Τρίτη 16 Αυγούστου 2022

Καλή Παναγιά! Κατόπιν εορτής;

 



Του Ηλία Φιλιππίδη

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, επειδή προφανώς ο ίδιος πλήττει, έχει την εντύπωση ότι πλήττουν όλοι οι Έλληνες και για να μη χαλαρώσουμε ακόμη περισσότερο λόγω των διακοπών, σκέφθηκε να διορθώσει το τελευταίο πρόβλημα, που έχει απομείνει στην Ορθόδοξη Εκκλησία και σε όλη την Ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για την ορθή προσφώνηση της Θεομήτορος.

Επί λέξει: «Η φράση «Καλή Παναγιά» δεν στέκεται ούτε λεκτικά ούτε θεολογικά. Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μία μόδα που λέει: «Καλή Παναγιά». Τι θα πει Καλή Παναγιά; Λέμε Καλό Χριστό; Εμείς λέμε: Καλά Χριστούγεννα, είναι γεγονός. Λέμε: Καλό Πάσχα, είναι γεγονός. Τι θα πει Καλή Παναγιά; Δεν θα πει τίποτε το Καλή Παναγιά. Λέμε: Καλό Δεκαπενταύγουστο, Καλή εορτή της Παναγίας μας. Έτσι ξέρουμε από παλιά».

Λίγες ημέρες πριν της Παναγίας, επεκοινώνησα τηλεφωνικώς για νομικούς λόγους με την υπεύθυνη μιας εταιρίας ακινήτων με έδρα στην οδό Βουκουρεστίου. Της ευχήθηκα: Καλό Δεκαπενταύγουστο. Χωρίς να γνωριζόμαστε, μου απάντησε αμέσως: ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!

Όταν μία μορφωμένη κυρία, με φωνή κάτω των 40 ετών, με επιτυχείς εξετάσεις ανόδου στον επιχειρηματικό τομέα από το κέντρο της αστικής ζωής της Αθήνας, χρησιμοποιεί αυθόρμητα μία τόσο … λαϊκή έκφραση, τότε ως κοινωνιολόγος μπορώ να αναφωνήσω: Αλληλούια! Αυτό είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα για το μέλλον του πολιτισμού μας.

Σεβασμιώτατε, καλύτερα να αναφέρονται οι πιστοί στο όνομα της Παναγίας παρά σε μία ημερομηνία και αντί να λέμε: Καλή Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, λέμε εν συντομία: Καλή Παναγιά. Πειράζει; Θίγεται σε κάτι η Θεοτόκος;

Αφήστε λοιπόν, Σεβασμιώτατε, την παράδοση της επάρσεως του φαρισαϊσμού, πλησιάστε, λάθος το είπα, κατεβείτε στον λαό, σταθείτε δίπλα του και αντί να διορθώνετε τον λαό, προσπαθήστε να διορθώσετε τα στραβά της Εκκλησίας. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!  Έτσι θα σας γράψει η ιστορία…   

Αθήνα, 16 Αυγούστου 2022 

 Ηλίας Φιλιππίδης 

Πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, συγγραφέας.

 

   

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022

Να αναβιώσουμε τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ!


 

Ανοικτή επιστολή 

προς τον Έλληνα του Οικουμενικού Ελληνισμού

του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Χίος, 17 Ιουλίου 2022

Αγαπητέ Έλληνα συμπατριώτη,

Επικρατεί η αντίληψη, ότι η ιστορική εξέλιξη του Ελληνισμού επιβαρύνεται από μία μεγάλη καθυστέρηση, επειδή λόγω της Τουρκοκρατίας δεν βιώσαμε ούτε την Αναγέννηση ούτε τον Διαφωτισμό.

1.  Η συμβολή του Βυζαντίου στην Ιταλική Αναγέννηση

Πίσω από αυτή την εσφαλμένη αντίληψη της πνευματικής ξηρασίας του ελληνικού χώρου υποκρύπτεται η απαξίωση της Δύσεως απέναντι στο Βυζάντιο και η απόκρυψη του γεγονότος, ότι η Αναγέννηση ξεκίνησε από το Βυζάντιο, το οποίο διέθετε τρία μοναδικά πλεονεκτήματα λόγω:

α. της αδιαλείπτου χρήσεως της ελληνικής γλώσσας. Το πρώτο βήμα της Αναγεννήσεως, παρά το Σχίσμα μεταξύ της Καθολικής εκκλησίας και της Ορθοδοξίας με το ανάθεμα του Πάπα το 1054, ήταν η ευρεία πρόσκληση Ελλήνων μοναχών και διδασκάλων από τοπικούς ηγεμόνες της Ιταλίας και τους πρυτάνεις πανεπιστημίων όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και την κεντρική Ευρώπη, για την διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας.

β. τα χειρόγραφα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας βρίσκονταν όλα στην επικράτεια του Βυζαντίου και στα ελληνικά μοναστήρια της Κάτω Ιταλίας και 

γ. στο Βυζάντιο, όσο καταλάγιαζε η σύγκρουση ανάμεσα στον Χριστιανισμό και την Πολυθεϊα, τόσο αύξανε το ενδιαφέρον για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Στην πραγματικότητα δεν έπαυσε ποτέ, απλώς υπέφωσκε. Δεν βρήκαμε τα αρχαία κείμενα σε ανασκαφές αλλά από αντιγραφές από γενιά σε γενιά. Τα μεγάλα βυζαντινά μοναστήρια διέθεταν αντιγραφεία (Scriptoria), όπου μορφωμένοι μοναχοί ησχολούντο καθημερινά με την αντιγραφή αρχαίων κωδίκων, είτε διότι είχαν φθαρεί είτε κατά παραγγελία από άλλα μοναστήρια και από αξιωματούχους, πλουσίους, επισκόπους και λογίους, οι οποίοι ενδιαφέρονταν να εμπλουτίσουν την ιδιωτική τους βιβλιοθήκη και τις γνώσεις τους.

