Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

«Delivery ο τύπος»!

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ο διευθυντής της Καθημερινής Αλέξης Παπαχελάς μπήκε πρόσφατα σε ένα ταξί. Όπως αφηγείται ο ίδιος στο άρθρο του «Τα εθνικά μας θέματα» (3/6/2018), ο οδηγός είχε όρεξη για κουβέντα. Αφού εξήγησε στον πελάτη του, για ποιό λόγο εψήφισε δύο φορές Τσίπρα και «Όχι» στο δημοψήφισμα, κατέληξε στο εκπληκτικό συμπέρασμα για τον πρωθυπουργό μας: «Ο τύπος είναι delivery»!

Ο κ. Παπαχελάς τον ερωτά, τι εννοεί. Ο ταξιτζής εντυπωσιάζει τον πεπειραμένο δημοσιογράφο με την πλέον σύντομη και ουσιαστική συνέντευξη, που του έχει τύχει στην ζωή του: «Να, ρε παιδί μου, παίρνουν οι έξω και ζητάνε τις συντάξεις. Εκείνος κάνει γρήγορα delivery. Μετά, ζητάνε μισθούς, πάλι τα ίδια. Αλλά όχι, ρε φίλε, και το όνομα της Μακεδονίας για delivery, επειδή το ζητάνε, όχι»!

Ο κ. Παπαχελάς εντυπωσιάσθηκε από την διαύγεια της σκέψεως ενός απλού ανθρώπου, ασφαλώς μετρίας μορφώσεως, ο οποίος όμως πείθει για την ειλικρίνεια και την αμεσότητα προσεγγίσεως της ζωής. Είναι μία αμεσότητα, που την γνωρίζουμε από τα λαϊκά μας τραγούδια.

Ναι μεν ο κ. Παπαχελάς ερμήνευσε το σχόλιο του ταξιτζή ως χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκισμού, συνωμοσιολογίας και εγκεφαλικής αλλοιώσεως, δηλ. παθογένειες τις οποίες κατά τον κ. Παπαχελά τις εξέθρεψε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, προτού γίνει κυβέρνηση της κωλοτούμπας. Όμως ο ίδιος, για λόγους προφανώς δημοσιογραφικής δεοντολογίας, θέλησε να αναζητήσει και μία αιτιολογία. Εξηγεί: «Ο Έλληνας πολίτης νιώθει ταπεινωμένος ύστερα από τόσα χρόνια κρίσης και κηδεμονίας. Νιώθει, ότι του έχουν κλέψει την αξιοπρέπειά του και δεν μπορεί να χωνέψει, ότι τώρα τον αναγκάζουν να την καταπιεί [την αξιοπρέπειά του] απέναντι σε έναν αδύναμο και μικρό γείτονα. Είναι κάτι σαν τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι».

Ο κ. Παπαχελάς έφθασε μέχρι το σημείο να εκστομίσει μία βλάσφημο για το κουλ στυλ του πρόγνωση, ότι «ο κ. Τσίπρας μπορεί στο τέλος να “πέσει” λόγω του ζητήματος των Σκοπίων».

Δυστυχώς ο ταξιτζής συμπατριώτης μας επιβεβαιώθηκε για άλλη μία φορά. Delivery δεν κάνει ο Τσίπρας στη Μέρκελ και για το μεταναστευτικό;

Έχω μία πρόταση: επειδή «ακραίες», όπως λέει, και «παλαβές» φωνές αρέσκονται να αποκαλούν τους πολιτικούς της μετριοπάθειας και του συμβιβασμού ως προδότες, ευκαιρία είναι να αντικαταστήσουμε αυτές τις βάρβαρες εκφράσεις με πιο πολιτισμένες και μάλιστα αγγλιστί. Ο λαός μας να τους αποκαλεί «Delivery»!

Όπου λοιπόν εμφανίζονται οι πολιτισμένοι ηγέτες μας, να τους αποκαλούμε και εμείς πολιτισμένα: «De-livery! De-livery! Είσαστε de–livery!…».

