμού, σε αντίθεση με τον άνθρωπο, ο οποίος έχει μείνει «ανώριμος», δεν έχει ακολουθήσει την «αντίστοιχη» εξέλιξη…

Το οικονομικό σύστημα αποκτά τον χαρακτήρα της σταθεράς παραμέτρου, της μηχανής, ενώ ο άνθρωπος τοποθετείται στην θέση της μεταβλητής, θεωρείται ως το εξάρτημα της μηχανής. Απέναντι λοιπόν στην «εγκυρότητα» του οικονομικού συστήματος, η πολιτική αποτελεί τροχοπέδη της οικονομικής προόδου, διότι συνδέεται με την αστάθεια των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Οι άνθρωποι ξέρουν μόνο να διεκδικούν, την «ευθύνη» έχει το οικονομικό σύστημα.

Το συμπέρασμα είναι, ότι η οικονομία πρέπει να αυτονομηθεί τελείως από την πολιτική και η δημοκρατία να περιορισθεί στην προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, υπό την μορφή όμως μόνο του ατόμου και των ιδιωτικών του επιλογών.

Αυτό το σύστημα έχει όμως χάσει την αξιοπιστία του και δεν πείθει πλέον μετά τις δύο συνεχόμενες κρίσεις του 2006 και του 2008 του αμερικανικού και του διεθνούς τραπεζικού συστήματος.

Σήμερα ο Ευρωπαίος άνθρωπος ανησυχεί έντονα για το μέλλον, το δικό του, της πατρίδας του, της Ευρώπης, του κόσμου. Θέλει να ανοίξει ένα πέρασμα στο τείχος του αδιεξόδου που τον περιβάλλει. Για να το πετύχει, πρέπει πρώτα να απαντήσει σε ένα τριπλό ερώτημα, που του θέτει η εποχή μας, ως νέα Σφίγγα:

  • Πού πάει ο κόσμος;
  • Πού πάει η Ευρώπη;
  • Πού πάει η Ελλάδα;

Τα τρία αυτά ερωτήματα αποτελούν μία αλληλουχία αλλά πρέπει να απαντηθούν ξεχωριστά.

Τι μπορούμε ή πρέπει να κάνουμε;


Η απάντηση έχει να αντιμετωπίσει δύο δυσκολίες:

  • α) δεν θα γκρεμισθεί η Σφίγγα, μόλις βρούμε τις σωστές απαντήσεις. Αλλά θα αποτελέσουν την αφετηρία για ένα επίμονο και επίπονο αγώνα, ώστε αυτές οι απαντήσεις να βρουν απήχηση στον λαό και να καταστούν αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.
  • β) Οι θεωρούμενοι ως αντικειμενικοί παράγοντες του συστήματος (αγορές) δυστυχώς δεν είναι μόνο αντικειμενικοί αλλά αποκτούν όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά υποκειμένου, αποκτούν βούληση.

Όταν λέμε βούληση, δεν εννοούμε μία τυφλή τάση, όπως είναι η απληστία. Εννοούμε, ότι διαμορφώνει δύο πρόσωπα με εγκεφαλικά δηλ. προγραμματικά χαρακτηριστικά ή αν θέλετε μία κεφαλή Ιανού με δύο πρόσωπα:

  • 1) Ένα εξωτερικό πρόσωπο, που είναι η επιθετική ενιαία σκέψη, δηλ. η σαρωτική προπαγάνδα του εθνομηδενισμού και υπέρ της παγκοσμιοποιήσεως και
  • 2) Ένα εσωτερικό ή αθέατο πρόσωπο, που είναι το Καπιτώλιο της «αυτοκρατορίας του χρήματος», όπως την έχει ονομάσει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος. Πρόκειται για μία νέα ολιγαρχία, η οποία μέσα από ένα δάσος δεξαμενών της κυκλοφορίας του χρήματος, τραπεζών, επενδυτικών επιχειρήσεων και εξωχώριων εταιρειών, επιδιώκει τον έλεγχο και την σώρευση της άυλης οικονομίας. Στην πραγματικότητα επιδιώκει την καθετοποίηση ολόκληρης της οικονομίας, τόσο της άυλης όσο και της πραγματικής. Παράλληλα επιδιώκει και την ανάληψη των δύο άλλων μορφών εξουσίας, που είναι η πολιτική εξουσία και ο προσωπικός έλεγχος των πολιτών με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες.

Τα σχέδια αυτά διευκολύνονται από το διεθνές χάος και την τρομοκρατία, για να μην πούμε, ότι η παγκόσμια ολιγαρχία επενδύει σε αυτές τις δύο καταστάσεις. Γι’ αυτό μας προτείνει ως λύση την «παγκόσμια διακυβέρνηση». Ο Γ. Παπανδρέου επενδύει προσωπικά σε αυτήν. Σε μία ομιλία του στο εξωτερικό είχε πει: «We need a world governance and immediately!».

