Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2022

Το δυτικό μπάζωμα της υπάρξεώς μας

 


 

Τις χωματουργικές εργασίες αναλαμβάνει η εταιρεία «Η σωστή πλευρά της ιστορίας».

Του Ηλία Φιλιππίδη

1.    Ο άνθρωπος ως ζητούμενο και ο πολιτισμός του

Ο Άνθρωπος είναι και δημιούργημα και Δημιουργός. Ως φορέας συνειδητής υπάρξεως διαθέτει δύο πολύ ισχυρά κίνητρα: το κίνητρο της δημιουργίας και το κίνητρο της αυτογνωσίας. Χρησιμοποιεί τον πολιτισμό του και ως καθρέφτη, για να γνωρίσει τον Εαυτό του. Από τους τρόπους με τους οποίους καλύπτει τις ποικίλες ανάγκες του, προσπαθεί να τις ανιχνεύσει. Δηλ. με έμμεσο τρόπο να φθάσει στην αιτία από το αποτέλεσμα.

Το ερώτημα που προκύπτει τελικά, είναι το ποιος είναι ο «σωστός» πολιτισμός και ποιες είναι οι «πραγματικές» ανάγκες του Ανθρώπου. Γύρω από αυτές τις ερωτήσεις πλέκεται όλο το διαχρονικό δράμα της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Ο Μαρξ με μία πανοραμική θεωρία θέλησε να χαρτογραφήσει τον κόσμο. Ξεκίνησε με τον αποκεφαλισμό του Σύμπαντος καταργώντας τον Θεό και κατέληξε στον αποκεφαλισμό της οικονομίας καταργώντας την ιδιοκτησία. Όμως το Κόμμα του Προλεταριάτου δεν μπόρεσε να αναπληρώσει τα κενά και να ενσωματώσει την κοινωνική δυναμική. Σήμερα η πολιτική σκέψη και δράση χρειάζεται μία νέα χαρτογράφηση της κοινωνίας, όχι όμως στην βάση της μεταφυσικής και των φυσικών επιστημών. Θα πρέπει να περιορισθεί στον χώρο του ανθρώπινου πολιτισμού με μία προέκταση στο φυσικό περιβάλλον.

Ο αμερικανικός μεταπολεμικός ηγεμονισμός, ο νεοφιλευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση έχουν διεθνοποιήσει  τον Δυτικό πολιτισμό με την μορφή του χάους. Παράλληλα και λόγω του κατακερματισμού της η αριστερά απέτυχε να διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό πρόγραμμα, διότι λείπει ο καμβάς, που είναι η χαρτογράφηση του σημερινού ανθρώπου και του πολιτισμού του. Είτε το ομολογούμε είτε όχι, υπάρχει ένα κενό «τάξεως» και η τάξη αρχίζει με την αποσαφήνιση του πού πάμε και πού πατάμε.

Σήμερα το πλεονέκτημα της «τάξεως» έχει η άυλη χρηματική οικονομία, η οποία οικοδομεί ένα παγκόσμιο σύστημα διαχειρίσεως και ελέγχου του χρήματος με καθετοποιημένη και δομημένη συνέργεια των τραπεζών και των οίκων αξιολογήσεως καθώς και με την εργαλειοποίηση του πολιτικού κόσμου. Το σύστημα αυτό διαφημίζεται με τους όρους: κανονικότητα, σταθερότητα, ανθεκτικότητα, με στόχο την ανταγωνιστικότητα. Στο γεωπολιτικό επίπεδο προβάλλεται το δόγμα: η σωστή πλευρά της ιστορίας. Ο γενικός υπότιτλος είναι: «Όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει».

Για ένα πολιτικό πρόγραμμα δράσεως απαιτείται ένα πλαίσιο πνευματικής τάξεως, δηλ. χωροταξικής εντάξεως και αξιολογήσεως των δεδομένων που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε. Ο Μαρξ χρησιμοποίησε το σχήμα: Βάση – Υπερδομή. Όμως το καίριο ερώτημα, το οποίο καλείται να απαντήσει η εποχή μας, είναι ο εντοπισμός του παράγοντα της δυνάμεως και δευτερευόντως του τρόπου παραγωγής. Τον καιρό του Μαρξ το χρήμα ήταν μέσο σωρεύσεως πλούτου από την υπεραξία που παρήγαγε η πραγματική οικονομία. Σήμερα το χρήμα έχει αυτονομηθεί από την πραγματική οικονομία, έχει καταστεί αόρατο και λειτουργεί ως μέσο παραγωγής. Το χρήμα παράγει χρήμα.

Η άυλη χρηματική οικονομία συγκεντρώνει το 97% του παγκόσμιου όγκου των οικονομικών συναλλαγών. Η τεχνολογία και η καινοτομία αποτελούν έναν επιπλέον αστάθμητο παράγοντα. Η λογική της παραδοσιακής οικονομικής θεωρίας δεν ισχύει πλέον. Η δύναμη βρίσκεται στην Υπερδομή και μάλιστα θεσμοποιημένη. Στην Βάση βρίσκεται το Οικουμενικό Προλεταριάτο που είναι οι Λαοί όλου του κόσμου, με τον πολιτισμό του ο καθένας και οι πανανθρώπινες αξίες. Οι αξίες σήμερα ποδοπατούνται, δεν κυριαρχούν. Ούτε περιμένουμε από την εποχή μας να δημιουργήσει νέες αξίες, γιατί δεν είναι αυτή που περιμέναμε. Οι παλαιές αξίες δεν έχουν ξεπερασθεί. Βρισκόμαστε σε κάθοδο και όχι σε άνοδο, η εξέλιξη δεν ταυτίζεται με την πρόοδο. Πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε την παρακμή του Δυτικού πολιτισμού; Συνεχώς υποβαθμίζεται τόσο η ποιότητα της ζωής όσο και η ποιότητα του ανθρώπινου παράγοντα.

2.    Το βαθύ κράτος μεταξύ εθνικής πολιτικής και εξαρτήσεως. Η περίπτωση του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Η μετεμφυλιοτική Ελλάδα υποβιβάσθηκε στην χειρότερη μορφή προτεκτοράτου. Η εξάρτηση και το ιδεολογικό κλίμα  διαμόρφωσαν αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως το Δόγμα Πιπινέλη, ότι δηλ. «Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα, για να έχει δική της εξωτερική πολιτική». Την γραμμή αυτή ακολούθησε και ο Ευάγ. Αβέρωφ. Σε συνεργασία με τον τελευταίο, ο Κων. Καραμανλής εφήρμοσε στο Κυπριακό το Δόγμα Πιπινέλη κατά τρόπο απόλυτο και μέχρι την τελευταία στιγμή. Αντιθέτως στο ευρωπαϊκό πεδίο ακολούθησε μία αυτόνομη πολιτική επιδιώκοντας την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ με την ελπίδα, ότι θα εξασφάλιζε όχι μόνο την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και τον πολιτικό εκσυγχρονισμό της αλλά και την ασφάλειά της. Ο Κ. Καραμανλής ήθελε να απαλλαγεί από την ασφυκτική αμερικανική επικυριαρχία και θαύμαζε τον Στρατηγό Ντε Γκολ. Παράλληλα ήλπιζε, ότι μακροπροθέσμως θα εντασσόταν και η Τουρκία στην ΕΟΚ και έτσι θα έπαυε οριστικά την επιθετική πολιτική της. Ελπίδες που έμειναν ανεκπλήρωτες.

Αν ο Κ. Καραμανλής ακολούθησε μία πολιτική μεταθέσεως στο μέλλον των προβλημάτων με την Τουρκία, ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες, ο Α. Παπανδρέου ακολούθησε μία πολιτική «παγώματος» των προβλημάτων με την Τουρκία και της έρευνας για υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο, σε παρασκηνιακή συνεννόηση με τους Αμερικανούς και τους Τούρκους αλλά χωρίς καμμία προοπτική για το μέλλον. Για το Κυπριακό η Αθήνα δήλωνε επισήμως τον ρόλο της ως θεατής με την πολιτική «Η Κύπρος αποφασίζει, η Αθήνα υποστηρίζει».

Το γκριζάρισμα των Ιμίων, με το επεισόδιο της 31-1-1996, ήταν κατ’ ουσίαν η πρώτη απώλεια ελληνικού εδάφους από το 1923 καθώς και η πρόταση Αμερικανών και Τούρκων ως βάση των διαπραγματεύσεων  για το μέλλον ολόκληρου του Αιγαίου. Ο Σημίτης ευχαριστεί τους Αμερικανούς και αρκείται να λειτουργεί ως Πρωθυπουργός των… Εσωτερικών της Ελλάδας!  

 Σημίτης και Γ. Παπανδρέου αναγνωρίζουν ανοικτά πλέον την θέση της Ελλάδας ως ευρω-ατλαντικού προτεκτοράτου και επιπροσθέτως αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να εξιδανικεύσουν αυτή την εξάρτηση ως απαραίτητη προϋπόθεση για τον εκσυγχρονισμό της και μάλιστα όχι μόνο οικονομικά και θεσμικά αλλά και αξιακά, με την έννοια ότι η Ελλάδα πρωτοπορεί ως χώρα ειρήνης και συμφιλιώσεως. Με τον τρόπο αυτό πιστεύουν, ότι όχι μόνο θα λύσουν όλα τα προβλήματα με την Τουρκία αλλά και ότι θα φέρουν αυτή την διαφορετική χώρα μέσα στην Ευρώπη. 

Αυτή την πολιτική ανέλαβε να προβάλλει ιδεολογικά και επιστημονικά το ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής). Η Ελλάδα έγινε ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της πλήρους εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ. Σημίτης, Παπανδρέου, Θάνος Βερέμης και όλοι οι άνθρωποι του ΕΛΙΑΜΕΠ υποστήριξαν με πάθος το Σχέδιο του Κόφι Ανάν (2004) για την «λύση» του Κυπριακού. Ο ΕΛΙΑΜΕΠ εξελίχθηκε σε βαθύ κράτος και δημόσιο βήμα της διανοήσεως του εκσυγχρονισμού και εξέφραζε τόσο τον Ξένο παράγοντα όσο και αυτούς που αναγνώριζαν μόνο την διπλωματία ως μέσο επιλύσεως των διαφορών μας με την Τουρκία λες και αυτή εξηρτάτο μόνον από εμάς. Αν μπορούσαν, θα καταργούσαν και τις Ένοπλες Δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο διατελέσας ΥΠΕΞ Θ. Πάγκαλος χαρακτήρισε τις Ένοπλες Δυνάμεις ως αντιπαραγωγικές!

