Κυριακή 1 Μαΐου 2022

Ευρώπη, ο καταποντισμός μιας ηπείρου



Ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει περιορισθεί κατά μία ήπειρο και ποια μάλιστα, αυτή που υπήρξε το λίκνο του Δυτικού πολιτισμού.

του Ηλία Φιλιππίδη

1.  Οι γεωπολιτικές αλλαγές στον πλανήτη μας.

 Πριν από 335 εκ. χρόνια όλη η ξηρά της Γης είχε ενωθεί σε μία μόνο ήπειρο, την Παγγαία, η οποία από τα 175 εκ. χρόνια και μετά άρχισε να διασπάται, για να δημιουργηθούν τελικά οι σημερινές ήπειροι.

Αυτός είναι ο γεωλογικός κόσμος της Γης. Όμως πάνω σε αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο πλανήτη μας έχουν δημιουργηθεί δύο επιπλέον κόσμοι: ο φυσικός κόσμος της ζωής και ένας ακόμη πιο ιδιαίτερος κόσμος, ο ανθρώπινος πολιτισμός.  Το περίεργο είναι, ότι οι ιδιαιτερότητες, που παρατηρούνται σε κάθε ένα από αυτά τα τρία επίπεδα, δεν ακολουθούν μία κλιμακωτή διάταξη. Έτσι το φυσικό περιβάλλον και παρόλες τις καταστροφές, που έχει υποστεί από τον άνθρωπο, είναι πιο συνεκτικό από ότι τα άλλα δύο επίπεδα και αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος κατασκευάζει τον πολιτισμό του όχι με βάση την συνεκτικότητα της Φύσεως αλλά με βάση τον γεωλογικό κατακερματισμό των ηπείρων.

Αν δεχθούμε, ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ηπειρωτικοί ευρωπαϊκοί εμφύλιοι πόλεμοι, η περίοδος του Ψυχρού πολέμου αλλάζει το παγκόσμιο γεωπολιτικό πρότυπο και το προσομοιάζει με το σύστημα διαχωρισμού της γήινης λιθόσφαιρας σε τεκτονικές πλάκες.

Τότε ήταν τρείς: Ο Δυτικός κόσμος με κέντρο τις ΗΠΑ, ο Ανατολικός με κέντρο την Σοβιετική Ένωση και ο Τρίτος κόσμος, όπου  το παγκόσμιο ενδιαφέρον ελκυόταν από τον αντιαποικιακό απελευθερωτικό αγώνα των αποικιών και το Κίνημα των Αδεσμεύτων, με επικεφαλής την Γιουγκοσλαβία, την Ινδία και την Αίγυπτο.

Λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου των δύο Υπερδυνάμεων (ισορροπία του τρόμου) ο μεταπολεμικός κόσμος αποτελούσε ένα σταθεροποιημένο σύστημα παγιωμένης συνολικής εντάσεως με μερικές τοπικές συγκρούσεις δι’ αντιπροσώπων. Αυτό το σύστημα ισορροπίας ανατράπηκε με την διάλυση του Ανατολικού μπλοκ και την κατάρρευση της Σοβ. Ενώσεως.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα, είναι η προσπάθεια επικυριαρχίας του Δυτικού κόσμου με αιχμή τον ΝΑΤΟ πάνω στον χώρο του πρώην Ανατολικού μπλοκ. Με βάση το γεωλογικό πρότυπο των τεκτονικών πλακών πρόκειται για μία αποσταθεροποίηση του συνολικού συστήματος γεωπολιτικής ισορροπίας και μία τάση επικαλύψεως εκ μέρους της Δυτικής γεωπολιτικής τεκτονικής πλάκας πάνω στην Ανατολική, που είναι η Ρωσία.

Αυτή η τάση μπορεί να πάρει δύο μορφές: μία συγκλίνουσα, εφόσον η Ανατολική πλάκα δέχεται να απορροφηθεί από την Δυτική χωρίς αντίσταση και μία συγκρουσιακή, εφόσον υπάρχει αντίσταση. Ο (Είναι ο Οργανισμός και όχι το) ΝΑΤΟ, στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ, επιδιώκουν να απορροφήσουν τις χώρες-πρώην δορυφόρους της Σοβ. Ενώσεως και να συντρίψουν γεωπολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά την Ρωσία. Τελική επιδίωξη είναι να επιβληθεί στην Ρωσία μία πολιτική ηγεσία, η οποία θα αποδεχθεί την υποταγή της χώρας της στα αμερικανικά συμφέροντα και θα συνεργασθεί για την απομόνωση και το τελικό κτύπημα κατά της Κίνας.

Η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών στις λεγόμενες ζώνες των γεωτεκτονικών διεργασιών δημιουργεί το φαινόμενο της συνθλίψεως. Τα ασθενέστερα πετρώματα στο σημείο τριβής συνθλίβονται και η σωρευόμενη ενέργεια και θερμοκρασία συμπιέζεται προς τα ανώτερα στρώματα της λιθόσφαιρας, τα διαπερνά και εκτονώνεται δημιουργώντας τα ηφαίστεια. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση της Ουκρανίας. Είναι το σημείο συγκρούσεως των δύο πλακών και το φαινόμενο της κυριολεκτικής συνθλίψεως μιάς χώρας.

2.   Η ηφαιστειακή έκρηξη της Ουκρανίας πλήττει πρωτίστως την Ευρώπη.