Δυστυχώς η παρακμή του Βυζαντίου μετά την συντριβή στην μάχη του Ματζικέρτ (1071) από τους Σελτζούκους Τούρκους και τις Σταυροφορίες (η Α’ το 1095) με αποκορύφωμα την Δ’ (1201-1204), η οποία κατέληξε στην κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως και την διάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, μετατόπισε το κέντρο βάρους της Αναγεννήσεως από τον ελληνικό χώρο στην Ιταλία. Η τελευταία αναλαμπή αναγεννήσεως στον χώρο του Βυζαντίου ήταν το Δεσποτάτο του Μυστρά (1348-1460), όπου έζησε ο τελευταίος μεγάλος φιλόσοφος του παλαιού Ελληνισμού, ο Γεώργιος Γεμιστός- Πλήθων (1355-1452). Ο Γεμιστός αναδείχθηκε σε μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες της βυζαντινής και της ιταλικής αναγεννήσεως. Κατά την διάρκεια της Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439) έπεισε τον ηγεμόνα Κόζιμο των Μεδίκων να προσλάβει Έλληνες και Ιταλούς λογίους και να ιδρύσει την νέα Πλατωνική Ακαδημία (Accademia Platonica), η οποία ανέλαβε το μεγάλο έργο να μεταφράσει όλα τα έργα του Πλάτωνα και του Πλωτίνου στα Λατινικά. Υπήρξε ο πρωτοπόρος της αναβιώσεως του Πλατωνισμού στην Δυτική Ευρώπη. Ο Γεμιστός επιβεβαίωσε την συνέχεια του Ελληνισμού με την περίφημη φράση του: «Έλληνες εσμέν το γένος, ως τε η φωνή [γλώσσα] και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί».

Ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος (1403-1472) υπήρξε μαθητής του Γεμιστού και κληρικός της Ορθοδόξου εκκλησίας. Τάχθηκε υπέρ της ενώσεως των Εκκλησιών και αγωνίσθηκε σε όλη του την ζωή για την οργάνωση μιάς δυτικής σταυροφορίας για την σωτηρία του Βυζαντίου και μετά το 1453 για την απελευθέρωση του από τους Τούρκους. Καταφεύγοντας στην Δύση πήρε μαζί του την τεράστια βιβλιοθήκη του, αποτελούμενη από 1.000 περίπου ελληνικούς και λατινικούς κώδικες, οι οποίοι απετέλεσαν τον πυρήνα της Μαρκιανής βιβλιοθήκης της Βενετίας. Στην δωρεά του όρισε να είναι τα βιβλία στην διάθεση των Ελλήνων, για να μη ξεχνούν, ποιες είναι οι ρίζες τους, τώρα που δεν έχουν πατρίδα.                                 

Ο Βησσαρίων υπήρξε υπόδειγμα προσωπικότητας της Αναγεννήσεως. Έστελνε ερευνητές στα μοναστήρια της Ελλάδας, Μικρασίας και Κάτω Ιταλίας για την αγορά χειρογράφων, προλαμβάνοντας έτσι τις καταστροφές από τους Τούρκους αλλά και την αμάθεια των μοναχών, η οποία με τα χρόνια βεβαίως αύξανε. Κώδικες επίσης έφερναν στην Δύση και οι πρόσφυγες από την Ελλάδα, γνωρίζοντας την αγοραστική τους αξία. Αναδείχθηκε σε καρδινάλιο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και λόγω της μορφώσεώς θα καταλάμβανε και τον Παπικό θρόνο, εάν δεν τον εμπόδιζε η αντιζηλία των Ιταλών καρδιναλίων. Αξιοποιώντας την οικονομική του άνεση, είχε μετατρέψει την βίλλα του στην Ρώμη σε σπουδαστήριο, όπου δεκάδες Έλληνες αντέγραφαν και μελετούσαν ελληνικά χειρόγραφα. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι υπήρχε τότε στην Ευρώπη μεγάλη αγοραστική ζήτηση. Αυτό το κωδικογραφικό εργαστήρι εξελίχθηκε σε κέντρο μελέτης και σχολιασμού της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, όπου εσύχναζαν όλοι οι διάσημοι φιλόλογοι της εποχής, Έλληνες και Ιταλοί.

2.  Αναγέννηση και Διαφωτισμός στην Ελλάδα

Οι βασικές μας θέσεις για το αν υπάρχει σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Αναγεννήσεως γενικώς είναι οι εξής:  

α. η πνευματική δυναμική του Βυζαντίου και γενικότερα η δύναμη δημιουργικότητας του Διαχρονικού Ελληνισμού δεν ακτινοβόλησε μόνο προς τα έξω αλλά και μέσα στον Ελληνισμό. Παράλληλα δηλαδή με την μεγάλη ευρωπαϊκή Αναγέννηση, η οποία ξεκίνησε από το Βυζάντιο, ξεκίνησε, από την ίδια πάλι πηγή, μία άλλη Αναγέννηση, καθαρά ελληνική αυτή την φορά. Στην πραγματικότητα ο Νέος Ελληνισμός γεννήθηκε μέσα από δύο αναγεννήσεις. Θα πρέπει να τις αριθμούμε συνειδητά.

β. ως Πρώτη Ελληνική Αναγέννηση θα πρέπει να θεωρηθεί η νομιμοποίηση του όρου «Έλλην» και «Έλληνες» από τις ηγεσίες των τριών ελληνικών κρατών, που διαδέχθηκαν την Βυζαντινή αυτοκρατορία, μετά την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους το 1204. Αυτά ήταν η Αυτοκρατορία της Νικαίας, η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντος και το Πριγκιπάτο της Ηπείρου. Το μίσος των Σταυροφόρων και του Βατικανού κατά της Ορθοδοξίας και του Βυζαντίου και γενικώς κατά των «Graecorum» ανάγκασε τις αυτοκρατορικές ηγεσίες των  Βυζαντινών να απορρίψουν το στοιχείο της ρωμαϊκότητά τους και να συμφιλιώσουν την Ορθοδοξία με τον Ελληνισμό. Ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος προσδιόρισε την γέννηση του Νέου Ελληνισμού στο γεγονός της συμπιέσεως του Ελληνισμού μεταξύ δύο κατακτητικών δυνάμεων: της ρωμαιοκαθολικής Δύσεως και των Οθωμανών από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα.

γ. ως Δεύτερη Ελληνική Αναγέννηση θα πρέπει να θεωρηθεί η διαμόρφωση της κοινωνικής οργανώσεως του Ελληνισμού σε κοινότητες, τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό από τον 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Η αναβίωση της διαχρονικής παραδόσεως του ελληνικού κοινοτισμού έσωσε κυριολεκτικά τον Ελληνισμό, διότι τον συσπείρωσε, του έδωσε την δυνατότητα να οργανωθεί κοινωνικά και οικονομικά, να κτίσει γεφύρια, να κατασκευάσει βρύσες και νερόμυλους, να οργανώσει συνεταιρισμούς και να αναπαράγει τον πολιτισμό του με την συντήρηση και το κτίσιμο εκκλησιών και την λειτουργία σχολείων κρυφών και φανερών. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο αυτονόμου οργανώσεως ενός λαού κάτω από την εξουσία ενός δυνάστη, ο οποίος κυριαρχούσε με την βία και εστερείτο παντελώς οποιουδήποτε αναπτυξιακού σχεδιασμού. Η οικονομική συνεργασία, η παιδεία και ο ευεργετισμός αποτελούσαν γόνιμες γέφυρες συνεργασίας ανάμεσα στις κοινότητες του εξωτερικού και του εσωτερικού. Από τα τέλη του 18ου αιώνα οι Έλληνες ήλεγχαν το 95% του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. 