Πάντα υπήρχε ένα βαθύ κράτος στην Αθήνα αλλά αυτό αποτελούσαν οι Πρεσβείες των Μεγάλων δυνάμεων, τα Ανάκτορα και τα στρατιωτικά παράκεντρα. Ο Ελ. Βενιζέλος ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος Έλληνας πολιτικός, ο οποίος λόγω της ακτινοβολίας της προσωπικότητάς του και της ταξικής και εθνικής συνειδήσεως της ανωτέρας αστικής τάξεως σχημάτισε γύρω του το πρώτο γηγενές βαθύ κράτος με ιδεολογικό και πολιτικό χαρακτήρα. Ήταν η Χρυσή δεκαετία 1910-1920.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου προσπάθησε να σχηματίσει γύρω του ένα νέο βαθύ κράτος. Δεν εννοώ τα κομματικά του στελέχη, για τα οποία ο Γ. Κατσιφάρας είχε πει το περίφημο: «Αν δεν ήταν ο Ανδρέας, δεν θα μας γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας», αλλά τα «Νέα τζάκια», στα οποία ο Ανδρέας θα παρέδιδε τα ηνία της ελληνικής οικονομίας, όπως ανακοίνωσε θριαμβευτικά στα Εγκαίνια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης το 1987. Τελικά δεν μάθαμε ποια θα ήταν τα νέα φυντάνια του ελληνικού δαιμονίου. Το μόνο βέβαιο είναι, ότι δεν θα χρειαζόταν να έχουν χρήματα, αφού θα είχαν ως χρηματοδότη τον περιβόητο Κοσκωτά με εγγυητή το ελληνικό κράτος…

Το ΕΛΙΑΜΕΠ λειτουργεί ως ένας συνδυασμός Δεξαμενής σκέψεως σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα (Think tank) και ως βαθύ κράτος. Οι βασικές του θέσεις είναι τρεις:

Α. «Περισσότερη Ευρώπη!». Έχει προβλήματα η Ελλάδα; Έχει προβλήματα η ίδια η Ευρώπη; Έχουμε προβλήματα με την Τουρκία; Για όλα τα προβλήματα η απάντηση είναι μόνο μία: «Περισσότερη Ευρώπη!». Η ΕΕ έχει αναχθεί σε μεταφυσική έννοια θείας πρόνοιας. Εάν δεχθούμε συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα, θα πρέπει να προσθέσουμε την ερώτηση: Ποια Ευρώπη θέλουμε; Θα μας απαντήσουν, ότι είμαστε πολύ μικρή χώρα για να κάνουμε τέτοιες αυθάδεις ερωτήσεις.

Β. Υπάρχουν μόνο δύο τρόποι για να λυθούν όλα τα προβλήματα μας με την Τουρκία: η διπλωματία και ο διάλογος χωρίς κανέναν όρο και προϋποθέσεις.

Γ. Η Τουρκία θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ. Απορία: γιατί το λένε σε μας και όχι στην Γερμανία και την Γαλλία;

Το μεγάλο λάθος αυτής της σχολής σκέψεως είναι να  πιστεύει ότι:

Α. Η Τουρκία σέβεται την υπογραφή της. Η Τουρκία όμως έχει πίσω της μία άλλη ιστορική και πολιτισμική παράδοση: δεν έχει πρόβλημα να υπογράφει αλλά στο να δεσμεύεται και

Β. Οπωσδήποτε θα είναι απαραίτητοι κάποιοι συμβιβασμοί εκ μέρους μας, έστω και οδυνηροί, προκειμένου να αποφύγουμε τον πόλεμο με την Τουρκία και να εξασφαλίσουμε την ειρήνη. Είναι τόσο ανιστόρητοι ή τόσο πορωμένοι από την ιδεολογία του ενδοτισμού, που δεν έχουν καταλάβει, ότι η έννοια της καλής γειτονίας είναι ανύπαρκτη στο σκεπτικό της Τουρκίας; Η Τουρκία θα πάρει ό,τι πάρει και σε λίγα χρόνια θα επανέλθει και θα ζητεί και άλλα και μάλιστα από ενισχυμένη θέση. 

Είναι απορίας άξιον, πώς καταξιωμένοι επιστήμονες, όπως ο σημερινός ιδεολογικός σημαιοφόρος του ΕΛΙΑΜΕΠ καθηγητής Π. Ιωακειμίδης, επιδεικνύουν τέτοια άγνοια απέναντι στην πραγματικότητα, που συγχέουν τον ρεαλισμό με τον ενδοτισμό και καταλήγουν στην πνευματική παράλυση μπροστά στην κατακτητική μανία των γειτόνων μας με την ανοχή των εταίρων μας και την αποδοχή του ΝΑΤΟ.

3.    Το σαλόνι του Παπαχελά ως νέο βαθύ κράτος;

Μπάμ ηκούσθη στον αέρα! Εκεί που νομίζαμε, ότι το ελλαδικό καθεστημένο έχει αποδεχθεί την μοίρα της Ελλάδας ως μελλοντικής επαρχίας μιας νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ερρίφθησαν τρείς βολές κατά της μεταπρατικής εξωτερικής μας πολιτικής. Ο δράστης δεν αναζητείται, οι βολές ήταν επώνυμες. Είναι ο Αλέξης Παπαχελάς. Όμως δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο άτομο, παρόλο το γνωστό πολιτικό και κοινωνικό του εκτόπισμα και πέρα από τα όρια της Ελλάδας. Ο Παπαχελάς συζητεί πολύ και το κυριότερο, γίνεται δέκτης σκέψεων και ανησυχιών από ανθρώπους επιρροής. Δεν θα θεωρούσαμε ως άκαιρο να μιλήσουμε για την αρχή διαμορφώσεως ενός νέου ελληνικού βαθέως κράτους και ας μας επιτραπεί να του δώσουμε το προσωρινό όνομα «Σαλόνι Παπαχελά». Πρόκειται για μία άτυπη λέσχη ανησυχούντων αστών, πολιτικών και διπλωματών κυρίως. Ο ίδιος αποκαλύπτει την ύπαρξή τους και τι αναζητούν: «… μπορεί να υπάρχουν οι αθεράπευτα αισιόδοξοι ή και αφελείς… αλλά λιγοστεύουν» και ότι πρέπει να αναζητηθεί: «η κοινώς αποδεκτή απάντηση της χώρας» (Καθημερινή 23-10-22).

Η πρώτη βολή έπληξε το οπλοστάσιο του ΕΛΙΑΜΕΠ και  ανατίναξε την επιχειρηματολογία Ιωακειμίδη. Παπαχελάς: «Πριν από 25 χρόνια αποφασίσαμε, ορθώς, ότι επίσημος στόχος είναι μια ευρωπαϊκή Τουρκία. Αυτό τελείωσε, όχι με ευθύνη της Αθήνας» (Καθημερινή 16-10-22).

Η δεύτερη βολή ήταν πιο ήπια, διότι αφορούσε την ελληνο-αμερικανική Συμφωνία αμυντικής συνεργασίας αλλά το βλήμα διέθετε δύο κεφαλές. Η μία κατευθύνθηκε προς το Μέγαρο Μαξίμου και έπληξε την θριαμβολογία της Κυβερνήσεως. Ο Παπαχελάς εμμέσως αμφισβητεί την δέσμευση της Ουάσιγκτον να αποτρέψει Τουρκική επίθεση,  χαρακτηρίζει ως απλές ελληνικές «προσδοκίες» την υποχρέωση επεμβάσεως των ΗΠΑ και συμβουλεύει την ελληνική κυβέρνηση να μην εφησυχάζει αλλά τουλάχιστον να προσπαθήσει μέσα σε αυτό το ρηχό συμβατικό πλαίσιο της Συμφωνίας, να διαχειρισθεί όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά τις προσδοκίες της: «Θα χρειασθεί μία αποτελεσματική διαχείριση προσδοκιών» (Καθημερινή 6-2-22).

Η δεύτερη κεφαλή διέθετε περισσότερη εκρηκτική γόμωση, διότι έχει γενικότερο χαρακτήρα:

Α. Επικρίνει τον «άγαρμπο» τρόπο, με τον οποίο ο Μπάιντεν τορπίλισε το Σχέδιο του αγωγού EastMed.

B. Οι άστοχες ενέργειες του Μπάιντεν δίνουν «το μήνυμα στον Ερντογάν, ότι μπορεί να κλιμακώσει… την ένταση» και «να ανεβάζει την πίεση έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου».

Γ. Προειδοποιεί την Ουάσιγκτον: «Αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις στην Ουάσιγκτον να προσέξουν πολύ τους χειρισμούς  τους το επόμενο διάστημα», διότι οι Έλληνες κρίνουν τις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις «μέσα από το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων» (6-2-22). «Το απόλυτο κρας τεστ της σχέσης μας με την Δύση θα είναι προφανώς η στάση της στην απευκταία περίπτωση μιάς σύγκρουσης με την Τουρκία. Αν νιώσουμε, ότι η Δύση μας προδίδει… τα ρήγματα της δυσπιστίας και του αντιδυτικισμού θα εκδηλωθούν με τρόπο εκρηκτικό. Ας το ξέρουν αυτό σύμμαχοι και εταίροι» (27-3-22).

Ο Παπαχελάς  απευθύνεται ευθέως προς την φιλοτουρκική πτέρυγα της Ουάσιγκτον,  για να τους προειδοποιήσει: «Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι «οι ΗΠΑ δεν πρέπει να χάσουν την Τουρκία». Είναι εντυπωσιακό πως πιστεύουν ακόμη ότι την «έχουν», αλλά και το πως αγνοούν πόσο εύκολα μπορούν να «χάσουν» την Ελλάδα» (29-5-22).  Εντυπωσιάζει η γεωπολιτική «αθυροστομία» του Παπαχελά για ένα «σαλόνι» εθισμένο σε διαφορετικό «σαβουάρ βιβρ»!

Ακολούθησε και μία τελευταία βολή με βόμβα διασποράς. Περιλαμβάνει μία επισκόπηση για τον στρατηγικό σχεδιασμό της εξωτερικής μας πολιτικής και καταρρίπτει το δόγμα της «Σωστής πλευράς της ιστορίας».

Ο Παπαχελάς προτείνει στην Κυβέρνηση για λογαριασμό του «Σαλονιού» (10-4-22):

Α. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Ακόμη και για μια χώρα ενταγμένη σε μία συμμαχία και με ένα βεβαρυμένο παρελθόν, όπως η Ελλάδα, η εξάρτηση και η μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική είναι απαράδεκτες καταστάσεις. Η Ελλάδα πρέπει να διαπραγματεύεται την θέση της και να «διεκδικεί ανταλλάγματα σε όλους τους τομείς».