Μέχρι τώρα ο κ. Τσίπρας ήταν γνωστός και μάλιστα διεθνώς, ως ο Mr. Kolotoumba. Ας γίνει λοιπόν και Mr. Delivery!

Ελπίζουμε να μην χρειασθεί, να αποκτήσει και τρίτο τίτλο ευγενείας, διότι τότε δεν θα υπάρχει πλέον Ελλάδα!

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 07/07/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Που είναι η Μακεδονία;

Του Ηλία Φιλιππίδη


Στήλη των εθελοντών Φαροφυλάκων της ελληνικής ποντοπορίας.


Στη δεκαετία του ‘50 και του ‘60 είχαμε μόνο ραδιοφωνία και ακούγαμε πολύ ραδιόφωνο. Μετά τις ειδήσεις ακολουθούσαν οι Αναζητήσεις του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για τους αγνοούμενους και τα υιοθετημένα παιδιά της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ήθελα να ακούσω στη συνέχεια και τις Οδηγίες προς Ναυτιλομένους. Ίσως να ήταν απλώς το πρόσχημα, για να καθυστερήσω το άνοιγμα της σχολικής τσάντας!

Πάντως δεν έχασα. Έμαθα από μικρός να συνδυάζω τις τρέχουσες ειδήσεις του παρόντος με τα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος και όλα αυτά με τον ορίζοντα του γεωπολιτικού και γεωπολιτισμικού «καιρού» της Ελλάδας. Μπορεί βέβαια το μετεωρολογικό δελτίο να αφορά επιμέρους περιοχές, όμως η πρόγνωση είναι αδύνατη χωρίς βαθειά γνώση του «καιρού» ως παγκοσμίου φαινομένου.

Έτσι, αποφάσισα να προτείνω στον φιλόξενο Δρόμο της Αριστεράς την καθιέρωση μιας στήλης, η οποία δεν θα έχει τον χαρακτήρα άρθρων αλλά δελτίου ενημέρωσης. Θα καταλήγει κατευθείαν και περιληπτικά στο μήνυμα. Θα περιέχει συμπερασματικές σκέψεις και «αλιεύματα» προς ευρεία κατανάλωση.

Η στήλη θα πρέπει να είναι ανοικτή σε κάθε Έλληνα που αισθάνεται την ανάγκη να στείλει ένα μήνυμα, είτε ως δική του σκέψη είτε ως αλίευμα.

Που είναι η Μακεδονία;


Το θέμα μου σήμερα είναι η Μακεδονία και συγκεκριμένα το εξοργιστικό ψέμα που διαδίδουν οι Συριζαίες πέστροφες των Πρεσπών, ότι δήθεν η Μακεδονία είναι μία δεδομένη γεωγραφική περιοχή, η οποία με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) χωρίσθηκε σε τρία κομμάτια.

Η Ελλάδα πήρε το μεγαλύτερο 51%, η Σερβία το 38%, η Βουλγαρία το 10%και η Αλβανία το 1%.

Ασύστολο ψεύδος!

Μπορεί τα ποσοστά να είναι αληθινά, αλλά δεν αφορούν καμία Μακεδονία. Στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου δεν υπάρχει ούτε μία φορά η λέξη Μακεδονία, διότι απλούστατα δεν υπήρχε τέτοιος γεωγραφικός προσδιορισμός εκείνη την εποχή.

Αντικείμενο της Συνθήκης ήταν το μοίρασμα των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που αφορούσαν τρία βιλαέτια: της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και του Κοσσόβου. Από τα Βαλκάνια απέμεινε στους Τούρκους το βιλαέτι της Ανδριανούπολης.

Το συμπέρασμα είναι, ότι το όνομα «Μακεδονία» έχει χαρακτήρα διαχρονικής ιστορικής και πολιτισμικής, και όχι γεωγραφικής, ταυτότητας. Εκτός και αν μιλάμε για τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας.