Ένα ιδιαίτερο θαύμα ήταν η αναβίωση της ελληνικής Ναυτοσύνης και η δημιουργία πολλών ναυτοτόπων με πρωτοπόρα τρία ξερονήσια:  Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά.

Στις αρχές του 19ου αιώνα οι ξένοι περιηγητές εντυπωσιάζονταν από την φιλομάθεια των Ελλήνων και την έκρηξη ιδρύσεως σχολείων. Ο πλέον αυστηρός ιστορικός της Ελληνικής Επαναστάσεως, ο βρετανός George Finlay, γράφει κάτι που ουδείς Έλληνας από τότε τόλμησε να επαναλάβει, ότι τότε (1820) εύρισκες πιο πολλούς εγγράμματους απλούς ανθρώπους στην Ελλάδα από ότι στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες!!

Εξάλλου η ελληνική γλώσσα τον 18ο αιώνα και μέχρι τα μέσα του 19ου ήταν η κυρίαρχη διεθνής γλώσσα (lingua franca) στην Aν. Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, τον Εύξεινο Πόντο και την Νοτ. Ρωσία.

Μέσα σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο πνευματικής αναγεννήσεως διαμορφώθηκε ο Ελληνικός Διαφωτισμός, ο οποίος, όπως απέδειξε ο καθηγητής Π. Κιτρομηλίδης, διαφέρει από τον Δυτικό, κατά το ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποί του ήταν Κληρικοί.

3.   Το πρότυπο του Οικουμενικού Έλληνα.

Σήμερα μιλάμε για την ανάγκη εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας. Όμως ξεχνάμε, ότι η τελευταία Αναγέννηση του Ελληνισμού στηρίχθηκε στην οικουμενικότητα του Ελληνισμού.

Ο  Αθηναίος φιλόσοφος Αντισθένης είπε το περίφημο «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Από κοινωνιολογικής και ιστορικής απόψεως η Ελληνική οικουμενικότητα αποτελεί μία ευρύτερη έννοια. Τα στοιχεία της είναι η ανθρωπολογική της πληρότητα και η ιστορική της παράδοση με τις διαχρονικές της αξίες.

 Η βάση της οικουμενικότητας είναι ο άνθρωπος, ο οικουμενικός άνθρωπος. Η εξωστρέφεια είναι ένα από τα μέσα και όχι ο σκοπός. Η εξωστρέφεια είναι το αποτέλεσμα, ενώ ως αιτία έχει περιορισμένα αποτελέσματα και δεν μπορεί να απογειώσει αναπτυξιακά και κοινωνικά έναν λαό. Η οικουμενικότητα προϋποθέτει την ανθρώπινη ποιότητα σε συνδυασμό με την αξιοκρατία, την παιδεία και τον κοινωνικό πολιτισμό ενός λαού.

Ο κοινωνικός πολιτισμός συγκροτείται από τα κοινωνικά πρότυπα και την κοινωνική πρωτοβουλία. Στην πατρίδα μας μιλάμε μόνο για κρατική και ιδιωτική πρωτοβουλία, η κοινωνική πρωτοβουλία είναι ατροφική μέχρι και άγνωστη. Γιαυτό και οι Έλληνες έχουμε μεγάλο έλλειμμα κοινωνικής υπευθυνότητας. Το κενό αυτό εκμεταλλεύεται ο κομματισμός, που θέλει έναν λαό μόνο στον ρόλο του φορολογούμενου και του ψηφοφόρου. Όμως η Δεύτερη Ελληνική Αναγέννηση κάτω από τις δυσμενείς συνθήκες της Τουρκοκρατίας θαυματούργησε, διότι στηρίχθηκε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στην κοινωνική πρωτοβουλία.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι βασικές προϋποθέσεις για μία Τρίτη Ελληνική Αναγέννηση, αυτή που δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν ο Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ο Χ.ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ και ο Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, είναι:

 α. η αναβίωση του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ως προτύπου, ως συλλογικής βουλήσεως και ως συλλογικού οράματος

β. ο διαχωρισμός της κοινωνικής ευθύνης και πρωτοβουλίας από την έννοια της εξουσίας και

γ. ο αξιακός συνδυασμός του πατριωτισμού, του ήθους, ατομικού και κοινωνικού, της δημιουργικότητας και της συνεργασίας.

 Ο ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ είναι συγγραφέας και έχει διατελέσει πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας και νομικός. Εργάζεται για την καθιέρωση της ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ ως της μακροκοινωνιολογίας του Διαχρονικού Ελληνισμού από την μυθολογία μέχρι και το μέλλον.

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2022

ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ;

 



 Οι διαπιστώσεις για το παρόν 

και οι προοπτικές για το μέλλον.

Μία ανάλυση του καθηγητή ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Α. Περίληψη

1. Διαπιστώσεις 

1.1. Η διεθνής κατάσταση 

1.2. Τα προβλήματα της Ελλάδας 

1.2.1. Το έλλειμμα ασφάλειας.

1.2.2. Το Δημόσιο χρέος.

1.2.3. Το δημογραφικό πρόβλημα.

1.2.4. Ο ιστορικός χαρακτήρας του Ελλαδικού κράτους.

2. Τί δέον γενέσθαι 

2.1.  Η Συνείδηση ως αφετηρία για ένα νέο Ξεκίνημα.    

2.2.  Για μία στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος.                          Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΙΑΙΝΑ.

3.          Επίλογος

Σήμερα η Πατρίδα μας μετράει τα παιδιά της, τόσο  ποσοτικά όσο και ποιοτικά.                                     

ΑΘΗΝΑ, 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2022                                               Ηλίας Φιλιππίδης

 

Ο καθηγητής Ηλίας Φιλιππίδης είναι κοινωνιολόγος και νομικός, πρόεδρος του Διεπιστημονικού Κέντρου Ερευνών και Μελετών Οικουμενικού Ελληνισμού «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ».

I.C.R.S.E.H. IOANNIS KAPODISTRIAS

https://icrseh-ioannis-kapodistrias.org

E-mail: filippidis103@yahoo.gr

 

Το Διεπιστημονικό Κέντρο «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» αποβλέπει:

α. στην συνέχιση της παραδόσεως των ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, την συμβολή στην εθνική και πνευματική συσπείρωση των Ελλήνων επιστημόνων καθώς και την επιστημονική έρευνα στην εξέλιξη και το μέλλον του Ελληνισμού.

β. στην ανανέωση των προτύπων εθνικής ταυτότητας, εθνικής ανεξαρτησίας, εθνικής αξιοπρέπειας και εθνικής συνοχής του ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ 1821.