Η επιδίωξη των ΗΠΑ να εντάξουν την Ουκρανία στην Δυτική σφαίρα κυριαρχίας, πλήττει περισσότερο την Ευρώπη από ό,τι την Ρωσία και μη νομίζετε, ότι εννοώ το ενεργειακό κόστος. Πάντως δεν υπάρχει κίνδυνος να μετατραπούν σε  Πομπηίες ούτε η Ευρώπη ούτε καν η Ουκρανία. Βέβαια είναι άγνωστο ποιές θα είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες για την ίδια την Ουκρανία. Επίσης είναι άγνωστο ή έστω πολύ δύσκολο να φαντασθούμε, εάν αυτή η κρίση θα επιφέρει την επιθυμητή για τους Δυτικούς μετάλλαξη στην Ρωσία, δηλ. την ανατροπή του Πούτιν και την επικράτηση ενός φιλοδυτικού καθεστώτος στο Κρεμλίνο. Αυτό όμως που θα πρέπει να θεωρούμε ως πολύ πιθανό μέχρι και βέβαιο είναι, ότι η λάβα των συνεπειών θα κατακλύσει την Ευρώπη, όχι για να καταστήσει το έδαφος της πιο γόνιμο αλλά για να λειτουργήσει ως καταλύτης γεωπολιτικής μεταλλάξεως της Ευρώπης.

Η Ευρώπη ως ιδιαίτερος γεωπολιτικό χώρος και ως παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού καταρρέει. Η αποδόμηση της Ευρώπης ως πανευρωπαϊκού οράματος υπερεθνικής συγκλίσεως, ανθρωποκεντρισμού και γεωπολιτικής αυτοδυναμίας άρχισε με την ταύτιση της πολιτικής της ΕΕ με τους δύο πόλους του Δυτικού Συστήματος κυριαρχίας, που είναι το Σύστημα ελέγχου της χρηματικής οικονομίας (ΔΝΤ και Οίκοι αξιολογήσεως) και ο ΝΑΤΟ. Αυτή η ταύτιση έγινε σε οικονομικό επίπεδο με την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) και την απόφαση δημιουργίας του Ευρώ, αλλά με παραίτηση διαμορφώσεως μιάς κοινής δημοσιονομικής και τραπεζικής πολιτικής. Επίσης με χειραγωγούς την Γερμανία και την Αγγλία η ΕΕ παραιτήθηκε για το ορατό μέλλον από την προσπάθεια θεσμικής και οικονομικής συγκλίσεως και έδωσε προτεραιότητα στην διεύρυνση προς Ανατολάς.

Σε γεωπολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο η είσοδος  νέων μελών από τις πρώην Ανατολικές χώρες είχε ως προϋπόθεση την ένταξή τους στον ΝΑΤΟ. Ετσι με την Συμφωνία των Αθηνών (1-5-2004) προστέθηκαν στην ΕΕ 10 νέα μέλη, εκ των οποίων τα 8 προέρχονταν από το πρώην Ανατολικό μπλοκ. Από αυτές οι Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία είχαν ενταχθεί στον ΝΑΤΟ το 1999, ενώ οι Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Σλοβακία και Σλοβενία εντάχθηκαν το 2004.

Η Βουλγαρία έγινε μέλος στις 2-4-2004. Ακολούθησαν το 2009 η Αλβανία και η Κροατία, το 2017 το Μαυροβούνιο και το 2020 η Βόρεια Μακεδονία.

Με την Ουκρανία το ποτήρι ξεχείλισε. Είναι ένα ανεξάρτητο κράτος αλλά πολιτισμικά, ιστορικά και πληθυσμιακά είναι δεμένο με την Ρωσία. Το συναισθηματικό ρήγμα ανάμεσα στους δύο «αδελφούς» λαούς δημιουργήθηκε από την εγκληματική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΣΕ κατά του συντηρητικού ουκρανικού λαού. Σήμερα το ρήγμα αυτό βαθαίνει από την αλόγιστη βία, που άσκησε ο ρωσικός στρατός κατά αμάχων και κτηρίων στις ουκρανικές πόλεις. Από την άλλη πλευρά όχι μόνο δεν αποκλείουμε σκηνοθετημένες προκλήσεις εκ μέρους του ουκρανικού στρατού, ο οποίος ουσιαστικά κατευθύνεται από Δυτικά κέντρα, αλλά πιστεύουμε, ότι η στρατηγική ανταρτοπολέμου που εφήρμοσε ο αμφιβόλου πατριωτισμού αχυράνθρωπος Ζελένσκι και η επίκλησή του προς τον πληθυσμό να λειτουργεί ως μάχιμη και μυστική πολιτοφυλακή δημιούργησε μία τεράστια κοινωνική σύγχυση.

3.  Η ευθύνη των ευρωπαϊκών λαών

Ανεξάρτητα από την τύχη της Ουκρανίας το μεγάλο πρόβλημα είναι η Ευρώπη. Η Ευρώπη ως παράδοση πολιτισμού και με λαούς υψηλής ιστορικής και πολιτικής αυτογνωσίας έχει στα χέρια της τα κλειδιά του μέλλοντος της παγκόσμιας ειρήνης και της δημοκρατίας. Οι ΗΠΑ με αχυράνθρωπο τον Μπάιντεν, στο πρώτο στάδιο της άνοιας, ασκεί μία πολιτική γεωπολιτικής απολυταρχίας. Η Ρωσία και η Κίνα εκφράζουν την πολιτική απολυταρχία. Η αμερικανική γεωστρατηγική έχει αποκτήσει την δυναμική μιάς τεκτονικής γεωπολιτικής πλάκας, κάτω από την οποία βυθίζεται η Ευρώπη. Ο τελικός στόχος των ΗΠΑ είναι να καλύψουν όλη την επιφάνεια της γης και να δημιουργήσουν την νέα Ατλαντική Παγγαία εσχατολογικής κυριαρχίας, η οποία τελικά θα εξαφανίσει και την δημοκρατία.  Από την Ευρώπη εξαρτάται η σωτηρία της παγκόσμιας ειρήνης και της δημοκρατίας. Με την καθιέρωση του Ευρώ και την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη, η ΕΕ εισήλθε στην φάση της γερμανοκρατίας. Η Γερμανία εφήρμοσε μία πολιτική της πεφωτισμένης οικονομικής μοναρχίας, όπου το «φως» προερχόταν από το  στερέωμα των αγορών και του ΔΝΤ, ενώ ως μοναρχία επιβαλλόταν ένα κυριαρχικό μέχρι και κατακτητικό καθεστώς νεοναζιστικού χαρακτήρα. Η Γερμανία ουδέποτε συγχώρησε στην Ελλάδα, όπως είχε κάνει προηγουμένως και στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, ότι στάθηκε εμπόδιο στα κατακτητικά της σχέδια, τόσο στον Πρώτο όσο και τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Με τις τελευταίες εκλογές στην Γαλλία ελπίζουμε η ΕΕ να εισέλθει σε μία νέα περίοδο γαλλικής πλέον πολιτικής και γεωπολιτικής ηγεμονίας, η οποία όμως δεν θα είναι μοναρχία, αλλά θα έχει κάποιον συμπεριληπτικό χαρακτήρα. Εξάλλου η πολιτική του Μακρόν, για να επιτύχει, θα πρέπει να είναι τρισδιάστατη, δηλ. να ενσωματώνει τρία προγράμματα: Μακρόν-Λεπέν-Μελανσόν. Ανεξάρτητα πάντως από το όποιο αποτέλεσμα σε επίπεδο πολιτικής, ελπίζουμε επίσης στο μεγάλο κέρδος της πολιτικής ενεργοποιήσεως του Γαλλικού λαού και κατ΄επέκτασιν όλων των λαών της Ευρώπης. Μόνο έτσι θα σωθεί η Ευρώπη από τον ιστορικό καταποντισμό.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.   