Τα Σκόπια κατέχουν μόνο μία στενή λωρίδα από τον χώρο του βασιλείου της αρχαίας Μακεδονίας. Δεν μπορείς να κατέχεις ένα μικρό μέρος και να διεκδικείς το όλον. Επομένως, το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» αποτελεί μία ιστορική αλλά και γεωγραφική πλαστογραφία, πέρα από το γεγονός ότι αφήνει να εννοείται, πως υπάρχει ένα γεωγραφικό ισοδύναμο, η «Νότια Μακεδονία», και ένας «παρά φύσιν» διαχωρισμός.

Αυτό βεβαιώνουν οι καλύτεροι αναλυτές μας Στ. Λυγερός, Ι. Μάζης, Α. Συρίγος και Γ. Φίλης.

* Με χαρά ο «Δρόμος» αποδέχεται την πρόταση του φίλου Ηλία Φιλιππίδη και μπορούμε να αρχίσουμε την υλοποίησης της.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 30/06/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Ο συμβιβασμός, του συμβιβασμού, ώ συμβιβασμέ!

Του Ηλία Φιλιππίδη


Ορισμένες σκέψεις με αφορμή την συμφωνία Τσίπρα-Ζαέφ


Πολύπλοκο θέμα ούτως ή άλλως. Μπορούμε να βάλουμε μία τάξη τουλάχιστον στο μυαλό μας; Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι:

Α. Η διατυμπανισμένη «χρυσή ευκαιρία» είναι ένας απατηλός μύθος, που θέλει να κρύψει την πίεση Γερμανών και Αμερικανών, για να ανακόψουν την επέκταση της επιρροής των Ρώσων.

Β. Δεν πρόκειται για ένα διμερές πρόβλημα μεταξύ μιας ισχυρής Ελλάδας και ενός μικρού κράτους, το οποίο μόνο ως προτεκτοράτο μπορεί να λειτουργήσει. Πρόκειται για ένα πολυπαραγοντικό θέμα με πρωταγωνιστές δυο πανίσχυρους παίκτες, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Φαίνεται, ότι είχε προηγηθεί συμφωνία μεταξύ τους σε τρεις τομείς: οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν τον στρατιωτικό και γεωπολιτικό έλεγχο των Δυτικών Βαλκανίων (της Ελλάδας τον έχουν), η Γερμανία τον οικονομικό και τα ενεργειακά συμφέροντα μοιράζονται μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας.

Γ. Η σύνδεση της Ελλάδας και της «Βόρειας Μακεδονίας» ως «στρατηγικών εταίρων» (όπως λέει ο τίτλος της συμφωνίας), αποκαλύπτει την πρόθεση των εμπνευστών της, να «αξιοποιηθεί» ο χώρος μιας de jure «Βόρειας Μακεδονίας» και μιάς de facto Νότιας Μακεδονίας ως ενιαίος αναπτυξιακός χώρος (λιμάνι Θεσσαλονίκης-Αξιός, Εγνατία οδός, ενεργειακοί αγωγοί, ορυκτός πλούτος της Μακεδονίας).

Προσωπικά, πιστεύω ότι όπως λέγαμε πριν FYROM για τα Σκόπια, οι Ευρωατλαντιστές προστάτες μας ήδη στην εσωτερική τους αργκό χρησιμοποιούν για την Ελληνική Μακεδονία μας τον όρο DFSM, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον De Facto South Macedonia!

Η εφαρμογή ενός αποικιακού προγράμματος εκμετάλλευσης ως ενιαίου χώρου της Βόρειας και της ελληνικής Μακεδονίας θα απαιτήσει τη «χειραφέτηση» της δεύτερης από την πολιτική εξουσία της Αθήνας, με την αρχική ημι-αυτονόμηση της, ως Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (ΕΟΖ), την βαθμιαία απόσχιση της και την ενοποίηση με την Β. Μακεδονία σε μία ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία.

Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει τη γεωπολιτική αποσάθρωση ολόκληρου του βορειοελλαδικού χώρου με αποτέλεσμα την επανάληψη της συνταγής για δημιουργία αντίστοιχων «πολυεθνικών» προτεκτοράτων στη Θράκη και την Ήπειρο. Η Ελλάδα θα επιστρέψει στα σύνορα της Μελούνας. Η τύχη της Κρήτης εκκρεμεί…

Δ. Το σκοπιανό πρόβλημα περιλαμβάνει τρία κεφάλαια: το όνομα, την ιθαγένεια και τη γλώσσα.

Η διαπραγματευτική σχολή Νίμιτς-Κοτζιά-Τσίπρα εφήρμοσε την αρχή, ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση και όχι τα Σκόπια. Η Ελλάδα προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις «για να πάρει και όχι να δώσει», διότι 140 χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία.

Τελικά, μόνο εμείς θα τους λέμε «Βόρεια Μακεδονία». Στην αρχή μας είπαν ότι το όνομα θα είναι το Gorna Makedonijia ή το Severna Makedonija, αμετάφραστα και μάλιστα ως μία λέξη!

Μας εξαπάτησαν! Στη συμφωνία δεν υπάρχει καμία σλαβική λέξη. Μόνο στα επίσημα έγγραφα θα λέγεται Β. Μακεδονία. Στις διπλωματικές επαφές διεθνώς και στον Τύπο θα λέγεται σκέτο Μακεδονία. Ο συμβιβασμός στο όνομα περιορίζεται μόνο στα δημόσια έγγραφα. Άρα η υποχρέωση «για όλες τις χρήσεις και erga omnes» δεν ισχύει στην πράξη. Ήδη με την υπογραφή της συμφωνίας τα ξένα πρακτορεία και τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν θριαμβευτικά: «Η Ελλάδα και η Μακεδονία βρήκαν λύση»!

Αμφιβάλλουμε αν ο μέσος τηλεθεατής σε όλο τον κόσμο κατάλαβε το περιεχόμενο της συμφωνίας. Δεν άλλαξε τίποτε, Μακεδονία την έλεγαν όλοι, Μακεδονία θα την λένε και πάλι. Αυτό που άλλαξε, είναι η υπογραφή η δική μας. Εμείς τους νομιμοποιήσαμε, τους χαρίσαμε οριστικά το όνομα. Θα έπρεπε τουλάχιστον να επιμείνουμε, να λέγονται Σλαβομακεδόνες και η γλώσσα Σλαβομακεδονική.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι οι διεθνείς οργανισμοί και ειδικά ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. δεν λειτουργούν όπως το κτηματολόγιο, δηλαδή αντικειμενικά και πάγια. Ως γνωστόν, έχουν τα δικά τους συμφέροντα ή υποκρύπτουν συμφέροντα. Εμείς οι Έλληνες με το Κυπριακό και γενικά με την Τουρκία έχουμε πικράν πείραν περί αυτού.

Αυτό σημαίνει ότι η ιστορική δυναμική του κάθε λαού, το γεωγραφικό του εκτόπισμα, αποτελούν δική του ευθύνη. Δεν υπάρχει «καλή» προστασία, υπάρχουν μόνο ανταγωνιστικά συμφέροντα. Ειδικά η περιοχή από την Αδριατική μέχρι το Ιράκ, αποτελεί πεδίο έντονων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών ανταγωνισμών. Τα Βαλκάνια είναι χώρος προς «αναδασμόν».

