Αξιολόγηση συγκεντρώσεως 28-2-26 για τα Τέμπη στο Σύνταγμα.

 

Καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη

Παρακολούθησα τις ομιλίες στην χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα.

Συμπεράσματα:                                                                                       

α. Εννοείται, ότι ο περισσότερος κόσμος ήλθε με την προσδοκία να ακούσει την Μαρία Καρυστιανού. Όμως πέρα από τον αριθμό του πλήθους, τίποτε δεν θύμιζε πλέον τις περασμένες συγκεντρώσεις. Καμμία ομιλία δεν είχε τον παλμό της Μαρίας, η ομιλία του Ασλανίδη ήταν υποτονική και οι υπόλοιπες κούρασαν τον κόσμο. Ας τους αφήσει λοιπόν η Μαρία να εισπράξουν το αντίτιμο των όσων έπραξαν. Το διαζύγιο με τον Σύλλογο των Συγγενών είναι πλέον οριστικό.

β. Ήταν φανερό, ότι η «οργανωτική επιτροπή» είχε καπελώσει τον Σύλλογο των Συγγενών. Γιαυτό η ευθύνη του Ασλανίδη, και του Ρούτσι για παράπλευρους λόγους, είναι τεράστια. Αυτή η αφανής επιτροπή είχε βάλει κάποιον να απαγγέλλει από την εξέδρα τα γνωστά ξύλινα συνθήματα των κομματικών διαδηλώσεων με αυτόν τον παραληρηματικό ρυθμό της ραπ απαγγελίας, συμπιέζοντας το λεκτικό μήνυμα των συνθημάτων, για να ανταποκρίνονται στον ρυθμό της χονδροειδούς Μελωδίας».

Το κάθε σύνθημα ακουγόταν τρεις φορές. Από κάτω, μία γυναικεία φωνή του ίδιου κομματικού ωδείου, με την ντουντούκα επαναλάμβανε το σύνθημα της εξέδρας και ακολουθούσε τέλος η οργανωμένη κομματική χορωδία. Αυτό γινόταν συστηματικά τόσο προ της ενάρξεως των ομιλιών όσο και στα ενδιάμεσα των ομιλιών.

γ. Η παράκρουση της λογικής που προκαλεί στον εγκέφαλο των Ελλήνων η κομματοκρατία: απέκλεισαν την Μαρία Καρυστιανού από τον κατάλογο των ομιλητών με το επιχείρημα, ότι η Μαρία είναι πολιτικό πρόσωπο, ενώ ταυτόχρονα επέτρεπαν στο ΚΚΕ να περάσει το σομπρέρο του στον Σύλλογο των Συγγενών και την συγκέντρωση!

Η γενική στρατηγική του ΚΚΕ είναι γνωστή, αποβλέπει στην μονοπώληση κάθε λαϊκού αγώνα και στην διαμόρφωση ενός ταξικού πολιτικού μορφώματος και μιάς αντίστοιχης μαρξιστικής λογικής, που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο πόλους: το κεφάλαιο και τον λαό (προλεταριάτο) και καθιερώνει τα διεθνιστικά ΚΚ ως την μόνη ιστορική και πολιτικώς ενδεδειγμένη εκπροσώπηση του λαού.

Η ειδική στρατηγική του ΚΚΕ αποβλέπει στον απόλυτο έλεγχο του κοινωνικού χώρου. Οι πρωτοβουλίες πρέπει να προέρχονται μόνο από το ΚΚ, ό,τι ξεφυτρώνει αυθόρμητα, πρέπει να ξεριζώνεται, αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον να ελέγχεται.

Ο σκοπός του ΚΚΕ για το κίνημα των Τεμπών διαφάνηκε από τις ομιλίες των δύο συνδικαλιστών και είναι η κατάργηση της αυτονομίας και κάθε έννοιας ιδιαιτερότητας του κινήματος, ώστε αυτό να ενταχθεί μέσα σε ένα γενικότερο και ταξικό πλαίσιο που είναι τα «εργατικά ατυχήματα». Το έγκλημα των Τεμπών λοιπόν είναι αποτέλεσμα της «ασυδοσίας του κεφαλαίου» και επομένως δεν έχει σχέση με ορισμένη κυβέρνηση και ορισμένα πρόσωπα.

Άρα η πολιτική εκπροσώπηση του κινήματος των Τεμπών πρέπει να ανατεθεί νομοτελειακά στο ΚΚΕ.

Τελικά συμπεράσματα.

Το γενικότερο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι, ότι ο Λαός πρέπει να πάρει τις ευθύνες της μοίρας του στα χέρια του. Οι άμεσες προϋποθέσεις γι΄αυτό είναι:

α. Το κίνημα των Τεμπών είναι η μεγαλύτερη παλλαϊκή ενεργοποίηση του Λαού μας από το 1974. Αυτό το γεγονός αποτελεί εφαλτήριο, αποτελεί ελπίδα για ένα νέο Ξεκίνημα.  Το δυσμενές προνόμιο (Privilegium odiosum) αυτού του γεγονότος δεν είναι η ιδιαιτερότητά του, λόγω των συνθηκών που το προκάλεσαν, αλλά η μοναδικότητά του, με την έννοια, ότι δεν ευχόμαστε να συμβεί μία ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία ή εθνική καταστροφή στο μέλλον. Τα Τέμπη μας προσφέρουν  την τελευταία ευκαιρία της νεότερης ιστορίας μας, για να διατηρήσουμε ενωμένο τον Λαό μας και να έχει την διάθεση να υποστηρίξει κάθε θετική προσπάθεια για το μέλλον της πατρίδας μας, χωρίς τις εξαρτήσεις της κομματοκρατίας.  

β. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού πρέπει να κρατήσει τον κινηματικό του χαρακτήρα, το ιστορικό γεγονός, ότι έρχεται εκ των κάτω και ότι τίθεται σε τροχιά συγκρούσεως όχι μόνο με το σάπιο σύστημα της εξουσίας, αλλά και το γενικότερο πλέγμα της αποτυχούσας κομματοκρατίας και                   

γ. Το χρέος των ενεργών πολιτών είναι να περιφρουρήσουν την αυτοδυναμία του κινήματος των Τεμπών και να στηρίξουν την Μαρία Καρυστιανού να κρατήσει άσβεστη την ελπίδα της δικαιώσεως των θυμάτων των Τεμπών. Όταν όμως Τέμπη έχει καταντήσει πλέον όλη η Ελλάδα, ο σκοπός του αγώνα αναβαθμίζεται σε Όραμα αναγεννήσεως του Ελληνισμού.

Ας μη χάσουμε αυτή την εικαιρία!