Β. Η Ελλάδα να αποφεύγει τις βαθειές υποκλίσεις. «Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να φτάνει στα άκρα για να αποδείξει την νομιμοφροσύνη της». Προφανώς επικρίνει την αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Έχει ιδιαίτερο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, ότι στο σημείο αυτό ο Παπαχελάς προσθέτει μία επιπλέον διάσταση στην ελληνική                               υποτέλεια, εθελοντικού και πολιτισμικού χαρακτήρα: Ούτε δικαιολογείται η ακραία επίδειξη υποτέλειας, επειδή η Ελλάδα είναι «διαφορετική» χώρα. Η διαφορά της πολιτισμικής μας ταυτότητας δεν πρέπει να αποτελεί λόγο μειονεξίας. Προχωρεί ακόμη περισσότερο: επιρρίπτει ευθύνη για τον σημερινό αντιδυτικισμό των Ελλήνων στην δαιμονοποίηση του «τεμπέλη Έλληνα» από «ένα μέρος της Δυτικής ηγεσίας στην διάρκεια της κρίσης».

Γ. Ας κάνουμε διάλογο με την Τουρκία, έστω και μπλοφάροντας.

4. Επίλογος

Η «Σωστή πλευρά της ιστορίας» είναι μία αμφιλεγόμενη έννοια. Χρησιμοποιείται και ως χρυσωμένο χάπι καταπόσεως της υποτέλειας. Το 1919 ο Βενιζέλος σε απόλυτη ταύτιση με την «Σωστή» πλευρά της ιστορίας έστειλε το Εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Το πληρώσαμε ακριβά. Σήμερα ο Μητσοτάκης στέλνει όπλα στην Ουκρανία και …κηρύσσει τον πόλεμο στην Ρωσία, ελπίζοντας έτσι να συγκινήσει τον Μπάιντεν. Όμως ο ελληνο-αμερικανός πρέσβης Γ. Τσούνης αγνόησε τελείως την μεγάλη Συμφωνία αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ. Στην συνέντευξη που έδωσε στον ΑΝΤ1 (Protothema.gr 7-11-22) και στην ερώτηση: Τι θα κάνουν οι ΗΠΑ, αν η Τουρκία επιτεθεί στην Ελλάδα, ο κ. Τσούνης απάντησε: «Καταλαβαίνω την ρητορική. [Ακόμη και σε αυτό το σημείο απέφυγε να προφέρει το όνομα της Τουρκίας. Απάντησε σαν να ήταν ο εκπρόσωπος Τύπου του State Department και όχι στην Αθήνα]. Κανείς δεν θεωρεί, ότι είναι εποικοδομητική. Το μοναδικό που θα φέρει αποτέλεσμα είναι να συζητήσετε και να επιλύσετε τις διαφορές διπλωματικά κα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.  Διαβιβάζουμε σταθερά σε Ελλάδα και Τουρκία να κάνουν αυτό ακριβώς, επειδή ξέρω ότι και η Ελλάδα και η Τουρκία επιδιώκουν ειρήνη»! Αποστασιοποίηση και απόρριψη ευθύνης.

Το συμπέρασμα είναι, ότι η πολιτική εξουσία πρέπει να ακολουθεί το εθνικό συμφέρον και μόνο και ας αφήσει την ιστορία για τους ιστορικούς. Εμείς στην Μικρασία για να είμαστε με την «σωστή» πλευρά της ιστορίας, χάσαμε, ο Κεμάλ που την έγραψε στα υποδήματά του, νίκησε.

Όσο για την Χούντα, δύο ερωτήσεις:

Α. Υπήρξε πιο υποτελές στον αμερικανικό παράγοντα ελλαδικό καθεστώς;

Β. Από πιο καθεστώς υποστήκαμε την μεγαλύτερη εθνική συμφορά μετά το 1922;

Ι have a dream! Να ενεργοποιηθούν οι Έλληνες, να μονιάσουν, να ανατρέψουν αυτό το σάπιο και υπόδουλο πολιτικό σύστημα και να συγκαλέσουν Συντακτική Εθνική Συνέλευση. Αυτή την φορά το πρόβλημα δεν είναι, αν έχουμε ένα νέο Βενιζέλο. Το απολύτως επείγον είναι ένας νέος «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» και για να μην προκύψει παρεξήγηση λόγω αναφοράς του ιστορικού παραδείγματος, ευχόμαστε την εμφάνιση μιάς οργανωμένης αντιστοίχου πρωτοβουλίας ή και συνεργαζομένων πρωτοβουλιών για ένα νέο 1909. Λέτε μεταξύ αυτών των πρωτοβουλιών να εμφανισθεί και το «Σαλόνι Παπαχελά»; Το ευχόμαστε, αρκεί να μην είναι αυτή η μόνη πρωτοβουλία που θα εμφανισθεί…

 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2022

Η δίκη της ανθρωπότητας

 




Η δίκη της ανθρωπότητας

Απολογισμός για μία νέα αρχή

του Ηλία Φιλιππίδη

1.  Σε ποια εποχή ζούμε;

Ζούμε στην εσχατολογική εποχή του παγκόσμιου πολιτισμού. Η κλιματική κρίση είναι το μήνυμα του πλανήτη μας και της ιστορίας, ότι ο παγκόσμιος πολιτισμός έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Αυτό που λείπει είναι η Δευτέρα παρουσία, η Μεγάλη Κρίση όλων των ανθρώπων που έζησαν μέχρι σήμερα πάνω στην Γη. Αυτός που είπε, ότι θα έλθει πάλι στην Γη αλλά την δεύτερη φορά ως Δικαστής, ήξερε, ότι θα έλθει εκείνη η Ημέρα της Κρίσεως, που η ανθρωπότητα θα αναγκασθεί να δικάσει και να καταδικάσει η ίδια τον εαυτό της. Δεν γλυτώσαμε αυτή την Κρίση αλλά υποχρεούμαστε να την κάνουμε εμείς.

Οι μεταπολεμικές γενεές του Δυτικού κόσμου  εξαντλήσαμε τα τελευταία, όχι μόνο τα οικολογικά αλλά και τα οικονομικά, τα πολιτικά, ακόμη και τα πολιτισμικά και τα αξιακά περιθώρια του παγκόσμιου πολιτισμού και καλούμαστε τώρα να αναλογισθούμε την πορεία της ανθρωπότητας από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι σήμερα. Το πρώτο ζευγάρι των ανθρώπων τιμωρήθηκε προκαταβολικά για όλους τους απογόνους του. Όμως τώρα ήλθε η ώρα να δικασθούν όλες οι γενεές των ανθρώπων και κάθονται στα εδώλια των κατηγορουμένων η μία πίσω από την άλλη. Στην πρώτη σειρά καθόμαστε εμείς οι ζώντες.

2.  Η Δίκη της ανθρωπότητας

Η Δίκη αρχίζει. Εισαγγελέας της έδρας είναι η Ιστορία. Την ακούμε που διαβάζει το κατηγορητήριο: « Άνθρωποι, δεν ευθύνεσθε βέβαια όλοι το ίδιο. Όσο πιο πίσω κοιτάζω τις σειρές σας, βλέπω πολλούς να απορούν που βρίσκονται εδώ και όσο το βλέμμα μου έρχεται προς τις πρώτες σειρές, βλέπω όλο και πιο πολλά σκυφτά κεφάλια. Οι γενεές του 19ου και περισσότερο του 20ου αιώνα δεν έχετε όλοι ελαφρυντικά, διότι οι περισσότεροι από εσάς είχατε βγάλει σχολεία και πανεπιστήμια. Μπορούσατε να καταλάβετε τι συμβαίνει. Αντιθέτως, όσες πιο πολλές γνώσεις σας πρόσφερε η επιστήμη, τόσο πιο πολύ τις στρέφατε κατά της Φύσεως και των Συνανθρώπων σας. Σας ενημερώνω, ότι ως πολιτικός ενάγων σε αυτή την δίκη παρίσταται η ίδια η Μητέρα σας η Φύση, η οποία σας έχει αποκληρώσει. Γιαυτό η κατηγορία απευθύνεται συνολικά προς το ανθρώπινο γένος. Σήμερα η Φύση θέλει να σας εκδικηθεί, για όσα έχει περάσει από εσάς τους ανθρώπους και περνά στην αντεπίθεση. Στην μήνυσή της η Φύση καταγγέλλει, ότι εξαπατήθηκε. Όταν κλήθηκε να γεννήσει τον άνθρωπο, νόμιζε, ότι κυοφορούσε το καμάρι της Δημιουργίας. Με τους αιώνες κατάλαβε, ότι το παιδί της είχε πιο πολλά γονίδια Φρανκενστάιν. Η Μητέρα Φύση πάει να τρελαθεί, δεν μπορεί να εξηγήσει, τι είναι αυτό που της συνέβη. Όμως απαιτεί δικαίωση και αποκατάσταση της ζημιάς που της έχετε προκαλέσει. Διότι υποπτεύεται, ότι κάποιοι ετοιμάζουν την Μεγάλη απόδραση, αυτοί που επωφελήθηκαν περισσότερο από την καταστροφή της.

Δεν είναι μόνο η επιστήμη και η οικονομία που θέριεψαν στον 20στό αιώνα και από τότε ακολουθούν ανεξέλεγκτη πορεία, είναι και οι ισχυροί του χρήματος, που θέλουν να μετατρέψουν την Γη σε ένα παγκόσμιο στρατόπεδο συγκεντρώσεως και πειραματισμών χιτλερικής εμπνεύσεως, ενώ αυτοί θα διακινούνται με ιδιωτικά διαστημόπλοια και θα ελέγχουν την Γη με οθόνες και πλήκτρα από το Διάστημα. Ας περιμένουμε λοιπόν την δίκαιη κρίση την Ενόρκων».

Ακολούθησε πανδαιμόνιο από την πλευρά των μαρτύρων υπερασπίσεως. Ακριβοπληρωμένοι δικηγόροι υπερασπίσεως από τα τρία  μεγαλύτερα παγκόσμια συνδικάτα νομικών και διανοουμένων, όπως «Οι ορθολογικές  αγορές», «Οι αντικειμενικοί Οίκοι αξιολογήσεως» και «Οι Πρόμαχοι της Προόδου» διαμαρτύρονταν, ότι η δίκη είναι στημένη και ότι στην πραγματικότητα κατηγορούμενη δεν είναι η ανθρωπότητα αλλά η δύναμη της προόδου, η οποία όμως πρέπει να προχωρήσει, χωρίς εμπόδια. Οι πιο επιθετικοί από αυτούς υποστήριζαν, ότι ακόμη και η λεγόμενη οικολογική κρίση είναι μία λαϊκιστική συνωμοσία κατά της προόδου, ενώ το φαινόμενο του Θερμοκηπίου οφείλεται στην περιοδικότητα των φυσικών φαινομένων. Οι δικαστές, οι οποίοι εκπροσωπούσαν τους θεσμούς του παγκόσμιου πολιτισμού παραιτήθηκαν, διότι δεν ήθελαν να πάρουν θέση. Περιορίσθηκαν σε γραπτές διαπιστώσεις για το πρόβλημα.