 

 

 


Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 9 Απριλίου 2022

Πρόταση: Να επανασυσταθεί το ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΜΕΥΤΩΝ.

 



Η ιστορία δεν χρειάζεται άλλους νικητές, όσο και αν θα υπάρχουν πάντοτε ηλίθιοι, που θα θέλουν να βρίσκονται με την πλευρά τους.

Του Ηλία Φιλιππίδη

1.Μη προσδένεστε, εισερχόμαστε στην εσχατολογική εποχή!

Σε όνειρο έβλεπα, ότι έκανα ένα μακρινό αεροπορικό ταξίδι. Είχα πάρει έναν υπνάκο, στα όνειρα γίνονται και αυτά, όταν ξύπνησα από το παράξενο μήνυμα του πιλοτηρίου. Ούτε κατάλαβα τι εννοούσε, ούτε εάν έπρεπε να συμμορφωθώ σε κάποια εντολή. Πάνω στο σοκ της αφυπνίσεως με κυρίευσε ένα αταβιστικό συναίσθημα. Προφανώς κάποιος πρόγονός μου είχε επιβιώσει σε ναυμαχία με γαλέρες και ευγνωμονούσε, όσο ζούσε, τον κυβερνήτη, ο οποίος πριν από την έναρξη της μάχης, έδωσε εντολή,  να ανοίξουν τις δέστρες των κωπηλατών, ώστε αν κτυπηθεί το πλοίο, να μη βουλιάξουν κι αυτοί μαζί.

Όταν συνειδητοποίησα, ότι δεν βρισκόμουν σε αυτή την εποχή, εξέφρασα την απορία μου στην αεροσυνοδό για το παράδοξο του μηνύματος και αν έγινε κάποιο λάθος, οπότε θα πρέπει να προσδεθούμε, λόγω επικείμενων αναταράξεων. Με κοίταξε με ένα περίεργο χαμόγελο, το οποίο δεν μπόρεσα να διακρίνω, εάν υπέκρυπτε οίκτο ή σαρκασμό και μου είπε:   «Μακάρι το πρόβλημα να ήταν μόνο οι αναταράξεις, το πρόβλημα είναι, ότι δεν υπάρχει επιστροφή»!

Από την τρομάρα μου ξύπνησα οριστικά αυτή την φορά. Αισθανόμουν σαν να είχα κοιμηθεί σε ιερό του Αμφιάραου και ότι έπρεπε να ερμηνεύσω το όνειρο.

Από κοινωνιολογικής απόψεως μπορούμε να πούμε, ότι ο Δυτικός κόσμος, έπειτα από δύο παγκοσμίους πολέμους και την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, συνεπώς και του διπολισμού, παρουσιάζει συμπτώματα πνευματικής αλλά και ψυχολογικής κοπώσεως. Η ανικανότητα ανανεώσεώς του μπορεί να ερμηνευθεί και ως γήρανση. Οι έννοιες του λαού και της κοινωνίας έχουν εξαφανισθεί από το λεξιλόγιό μας. Η συμβίωση των ανθρώπων έχει χάσει την συλλογική της διάσταση, κυριαρχεί ο ατομισμός και η διαφορετικότητα, ενώ εμφανίζονται  και υποκατάστατα της συλλογικότητας, όπως η διατομικότητα (ενσυναίσθηση), η αλληλεγγύη, ακόμη και η ζωοφιλία!

Σε ένα τέτοιο κόσμο κυριαρχεί η παραίτηση με δύο χαρακτηριστικά:

α. ο άνθρωπος δεν θέλει να σκέφτεται, φοβάται, ότι η σκέψη θα τον οδηγήσει σε νέες απογοητεύσεις και νέα αδιέξοδα και

β. αφήνεται στην ροή του χρόνου. Αφού ο ίδιος ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα, αφήνει την πρωτοβουλία στον χρόνο. Είναι απογοητευτικό να ακούς από νέους: η τεχνολογία θα εξορθολογήσει τον κόσμο.

Πόσο γρήγορα αλλάζει ο κόσμος και πόσο ο ίδιος πάλι μένει! Πριν από 50 χρόνια οι πετυχημένοι γονείς αυτών των νέων, γεμάτοι ενθουσιασμό, διακήρυτταν: Οι αγορές θα εξορθολογήσουν τον κόσμο, δεν χρειάζονται πια απατηλά όνειρα, τέρμα οι πόλεμοι, οι άνθρωποι θα εκτονώνουν τον ανταγωνισμό τους, την απληστία τους και την ανασφάλειά τους με τις συναλλαγές!