γ. στην αναβίωση και ενίσχυση των διαχρονικών ελληνικών παραδόσεων του ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ, της ΝΑΥΤΟΣΥΝΗΣ και του ΕΥΕΡΓΕΤΙΣΜΟΥ και 

δ. στην προβολή των προτύπων και ηθικών αρχών εθνικού συμφέροντος, αυταπαρνήσεως, προγραμματισμού και αγάπης για τον λαό, του αείμνηστου Κυβερνήτου της Ελλάδας ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. 


                   Β. Η Ανάλυση

1. Διαπιστώσεις.

1.1. Η διεθνής κατάσταση

Παρά την τεράστια ανάπτυξη των γνώσεων και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, παρά τα διδάγματα του παρελθόντος, η ανθρωπότητα έχει κατρακυλήσει σε μία κατάσταση πρωτογονισμού των διεθνών σχέσεων, σε μία κατάσταση γενικής αβεβαιότητας και γενικευμένου ανταγωνισμού. Η διεθνής ένταση έρχεται να δημιουργήσει ένα ανησυχητικό βραχυκύκλωμα με την εμφάνιση νέων ασθενειών καθώς και με την κλιματική κρίση, η οποία θα δημιουργήσει επισιτιστική και μεταναστευτική κρίση ακόμη και ανεξάρτητα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

1.2. Τα προβλήματα της Ελλάδας  

1.2.1.    Το έλλειμμα ασφάλειας.                                  

Η αστάθεια της διεθνούς  καταστάσεως δημιουργεί ανασφάλεια στις μικρότερες χώρες, όταν μάλιστα αυτές βρίσκονται σε γεωπολιτικώς ευαίσθητες περιοχές, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι δύο αυτές χώρες του Ελληνισμού αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας. Γι’ αυτό χρειάζεται υψηλή επαγρύπνηση σε δύο μέτωπα: 

α. η επιστροφή στην εποχή του Ψυχρού πολέμου, με την έννοια της προτεραιότητας μέχρι και αποκλειστικότητας των συμφερόντων των Μεγάλων δυνάμεων έναντι των εθνικών συμφερόντων των μικρών κρατών και μάλιστα χωρίς το αντάλλαγμα της προσφοράς προστατευτικής καλύψεως. Το αποτέλεσμα είναι, ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει σταθερή συμμαχική υποστήριξη θεσμικού χαρακτήρα, διότι οι υπερεθνικοί οργανισμοί στους οποίους μετέχει η Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ, δεν λειτουργούν ως συστήματα συλλογικής ασφάλειας και υποκύπτουν στους εκβιασμούς της Τουρκίας.

β. η αναθεωρητική και κατακτητική πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν αποβλέπει σε δύο στόχους: τον επηρεασμό του εσωτερικού ακροατηρίου της Τουρκίας αλλά αυτός ο στόχος είναι δευτερεύων. Ο πρωτεύων στόχος είναι το Οθωμανικό όνειρο, δηλ. η αποκατάσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και αυτή η πολιτική δεν πρόκειται να αλλάξει. Η Τουρκία ξέρει, ότι ως κοσμικό κράτος και με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα διαλυθεί. Γι’ αυτό επιστρέφει στην εποχή του Χαλιφάτου, το οποίο στηρίζεται στην αρχή ότι: η κατάκτηση είναι ευλογία και αποτελεί θεϊκή εντολή, καθώς και ότι η έκταση των κατακτημένων εδαφών αποτελεί ιστορικό δεδομένο, επομένως ό,τι αφαιρείται, πρέπει να επιστρέφει.

Με βάση αυτή την ήδη εφαρμοζόμενη Τουρκική πολιτική, η Ελλάδα θα πρέπει να μάθει, ότι η πολιτική του κατευνασμού, που ακολουθούσαμε μέχρι τώρα, αποθρασύνει την Τουρκία. Η μόνη ενδεδειγμένη πολιτική είναι η αποτροπή. Η αποτροπή δεν περιορίζεται στην διπλωματία αλλά πλαταίνει και δίνει την ίδια σημασία σε δύο ακόμη  παράγοντες: την ανάπτυξη πολεμικής βιομηχανίας και μάλιστα όσο γίνεται πιο αυτοδύναμης καθώς και στην διαμόρφωση μιας ισχυρής αμυντικής και πατριωτικής ιδεολογίας όχι μόνο στον Στρατό, για τον οποίο δεν αμφιβάλλουμε αλλά απαραιτήτως και στον λαό. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αποτρεπτική πολιτική, όταν εμφανίζονται επώνυμοι πολιτικοί στην τηλεόραση και επιχειρηματολογούν, ότι θα λύσουμε τα προβλήματά μας με την Τουρκία πολιτισμένα, δηλ. μόνο με το να επικαλούμαστε το Διεθνές  δίκαιο, το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, τις αξίες του Δυτικού πολιτισμού και το Διεθνές δικαστήριο της Χάγης, όταν έχεις απέναντί σου έναν Έρντογάν, ο οποίος ακούει όλα αυτά και ξεκαρδίζεται στα γέλια!

Όμως υπάρχει και ένα δεύτερο επιχείρημα των θιασωτών του «Νέου πατριωτισμού»: «Δηλαδή τί θέλετε, να κάνουμε πόλεμο με τους Τούρκους; Η εποχή του αίματος έχει παρέλθει. Ο νέος πατριωτισμός είναι η ανάπτυξη».

Απαντάμε: «Τάδε ποιήσαι, κακείνα μη αφιέναι». Επιλέγει την πολιτική του, αυτός που έχει και την πρωτοβουλία. Στην περίπτωσή μας την πρωτοβουλία έχει ο Ερντογάν και όχι οι Βρυξέλλες. Βασικό στοιχείο της αποτροπής είναι η αποφασιστικότητά μας να πολεμήσουμε και, αν χρειασθεί να υποχωρήσουμε σε κάτι, μόνο εφόσον και η Τουρκία υποχωρήσει σε κάτι άλλο. Η Τουρκία απαιτεί και εκβιάζει, διότι υπολογίζει, ότι τελικά εμείς θα υποχωρήσουμε, για να αποφύγουμε τον πόλεμο. Ακόμη και αν υποχωρήσουμε μονομερώς, για να εκτονωθεί η κατάσταση, η Τουρκία θα επανέλθει σε 3 χρόνια με νέες απαιτήσεις. 

 

1.2.2.     Το Δημόσιο χρέος.                                  