Ε. Ο πυρήνας του προβλήματος δεν βρίσκεται στο όνομα αλλά στον σλαβικό μεγαλοϊδεατισμό, ο οποίος γέννησε το όνομα και τις επεκτατικές βλέψεις για έξοδο στο Αιγαίο. Οι «ενδιαφερόμενοι» κατά χρονολογική σειρά είναι: O βουλγαρικός εθνικισμός από το 1840 με την ενθάρρυνση του ρωσικού Πανσλαβισμού, που κατέληξαν στην δημιουργία της βουλγαρικής Εξαρχίας το 1870 και την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου του 1878. H Αυστροουγγαρία των Αψβούργων μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. H Κομμουνιστική Διεθνής στον Μεσοπόλεμο. O Στάλιν κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου στο πλαίσιο των σχεδιασμών του για την μεταπολεμική Ευρώπη. O Τίτο το 1944 με τη μετονομασία της γιουγκοσλαβικής επαρχίας Βαρντάρσκα σε Μακεδονία με σκοπό την δημιουργία μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας υπό την εξουσία του. O Ν. Ζαχαριάδης με την περιβόητη 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ το 1949 που αναγνώρισε το δικαίωμα εθνικής αποκατάστασης στον λαό των Μακεδόνων. Το θέμα έκλεισε με την καθαίρεση του Ζαχαριάδη.

ΣΤ. Η ρίζα του «Μακεδονισμού» (σκοπιανού αλυτρωτισμού) δεν κόπηκε, όπως σωστά επεσήμανε ο διεθνολόγος Κωνσταντίνος Φίλης, παρ’ όλο που τονίζει, ότι «τα θετικά της συμφωνίας είναι περισσότερα». Ο Κ. Φίλης διευκρινίζει, ότι η αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας και μακεδονικής γλώσσας μακροπρόθεσμα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα «με γνωστή την τάση των Μεγάλων Δυνάμεων να υποδαυλίζουν εθνικές αντιθέσεις στα Βαλκάνια».

Ο Ζόραν Ζάεφ δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα. Στην ομιλία του στις Πρέσπες αναφέρθηκε σε «Μακεδόνες, Έλληνες και Ευρωπαίους». Στην διάρκεια των διαπραγματεύσεων καθησύχαζε τους συμπατριώτες του, διαβεβαιώνοντάς τους: «εξασφαλίσαμε την αναγνώριση της μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας» και προσπάθησε να πιάσει τον πρωθυπουργό μας στον ύπνο της άγνοιάς του, προτείνοντας ξαφνικά ένα όνομα που δεν ήταν καν στον κατάλογο των υποψηφίων επιλογών: «Δημοκρατία του Ίλιντεν»!

Ως συμπέρασμα κρατάμε την αντικειμενική διαπίστωση, ότι τώρα μπαίνουμε στο βάθος του προβλήματος. Ο Κ. Φίλης, πολύ σωστά, χαρακτήρισε τη συμφωνία όχι ως τελική λύση αλλά ως «Ενδιάμεση Συμφωνία Νούμερο 2»! Αν υπάρχει τέλος, χρειάζεται πολύς δρόμος ακόμη, με πολλά εμπόδια. Γιατί να δεχθούμε εμείς μία εμπροσθοβαρή συμφωνία με αντάλλαγμα υποσχέσεις;

Ο αμερικανικός δημοσιογραφικός κολοσσός Politico είπε και ελάλησε: «Η συμφωνία είναι το τέλος της αρχής». Ζήτω μας!

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 23/06/2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

Ομιλία καθηγητή Δρα Ηλία Φιλιππίδη με θέμα: ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Η ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ σε συνεργασία με το ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ διοργανώνουν ομιλία του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ, Δρα κοινωνιολογίας και ιδρυτού της θεωρίας της Ελληνολογίας, με θέμα:

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Αν νομίζουμε, ότι το μέλλον έρχεται από μόνο του ή ότι η ευθύνη ανήκει μόνο στο πολιτικό σύστημα, το μόνο βέβαιο είναι, ότι το μέλλον θα είναι χειρότερο από το παρόν. Αν θέλουμε να είναι καλύτερο, πρέπει να αναζητήσουμε τις προϋποθέσεις του και να τις προετοιμάσουμε συνειδητά και μεθοδικά.