   Το μήνυμα είναι, ότι ο ιστορικός, επομένως και ο γεωπολιτικός χρόνος της εποχής μας έχει πάρει έναν νομοτελειακό γραμμικό χαρακτήρα, χωρίς επιστροφή, προς μία παγκόσμια κατάσταση, η οποία μπορεί να μην είναι ιδανική για όλους αλλά θα είναι απολύτως λειτουργική. Οι εξιδανικεύσεις αποτελούν ουτοπία, όπως θα έλεγε και ο Μάρξ.

Αυτή λοιπόν είναι η έννοια της εσχατολογίας, η οποία προέρχεται μεν από την θεολογία αλλά αποτελεί μεγάλο πειρασμό για κάθε έναν, που πιστεύει ότι είναι ο εκλεκτός της ιστορίας για την σωτηρία της ανθρωπότητας.

Ερώτημα: γιατί δεν μπόρεσε η παγκοσμιοποίηση να φέρει αυτή την εσχατολογική λύση; Προφανώς εκ των υστέρων το Ιερατείο, ας το πούμε, της Παγκόσμιας Τελικής Λύσεως  διαπίστωσε, ότι η παγκοσμιοποίηση μπορεί να είχε μεγάλη ορμητικότητα και έκανε πολύ θόρυβο αλλά δεν μπορούσε να γίνει διεθνής λαϊκή πίστη, να γίνει θρησκεία χωρίς Θεό.

 Είχαμε πιστέψει, ότι ο Μπάιντεν θα ήταν ένας ήπιος, γραφειοκρατικός  τύπος πολιτικού για την διαχείριση της εξουσίας, ένα μεσοβασίλειο δηλαδή μέχρι το σύστημα να βρει τον κατάλληλο για τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Μέχρι τον επόμενο όμως οι ΗΠΑ μπορούν να κερδίσουν πολύ περισσότερα χρήματα με την εξωτερική τους πολιτική. Αυτές οι αποφάσεις δεν τις λαμβάνει ο Πρόεδρος, αλλά το περίφημο NSA (National Security Agency), το οποίο κατ ‘ουσίαν είναι ανεξέλεγκτο.

Ο Ρ. Ρήγκαν ως ηθοποιός μας έχει αποκαλύψει έναν άγραφο κανόνα λειτουργίας του  NSA: «You say, I sell» (Εσείς μου λέτε τι να πω και εγώ βγαίνω και το περνάω προς τα έξω). Αυτό τελικά είναι το κοινό σημείο μεταξύ Μπάιντεν και Ζελένσκι, πρόκειται για δύο παράλληλους ρόλους ηθοποιών στο ίδιο έργο.

2, Τι μπορούμε να κάνουμε;

Εμείς, οι απλοί άνθρωποι, μπορούμε να κάνουμε κάτι ή θα περιορισθούμε στον ρόλο του θεατή;

Πρώτ’ απ’ όλα έχει σημασία να ξέρουμε ποιός είναι ο κοινός υποβολέας των δύο αυτών ηθοποιών, που είναι και ο σεναριογράφος του έργου, δηλ. ποιο είναι το συγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο της Παγκόσμιας Τελικής Λύσεως. Το σχέδιο εξελίσσεται σε δύο επίπεδα:

α. στο γεωπολιτικό επίπεδο επιδιώκει  την de facto αχρήστευση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε με πρωτοβουλία Αγγλίας και ΗΠΑ στην διάρκεια του πολέμου και σύμπραξη της Ρωσίας με σκοπό την καθιέρωση ενός παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας, χωρίς όμως τις αδυναμίες της προπολεμικής Κοινωνίας των Εθνών. Έτσι χώρισαν την λειτουργία του Οργανισμού σε δύο επίπεδα: την Γενική Συνέλευση, η οποία λειτουργεί με βάση τις αρχές της δημοκρατίας, που είναι η ισοτιμία των μελών και η αρχή της πλειοψηφίας  και το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο λειτουργεί ως κλειστή λέσχη βασικά των Μονίμων μελών, με μία μόνο αρχή, της απολύτου συναινέσεως, με δικαίωμα αρνησικυρίας των μελών (veto).

Επρόκειτο για την δημιουργία ενός προνομιακού υψιπέδου των Μεγάλων Δυνάμεων, με το οποίο όμως απεφεύχθη η έκρηξη ενός Τρίτου παγκοσμίου πολέμου αμέσως μετά τον τερματισμό του Δευτέρου. Αυτό το σύστημα παγκόσμιας ισορροπίας θέλει διακαώς να καταστρέψουν οι γνωστοί και άγνωστοι άνθρωποι του NSA των ΗΠΑ.

β. στο ιδεολογικό επίπεδο οι σεναριογράφοι του Μπάιντεν, ως καλοί μαθητές των «Νεοσυντηρητικών» των προέδρων Μπους εκμεταλλεύονται την θρησκευτική κοσμοθεωρία των Αμερικανών. Πρόκειται για το φαινόμενο, που το χαρακτηρίζω ως την Αμερικανική Σχιζοφρένεια. Ο Μέσος Αμερικανός  βιώνει την πίστη του διχοτομικά. Στην Αμερικανική αντίληψη η έννοια του Θεού χωρίζεται σε δύο επίπεδα: στην Μικρή και την Μεγάλη εικόνα. Μπορεί να θεωρούν τον Ιησού Χριστό ως το κέντρο του κόσμου αλλά τον εγκλωβίζουν στην Μικρή εικόνα. Είναι ο ατομικός τους Σωτήρας και ο σύμβουλος της προσωπικής τους ζωής. Στην Μεγάλη εικόνα όμως αλλάζει εντελώς το αξιακό σύστημα. Στην Μεγάλη εικόνα κυριαρχεί το Σχέδιο του Θεού για την ανθρωπότητα, την εσχατολογία και την Βασιλεία του Θεού. Διευκολύνει πολύ τους Αμερικανούς, το ότι η Αγία Γραφή χωρίζεται σε δύο μέρη: την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Υποτίθεται, ότι η αποστολή του Ιησού Χριστού ήταν να κλείσει μία νέα Συμφωνία (Διαθήκη) ανάμεσα τόσο στον Θεό και τον άνθρωπο, όσο και ανάμεσα στους ανθρώπους, η οποία να στηρίζεται στην αγάπη. Εννοείται, ότι προϋπόθεση της αγάπης είναι η αποδοχή της απολύτου ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. 