3.  Το Συμβούλιο των Ενόρκων.

Οι Ένορκοι αποσύρθηκαν για να συσκεφθούν. Στην αίθουσα Συσκέψεως έγινε χαμός. Χωρίσθηκαν σε ομάδες ανάλογα με την ιδεολογία του καθενός. Ένας Αναρχικός έλεγε: Αφήστε τον κόσμο να καταστραφεί, αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένος από μόνος του. Οι υπόλοιποι έμειναν με την απορία, εάν αυτός έβγαζε τα ταραγμένα εσώψυχά του ή ήταν εγκάθετος. Ορισμένοι που ανήκαν στην Διεθνή Ένωση Αφανών Μεταφυσικών Θρησκευομένων έλεγαν, ότι ο Θεός έχει το σχέδιό του, ό,τι και να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, είναι χαμένος κόπος, πέρα από τον κίνδυνο να χάσουμε την ψυχή μας εμπλεκόμενοι μέσα στην διαπάλη του κόσμου. Εξάλλου η παρούσα ζωή είναι μία δοκιμασία, για να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Ένας άλλος διάβαζε αποσπάσματα από Εγκυκλίους του Πάπα, που έλεγε να μιλάμε γι’ αυτά που μας ενώνουν και όχι γι’ αυτά που μας χωρίζουν και ότι η λύση είναι η ενότητα όλων των ανθρώπων.

Ένας παραδοσιακός κομμουνιστής με ψυχραιμία παντογνώστη, που πιστεύει στους κοινωνικούς νόμους, όπως οι αστρολόγοι στ’ άστρα, προέβλεψε, ότι έρχεται το τέλος του καπιταλισμού και μετά φυσικά έρχεται η σειρά του κόμματος και όσων έμειναν πιστοί σε αυτό και οι οποίοι θα αναλάβουν την διοίκηση του κόσμου, όπως οι 114.000 πιστοί της Βασιλείας του Γιαχβέ. Γι’ αυτό δεν ανησυχεί για τίποτε και περιμένει. 

Ένας εκσυγχρονιστής και ένας που συστήθηκε ως ανθρωπιστής, διάβασαν μία κοινή δήλωση, στην οποία παραδέχονταν, ότι ο κόσμος περνά μία βαθειά κρίση αλλά ότι πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, να μη ψάχνουμε να βρούμε ενόχους, διότι αυτή η επιθετικότητα δείχνει, ότι μας έχει κυριεύσει ένα είδος συλλογικής καταθλίψεως, η οποία προσπαθεί να εκτονωθεί μέσα από την πολιτική. Κατέληξαν, ότι αυτό που χρειάζεται είναι να έχουμε εμπιστοσύνη στις λογικές δυνάμεις του ανθρώπου, οι οποίες ξέρουν να μετατρέπουν τις κρίσεις σε δημιουργικές ευκαιρίες.

Ένας κύριος ή κυρία, εν πάση περιπτώσει εκπρόσωπος της Κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ, δήλωσε, ότι τα προβλήματα  του κόσμου προκαλούνται από το γεγονός, ότι οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι, ότι καταπιέζουν τον εαυτό τους και αυτή η καταπίεση τους οδηγεί σε αντικοινωνικές συμπεριφορές, όπως το μίσος, η βία και η απληστία. Η σεξουαλική καταπίεση είναι η χειρότερη, γι’ αυτό και τα αποτελέσματά της είναι τα χειρότερα. Η σεξουαλική απελευθέρωση του ανθρώπου θα λύσει όλα τα προβλήματα. 

Ένας οικολόγος μίλησε με πάθος και τόνισε, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας είναι η κλιματική κρίση. Σε αυτό το πεδίο πρέπει να δώσουμε την μάχη, όποια άλλη στοχοθεσία δεν είναι του παρόντος και μας παρασύρει στο να χάνουμε πολύτιμο χρόνο.

4.  Μία φωνή του χρόνου.

Ένας ηλικιωμένος, κουρασμένος στο σώμα από τα πολλά που είχε περάσει, με μεγάλη πείρα στην ζωή, που μπόρεσε όμως να κρατήσει ελεύθερο το πνεύμα του και καθαρή την σκέψη του, πήρε τελευταίος τον λόγο και είπε: «Ήθελα να σας ακούσω πρώτα όλους, διότι μου αρέσει πρώτα να ακούω και μετά να μιλάω. Ζούμε σε ένα κατακερματισμένο κόσμο, με συγκρουόμενα συμφέροντα, γεωπολιτικά, οικονομικά, πολιτικά. Ο παγκόσμιος πολιτισμός είναι μία διαλυμένη κατάσταση, οι κοινωνίες διαλύονται, η οικογένεια διαλύεται, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων έχουν γίνει προβληματικές. Δύο είναι τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας: η κλιματική κρίση και ο ατομικισμός. Η κοινή ρίζα του προβλήματος είναι, ότι ο ατομικισμός αποτελεί μία ακρωτηριασμένη αντίληψη της υπάρξεως του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο στο σώμα του δίπους, είναι και ως ύπαρξη δίπους, είναι δισυπόστατος. Η ύπαρξή του έχει  δύο σκέλη: την ατομικότητα και την συλλογικότητα. Οι διάφορες ομαδοποιήσεις και οπαδοποιήσεις, ποδοσφαιρικές, παραθρησκευτικές, κομματικές ή σεξουαλικές στην πραγματικότητα αποτελούν υποκατάστατα συλλογικότητας και τελικά επιτείνουν τον κατακερματισμό της κοινωνίας. Οι έννοιες της αλληλεγγύης, της ανεκτικότητας και της αποδοχής, εάν δεν στηριχθούν στην ευρύτερη συλλογικότητα, εκφυλίζονται σε ψυχολογική εκτόνωση ή πολιτική ιδεολογία. Η συλλογικότητα κτίζεται μόνο ως κοινωνική πραγματικότητα και έχει συμμετοχικό χαρακτήρα.

 Η Νέα Τάξη Πραγμάτων επεδίωξε να ολοκληρωθεί και να δημιουργήσει ένα μονολιθικό κόσμο με οικοδομικά υλικά την «Δημοκρατία», την «Ελεύθερη αγορά» και την «Ενιαία σκέψη». Η έννοια του ανθρώπου τυποποιήθηκε ως άτομο, ως καταναλωτής, ως ψηφοφόρος και ως στρατιώτης κατά της Τρομοκρατίας.  Αρχίζουν όμως οι αντιδράσεις: η μονοκρατορία των ΗΠΑ κλονίζεται, έχει ήδη αρχίσει ο Τρίτος παγκόσμιος πόλεμος αλλά ως συνέχεια του Δευτέρου. Ο Πούτιν και ο Μπάιντεν φροντίζουν για την γεωστρατηγική συνέχεια. Αυτό που δεν έγινε το 1948 με την πολιορκία του Δυτικού Βερολίνου, γίνεται σήμερα στην Ουκρανία. Η Τζόρτζια Μελόνι, αναβιώνει πολιτικά το κλίμα του Μουσολίνι. Σε όλη την Ευρώπη ενισχύονται τα ακροδεξιά κόμματα. Οι δημοκράτες φρίττουν αλλά δεν θέλουν να παραδεχθούν, ότι η δημοκρατία είχε ήδη πληγωθεί θανάσιμα από τα πλήγματα του Νεοφιλελευθερισμού διεθνώς και από τον μιλιταρισμό των Τζορτζ Μπους, πατρός τε και υιού.

Αυτό που διαπιστώνουμε γενικότερα, το οποίο αφορά και εμάς, είναι ότι αρχίζει η αντεπίθεση της συλλογικότητας εναντίον της πλαστογραφημένης ατομικότητας. Η έννοια, η οποία σήμερα έχει την δύναμη να εκπροσωπήσει ιστορικά το ζητούμενο της συλλογικότητας, είναι η έννοια του έθνους. Η έννοια του έθνους αναδύεται μέσα από τον ορυμαγδό που προκάλεσαν τα δύο ακραία φαινόμενα, της παγκοσμιοποιήσεως και του ατομικισμού. Η Μελόνι θέλει να σώσει το έθνος των Ιταλών αλλά και τους λαούς της Ευρώπης. Στην Ουκρανία συγκρούονται οι δύο Υπερδυνάμεις αλλά στο όνομα δύο εθνών.

Ποιος είμαι εγώ που τα λέω αυτά; Ο Κανείς. Κλείστε τα μάτια σας και ακούστε μόνο τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα μου. Πολλοί θέλουν να λέγονται προοδευτικοί. Η φωνή μου εκφράζει την έρριζη προοδευτικότητα, που την θεωρώ ως την πιο αυθεντική έκφραση του διαχρονικού δισυπόστατου ανθρώπου. Αυτός είναι ο αγωνιζόμενος ανθρωποκεντρικός άνθρωπος. Η άρριζη προοδευτικότητα εχθρεύεται το παρελθόν του ανθρώπου, μετράει την πρόοδο σαν να είναι το μήκος της αποστάσεως από το παρελθόν. Αυτή η προοδευτικότητα δεν είναι ανθρωποκεντρική, αντιθέτως θέλει έναν άνθρωπο χωρίς ιστορικές ρίζες, για να μπορεί να τον χειραγωγεί με πλαστές υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Χωρίζω τους προοδευτικούς σε τρείς κατηγορίες: τους επίπλαστους προοδευτικούς που ταυτίζουν την πρόοδο με την παγκοσμιοποίηση και τον αναθεωρητισμό. Τους καλοπροαίρετους προοδευτικούς, που παρασύρθηκαν από την απολυτότητα του επιστημονισμού και ταύτισαν την φυσική εξέλιξη του ανθρώπου με την βιομηχανική εποχή, με αποτέλεσμα να πιστεύουν, ότι πολεμούν τον καπιταλισμό κτυπώντας τις παραδοσιακές αξίες! Τέλος τους έρριζους προοδευτικούς, που βλέπουν την ιστορία περισκοπικά με κέντρο τον Άνθρωπο περισσότερο ως ζητούμενο και λιγότερο ως δεδομένο, που αγναντεύουν τις κορυφές στον διαχρονικό ορίζοντα του παγκόσμιου πολιτισμού και δεν τον αντιλαμβάνονται ως μία ευθεία γραμμή, ως μία γραμμική εξέλιξη από το πρωτόγονο προς το τελειότερο. Αυτούς εκφράζω. Δεν ταυτίζουμε την τεχνολογική εξέλιξη με την ποιότητα του Ανθρώπου ως Υποκειμένου της ιστορίας και του πολιτισμού.