Το μέλλον είναι ο υπέρτατος κριτής ανθρώπων, λαών και θεών ακόμη. Ο,τι αντέχει στον χρόνο, έχει αξία και επιβιώνει. Εμείς οι Ελληνες αξίζουμε το μέλλον; Εχουμε μέλλον;

Η ομιλία θα γίνει την Δευτέρα, 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018 και ώρα 19:30, στην έδρα του Ιδρύματος, Αλκιβιάδου 161, 3ος όροφος, στον Πειραιά (Κοντά στον Πειραϊκό Σύνδεσμο). Η είσοδος είναι ελεύθερη και ακολουθεί πάντα συζήτηση.

Επικοινωνία: Ηλίας Φιλιππίδης < filippidis103@yahoo.gr >. Kιν. 6943621587

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Οι τρεις δρόμοι του ελληνικού μέλλοντος

Tου Ηλία Φιλιππίδη


Ο πολύμορφος χαρακτήρας του ελληνικού προβλήματος


Η αντιμετώπιση του σημερινού ελλαδικού προβλήματος έχει αποκτήσει έναν καθολικό και πολύμορφο χαρακτήρα για δύο λόγους:

  • α) Λόγω του γενικού χαρακτήρα της κρίσεως που περνάμε, που ως πυρκαϊά δεν περιορίσθηκε σε ένα τμήμα της κρατικής μας υποστάσεως π.χ. τράπεζες, δημοσιονομική πολιτική, διαπραγματεύσεις για την διαχείριση του δημοσίου χρέους, κόστος λειτουργίας του Δημοσίου, κόστος συστήματος υγείας, ασφαλιστικά ταμεία. Δυστυχώς η πυρκαϊά με λάθη, με σκοπιμότητες και με καθυστερήσεις αφέθηκε να απλωθεί σε ολόκληρο το σώμα της δημόσιας λειτουργίας και του κοινωνικού χώρου του κράτους μας.
  • β) Λόγω του πολύμορφου χαρακτήρα και του ιστορικού βάθους του Διαχρονικού πολιτισμού μας. Η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη είχε χαρακτηρίσει τον πολιτισμό μας ως την βαρειά βιομηχανία της Ελλάδας. Δυστυχώς αποδειχθήκαμε ανίκανοι να επεξεργαστούμε και να αξιοποιήσουμε τον τεράστιο αξιακό και πολιτισμικό πλούτο του πολιτισμού μας.

Γι΄ αυτούς τους λόγους απαιτείται μία πολύπλευρη στρατηγική αξιοποιήσεως των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων και διασφαλίσεως του ελληνικού μέλλοντος.

Το τρίστρατο μιας ελληνικής στρατηγικής


Χρειαζόμαστε μία γενική επιστράτευση των δυνατοτήτων μας και πολλαπλές παράλληλες ταχύτητες, για να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο και να καλύψουμε την απόσταση που μας χωρίζει από τις ανεπτυγμένες χώρες.

Οι δρόμοι του ελληνικού μέλλοντος είναι :

α) Ο δρόμος της πνευματικής αναγεννήσεως του λαού μας.

Γι΄αυτό χρειαζόμαστε:

  • Τον διαχωρισμό στη συνείδηση του καθενός μας των ευθυνών και του τι μπορεί να κάνει το πολιτικό μας σύστημα από το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως λαός, ως τοπικές κοινωνίες και ως άτομα.
  • Την αναπαραγωγή και τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας μέσα σε ένα υλοκρατούμενο και επιθετικό κόσμο. Μία ταυτότητα, η οποία να έχει ως βάση τον άνθρωπο και τον πολιτισμό.
  • Τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου ελληνικού συστήματος αξιών, το οποίο θα αποτελέσει μία παγκόσμια πρόταση και θα λειτουργεί ως βάθρο της πνευματικής συγκλίσεώς μας μεταξύ παραδόσεως, κοινωνίας, εκπαιδευτικού συστήματος και πολιτικού συστήματος. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση αλλά η κατάρρευση του αξιακού μας συστήματος από τη Χούντα και μετά.

β) Ο δρόμος της θεσμικής οργανώσεως της κοινωνίας.

Το ελλαδικό κράτος δομήθηκε με δυτικά πρότυπα χωρίς συνέχεια με τις παραδοσιακές δομές κοινωνικής και αυτοδιοικητικής οργανώσεως.