Όμως η Αμερικανική Σχιζοφρένεια έγκειται κατά την άποψή μας, στην πραγματικότητα, ότι πιστεύουν ταυτόχρονα σε τρεις Θεούς. Για τους Αμερικανούς η Αγία Τριάδα είναι: ο Φύλαρχος-Γιαχβέ, ο Θεός-Πατήρ, ενώ το Άγιο Πνεύμα έχει αντικατασταθεί από το χρήμα, ως απόδειξη θείας ευλογίας. Η Αμερικανική Αγία Τριάδα δεν είναι ομοούσια, όπως η χριστιανική αλλά ετερούσια, δηλ. τα πρόσωπά της είναι φορείς διαφορετικών αξιακών συστημάτων. Έτσι ο Φύλαρχος-Γιαχβέ εφαρμόζει το Σχέδιό του για την ανθρωπότητα, παρακολουθεί την ιστορία και την πολιτική και φροντίζει για την τελική επικράτηση του Περιούσιου λαού Του, ο οποίος έχει μετεξελιχθεί. Παλαιά ήταν μόνο ο λαός Ισραήλ, οποίος και παραμένει αλλά, αφού δημιουργήθηκε μία νέα «Γη της Επαγγελίας» από τον νέο λαό της Βίβλου, τους Αγγλοσάξονες αποίκους του Νέου κόσμου και αφού πήραν την εντολή από τον Φύλαρχο-Γιαχβέ να εξολοθρέψουν όλους τους Γηγενείς ειδωλολάτρες, όπως έκανε ο λαός Ισραήλ, σήμερα η πολιτική κάστα της Ουάσιγκτον θέλει να πιστεύει, ότι κρατεί στα στιβαρά της χέρια το πηδάλιο του Σχεδίου του Θεού. Όμως η αποτυχία των ΗΠΑ να ηγηθούν του κύματος της παγκοσμιοποιήσεως μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ ήταν όχι μόνο μία δυσάρεστη αλλά και ανεξήγητη έκπληξη για τους Αμερικανούς. Πώς είναι δυνατόν, επί δεκαετίες οι Αμερικανοί και οι Καναδοί να προσεύχονται, να απαλλάξει ο Θεός τούς χριστιανούς της Ανατολής από τους διωγμούς των άθεων Κομμουνιστών και ο Θεός να τους ακούσει μεν  αλλά αντί να επιβραβεύσει τους Αμερικανούς, που μένουν πιστοί και να ευλογήσει το αξιακό τους σύστημα, επιβράβευσε τους Κινέζους! Αν είναι δυνατόν! Αυτή η εξέλιξη συν την οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια στους Αμερικανούς, συνειδησιακή, οικονομική και γεωπολιτική.

Η πρόταση της σχολής των Νεοσυντηρητικών της οικογένειας Μπους, που έχουν επιστρέψει στα γραφεία του Λευκού Οίκου, για την διαχείριση του προβλήματος προφανώς ήταν:

α. η αποχώριση από το Αφγανιστάν. Ο  άμεσος και προκλητικά αδιάφορος χαρακτήρας της αποχωρήσεως  αποδεικνύει, ότι δεν θέλουν πλέον να θεωρούν το πολεμικό Ισλάμ, ως τον μεγαλύτερο εχθρό τους, ελπίζοντας σε μία μελλοντική ανταπόδοση, ίσως και συνεργασία, αλλά και ότι η απόφαση είχε στρατηγικό χαρακτήρα και είχε ληφθεί σε συνδυασμό με μία άλλη

β. η άλλη ήταν ένας νέος πόλεμος με έναν νέο εχθρό αλλά χωρίς άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ. Έτσι επιλέχθηκε ως δόλωμα η Ουκρανία, με το πλεονέκτημα ότι μπορεί η κρίση να είναι τοπική και να ελέγχεται.   Όμως ο πόλεμος είναι και γενικός, διότι έχει να κάνει με την μεγάλη εκκρεμότητα, την επιβεβαίωση των αμερικανικών αξιών. Έτσι ενεργοποιείται το συλλογικό «θυμικό» των Αμερικανών και δημιουργείται μία μαζική ψύχωση, η οποία στην συνέχεια διεθνοποιείται σε συνδυασμό με τον εκβιαστικό χαρακτήρα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: «Μαζί μας ή εναντίον μας!»(Μπους τζούνιορ).

Αυτό που κρύβεται από τις εικόνες της τηλεοράσεως, είναι η πραγματικότητα, ότι δηλ. στην Ουκρανία συγκρούονται οι δύο μεγάλες Δυνάμεις, ο Πούτιν με τον Μπάιντεν.

Έτσι αναβιώνει η πολεμική θεολογία της συγκρούσεως μεταξύ δύο αυτοκρατοριών, του Καλού και του Κακού, όπως αυτή καθιερώθηκε από τον Ρ. Ρήγκαν. Στην συλλογική του συνείδηση ο Αμερικανός θέλει να αισθάνεται, ότι αποτελεί βασικό παράγοντα υλοποιήσεως του Σχεδίου του Θεού.

Για τους Αμερικανούς η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μετέωρη, θα έλθει ως επιβράβευση της νίκης της Αυτοκρατορίας του Καλού πάνω στην Αυτοκρατορία του Κακού.