Μπροστά σε αυτές τις καταστάσεις τι κάνουμε εμείς;

Το δίλημμα είναι: ξεκινάμε από αυτό που μπορούμε να κάνουμε ή από αυτό που πρέπει να κάνουμε;

Αν ξεκινήσουμε από αυτό που μπορούμε να κάνουμε, η μόνη λογική αντίδραση αξιοπρέπειας είναι να αυτοκτονήσουμε ομαδικά.

Η άλλη εκδοχή είναι να ξεκινήσουμε από αυτό που πρέπει να κάνουμε, από το χρέος μας, δηλ. να κρεμασθούμε από το όραμά μας. Τι είναι το όραμα; Αέρας είναι αλλά μπορεί να γίνει αερόστατο και να μας σηκώσει ψηλά. Το όραμα πρώτ’ απ’ όλα δίνει νόημα στην ζωή μας, ενισχύει την αυτοπεποίθησή μας και την αξιοπρέπειά μας. Μετά ενισχύει την συλλογικότητά μας, διότι ο αγώνας θέλει συλλογικότητα. Η αγωνιστικότητα τέλος αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στην κατάθλιψη.

Μπορεί να μας πουν γραφικούς, αιθεροβάμονες, ακόμη και εθνικιστές, επειδή απορρίπτουμε την παγκοσμιοποίηση και επιμένουμε στις έννοιες του έθνους και του εθνικού κράτους ως θεμελίων της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Όμως είμαστε αγωνιστές. Δεν μπορούμε να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο; Θέλουμε κατευθείαν το χειροκρότημα; Εξάλλου δική μας ευθύνη είναι να διαφωτίσουμε σωστά τον λαό μας. Ας αρχίσουμε λοιπόν την προσπάθειά μας με την στρατηγική του αναγκαίου και όχι του δυνατού. Εξάλλου έτσι δεν ξεκίνησε και η Επανάσταση του 1821;

Η πρότασή μας


Έπειτα από πολλές συζητήσεις και μετά την δημιουργία της «Γέφυρας» κατέληξα στο συμπέρασμα της ανάγκης διαμορφώσεως μιάς συσπειρωτικής αλλά και ανοικτής ταυτόχρονα προτάσεως, με υλικά που δεν είναι δικά μου αλλά προέρχονται από αυτές τις συζητήσεις, τον τίτλο και την αρθρογραφία της αγωνιστικής και ιδεαλιστικής εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς.

Ο τίτλος πρέπει να είναι μονολεκτικός. Έτσι εμπεδώνεται καλύτερα από τον μέσο πολίτη. Στους δύο υπότιτλους επεξηγείται ο σκοπός της προτάσεως, ο οποίος είναι διπολικός, αφορά την Ελλάδα και την συνολική Ευρώπη με προτεραιότητα ευθύνης βεβαίως την Ελλάδα.

Ο πόλεμος κατά της Ελλάδας είναι τριπλός: οικονομικός, γεωπολιτικός και ιδεολογικός. Ας ξεκινήσουμε την αντίσταση από το ιδεολογικό επίπεδο παράλληλα με τον πολιτικό αγώνα των αντισυστημικών κομμάτων και τις αντίστοιχες ζυμώσεις. Παρατηρούμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο χάνει την αξιοπιστία του στην οικονομική και την γεωπολιτική του επιχειρηματολογία επενδύει στην ιδεολογία και τον ιδεολογικό διχασμό. Η ιδεολογία χρησιμοποιείται ως αιχμή του δόρατος μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, την κυβερνητική προπαγάνδα και την εργαλειοποίηση της πρόθυμης «προοδευτικής» διανοήσεως.

Ο «Δρόμος» δεν θα πρέπει να γίνει ποτέ κόμμα αλλά θα είναι η σύγχρονη συνειδησιακή Φιλική Εταιρεία του Ελληνισμού. Θα λειτουργεί ως εργαστήρι παραγωγής πολιτικού, κοινωνικού και αξιακού πολιτισμού, ως δεξαμενή σκέψεως, ως κέντρο τεκμηριώσεως, ως φόρουμ συναντήσεως και διαλόγου συλλογικοτήτων. Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να γίνει το λίκνο ενός νέου Ελληνικού Διαφωτισμού στην βάση του δημοκρατικού πατριωτισμού και της οικουμενικότητας του Ελληνικού πολιτισμού.

Το απώτερο όραμα αυτού του οράματος είναι η διεθνής προβολή της Ελλάδας ως παγκοσμίου κέντρου της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού, που είναι το όνειρο του Μίκη Θεοδωράκη.

Εμπρός λοιπόν, ν’ ανοίξουμε τον «Δρόμο» του ελληνικού μέλλοντος!

* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Το παρόν κείμενο είναι η ομιλία του Η. Φιλιππίδη στην Πανελλαδική Συνάντηση της ΚΟΕ.

Πηγή: e-dromos.gr

Διαβάστε Περισσότερα »