Όταν υπογράψαμε το πρώτο Μνημόνιο, μας είπαν, ότι θα υποστούμε θυσίες για 2-3 χρόνια αλλά μετά θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Έχουν περάσει 11 χρόνια και ακόμη δεν γνωρίζουμε:

α. αν ήταν απαραίτητες, όλες αυτές οι αιματηρές θυσίες που υποστήκαμε, συν το γεγονός ότι πάνω από 400.000 νέοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, να αφελληνισθούν οι ελληνικές τράπεζες, να κατασχεθούν πρακτικά από την Γερμανία, τα 14 μεγαλύτερα ελληνικά αεροδρόμια, να εκποιηθούν οι  μεγαλύτερες ξενοδοχειακές και βιομηχανικές μονάδες σε ξένα κεφάλαια κτλ.

Να μην ξεχνάμε, ότι η περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου έχει υποθηκευθεί, με το τρίτο Μνημόνιο (2016) για 99 χρόνια μέχρι το 2115!

β. Τελικά βγαίνουμε από το τούνελ ή όχι; Μόνο οι αριθμοί μπορούν να μας πουν την αλήθεια: το 2009, όταν άρχισε η κρίση, το ελληνικό Δημόσιο χρέος ήταν 298 δις ευρώ ή 126,8 % του ΑΕΠ. Με τα μέτρα λιτότητας το ΑΕΠ μας μειώθηκε κατά 27%. Ήταν η μεγαλύτερη μείωση σε καιρό ειρήνης παγκοσμίως. Αυτό συνέβη, διότι τα μέτρα δεν ήταν μόνο αναγκαστικά και εξοντωτικά, ήταν και οικονομικώς λανθασμένα. Αυτό έχει αναγνωρισθεί από το ΔΝΤ, τον πρόεδρο Ομπάμα, ακόμη και από τον Σόιμπλε. Τότε γιατί δεν αποκαταστάθηκαν οι άδικες συνέπειες;

Σήμερα και έπειτα από 11 χρόνια αφαιμάξεως των Ελλήνων το χρέος, αντί να μειωθεί, ανήλθε στο απίστευτο ποσό των 394,5 δις ευρώ, ενώ ως ποσοστό του ΑΕΠ υπολογίζεται μεταξύ 201,2% και 236%! Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να θεωρήσει αυτό το χρέος ως βιώσιμο; Πόσες δεκαετίες θα περάσουν, αν τα καταφέρουμε τελικά, μέχρι να επιστρέψουμε στο οικονομικό επίπεδο του 2008;


1.2.3.    Το δημογραφικό πρόβλημα

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο κίνδυνο της ιστορικής υπάρξεως του Ελληνισμού. Διατρέχουμε τον κίνδυνο να αφανισθούμε για πάντα από την σκηνή της ιστορίας, έπειτα από μία εντυπωσιακή πορεία 6.000 ετών. Είναι εντελώς αβάσιμο και αντιεπιστημονικό το επιχείρημα, ότι οι μετανάστες θα καλύψουν το δημογραφικό μας έλλειμμα, διότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι μουσουλμάνοι και όχι μόνο δεν ενσωματώνονται πολιτισμικά, ακόμη και αν ενσωματωθούν κοινωνικά, αλλά επιδιώκουν να επιβάλλουν τον δικό τους πολιτισμό στο κοινωνικό σύνολο.

Επιπλέον θα πρέπει να σκεφθούμε, ότι:

α. ειδικά για την Ελλάδα οι μετανάστες εργαλειοποιούνται από την Τουρκία και ότι

β. δεν υπάρχει παράδειγμα δυτικής χώρας, ακόμη και για χώρες με μεγάλη πολυπολιτισμική παράδοση, που να κατάφερε να ενσωματώσει τους μουσουλμάνους μετανάστες.

Ειδικά η Ελλάδα ως μικρό πληθυσμός δεν μπορεί να γίνει πολυπολιτισμική χώρα. Δεν μπορεί να  έχει ως πρότυπο τις χώρες με πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων.

Μεταξύ 2011 και 2021 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 444.760 κατοίκους. Από 11.123.392 σε 10.678.632, εκ των οποίων οι 900.000 περίπου είναι οι καταγεγραμμένοι αλλοδαποί. Άλλοι τόσοι υπολογίζεται να είναι οι αδήλωτοι και οι προσωρινής διαμονής.

Μεγαλύτερο ακόμη πρόβλημα είναι η μείωση των γεννήσεων. Για πρώτη φορά το 2011 οι θάνατοι στην Ελλάδα υπερέβησαν τις γεννήσεις ( 111.099 έναντι 106.428. Έλλειμμα κατά 4.671). Η κατάσταση επιδεινώνεται: το 2019 το έλλειμμα έφθασε τις 43.841 άτομα. Κάθε χρόνο θα εξαφανίζεται μία πόλη!  Με αυτόν τον ρυθμό μέχρι το 2050 θα είμαστε γύρω στα 5 εκ. Η αλήθεια των αριθμών και η δυναμική των παραγόντων που τους διαμορφώνουν είναι πικρή. Εννοείται, ότι άλλοι τόσοι θα είναι οι απόγονοι των μεταναστών και όσοι πρόκειται να έλθουν ακόμη. Με βάση τις διαγραφόμενες τάσεις μέχρι το 2070, οι μουσουλμάνοι θα μετέχουν στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας, με αποτέλεσμα την κατάργηση των περιορισμών στην είσοδο μεταναστών, τα παστούν, η αραβική και τα αγγλικά θα αποτελούν επίσημες γλώσσες, η ελληνική γλώσσα συνεχώς θα φθίνει, οι ευπορότεροι Έλληνες θα εγκαταλείψουν την χώρα και μέχρι το τέλος του αιώνα, όσοι Έλληνες θα έχουν απομείνει, θα έχουν απορροφηθεί από την μουσουλμανική πλειοψηφία. Το θέμα δεν είναι τί θέλουμε και τί δεν θέλουμε, αλλά ποια είναι η εξελισσόμενη πραγματικότητα.


1.2.4.    Ο ιστορικός χαρακτήρας του Ελλαδικού κράτους.

Έχει καταστεί πλέον κοινός τόπος, ότι η Ελλάδα είναι καταδικασμένη σε στασιμότητα και όποιος Έλληνας θέλει να αξιοποιήσει τα προσόντα του, θα πρέπει να φύγει για το εξωτερικό. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου: «Δεν υπάρχει ελπίς, στην Ελλάδα ζεις. … Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις, ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί… φως και μουσική μιάς άλλης σκέψης…στους Πανέλληνες…»

Το συμπέρασμα είναι, ότι:

α. ο Ελλαδισμός είναι η μαύρη τρύπα του Ελληνισμού. Η Ελλάδα, από το 1922 και μετά, δηλ. για 100 χρόνια, έχει ταυτισθεί με τις καταρρεύσεις. Αν η ελληνική Ναυτιλία κυριαρχεί παγκοσμίως, είναι γιατί δεν εξαρτάται από το Ελλαδικό κράτος. Σήμερα η Ελλάδα είναι ένα ναυαγισμένο καράβι, το οποίο ακόμη επιπλέει. Σύρεται από τα ρεύματα χωρίς πυξίδα, χωρίς πορεία πλεύσεως, χωρίς όραμα.