Πρέπει να πιάσουμε το νήμα της πορείας του ανθρώπου μέσα στην ιστορία και τον πολιτισμό από την αρχή. Αν νομίζουμε, ότι ως έρριζοι προοδευτικοί βρισκόμαστε πιο κοντά στον πυρήνα της υπάρξεως του Ανθρώπου από ότι οι ακροδεξιοί, δεν θα πρέπει να αφήσουμε τις έννοιες της ιστορικής διαχρονικότητας, της ποιότητας του ανθρώπου και της έννοιας του έθνους να εργαλειοποιούνται από ιδεολογίες, που δεν ξέρουν ούτε οι ίδιες που θα καταλήξουν. Απλώς εκμεταλλεύονται την οργή των λαών τους. Δεν μπορούμε να λέμε, ότι δεν υπάρχει συλλογικότητα, όταν η οργή εκφράζεται συλλογικά. Από την άλλη πλευρά είναι μεγάλο λάθος της παραδοσιακής αριστεράς, να πιστεύει, ότι η πίστη στον δίκαιο σκοπό του Αγώνα, αρκεί για να διαμορφώσει την ιστορία. Η πίστη στο δίκαιο του Αγώνα είναι επαρκής για να γεννήσει ήρωες αλλά είναι ανεπαρκής για τον πολιτικό αγώνα της ιστορικής δικαιώσεως. Δεν αρκούν ούτε η οργή ούτε οι καταδικαστικές αποφάσεις, διότι μπορούν να καταλήξουν στην χωματερή της απογοητεύσεως. Χρειαζόμαστε μία νέα αρχή με αφετηρία μία νέα ανθρωπολογία, που δεν θα βλέπει τον άνθρωπο ως tabula rasa (άγραφο πινάκιο), διαθέσιμο στις δικές μας μεγαλόστομες υποσχέσεις ούτε ως ένα γραμμικό σχήμα ευθείας κατευθύνσεως αλλά ως το ζωντανό και διαχρονικό Υποκείμενο της ιστορίας που περιμένει από εμάς σεβασμό, διάλογο και κατάθεση διαπιστευτηρίων ποιότητας».

Ακολούθησε σιγή και προβληματισμός στην αίθουσα. Ένας πρότεινε να συγκροτηθεί μία ομάδα για την επεξεργασία μίας νέας προτάσεως. Αύριο θα ανακοινώσουν την απόφασή τους.   

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 16 Αυγούστου 2022

Καλή Παναγιά! Κατόπιν εορτής;

 



Του Ηλία Φιλιππίδη

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, επειδή προφανώς ο ίδιος πλήττει, έχει την εντύπωση ότι πλήττουν όλοι οι Έλληνες και για να μη χαλαρώσουμε ακόμη περισσότερο λόγω των διακοπών, σκέφθηκε να διορθώσει το τελευταίο πρόβλημα, που έχει απομείνει στην Ορθόδοξη Εκκλησία και σε όλη την Ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για την ορθή προσφώνηση της Θεομήτορος.

Επί λέξει: «Η φράση «Καλή Παναγιά» δεν στέκεται ούτε λεκτικά ούτε θεολογικά. Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μία μόδα που λέει: «Καλή Παναγιά». Τι θα πει Καλή Παναγιά; Λέμε Καλό Χριστό; Εμείς λέμε: Καλά Χριστούγεννα, είναι γεγονός. Λέμε: Καλό Πάσχα, είναι γεγονός. Τι θα πει Καλή Παναγιά; Δεν θα πει τίποτε το Καλή Παναγιά. Λέμε: Καλό Δεκαπενταύγουστο, Καλή εορτή της Παναγίας μας. Έτσι ξέρουμε από παλιά».

Λίγες ημέρες πριν της Παναγίας, επεκοινώνησα τηλεφωνικώς για νομικούς λόγους με την υπεύθυνη μιας εταιρίας ακινήτων με έδρα στην οδό Βουκουρεστίου. Της ευχήθηκα: Καλό Δεκαπενταύγουστο. Χωρίς να γνωριζόμαστε, μου απάντησε αμέσως: ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!

Όταν μία μορφωμένη κυρία, με φωνή κάτω των 40 ετών, με επιτυχείς εξετάσεις ανόδου στον επιχειρηματικό τομέα από το κέντρο της αστικής ζωής της Αθήνας, χρησιμοποιεί αυθόρμητα μία τόσο … λαϊκή έκφραση, τότε ως κοινωνιολόγος μπορώ να αναφωνήσω: Αλληλούια! Αυτό είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα για το μέλλον του πολιτισμού μας.

Σεβασμιώτατε, καλύτερα να αναφέρονται οι πιστοί στο όνομα της Παναγίας παρά σε μία ημερομηνία και αντί να λέμε: Καλή Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, λέμε εν συντομία: Καλή Παναγιά. Πειράζει; Θίγεται σε κάτι η Θεοτόκος;

Αφήστε λοιπόν, Σεβασμιώτατε, την παράδοση της επάρσεως του φαρισαϊσμού, πλησιάστε, λάθος το είπα, κατεβείτε στον λαό, σταθείτε δίπλα του και αντί να διορθώνετε τον λαό, προσπαθήστε να διορθώσετε τα στραβά της Εκκλησίας. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!  Έτσι θα σας γράψει η ιστορία…   

Αθήνα, 16 Αυγούστου 2022 

 Ηλίας Φιλιππίδης 

Πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, συγγραφέας.

 

   

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022

Να αναβιώσουμε τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ!


 

Ανοικτή επιστολή 

προς τον Έλληνα του Οικουμενικού Ελληνισμού

του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Χίος, 17 Ιουλίου 2022

Αγαπητέ Έλληνα συμπατριώτη,

Επικρατεί η αντίληψη, ότι η ιστορική εξέλιξη του Ελληνισμού επιβαρύνεται από μία μεγάλη καθυστέρηση, επειδή λόγω της Τουρκοκρατίας δεν βιώσαμε ούτε την Αναγέννηση ούτε τον Διαφωτισμό.

1.  Η συμβολή του Βυζαντίου στην Ιταλική Αναγέννηση

Πίσω από αυτή την εσφαλμένη αντίληψη της πνευματικής ξηρασίας του ελληνικού χώρου υποκρύπτεται η απαξίωση της Δύσεως απέναντι στο Βυζάντιο και η απόκρυψη του γεγονότος, ότι η Αναγέννηση ξεκίνησε από το Βυζάντιο, το οποίο διέθετε τρία μοναδικά πλεονεκτήματα λόγω:

α. της αδιαλείπτου χρήσεως της ελληνικής γλώσσας. Το πρώτο βήμα της Αναγεννήσεως, παρά το Σχίσμα μεταξύ της Καθολικής εκκλησίας και της Ορθοδοξίας με το ανάθεμα του Πάπα το 1054, ήταν η ευρεία πρόσκληση Ελλήνων μοναχών και διδασκάλων από τοπικούς ηγεμόνες της Ιταλίας και τους πρυτάνεις πανεπιστημίων όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και την κεντρική Ευρώπη, για την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας.

β. τα χειρόγραφα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας βρίσκονταν όλα στην επικράτεια του Βυζαντίου και στα ελληνικά μοναστήρια της Κάτω Ιταλίας και 

γ. στο Βυζάντιο, όσο καταλάγιαζε η σύγκρουση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και την Πολυθεϊα, τόσο αύξανε το ενδιαφέρον για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Στην πραγματικότητα δεν έπαυσε ποτέ, απλώς υπέφωσκε. Δεν βρήκαμε τα αρχαία κείμενα σε ανασκαφές αλλά από αντιγραφές από γενιά σε γενιά. Τα μεγάλα βυζαντινά μοναστήρια διέθεταν αντιγραφεία (Scriptoria), όπου μορφωμένοι μοναχοί ησχολούντο καθημερινά με την αντιγραφή αρχαίων κωδίκων, είτε διότι είχαν φθαρεί είτε κατά παραγγελία από άλλα μοναστήρια και από αξιωματούχους, πλουσίους, επισκόπους και λογίους, οι οποίοι ενδιαφέρονταν να εμπλουτίσουν την ιδιωτική τους βιβλιοθήκη και τις γνώσεις τους.

Δυστυχώς η παρακμή του Βυζαντίου μετά την συντριβή στην μάχη του Ματζικέρτ (1071) από τους Σελτζούκους Τούρκους και τις Σταυροφορίες (η Α’ το 1095) με αποκορύφωμα την Δ’ (1201-1204), η οποία κατέληξε στην κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως και την διάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, μετατόπισε το κέντρο βάρους της Αναγεννήσεως από τον ελληνικό χώρο στην Ιταλία. Η τελευταία αναλαμπή αναγεννήσεως στον χώρο του Βυζαντίου ήταν το Δεσποτάτο του Μυστρά (1348-1460), όπου έζησε ο τελευταίος μεγάλος φιλόσοφος του παλαιού Ελληνισμού, ο Γεώργιος Γεμιστός- Πλήθων (1355-1452). Ο Γεμιστός αναδείχθηκε σε μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες της βυζαντινής και της ιταλικής αναγεννήσεως. Κατά την διάρκεια της Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439) έπεισε τον ηγεμόνα Κόζιμο των Μεδίκων να προσλάβει Έλληνες και Ιταλούς λογίους και να ιδρύσει την νέα Πλατωνική Ακαδημία (Accademia Platonica), η οποία ανέλαβε το μεγάλο έργο να μεταφράσει όλα τα έργα του Πλάτωνα και του Πλωτίνου στα Λατινικά. Υπήρξε ο πρωτοπόρος της αναβιώσεως του Πλατωνισμού στην Δυτική Ευρώπη. Ο Γεμιστός επιβεβαίωσε την συνέχεια του Ελληνισμού με την περίφημη φράση του: «Έλληνες εσμέν το γένος, ως τε η φωνή [γλώσσα] και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί».

Ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος (1403-1472) υπήρξε μαθητής του Γεμιστού και κληρικός της Ορθοδόξου εκκλησίας. Τάχθηκε υπέρ της ενώσεως των Εκκλησιών και αγωνίσθηκε σε όλη του την ζωή για την οργάνωση μιάς δυτικής σταυροφορίας για την σωτηρία του Βυζαντίου και μετά το 1453 για την απελευθέρωση του από τους Τούρκους. Καταφεύγοντας στην Δύση πήρε μαζί του την τεράστια βιβλιοθήκη του, αποτελούμενη από 1.000 περίπου ελληνικούς και λατινικούς κώδικες, οι οποίοι απετέλεσαν τον πυρήνα της Μαρκιανής βιβλιοθήκης της Βενετίας. Στην δωρεά του όρισε να είναι τα βιβλία στην διάθεση των Ελλήνων, για να μη ξεχνούν, ποιες είναι οι ρίζες τους, τώρα που δεν έχουν πατρίδα.                                 

Ο Βησσαρίων υπήρξε υπόδειγμα προσωπικότητας της Αναγεννήσεως. Έστελνε ερευνητές στα μοναστήρια της Ελλάδας, Μικρασίας και Κάτω Ιταλίας για την αγορά χειρογράφων, προλαμβάνοντας έτσι τις καταστροφές από τους Τούρκους αλλά και την αμάθεια των μοναχών, η οποία με τα χρόνια βεβαίως αύξανε. Κώδικες επίσης έφερναν στην Δύση και οι πρόσφυγες από την Ελλάδα, γνωρίζοντας την αγοραστική τους αξία. Αναδείχθηκε σε καρδινάλιο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και λόγω της μορφώσεώς θα καταλάμβανε και τον Παπικό θρόνο, εάν δεν τον εμπόδιζε η αντιζηλία των Ιταλών καρδιναλίων. Αξιοποιώντας την οικονομική του άνεση, είχε μετατρέψει την βίλλα του στην Ρώμη σε σπουδαστήριο, όπου δεκάδες Έλληνες αντέγραφαν και μελετούσαν ελληνικά χειρόγραφα. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι υπήρχε τότε στην Ευρώπη μεγάλη αγοραστική ζήτηση. Αυτό το κωδικογραφικό εργαστήρι εξελίχθηκε σε κέντρο μελέτης και σχολιασμού της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, όπου εσύχναζαν όλοι οι διάσημοι φιλόλογοι της εποχής, Έλληνες και Ιταλοί.

2.  Αναγέννηση και Διαφωτισμός στην Ελλάδα

Οι βασικές μας θέσεις για το αν υπάρχει σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Αναγεννήσεως γενικώς είναι οι εξής:  

α. η πνευματική δυναμική του Βυζαντίου και γενικότερα η δύναμη δημιουργικότητας του Διαχρονικού Ελληνισμού δεν ακτινοβόλησε μόνο προς τα έξω αλλά και μέσα στον Ελληνισμό. Παράλληλα δηλαδή με την μεγάλη ευρωπαϊκή Αναγέννηση, η οποία ξεκίνησε από το Βυζάντιο, ξεκίνησε, από την ίδια πάλι πηγή, μία άλλη Αναγέννηση, καθαρά ελληνική αυτή την φορά. Στην πραγματικότητα ο Νέος Ελληνισμός γεννήθηκε μέσα από δύο αναγεννήσεις. Θα πρέπει να τις αριθμούμε συνειδητά.

β. ως Πρώτη Ελληνική Αναγέννηση θα πρέπει να θεωρηθεί η νομιμοποίηση του όρου «Έλλην» και «Έλληνες» από τις ηγεσίες των τριών ελληνικών κρατών, που διαδέχθηκαν την Βυζαντινή αυτοκρατορία, μετά την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους το 1204. Αυτά ήταν η Αυτοκρατορία της Νικαίας, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντος και το Πριγκιπάτο της Ηπείρου. Το μίσος των Σταυροφόρων και του Βατικανού κατά της Ορθοδοξίας και του Βυζαντίου και γενικώς κατά των «Graecorum» ανάγκασε τις αυτοκρατορικές ηγεσίες των  Βυζαντινών να απορρίψουν το στοιχείο της ρωμαϊκότητά τους και να συμφιλιώσουν την Ορθοδοξία με τον Ελληνισμό. Ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος προσδιόρισε την γέννηση του Νέου Ελληνισμού στο γεγονός της συμπιέσεως του Ελληνισμού μεταξύ δύο κατακτητικών δυνάμεων: της ρωμαιοκαθολικής Δύσεως και των Οθωμανών από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα.

γ. ως Δεύτερη Ελληνική Αναγέννηση θα πρέπει να θεωρηθεί η διαμόρφωση της κοινωνικής οργανώσεως του Ελληνισμού σε κοινότητες, τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό από τον 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Η αναβίωση της διαχρονικής παραδόσεως του ελληνικού κοινοτισμού έσωσε κυριολεκτικά τον Ελληνισμό, διότι τον συσπείρωσε, του έδωσε την δυνατότητα να οργανωθεί κοινωνικά και οικονομικά, να κτίσει γεφύρια, να κατασκευάσει βρύσες και νερόμυλους, να οργανώσει συνεταιρισμούς και να αναπαράγει τον πολιτισμό του με την συντήρηση και το κτίσιμο εκκλησιών και την λειτουργία σχολείων κρυφών και φανερών. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο αυτονόμου οργανώσεως ενός λαού κάτω από την εξουσία ενός δυνάστη, ο οποίος κυριαρχούσε με την βία και εστερείτο παντελώς οποιουδήποτε αναπτυξιακού σχεδιασμού. Η οικονομική συνεργασία, η παιδεία και ο ευεργετισμός αποτελούσαν γόνιμες γέφυρες συνεργασίας ανάμεσα στις κοινότητες του εξωτερικού και του εσωτερικού. Από τα τέλη του 18ου αιώνα οι Έλληνες ήλεγχαν το 95% του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. 

Ένα ιδιαίτερο θαύμα ήταν η αναβίωση της ελληνικής Ναυτοσύνης και η δημιουργία πολλών ναυτοτόπων με πρωτοπόρα τρία ξερονήσια:  Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά.

Στις αρχές του 19ου αιώνα οι ξένοι περιηγητές εντυπωσιάζονταν από την φιλομάθεια των Ελλήνων και την έκρηξη ιδρύσεως σχολείων. Ο πλέον αυστηρός ιστορικός της Ελληνικής Επαναστάσεως, ο βρετανός George Finlay, γράφει κάτι που ουδείς Έλληνας από τότε τόλμησε να επαναλάβει, ότι τότε (1820) εύρισκες πιο πολλούς εγγράμματους απλούς ανθρώπους στην Ελλάδα από ότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες!!

Εξάλλου η ελληνική γλώσσα τον 18ο αιώνα και μέχρι τα μέσα του 19ου ήταν η κυρίαρχη διεθνής γλώσσα (lingua franca) στην Aν. Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, τον Εύξεινο Πόντο και την Νοτ. Ρωσία.

Μέσα σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο πνευματικής αναγεννήσεως διαμορφώθηκε ο Ελληνικός Διαφωτισμός, ο οποίος, όπως απέδειξε ο καθηγητής Π. Κιτρομηλίδης, διαφέρει από τον Δυτικό, κατά το ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποί του ήταν Κληρικοί.

3.   Το πρότυπο του Οικουμενικού Έλληνα.

Σήμερα μιλάμε για την ανάγκη εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας. Όμως ξεχνάμε, ότι η τελευταία Αναγέννηση του Ελληνισμού στηρίχθηκε στην οικουμενικότητα του Ελληνισμού.

Ο  Αθηναίος φιλόσοφος Αντισθένης είπε το περίφημο «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Από κοινωνιολογικής και ιστορικής απόψεως η Ελληνική οικουμενικότητα αποτελεί μία ευρύτερη έννοια. Τα στοιχεία της είναι η ανθρωπολογική της πληρότητα και η ιστορική της παράδοση με τις διαχρονικές της αξίες.

 Η βάση της οικουμενικότητας είναι ο άνθρωπος, ο οικουμενικός άνθρωπος. Η εξωστρέφεια είναι ένα από τα μέσα και όχι ο σκοπός. Η εξωστρέφεια είναι το αποτέλεσμα, ενώ ως αιτία έχει περιορισμένα αποτελέσματα και δεν μπορεί να απογειώσει αναπτυξιακά και κοινωνικά έναν λαό. Η οικουμενικότητα προϋποθέτει την ανθρώπινη ποιότητα σε συνδυασμό με την αξιοκρατία, την παιδεία και τον κοινωνικό πολιτισμό ενός λαού.

Ο κοινωνικός πολιτισμός συγκροτείται από τα κοινωνικά πρότυπα και την κοινωνική πρωτοβουλία. Στην πατρίδα μας μιλάμε μόνο για κρατική και ιδιωτική πρωτοβουλία, η κοινωνική πρωτοβουλία είναι ατροφική μέχρι και άγνωστη. Γιαυτό και οι Έλληνες έχουμε μεγάλο έλλειμμα κοινωνικής υπευθυνότητας. Το κενό αυτό εκμεταλλεύεται ο κομματισμός, που θέλει έναν λαό μόνο στον ρόλο του φορολογούμενου και του ψηφοφόρου. Όμως η Δεύτερη Ελληνική Αναγέννηση κάτω από τις δυσμενείς συνθήκες της Τουρκοκρατίας θαυματούργησε, διότι στηρίχθηκε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην κοινωνική πρωτοβουλία.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι βασικές προϋποθέσεις για μία Τρίτη Ελληνική Αναγέννηση, αυτή που δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν ο Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ο Χ.ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ και ο Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, είναι:

 α. η αναβίωση του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ως προτύπου, ως συλλογικής βουλήσεως και ως συλλογικού οράματος

β. ο διαχωρισμός της κοινωνικής ευθύνης και πρωτοβουλίας από την έννοια της εξουσίας και

γ. ο αξιακός συνδυασμός του πατριωτισμού, του ήθους, ατομικού και κοινωνικού, της δημιουργικότητας και της συνεργασίας.

 Ο ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ είναι συγγραφέας και έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Εργάζεται για την καθιέρωση της ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ ως της μακροκοινωνιολογίας του Διαχρονικού Ελληνισμού από την μυθολογία μέχρι και το μέλλον.

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2022

ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ;

 



 Οι διαπιστώσεις για το παρόν 

και οι προοπτικές για το μέλλον.

Μία ανάλυση του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Α. Περίληψη

1. Διαπιστώσεις 

1.1. Η διεθνής κατάσταση 

1.2. Τα προβλήματα της Ελλάδας 

1.2.1. Το έλλειμμα ασφάλειας.

1.2.2. Το Δημόσιο χρέος.

1.2.3. Το δημογραφικό πρόβλημα.

1.2.4. Ο ιστορικός χαρακτήρας του Ελλαδικού κράτους.

2. Τί δέον γενέσθαι 

2.1.  Η Συνείδηση ως αφετηρία για ένα νέο Ξεκίνημα.    