Κατά την κοινωνιολογική μας άποψη, οι Αμερικανοί είναι ένας ιστορικά ανώριμος λαός, ο οποίος έχει όλο τον δυναμισμό της εφηβείας αλλά παράλληλα και εξίσου έντονα την ανασφάλεια, τον ευερέθιστο χαρακτήρα και την επιθετικότητα αυτής της ηλικίας. Δεν μπορούν να καταλάβουν, ότι δεν υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο αλλά και οι ενδιάμεσες αποχρώσεις.

Είναι δυνατή κάποια πρόβλεψη για το μέλλον; Δυστυχώς ναι. Με δεδομένο:

α. ότι τα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας στις ΗΠΑ έχουν διαμορφώσει μία γεωστρατηγική εσχατολογικού χαρακτήρα, στην βάση της συλλογικής ανασφάλειας του αμερικανικού λαού 

β. ότι ο αμερικανικός λαός δεν διαθέτει ούτε την ωριμότητα ούτε την αυτογνωσία για να μπορέσει να διαχειρισθεί την κρίση που περνά

 γ. ότι οι Αμερικανοί έχουν χάσει την πίστη τους στην ανωτερότητα των αξιών του πολιτισμού τους, αφού οι κυβερνήσεις τους επί 30 χρόνια επένδυαν μόνο στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, παράλληλα με την θεαματική συρρίκνωση της μεσαίας τάξεως και

δ. ότι για πρώτη  φορά στην ιστορία τους οι Αμερικανοί δεν μπορούν να καταφύγουν στην εύκολη λύση της απομονώσεως,

μπορούμε να προβλέψουμε, ότι για μεγάλο διάστημα θα διατηρούν τον κόσμο σε αναταραχή, ελπίζοντας, ότι έτσι οι αντίπαλοί τους θα φθαρούν περισσότερο από τους ίδιους.

Το τελικό συμπέρασμα είναι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης πέφτει στους λαούς της Ευρώπης. Πρέπει να πιέσουμε και να συμβάλλουμε στην παγκόσμια ειρήνη με δύο στόχους: την γεωπολιτική αυτονόμηση της Ευρώπης και στην επανασύσταση του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Όσο για μάς τους απλούς ανθρώπους η λογική λέει «Μη προσδένεστε! Μη παρασύρεστε από την προπαγάνδα του ενός ή του άλλου, κρατήστε ελεύθερο το πνεύμα σας γιατί έχουμε μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά μας».

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και στο διάστημα 1991- 2011 ήταν μέλος του προεδρείου της Διεθνούς επιστημονικής Ενώσεως παγκοσμίου οικονομίας και πολιτικής (IWVWW) με έδρα το Βερολίνο.  

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2022

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

 



ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ 

ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΩΝ  

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 

 ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΜΗΝΥΜΑ 

ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ Δρα ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ          για την ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΕΤΕΙΟ της 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Αγαπητοί συνεργάτες,

Όταν έρχεται αυτή η ημέρα, παρελθόν, παρόν και μέλλον γίνονται ένα. Όλος ο Ελληνισμός όπου γης γίνεται ένα. Αυτή είναι η διαχρονικότητα της ιστορίας και η συσπειρωτική δύναμη της εθνικής ταυτότητας.

Όμως, όταν ζούμε μέσα σε ένα κόσμο γενικευμένου ανταγωνισμού και αβεβαιότητας, όπου μόνο το χειρότερο διεκδικεί την θέση του προβλεπτού μέλλοντος, όπου η δύναμη των όπλων, η διαίρεση και τα συμφέροντα επιδιώκουν να καθιερωθούν ως οι νέες μοίρες της ανθρωπότητας και της τύχης των λαών, έρχεται από το βάθος της Ιστορίας το όραμα του προφήτη Δανιήλ: «εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής».

Πώς κρίνουν αλήθεια εμάς οι πρόγονοί μας, τί να λένε για μας έπειτα από 201 χρόνια ελληνικής ελευθερίας; Τίποτε δεν είναι δεδομένο ούτε και για μας. Διακόσια χρόνια τώρα και δεν έχουμε λύσει κανένα από τα βασικά προβλήματα, που πρέπει να έχουν ξεπερασθεί για να θεωρούμαστε μία σύγχρονη  κοινωνία μέσα σε ένα ασφαλές κράτος.

Ο αγώνας για την ιστορική καταξίωση συνεχίζεται και είναι μακρύς. Είχαμε εφησυχάσει, ότι μπαίνοντας στην ΕΕ, οι άλλοι θα λύνουν και τα δικά μας προβλήματα. Τελικά οι «άλλοι» μας φόρτωσαν και τα προβλήματα των δικών τους τραπεζών. Είμαστε ένα υποθηκευμένο κράτος για 100 χρόνια!

Χρειαζόμαστε έμπνευση και δύναμη για να πάμε κόντρα στο ρεύμα του χρόνου που μας οδηγεί στην έξοδο από την σκηνή της ιστορίας, συνυπολογιζομένου και του δημογραφικού προβλήματος.

Το πνεύμα του 1821 είναι το πνευματικό φρούριο του Νεότερου Ελληνισμού. Αυτό αντέχει, εμείς μπορούμε;

 Χρόνια πολλά και δυνατά!

Αθήνα, 25 Μαρτίου 2022

ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ  

Πρόεδρος του Διεπιστημονικού Κέντρου 

Ερευνών και Μελετών Οικουμενικού Ελληνισμού

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2022

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1821

 Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί την κορωνίδα του Νεότερου Ελληνισμού. σε αυτή προσφεύγουμε  για να πάρουμε δύναμη και έμπνευση για τον δύσκολο δρόμο του μέλλοντος. 



Διαβάστε Περισσότερα »

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1821


 Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί την κορωνίδα του Νεότερου Ελληνισμού. σε αυτή προσφεύγουμε  για να πάρουμε δύναμη και έμπνευση για τον δύσκολο δρόμο του μέλλοντος. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2022

Ουκρανία ή Finis Europae;

 



Στην Ουκρανία ένας ημιτελικός πόλεμος.                  