β. Φυσικά και δεν φταίει η θαυμάσια αυτή χώρα. Φταίει το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο έχει κτισθεί στην άμμο. Στηριχθήκαμε στην τυπική αντιγραφή δυτικών προτύπων και πιστέψαμε, ότι έτσι, χωρίς αξιακές προϋποθέσεις, θα γινόμασταν αυτομάτως «Ευρωπαίοι». Ο συγκεντρωτισμός και η γραφειοκρατία του κρατικού μηχανισμού υπήρξαν τραγικά λάθη, όχι μόνο διότι λειτουργούν αντιπαραγωγικά, αλλά και διότι εκτρέφουν την διαφθορά. Δεν στηριχθήκαμε στις θεμελιώδεις παραδοσιακές και δυναμικές δομές και αξίες του πολιτισμού μας, που είναι ο κοινοτισμός, ο συνεργατισμός και ο ευεργετισμός. Αυτό το πλαστό πολιτικό σύστημα, που δημιουργήθηκε τελικά, κυριαρχείται από την ιδιοτέλεια και την αναξιοκρατία. Βλέπει την εξουσία ως αυτοσκοπό και τον λαό ως ψηφοφόρους, δεν ενδιαφέρεται να καλλιεργήσει τα προτερήματα του λαού μας αλλά εκμεταλλεύεται και αναπαράγει τα ελαττώματά του. Γι’ αυτό το εκπαιδευτικό μας σύστημα αποτελεί μία θεσμοποιημένη αποτυχία.

 

2.          Τί δέον γενέσθαι   

2.1. Η Συνείδηση ως αφετηρία για ένα νέο Ξεκίνημα.                                                                 

Ένα βασικό έλλειμμα των σημερινών Ελλήνων είναι η απουσία ΟΡΑΜΑΤΟΣ για το μέλλον,  η απουσία μιας ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ πραγματώσεώς του και μιας αντίστοιχης ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ. Σε αυτό αποβλέπει η πρότασή μας. Η στρατηγική απαιτεί: υπευθυνότητα, προγραμματισμό και πρόβλεψη-πρόληψη. Οι βασικές αρχές της προτάσεώς μας είναι:

 α. ο πολλαπλασιασμός του χρόνου. Επειδή βρισκόμαστε στο 12 και 5, πρέπει από δω και πέρα να προγραμματίζουμε, όσο γίνεται πιο πολλές παράλληλες δράσεις, για να πολλαπλασιάζουμε τον χρόνο.

β. να διαχωρίζουμε και να προσδιορίζουμε τους χώρους της ευθύνης. Ο πρωταρχικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Αυτό σημαίνει, ότι ο λαός, ως άτομα και ως τοπικές  κοινωνίες, θα πρέπει να μην σκέπτεται κομματικά, να μην εναποθέτει τις ελπίδες του στους πολιτικούς αλλά να αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν. Π.χ. η αναπαραγωγή της εθνικής μας ταυτότητας και του λαϊκού μας πολιτισμού καθώς και η αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος θα πρέπει να γίνονται με πολλές παράλληλες πρωτοβουλίες τοπικής αυτοδιοικήσεως, σωματείων και ιδρυμάτων. Αυτή είναι η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, η οποία αποτελεί βασικό μοχλό αναπτύξεως. Στην Ελλάδα μιλάμε μόνο για κρατική και ιδιωτική πρωτοβουλία, η κοινωνική πρωτοβουλία είναι αναιμική μέχρι άγνωστη. Η κοινωνική πρωτοβουλία, η ποιότητα ζωής, η ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια λειτουργούν ως  συγκοινωνούντα δοχεία, διότι αποτελούν διαστάσεις της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Πρόκειται δυστυχώς για μία διάσταση, η οποία υπολειτουργεί, όταν δεν απουσιάζει τελείως από τον χαρακτήρα του σημερινού Έλληνα. 

2.2.  Για μία στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος. 

Αφετηρία των σκέψεών μας είναι το έργο των θεμελιωτών του σύγχρονου Ελληνισμού: ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ, ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ.

Η πρότασή μας αποβλέπει στην σύνδεση της Εθνικής συνειδήσεως με την Κοινωνική συνείδηση και στον διαχωρισμό της πολιτικής ευθύνης από την κοινωνική ευθύνη. Η σύνδεση της Εθνικής συνειδήσεως με την πολιτική ευθύνη θα προκύψει ως τελικό αποτέλεσμα.  

Δίνουμε στην πρότασή μας το όνομα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΙΑΙΝΑ, διότι προτείνει μία συνολική στρατηγική δράσεως τριών επιπέδων και τριών ταχυτήτων:

α. για μία οριζόντια πορεία προς τον λαό, για μία ανοικτή και παλλαϊκή Φιλική Εταιρεία της Εθνικής και Κοινωνικής Συνειδήσεως, για την  υποστασιοποίηση του Ελληνισμού ως Υποκειμένου ιστορικής παρουσίας και βουλήσεως.

β. για ένα νέο Διαφωτισμό, ο οποίος θα ενώνει τον Παλαιό, παραδοσιακό πατριωτισμό των Εθνικών Αγώνων με τον Νέο πατριωτισμό της αναπτύξεως και της εξωστρέφειας. Εξάλλου ο Οικουμενικός και Διαχρονικός Ελληνισμός ήταν πάντα εξωστρεφής. Έτσι θα μπορέσουμε να ενώσουμε την ανάπτυξη με τον ελληνικό κοινοτισμό και να αξιοποιήσουμε συστηματικά τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και 

γ. για ένα νέο Πολιτικό πολιτισμό της συμμετοχικής Δημοκρατίας, της συμφιλιώσεως του Πολίτη με το Κράτος και της αναγνωρίσεως  της προτεραιότητας του Εθνικού συμφέροντος, της αξιοκρατίας και του απολύτου σεβασμού του Δημοσίου χρήματος.

Πρέπει γενικά να αποδεχθούν πολιτικοί και πολίτες, ότι οι υποχρεώσεις προηγούνται των δικαιωμάτων και ότι η όποια κρατική και κυβερνητική ευθύνη αποτελεί υπηρεσία προς το σύνολο του Λαού και την Πατρίδα.

Σήμερα η Πατρίδα μας μετράει τα παιδιά της, τόσο  ποσοτικά όσο και ποιοτικά.                                     