2.2.  Για μία στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος.                          Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΙΑΙΝΑ.

3.          Επίλογος

Σήμερα η Πατρίδα μας μετράει τα παιδιά της, τόσο  ποσοτικά όσο και ποιοτικά.                                     

ΑΘΗΝΑ, 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2022                                               Ηλίας Φιλιππίδης

 

Ο καθηγητής Ηλίας Φιλιππίδης είναι κοινωνιολόγος και νομικός, πρόεδρος του Διεπιστημονικού Κέντρου Ερευνών και Μελετών Οικουμενικού Ελληνισμού «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ».

I.C.R.S.E.H. IOANNIS KAPODISTRIAS

https://icrseh-ioannis-kapodistrias.org

E-mail: filippidis103@yahoo.gr

 

Το Διεπιστημονικό Κέντρο «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» αποβλέπει:

α. στην συνέχιση της παραδόσεως των ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, την συμβολή στην εθνική και πνευματική συσπείρωση των Ελλήνων επιστημόνων καθώς και την επιστημονική έρευνα στην εξέλιξη και το μέλλον του Ελληνισμού.

β. στην ανανέωση των προτύπων εθνικής ταυτότητας, εθνικής ανεξαρτησίας, εθνικής αξιοπρέπειας και εθνικής συνοχής του ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ 1821.

γ. στην αναβίωση και ενίσχυση των διαχρονικών ελληνικών παραδόσεων του ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ, της ΝΑΥΤΟΣΥΝΗΣ και του ΕΥΕΡΓΕΤΙΣΜΟΥ και 

δ. στην προβολή των προτύπων και ηθικών αρχών εθνικού συμφέροντος, αυταπαρνήσεως, προγραμματισμού και αγάπης για τον λαό, του αείμνηστου Κυβερνήτου της Ελλάδας ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. 


                   Β. Η Ανάλυση

1. Διαπιστώσεις.

1.1. Η διεθνής κατάσταση

Παρά την τεράστια ανάπτυξη των γνώσεων και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, παρά τα διδάγματα του παρελθόντος, η ανθρωπότητα έχει κατρακυλήσει σε μία κατάσταση πρωτογονισμού των διεθνών σχέσεων, σε μία κατάσταση γενικής αβεβαιότητας και γενικευμένου ανταγωνισμού. Η διεθνής ένταση έρχεται να δημιουργήσει ένα ανησυχητικό βραχυκύκλωμα με την εμφάνιση νέων ασθενειών καθώς και με την κλιματική κρίση, η οποία θα δημιουργήσει επισιτιστική και μεταναστευτική κρίση ακόμη και ανεξάρτητα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

1.2. Τα προβλήματα της Ελλάδας  

1.2.1.    Το έλλειμμα ασφάλειας.                                  

Η αστάθεια της διεθνούς  καταστάσεως δημιουργεί ανασφάλεια στις μικρότερες χώρες, όταν μάλιστα αυτές βρίσκονται σε γεωπολιτικώς ευαίσθητες περιοχές, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι δύο αυτές χώρες του Ελληνισμού αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας. Γι’ αυτό χρειάζεται υψηλή επαγρύπνηση σε δύο μέτωπα: 

α. η επιστροφή στην εποχή του Ψυχρού πολέμου, με την έννοια της προτεραιότητας μέχρι και αποκλειστικότητας των συμφερόντων των Μεγάλων δυνάμεων έναντι των εθνικών συμφερόντων των μικρών κρατών και μάλιστα χωρίς το αντάλλαγμα της προσφοράς προστατευτικής καλύψεως. Το αποτέλεσμα είναι, ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει σταθερή συμμαχική υποστήριξη θεσμικού χαρακτήρα, διότι οι υπερεθνικοί οργανισμοί στους οποίους μετέχει η Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ, δεν λειτουργούν ως συστήματα συλλογικής ασφάλειας και υποκύπτουν στους εκβιασμούς της Τουρκίας.

β. η αναθεωρητική και κατακτητική πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν αποβλέπει σε δύο στόχους: τον επηρεασμό του εσωτερικού ακροατηρίου της Τουρκίας αλλά αυτός ο στόχος είναι δευτερεύων. Ο πρωτεύων στόχος είναι το Οθωμανικό όνειρο, δηλ. η αποκατάσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και αυτή η πολιτική δεν πρόκειται να αλλάξει. Η Τουρκία ξέρει, ότι ως κοσμικό κράτος και με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα διαλυθεί. Γι’ αυτό επιστρέφει στην εποχή του Χαλιφάτου, το οποίο στηρίζεται στην αρχή ότι: η κατάκτηση είναι ευλογία και αποτελεί θεϊκή εντολή, καθώς και ότι η έκταση των κατακτημένων εδαφών αποτελεί ιστορικό δεδομένο, επομένως ό,τι αφαιρείται, πρέπει να επιστρέφει.

Με βάση αυτή την ήδη εφαρμοζόμενη Τουρκική πολιτική, η Ελλάδα θα πρέπει να μάθει, ότι η πολιτική του κατευνασμού, που ακολουθούσαμε μέχρι τώρα, αποθρασύνει την Τουρκία. Η μόνη ενδεδειγμένη πολιτική είναι η αποτροπή. Η αποτροπή δεν περιορίζεται στην διπλωματία αλλά πλαταίνει και δίνει την ίδια σημασία σε δύο ακόμη  παράγοντες: την ανάπτυξη πολεμικής βιομηχανίας και μάλιστα όσο γίνεται πιο αυτοδύναμης καθώς και στην διαμόρφωση μιας ισχυρής αμυντικής και πατριωτικής ιδεολογίας όχι μόνο στον Στρατό, για τον οποίο δεν αμφιβάλλουμε αλλά απαραιτήτως και στον λαό. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αποτρεπτική πολιτική, όταν εμφανίζονται επώνυμοι πολιτικοί στην τηλεόραση και επιχειρηματολογούν, ότι θα λύσουμε τα προβλήματά μας με την Τουρκία πολιτισμένα, δηλ. μόνο με το να επικαλούμαστε το Διεθνές  δίκαιο, το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, τις αξίες του Δυτικού πολιτισμού και το Διεθνές δικαστήριο της Χάγης, όταν έχεις απέναντί σου έναν Έρντογάν, ο οποίος ακούει όλα αυτά και ξεκαρδίζεται στα γέλια!

Όμως υπάρχει και ένα δεύτερο επιχείρημα των θιασωτών του «Νέου πατριωτισμού»: «Δηλαδή τί θέλετε, να κάνουμε πόλεμο με τους Τούρκους; Η εποχή του αίματος έχει παρέλθει. Ο νέος πατριωτισμός είναι η ανάπτυξη».

Απαντάμε: «Τάδε ποιήσαι, κακείνα μη αφιέναι». Επιλέγει την πολιτική του, αυτός που έχει και την πρωτοβουλία. Στην περίπτωσή μας την πρωτοβουλία έχει ο Ερντογάν και όχι οι Βρυξέλλες. Βασικό στοιχείο της αποτροπής είναι η αποφασιστικότητά μας να πολεμήσουμε και, αν χρειασθεί να υποχωρήσουμε σε κάτι, μόνο εφόσον και η Τουρκία υποχωρήσει σε κάτι άλλο. Η Τουρκία απαιτεί και εκβιάζει, διότι υπολογίζει, ότι τελικά εμείς θα υποχωρήσουμε, για να αποφύγουμε τον πόλεμο. Ακόμη και αν υποχωρήσουμε μονομερώς, για να εκτονωθεί η κατάσταση, η Τουρκία θα επανέλθει σε 3 χρόνια με νέες απαιτήσεις. 

 

1.2.2.     Το Δημόσιο χρέος.                                  

Όταν υπογράψαμε το πρώτο Μνημόνιο, μας είπαν, ότι θα υποστούμε θυσίες για 2-3 χρόνια αλλά μετά θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Έχουν περάσει 11 χρόνια και ακόμη δεν γνωρίζουμε:

α. αν ήταν απαραίτητες, όλες αυτές οι αιματηρές θυσίες που υποστήκαμε, συν το γεγονός ότι πάνω από 400.000 νέοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, να αφελληνισθούν οι ελληνικές τράπεζες, να κατασχεθούν πρακτικά από την Γερμανία, τα 14 μεγαλύτερα ελληνικά αεροδρόμια, να εκποιηθούν οι  μεγαλύτερες ξενοδοχειακές και βιομηχανικές μονάδες σε ξένα κεφάλαια κτλ.

Να μην ξεχνάμε, ότι η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου έχει υποθηκευθεί, με το τρίτο Μνημόνιο (2016) για 99 χρόνια μέχρι το 2115!

β. Τελικά βγαίνουμε από το τούνελ ή όχι; Μόνο οι αριθμοί μπορούν να μας πουν την αλήθεια: το 2009, όταν άρχισε η κρίση, το ελληνικό Δημόσιο χρέος ήταν 298 δις ευρώ ή 126,8 % του ΑΕΠ. Με τα μέτρα λιτότητας το ΑΕΠ μας μειώθηκε κατά 27%. Ήταν η μεγαλύτερη μείωση σε καιρό ειρήνης παγκοσμίως. Αυτό συνέβη, διότι τα μέτρα δεν ήταν μόνο αναγκαστικά και εξοντωτικά, ήταν και οικονομικώς λανθασμένα. Αυτό έχει αναγνωρισθεί από το ΔΝΤ, τον πρόεδρο Ομπάμα, ακόμη και από τον Σόιμπλε. Τότε γιατί δεν αποκαταστάθηκαν οι άδικες συνέπειες;

Σήμερα και έπειτα από 11 χρόνια αφαιμάξεως των Ελλήνων το χρέος, αντί να μειωθεί, ανήλθε στο απίστευτο ποσό των 394,5 δις ευρώ, ενώ ως ποσοστό του ΑΕΠ υπολογίζεται μεταξύ 201,2% και 236%! Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να θεωρήσει αυτό το χρέος ως βιώσιμο; Πόσες δεκαετίες θα περάσουν, αν τα καταφέρουμε τελικά, μέχρι να επιστρέψουμε στο οικονομικό επίπεδο του 2008;


1.2.3.    Το δημογραφικό πρόβλημα

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κίνδυνο της ιστορικής υπάρξεως του Ελληνισμού. Διατρέχουμε τον κίνδυνο να αφανισθούμε για πάντα από την σκηνή της ιστορίας, έπειτα από μία εντυπωσιακή πορεία 6.000 ετών. Είναι εντελώς αβάσιμο και αντιεπιστημονικό το επιχείρημα, ότι οι μετανάστες θα καλύψουν το δημογραφικό μας έλλειμμα, διότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι μουσουλμάνοι και όχι μόνο δεν ενσωματώνονται πολιτισμικά, ακόμη και αν ενσωματωθούν κοινωνικά, αλλά επιδιώκουν να επιβάλλουν τον δικό τους πολιτισμό στο κοινωνικό σύνολο.