            Η Ευρώπη, το μεγάλο θύμα

του Ηλία Φιλιππίδη

Δεν είναι ο πρώτος πόλεμος επί ευρωπαϊκού εδάφους μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, είναι ο δεύτερος, μετά από εκείνον για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την συρρίκνωση της Σερβίας και την απόσπαση του Κοσόβου. Η στοχοποίηση της Σερβίας έγινε με πρωτοβουλία της Γερμανίας και γι’ αυτό η Αγγλία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ ήταν αρχικά διστακτικές. Ο σκοπός ήταν να εξουδετερωθεί στρατιωτικά η Σερβία, για να μην αποτελέσει τον βραχίονα της Ρωσίας στην Μεσόγειο και τα Βαλκάνια αλλά και να κατεδαφισθεί το ανάχωμα κατά της Γερμανίας, που είχαν δημιουργήσει οι Σύμμαχοι μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Γι’ αυτό μπορούμε να αποκαλέσουμε εκείνον  τον πόλεμο ως προημιτελικό. Μην απορείτε, που χρησιμοποιώ όρους αθλητικών ανταγωνιστικών αγωνισμάτων, διότι αυτός είναι ο τρόπος που σκέπτονται οι γεωπολιτικοί παίκτες από την εποχή του Θουκυδίδη μέχρι σήμερα. Όσο διαρκούσε ο Ψυχρός πόλεμος (1946-1990), ο ανταγωνισμός δεν μπορούσε να πάρει μετωπικό χαρακτήρα, διότι ο κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου είχε δημιουργήσει την λεγόμενη ισορροπία τρόμου. Μετά όμως την κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Σοβιετικής Ενώσεως και παρά τις Συμφωνίες του 1990 μεταξύ Τζορτζ Μπους, Χέλμουτ Κολ και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ για ευρύ αφοπλισμό, την επανένωση της Γερμανίας και την μη ένταξη στο ΝΑΤΟ των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, άρχισε να εφαρμόζεται ένα γενικό σχέδιο για την στρατιωτική πολιορκία της Ρωσίας. Η εισβολή  στην Ουκρανία είναι η αντίδραση της Ρωσίας, για να προλάβει το τελευταίο κλείδωμα της πολιορκητικής αλυσίδας με την ένταξη της Ουκρανίας στον ΝΑΤΟ και την επέκταση του χώρου ελέγχου του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποδείχθηκε ως ο μοιραίος άνθρωπος, δυστυχώς όχι μόνο για την χώρα του αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη. Ένας κωμικός ηθοποιός χωρίς καμμία γνώση και εμπειρία της διεθνούς πολιτικής, συνειδητά διακινδύνευσε ακόμη και ένα παγκόσμιο πόλεμο, επιμένοντας στην είσοδο της χώρας του στον ΝΑΤΟ. Όμως δεν ήξερε να διαβάζει τα σημεία των καιρών. Ο πρόεδρος Μπάιντεν επανειλημμένα είχε δηλώσει, ότι δεν πρόκειται να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία.

Το συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε, είναι ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν ήθελε την εισβολή της Ρωσίας, τουλάχιστον όσο και ο πρόεδρος Πούτιν!

Σχήμα λόγου; Υπερβολή; Ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι η πραγματικότητα του ανταγωνισμού των Μεγάλων Δυνάμεων. Ρωτήστε   ένα παίκτη του μπιλιάρδου, πώς είναι δυνατόν να σημαδεύει ένα μπαλάκι αλλά τελικά να κτυπά ένα άλλο πιο δυνατά. Ο Μπάιντεν ήξερε ότι η Ουκρανία είναι χαμένη υπόθεση, αλλά επέμενε, ότι είναι δικαίωμά της να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, ώστε ο Πούτιν να έχει μόνο μία επιλογή: την εισβολή. Οι μόνοι που ζητούσαν τότε μία συμβιβαστική συμφωνία, ήταν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι. Ο πραγματικός στόχος του Μπάιντεν και του Τζόνσον είναι η απόλυτη υποταγή της Ευρώπης στον ΝΑΤΟ. Με βάση την μακροπρόθεσμη πολιτική των ΗΠΑ  η Ευρώπη δεν πρέπει να  έχει ανεξάρτητη ενεργειακή πολιτική, ούτε να αποκτήσει αμυντική αυτοτέλεια. Με απόλυτη ειλικρίνεια ο πρόεδρος Μπάιντεν δήλωσε: «Στόχος μου ευθύς εξ αρχής ήταν να διασφαλίσω πως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος» (CNN,26-2-22)

Τελικά Πούτιν και Μπάιντεν νοστάλγησαν την εποχή του Ψυχρού πολέμου και επανέφεραν το Σιδηρούν Παραπέτασμα στην Ευρώπη.

Αν χαρακτηρίσουμε τον πόλεμο της Ουκρανίας ως ημιτελικό πόλεμο, ο τελικός πόλεμος με έπαθλο την παγκόσμια κυριαρχία και ο οποίος θα έχει πολλές μορφές, θα είναι μεταξύ μιάς αγγλοσαξονικής συμμαχίας και της Κίνας. Στο σημερινό ημιτελικό στάδιο αυτού του πυραμοειδούς πρωταθλήματος εξοντωτικού ανταγωνισμού για την παγκόσμια κυριαρχία, Μπάιντεν και Τζόνσον εντάσσουν τον στόχο της αλληλοεξουδετερώσεως της ηπειρωτικής Ευρώπης και της Ρωσίας ως γεωπολιτικών και στρατιωτικών παικτών.