 

ΑΘΗΝΑ, 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2022                                                   Ηλίας Φιλιππίδης

filippidis103@yahoo.gr

 

 

  

                                   

 

 

                                                                             

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή 1 Μαΐου 2022

Ευρώπη, ο καταποντισμός μιας ηπείρου



Ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει περιορισθεί κατά μία ήπειρο και ποια μάλιστα, αυτή που υπήρξε το λίκνο του Δυτικού πολιτισμού.

του Ηλία Φιλιππίδη

1.  Οι γεωπολιτικές αλλαγές στον πλανήτη μας.

 Πριν από 335 εκ. χρόνια όλη η ξηρά της Γης είχε ενωθεί σε μία μόνο ήπειρο, την Παγγαία, η οποία από τα 175 εκ. χρόνια και μετά άρχισε να διασπάται, για να δημιουργηθούν τελικά οι σημερινές ήπειροι.

Αυτός είναι ο γεωλογικός κόσμος της Γης. Όμως πάνω σε αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο πλανήτη μας έχουν δημιουργηθεί δύο επιπλέον κόσμοι: ο φυσικός κόσμος της ζωής και ένας ακόμη πιο ιδιαίτερος κόσμος, ο ανθρώπινος πολιτισμός.  Το περίεργο είναι, ότι οι ιδιαιτερότητες, που παρατηρούνται σε κάθε ένα από αυτά τα τρία επίπεδα, δεν ακολουθούν μία κλιμακωτή διάταξη. Έτσι το φυσικό περιβάλλον και παρόλες τις καταστροφές, που έχει υποστεί από τον άνθρωπο, είναι πιο συνεκτικό από ότι τα άλλα δύο επίπεδα και αυτό οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος κατασκευάζει τον πολιτισμό του όχι με βάση την συνεκτικότητα της Φύσεως αλλά με βάση τον γεωλογικό κατακερματισμό των ηπείρων.

Αν δεχθούμε, ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ηπειρωτικοί ευρωπαϊκοί εμφύλιοι πόλεμοι, η περίοδος του Ψυχρού πολέμου αλλάζει το παγκόσμιο γεωπολιτικό πρότυπο και το προσομοιάζει με το σύστημα διαχωρισμού της γήινης λιθόσφαιρας σε τεκτονικές πλάκες.

Τότε ήταν τρείς: Ο Δυτικός κόσμος με κέντρο τις ΗΠΑ, ο Ανατολικός με κέντρο την Σοβιετική Ένωση και ο Τρίτος κόσμος, όπου  το παγκόσμιο ενδιαφέρον ελκυόταν από τον αντιαποικιακό απελευθερωτικό αγώνα των αποικιών και το Κίνημα των Αδεσμεύτων, με επικεφαλής την Γιουγκοσλαβία, την Ινδία και την Αίγυπτο.

Λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου των δύο Υπερδυνάμεων (ισορροπία του τρόμου) ο μεταπολεμικός κόσμος αποτελούσε ένα σταθεροποιημένο σύστημα παγιωμένης συνολικής εντάσεως με μερικές τοπικές συγκρούσεις δι’ αντιπροσώπων. Αυτό το σύστημα ισορροπίας ανατράπηκε με την διάλυση του Ανατολικού μπλοκ και την κατάρρευση της Σοβ. Ενώσεως.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα, είναι η προσπάθεια επικυριαρχίας του Δυτικού κόσμου με αιχμή τον ΝΑΤΟ πάνω στον χώρο του πρώην Ανατολικού μπλοκ. Με βάση το γεωλογικό πρότυπο των τεκτονικών πλακών πρόκειται για μία αποσταθεροποίηση του συνολικού συστήματος γεωπολιτικής ισορροπίας και μία τάση επικαλύψεως εκ μέρους της Δυτικής γεωπολιτικής τεκτονικής πλάκας πάνω στην Ανατολική, που είναι η Ρωσία.

Αυτή η τάση μπορεί να πάρει δύο μορφές: μία συγκλίνουσα, εφόσον η Ανατολική πλάκα δέχεται να απορροφηθεί από την Δυτική χωρίς αντίσταση και μία συγκρουσιακή, εφόσον υπάρχει αντίσταση. Ο (Είναι ο Οργανισμός και όχι το) ΝΑΤΟ, στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ, επιδιώκουν να απορροφήσουν τις χώρες-πρώην δορυφόρους της Σοβ. Ενώσεως και να συντρίψουν γεωπολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά την Ρωσία. Τελική επιδίωξη είναι να επιβληθεί στην Ρωσία μία πολιτική ηγεσία, η οποία θα αποδεχθεί την υποταγή της χώρας της στα αμερικανικά συμφέροντα και θα συνεργασθεί για την απομόνωση και το τελικό κτύπημα κατά της Κίνας.

Η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών στις λεγόμενες ζώνες των γεωτεκτονικών διεργασιών δημιουργεί το φαινόμενο της συνθλίψεως. Τα ασθενέστερα πετρώματα στο σημείο τριβής συνθλίβονται και η σωρευόμενη ενέργεια και θερμοκρασία συμπιέζεται προς τα ανώτερα στρώματα της λιθόσφαιρας, τα διαπερνά και εκτονώνεται δημιουργώντας τα ηφαίστεια. Αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση της Ουκρανίας. Είναι το σημείο συγκρούσεως των δύο πλακών και το φαινόμενο της κυριολεκτικής συνθλίψεως μιάς χώρας.

2.   Η ηφαιστειακή έκρηξη της Ουκρανίας πλήττει πρωτίστως την Ευρώπη.

Η επιδίωξη των ΗΠΑ να εντάξουν την Ουκρανία στην Δυτική σφαίρα κυριαρχίας, πλήττει περισσότερο την Ευρώπη από ό,τι την Ρωσία και μη νομίζετε, ότι εννοώ το ενεργειακό κόστος. Πάντως δεν υπάρχει κίνδυνος να μετατραπούν σε  Πομπηίες ούτε η Ευρώπη ούτε καν η Ουκρανία. Βέβαια είναι άγνωστο ποιές θα είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες για την ίδια την Ουκρανία. Επίσης είναι άγνωστο ή έστω πολύ δύσκολο να φαντασθούμε, εάν αυτή η κρίση θα επιφέρει την επιθυμητή για τους Δυτικούς μετάλλαξη στην Ρωσία, δηλ. την ανατροπή του Πούτιν και την επικράτηση ενός φιλοδυτικού καθεστώτος στο Κρεμλίνο. Αυτό όμως που θα πρέπει να θεωρούμε ως πολύ πιθανό μέχρι και βέβαιο είναι, ότι η λάβα των συνεπειών θα κατακλύσει την Ευρώπη, όχι για να καταστήσει το έδαφος της πιο γόνιμο αλλά για να λειτουργήσει ως καταλύτης γεωπολιτικής μεταλλάξεως της Ευρώπης.