Επιπλέον θα πρέπει να σκεφθούμε, ότι:

α. ειδικά για την Ελλάδα οι μετανάστες εργαλειοποιούνται από την Τουρκία και ότι

β. δεν υπάρχει παράδειγμα δυτικής χώρας, ακόμη και για χώρες με μεγάλη πολυπολιτισμική παράδοση, που να κατάφερε να ενσωματώσει τους μουσουλμάνους μετανάστες.

Ειδικά η Ελλάδα ως μικρό πληθυσμός δεν μπορεί να γίνει πολυπολιτισμική χώρα. Δεν μπορεί να  έχει ως πρότυπο τις χώρες με πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων.

Μεταξύ 2011 και 2021 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 444.760 κατοίκους. Από 11.123.392 σε 10.678.632, εκ των οποίων οι 900.000 περίπου είναι οι καταγεγραμμένοι αλλοδαποί. Άλλοι τόσοι υπολογίζεται να είναι οι αδήλωτοι και οι προσωρινής διαμονής.

Μεγαλύτερο ακόμη πρόβλημα είναι η μείωση των γεννήσεων. Για πρώτη φορά το 2011 οι θάνατοι στην Ελλάδα υπερέβησαν τις γεννήσεις ( 111.099 έναντι 106.428. Έλλειμμα κατά 4.671). Η κατάσταση επιδεινώνεται: το 2019 το έλλειμμα έφθασε τις 43.841 άτομα. Κάθε χρόνο θα εξαφανίζεται μία πόλη!  Με αυτόν τον ρυθμό μέχρι το 2050 θα είμαστε γύρω στα 5 εκ. Η αλήθεια των αριθμών και η δυναμική των παραγόντων που τους διαμορφώνουν είναι πικρή. Εννοείται, ότι άλλοι τόσοι θα είναι οι απόγονοι των μεταναστών και όσοι πρόκειται να έλθουν ακόμη. Με βάση τις διαγραφόμενες τάσεις μέχρι το 2070, οι μουσουλμάνοι θα μετέχουν στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας, με αποτέλεσμα την κατάργηση των περιορισμών στην είσοδο μεταναστών, τα παστούν, η αραβική και τα αγγλικά θα αποτελούν επίσημες γλώσσες, η ελληνική γλώσσα συνεχώς θα φθίνει, οι ευπορότεροι Έλληνες θα εγκαταλείψουν την χώρα και μέχρι το τέλος του αιώνα, όσοι Έλληνες θα έχουν απομείνει, θα έχουν απορροφηθεί από την μουσουλμανική πλειοψηφία. Το θέμα δεν είναι τί θέλουμε και τί δεν θέλουμε, αλλά ποια είναι η εξελισσόμενη πραγματικότητα.


1.2.4.    Ο ιστορικός χαρακτήρας του Ελλαδικού κράτους.

Έχει καταστεί πλέον κοινός τόπος, ότι η Ελλάδα είναι καταδικασμένη σε στασιμότητα και όποιος Έλληνας θέλει να αξιοποιήσει τα προσόντα του, θα πρέπει να φύγει για το εξωτερικό. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου: «Δεν υπάρχει ελπίς, στην Ελλάδα ζεις. … Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις, ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί… φως και μουσική μιάς άλλης σκέψης…στους Πανέλληνες…»

Το συμπέρασμα είναι, ότι:

α. ο Ελλαδισμός είναι η μαύρη τρύπα του Ελληνισμού. Η Ελλάδα, από το 1922 και μετά, δηλ. για 100 χρόνια, έχει ταυτισθεί με τις καταρρεύσεις. Αν η ελληνική Ναυτιλία κυριαρχεί παγκοσμίως, είναι γιατί δεν εξαρτάται από το Ελλαδικό κράτος. Σήμερα η Ελλάδα είναι ένα ναυαγισμένο καράβι, το οποίο ακόμη επιπλέει. Σύρεται από τα ρεύματα χωρίς πυξίδα, χωρίς πορεία πλεύσεως, χωρίς όραμα.

β. Φυσικά και δεν φταίει η θαυμάσια αυτή χώρα. Φταίει το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο έχει κτισθεί στην άμμο. Στηριχθήκαμε στην τυπική αντιγραφή δυτικών προτύπων και πιστέψαμε, ότι έτσι, χωρίς αξιακές προϋποθέσεις, θα γινόμασταν αυτομάτως «Ευρωπαίοι». Ο συγκεντρωτισμός και η γραφειοκρατία του κρατικού μηχανισμού υπήρξαν τραγικά λάθη, όχι μόνο διότι λειτουργούν αντιπαραγωγικά, αλλά και διότι εκτρέφουν την διαφθορά. Δεν στηριχθήκαμε στις θεμελιώδεις παραδοσιακές και δυναμικές δομές και αξίες του πολιτισμού μας, που είναι ο κοινοτισμός, ο συνεργατισμός και ο ευεργετισμός. Αυτό το πλαστό πολιτικό σύστημα, που δημιουργήθηκε τελικά, κυριαρχείται από την ιδιοτέλεια και την αναξιοκρατία. Βλέπει την εξουσία ως αυτοσκοπό και τον λαό ως ψηφοφόρους, δεν ενδιαφέρεται να καλλιεργήσει τα προτερήματα του λαού μας αλλά εκμεταλλεύεται και αναπαράγει τα ελαττώματά του. Γι’ αυτό το εκπαιδευτικό μας σύστημα αποτελεί μία θεσμοποιημένη αποτυχία.

 

2.          Τί δέον γενέσθαι   

2.1. Η Συνείδηση ως αφετηρία για ένα νέο Ξεκίνημα.                                                                 

Ένα βασικό έλλειμμα των σημερινών Ελλήνων είναι η απουσία ΟΡΑΜΑΤΟΣ για το μέλλον,  η απουσία μιας ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ πραγματώσεώς του και μιας αντίστοιχης ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ. Σε αυτό αποβλέπει η πρότασή μας. Η στρατηγική απαιτεί: υπευθυνότητα, προγραμματισμό και πρόβλεψη-πρόληψη. Οι βασικές αρχές της προτάσεώς μας είναι:

 α. ο πολλαπλασιασμός του χρόνου. Επειδή βρισκόμαστε στο 12 και 5, πρέπει από δω και πέρα να προγραμματίζουμε, όσο γίνεται πιο πολλές παράλληλες δράσεις, για να πολλαπλασιάζουμε τον χρόνο.

β. να διαχωρίζουμε και να προσδιορίζουμε τους χώρους της ευθύνης. Ο πρωταρχικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Αυτό σημαίνει, ότι ο λαός, ως άτομα και ως τοπικές  κοινωνίες, θα πρέπει να μην σκέπτεται κομματικά, να μην εναποθέτει τις ελπίδες του στους πολιτικούς αλλά να αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν. Π.χ. η αναπαραγωγή της εθνικής μας ταυτότητας και του λαϊκού μας πολιτισμού καθώς και η αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος θα πρέπει να γίνονται με πολλές παράλληλες πρωτοβουλίες τοπικής αυτοδιοικήσεως, σωματείων και ιδρυμάτων. Αυτή είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, η οποία αποτελεί βασικό μοχλό αναπτύξεως. Στην Ελλάδα μιλάμε μόνο για κρατική και ιδιωτική πρωτοβουλία, η κοινωνική πρωτοβουλία είναι αναιμική μέχρι άγνωστη. Η κοινωνική πρωτοβουλία, η ποιότητα ζωής, η ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια λειτουργούν ως  συγκοινωνούντα δοχεία, διότι αποτελούν διαστάσεις της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Πρόκειται δυστυχώς για μία διάσταση, η οποία υπολειτουργεί, όταν δεν απουσιάζει τελείως από τον χαρακτήρα του σημερινού Έλληνα. 

2.2.  Για μία στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος. 

Αφετηρία των σκέψεών μας είναι το έργο των θεμελιωτών του σύγχρονου Ελληνισμού: ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ, ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.

Η πρότασή μας αποβλέπει στην σύνδεση της Εθνικής συνειδήσεως με την Κοινωνική συνείδηση και στον διαχωρισμό της πολιτικής ευθύνης από την κοινωνική ευθύνη. Η σύνδεση της Εθνικής συνειδήσεως με την πολιτική ευθύνη θα προκύψει ως τελικό αποτέλεσμα.  

Δίνουμε στην πρότασή μας το όνομα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΙΑΙΝΑ, διότι προτείνει μία συνολική στρατηγική δράσεως τριών επιπέδων και τριών ταχυτήτων:

α. για μία οριζόντια πορεία προς τον λαό, για μία ανοικτή και παλλαϊκή Φιλική Εταιρεία της Εθνικής και Κοινωνικής Συνειδήσεως, για την  υποστασιοποίηση του Ελληνισμού ως Υποκειμένου ιστορικής παρουσίας και βουλήσεως.

β. για ένα νέο Διαφωτισμό, ο οποίος θα ενώνει τον Παλαιό, παραδοσιακό πατριωτισμό των Εθνικών Αγώνων με τον Νέο πατριωτισμό της αναπτύξεως και της εξωστρέφειας. Εξάλλου ο Οικουμενικός και Διαχρονικός Ελληνισμός ήταν πάντα εξωστρεφής. Έτσι θα μπορέσουμε να ενώσουμε την ανάπτυξη με τον ελληνικό κοινοτισμό και να αξιοποιήσουμε συστηματικά τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και 

γ. για ένα νέο Πολιτικό πολιτισμό της συμμετοχικής Δημοκρατίας, της συμφιλιώσεως του Πολίτη με το Κράτος και της αναγνωρίσεως  της προτεραιότητας του Εθνικού συμφέροντος, της αξιοκρατίας και του απολύτου σεβασμού του Δημοσίου χρήματος.

Πρέπει γενικά να αποδεχθούν πολιτικοί και πολίτες, ότι οι υποχρεώσεις προηγούνται των δικαιωμάτων και ότι η όποια κρατική και κυβερνητική ευθύνη αποτελεί υπηρεσία προς το σύνολο του Λαού και την Πατρίδα.

Σήμερα η Πατρίδα μας μετράει τα παιδιά της, τόσο  ποσοτικά όσο και ποιοτικά.                                     

 

ΑΘΗΝΑ, 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2022                                                   Ηλίας Φιλιππίδης

filippidis103@yahoo.gr

 

 

  

                                   

 

 

                                                                             

Διαβάστε Περισσότερα »