Δημιουργήθηκε ένα συγκεντρωτικό και γραφειοκρατικό κράτος, το οποίο λειτούργησε κατά ένα πελατειακό και μεταπρατικό τρόπο από κόμματα με ευκαιριακό και αρχηγικό χαρακτήρα.

Έτσι το πολιτικό σύστημα έμεινε μετέωρο χωρίς το υπόβαθρο ενός γενικού κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού.

Αυτό που χρειάζεται να γίνει, είναι η αναβίωση του ελληνικού κοινοτισμού για κοινωνικούς, πολιτικούς και αναπτυξιακούς λόγους.

Ο κοινοτισμός αποτελεί το κύριο γνώρισμα κοινωνικής και πολιτικής οργανώσεως του Ελληνισμού. Λειτουργούσε ως ο διαχρονικός άξονας στηρίξεως, αναπαραγωγής και δημιουργικότητας του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια (πόλεις, κοινόν) μέχρι τις ελληνικές κοινότητες επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Σήμερα, ενώ ακμάζουν οι ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού αλλά και ο Κυπριακός ελληνισμός, ο ελλαδικός Ελληνισμός έχει συρθεί μέσα σε ένα τέλμα παρακμής.

Πρέπει να αναβιώσει το ελληνικό χωριό ως κύτταρο δημογραφικής αναπαραγωγής, ως πυρήνας του πρωτογενούς τομέα και ως εστία βιώσεως του ελληνικού τρόπου ζωής.

γ) Ο δρόμος της πολιτικής ανασυγκροτήσεως.

Ο τρίτος δρόμος του ελληνικού μέλλοντος είναι η αντιμετώπιση του πολιτικού προβλήματος. Χρειάζεται μία ριζική ανασύνταξη του πολιτικού μας συστήματος, με νέο σύνταγμα. Χρειάζεται η διαμόρφωση ενός πολιτικού πολιτισμού, ο οποίος θα στηρίζεται στις αρχές της αξιοκρατίας, διαφάνειας και απολύτου σεβασμού του δημοσίου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας.

Χρειαζόμαστε μία ουσιαστική δημοκρατία, ένα Κοινοβούλιο 180 βουλευτών, οι οποίοι θα αισθάνονται υπόλογοι απέναντι στον πολίτη και οι πολίτες δεν θα αισθάνονται δουλοπάροικοι του κομματισμού αλλά θα μετέχουν στην άσκηση της εξουσίας.

Επίσης χρειάζεται μία Γερουσία από καταξιωμένους πολιτικούς, πρώην δικαστές και προσωπικότητες, η οποία θα ελέγχει τα οικονομικά των βουλευτών, καθώς και τη συμπεριφορά τους.

Για ένα εναλλακτικό επαναστατικό πρόγραμμα


Το κλίμα της κρίσεως ευνοεί την εμφάνιση διαφόρων πρωτοβουλιών και συλλογικοτήτων, πέρα από τις ήδη υπάρχουσες με βασικό σκοπό τη σωτηρία της πατρίδας.

Αυτό είναι θετικό, με την έννοια, ότι ο Έλληνας αρχίζει να ξεπερνά το σοκ των πρώτων συνεπειών της κρίσεως όσο και αυτό της απογοητεύσεως μετά τη διάψευση των ελπίδων που είχε αποθέσει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως, για να προκύψει ένα θετικό αποτέλεσμα, πρέπει να διαμορφώσουμε ένα γενικό κριτήριο συγκλίνουσας αποτελεσματικότητας πάνω σε μία αξιολογική κλίμακα στόχων με υπέρτατο σκοπό την διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για μία νέα επαναστατικότητα, που είναι δρόμος και όχι ημερολόγιο, διότι κλιμακώνεται σε στόχους, ενέργειες και προϋποθέσεις.