Αυτή η στρατηγική του ημιτελικού παγκόσμιου ανταγωνισμού άρχισε να εφαρμόζεται αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως. Γι’ αυτό ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους-πατήρ δεν θέλησε να διαμορφώσει ένα νέο παγκόσμιο σύστημα ασφαλείας ή έστω για την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας. Όλα τα ευρωπαϊκά κράτη με μεγάλη προθυμία θα συνεργάζονταν γι’ αυτόν τον σκοπό. Ακόμη και η Ρωσία ζήτησε να ενταχθεί στον ΝΑΤΟ!  Το ξεχάσαμε;

Αντιθέτως ο πρόεδρος Μπους μίλησε για μία «Νέα Τάξη Πραγμάτων»  (New World Order) χρησιμοποιώντας μάλιστα έναν όρο που επεφύλασσε ο Χίτλερ για την Ευρώπη μετά την νίκη του. Είναι ένας πολεμικός όρος, ο οποίος σημαίνει το καθεστώς κυριαρχίας, το οποίο επιβάλει ο νικητής μετά την νίκη του. Δεν εμπεριέχει ούτε συναίνεση ούτε κοινότητα συμφερόντων και γι’ αυτό ούδεμία πρωτοβουλία ελήφθη για μία συμφωνία παγκόσμιας ειρήνης ούτε από τον ΟΗΕ ούτε από τις ΗΠΑ. Αντιθέτως άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο πολέμων στην Μέση Ανατολή.

Ο άνθρωπος βιολογικά και πολιτισμικά είναι ένα τριπολικό όν, ως άτομο, ως κοινωνία και ως γένος. Κοινωνιολογικά είναι ένα ζώον ενεργόν, πολιτικόν και ιστορικόν. Η ιστορία είναι ο επίγειος δημιουργός του ανθρώπου και διαχωρίζει την μοίρα των ανθρώπων από την μοίρα της ανθρωπότητας. Ο στιγμιαίος άνθρωπος είναι ο καθένας από εμάς. Ο προοπτικός άνθρωπος είναι το όραμα που έχουμε για το μέλλον της ανθρωπότητας. Δύο μεγάλοι Έλληνες, ο Θουκυδίδης και ο Καζαντζάκης συμφωνούν γι’ αυτό. Μπροστά στο δράμα της Ουκρανίας ο σημερινός  άνθρωπος ζει το δράμα της διπλής του υπάρξεως: συγκλονιζόμαστε από το δράμα του άμαχου πληθυσμού αλλά και από τις απώλειες των μαχίμων αλλά παράλληλα αναζητούμε τις ματωμένες πατημασιές της ιστορίας. Πού θέλει να πάμε;

Αν θέλουμε έναν κόσμο ειρήνης, χωρίς πολέμους και δάκρυα, πρέπει να αποδεχθούμε οριστικά την ανάγκη διαμορφώσεως ενός πολυκεντρικού και όχι πυραμοειδούς κόσμου και να πιέσουμε τους πολιτικούς μας να εργασθούν γι’ αυτό. Το πρώτο βήμα θα είναι η δημιουργία ενός Συμφώνου ασφαλείας για την Ευρώπη από την Ιβηρική χερσόνησο μέχρι τα Ουράλια, όπως ήταν το όραμα του Στρατηγού Ντε Γκολ. Μακάρι ο πόλεμος της Ουκρανίας να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός

    

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021

Αγιο-Βασίλης έρχεται κι’ όλους μας καταδέχεται…

 



Του Ηλία Φιλιππίδη

Έχουμε μεγαλώσει με τα αγιο-Βασιλιάτικα κάλαντα, να λέμε και ν’ακούμε: Αγιο-Βασίλης έρχεται και δεν μας καταδέχεται…Αυτό  αποτελεί μία κραυγαλέα λογική αντίφαση. Είναι δυνατό να μη μας καταδέχεται αλλά να έρχεται; Τότε γιατί έρχεται;

Με τα χρόνια άρχισα να προβληματίζομαι, ότι μέσα σε αυτή την αντίφαση πρέπει να κρύβεται κάποια κοινωνιολογική αλήθεια. Δεν πρόκειται για λογική αντίφαση αλλά για μία κοινωνική διχοτόμηση. Τα παιδιά που ψέλνουν τα κάλαντα, εννοούν, ότι ο Αγιο-Βασίλης έρχεται μεν, αλλά άλλους καταδέχεται, και γι’ αυτούς έρχεται, και άλλους δεν καταδέχεται.

Η δεύτερη σκέψη που πρέπει να κάνουμε, είναι, ποιους καταδέχεται και ποιους όχι. Αν δεχθούμε, ότι τα παιδιά που έψελναν παλιά τα κάλαντα, ήταν τα πιο φτωχά της πόλης ή του χωριού, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε το παράπονο των φτωχών παιδιών, που έβλεπαν τα ακριβά ρούχα, που θα φορούσαν τα πλουσιόπαιδα στις λειτουργίες του Δωδεκαημέρου και θα μάθαιναν και για τα ωραία καινούργια παιχνίδια που τους δώρισαν οι γονείς και οι συγγενείς τους.

Άρα η αιτία της διακρίσεως είναι η μοιρασμένη καταδεκτικότητα του Άη Βασίλη. Μεγάλος άγιος μεν αλλά κάνει διακρίσεις. Τα φτωχά παιδιά τον σέβονται, όπως σέβονται τους άρχοντες. Δέχονται την κοινωνική ιεράρχηση της κοινωνίας, βρίσκουν όμως τον τρόπο να εκφράσουν έμμεσα αλλά και δημόσια το παράπονό τους. Πού θα πάει, κάποια χρονιά θα ακούσει το παράπονό τους.

Σήμερα όμως που η κοινωνία μας έχει αντιληφθεί, ότι για τις κοινωνικές διαφορές δεν φταίει ο Αγιο-Βασίλης, καλό θα είναι να τον απαλλάξουμε της ευθύνης.

Ας πούμε λοιπόν στα παιδιά μας, να αποκαταστήσουν την καλή φήμη και την αγάπη, που απολαμβάνει ο Άη Βασίλης από όλα τα παιδιά του κόσμου και να τους πούμε να ψέλνουν:

Αγιο- Βασίλης έρχεται κι’ όλους μας καταδέχεται!

Και του χρόνου με υγεία!

Διαβάστε Περισσότερα »