Ένα εναλλακτικό, επαναστατικό πρόγραμμα πρέπει να συσπειρώνει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, συλλογικότητες, πολλαπλασιαστές και διανοητές. Γι’ αυτό και πρέπει να κτίζεται από κάτω προς τα επάνω και όταν λέμε «κάτω» εννοούμε την κοινωνία και όχι κάποια δογματική θεωρία, διότι τα δόγματα γίνονται και αυτά ιδέες και κατατάσσονται πλέον στα «άνω» και όχι στο «κάτω». Δεν είναι επίσης σπάνιες οι περιπτώσεις, όπου τα δόγματα χάνουν την επαφή τους με το εξελισσόμενο «κάτω» και μένουν μετέωρα.

Με βάση τα σημερινά δεδομένα ένας εναλλακτικός επαναστατικός δρόμος μπορεί να χωρισθεί στα επόμενα στάδια:

  • α. Νέες πολιτικές δυνάμεις. Συντακτική Συνέλευση, νέο Σύνταγμα
  • β. Αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους
  • γ. Επαναδιαπραγμάτευση ανοικτού αποτελέσματος με το διεθνές θεσμικό πλαίσιο της χώρας. Αναζήτηση συμμαχιών. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
  • δ. Επαναδιαπραγμάτευση του «επενδυτικού» καθεστώτος των πολύ-εθνικών.
  • ε. Έλεγχος των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, κατάργηση των φόρο-απαλλαγών και πάταξη της φοροδιαφυγής.
  • στ. Αναδιάρθρωση του κοινωνικού καθεστώτος της χώρας με στόχο την κοινωνικοποίηση και ουσιαστικοποίηση της δημοκρατίας και την αρχή της επικουρικότητας και του παραδοσιακού ελληνικού κοινοτισμού.
  • ζ. Ανάδειξη της Ελλάδας σε παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού με αντίστοιχο εκπαιδευτικό σύστημα.

Το γενικό συμπέρασμα είναι, ότι οι αρχές της εθνικής ενότητας καθώς και της πολιτικής και κοινωνικής αντιπαραθέσεως εντάσσονται σε ένα στρατηγικό πλαίσιο σκοπών και μέσων κατά τρόπον αλληλοσυμπληρωματικό και όχι αποκλειστικό.

Δημοσιεύθηκε στην `εφημερίδα (Δρόμος της αριστεράς) το Σάββατο 19 Μαίου 2018

filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

ΛΕΣΧΗ ΑΡΧΙΠΛΟΙΑΡΧΩΝ – ΟΜΙΛΙΑ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ




Ανακοινώνουμε στους φίλους μας, 

ότι ο καθηγητής κοινωνιολογίας Δρ. ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

θα μιλήσει την ΠΕΜΠΤΗ, 26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ και ώρα 19.00
στην ΛΕΣΧΗ ΑΡΧΙΠΛΟΙΑΡΧΩΝ στον Πειραιά, ΦΙΛΩΝΟΣ 86, 3ος όροφος, με θέμα :
« Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ »

Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Από την Πειραϊκή Σχολή Ελληνολογίας 
 Τηλ. 6943621587, E-mail:< filippidis103@yahoo.gr > 
 <Ιστολόγιο: < ελληνολογία.gr >


Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Ομιλία καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ


Την Τετάρτη 18 Απριλίου και ώρα 7μμ.

Ο ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ, καθηγητής κοινωνιολογίας και θεμελιωτής της θεωρίας της Ελληνολογίας (ιστολόγιο <ελληνολογία.gr>) θα μιλήσει στο ΙΔΡΥΜΑ ΔΑΜΑΛΑ στον Πειραιά, Αλκιβιάδου 161 (Από Σωτήρος, κοντά στον Πειραϊκό Σύνδεσμο) γ' όροφος, με θέμα:

Ο ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ "ΚΑΙΡΟΣ" ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Τι προμηνύουν οι εντάσεις που υφιστάμεθα; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ακολουθεί συζήτηση.

Επικοινωνία: <filippidis103@yahoo.gr>


Διαβάστε Περισσότερα »