Η Ευρώπη ως ιδιαίτερος γεωπολιτικό χώρος και ως παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού καταρρέει. Η αποδόμηση της Ευρώπης ως πανευρωπαϊκού οράματος υπερεθνικής συγκλίσεως, ανθρωποκεντρισμού και γεωπολιτικής αυτοδυναμίας άρχισε με την ταύτιση της πολιτικής της ΕΕ με τους δύο πόλους του Δυτικού Συστήματος κυριαρχίας, που είναι το Σύστημα ελέγχου της χρηματικής οικονομίας (ΔΝΤ και Οίκοι αξιολογήσεως) και ο ΝΑΤΟ. Αυτή η ταύτιση έγινε σε οικονομικό επίπεδο με την Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) και την απόφαση δημιουργίας του Ευρώ, αλλά με παραίτηση διαμορφώσεως μιάς κοινής δημοσιονομικής και τραπεζικής πολιτικής. Επίσης με χειραγωγούς την Γερμανία και την Αγγλία η ΕΕ παραιτήθηκε για το ορατό μέλλον από την προσπάθεια θεσμικής και οικονομικής συγκλίσεως και έδωσε προτεραιότητα στην διεύρυνση προς Ανατολάς.

Σε γεωπολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο η είσοδος  νέων μελών από τις πρώην Ανατολικές χώρες είχε ως προϋπόθεση την ένταξή τους στον ΝΑΤΟ. Ετσι με την Συμφωνία των Αθηνών (1-5-2004) προστέθηκαν στην ΕΕ 10 νέα μέλη, εκ των οποίων τα 8 προέρχονταν από το πρώην Ανατολικό μπλοκ. Από αυτές οι Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία είχαν ενταχθεί στον ΝΑΤΟ το 1999, ενώ οι Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Σλοβακία και Σλοβενία εντάχθηκαν το 2004.

Η Βουλγαρία έγινε μέλος στις 2-4-2004. Ακολούθησαν το 2009 η Αλβανία και η Κροατία, το 2017 το Μαυροβούνιο και το 2020 η Βόρεια Μακεδονία.

Με την Ουκρανία το ποτήρι ξεχείλισε. Είναι ένα ανεξάρτητο κράτος αλλά πολιτισμικά, ιστορικά και πληθυσμιακά είναι δεμένο με την Ρωσία. Το συναισθηματικό ρήγμα ανάμεσα στους δύο «αδελφούς» λαούς δημιουργήθηκε από την εγκληματική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΣΕ κατά του συντηρητικού ουκρανικού λαού. Σήμερα το ρήγμα αυτό βαθαίνει από την αλόγιστη βία, που άσκησε ο ρωσικός στρατός κατά αμάχων και κτηρίων στις ουκρανικές πόλεις. Από την άλλη πλευρά όχι μόνο δεν αποκλείουμε σκηνοθετημένες προκλήσεις εκ μέρους του ουκρανικού στρατού, ο οποίος ουσιαστικά κατευθύνεται από Δυτικά κέντρα, αλλά πιστεύουμε, ότι η στρατηγική ανταρτοπολέμου που εφήρμοσε ο αμφιβόλου πατριωτισμού αχυράνθρωπος Ζελένσκι και η επίκλησή του προς τον πληθυσμό να λειτουργεί ως μάχιμη και μυστική πολιτοφυλακή δημιούργησε μία τεράστια κοινωνική σύγχυση.

3.  Η ευθύνη των ευρωπαϊκών λαών

Ανεξάρτητα από την τύχη της Ουκρανίας το μεγάλο πρόβλημα είναι η Ευρώπη. Η Ευρώπη ως παράδοση πολιτισμού και με λαούς υψηλής ιστορικής και πολιτικής αυτογνωσίας έχει στα χέρια της τα κλειδιά του μέλλοντος της παγκόσμιας ειρήνης και της δημοκρατίας. Οι ΗΠΑ με αχυράνθρωπο τον Μπάιντεν, στο πρώτο στάδιο της άνοιας, ασκεί μία πολιτική γεωπολιτικής απολυταρχίας. Η Ρωσία και η Κίνα εκφράζουν την πολιτική απολυταρχία. Η αμερικανική γεωστρατηγική έχει αποκτήσει την δυναμική μιάς τεκτονικής γεωπολιτικής πλάκας, κάτω από την οποία βυθίζεται η Ευρώπη. Ο τελικός στόχος των ΗΠΑ είναι να καλύψουν όλη την επιφάνεια της γης και να δημιουργήσουν την νέα Ατλαντική Παγγαία εσχατολογικής κυριαρχίας, η οποία τελικά θα εξαφανίσει και την δημοκρατία.  Από την Ευρώπη εξαρτάται η σωτηρία της παγκόσμιας ειρήνης και της δημοκρατίας. Με την καθιέρωση του Ευρώ και την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη, η ΕΕ εισήλθε στην φάση της γερμανοκρατίας. Η Γερμανία εφήρμοσε μία πολιτική της πεφωτισμένης οικονομικής μοναρχίας, όπου το «φως» προερχόταν από το  στερέωμα των αγορών και του ΔΝΤ, ενώ ως μοναρχία επιβαλλόταν ένα κυριαρχικό μέχρι και κατακτητικό καθεστώς νεοναζιστικού χαρακτήρα. Η Γερμανία ουδέποτε συγχώρησε στην Ελλάδα, όπως είχε κάνει προηγουμένως και στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, ότι στάθηκε εμπόδιο στα κατακτητικά της σχέδια, τόσο στον Πρώτο όσο και τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Με τις τελευταίες εκλογές στην Γαλλία ελπίζουμε η ΕΕ να εισέλθει σε μία νέα περίοδο γαλλικής πλέον πολιτικής και γεωπολιτικής ηγεμονίας, η οποία όμως δεν θα είναι μοναρχία, αλλά θα έχει κάποιον συμπεριληπτικό χαρακτήρα. Εξάλλου η πολιτική του Μακρόν, για να επιτύχει, θα πρέπει να είναι τρισδιάστατη, δηλ. να ενσωματώνει τρία προγράμματα: Μακρόν-Λεπέν-Μελανσόν. Ανεξάρτητα πάντως από το όποιο αποτέλεσμα σε επίπεδο πολιτικής, ελπίζουμε επίσης στο μεγάλο κέρδος της πολιτικής ενεργοποιήσεως του Γαλλικού λαού και κατ΄επέκτασιν όλων των λαών της Ευρώπης. Μόνο έτσι θα σωθεί η Ευρώπη από τον ιστορικό καταποντισμό.

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.   

 

 

 


Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 9 Απριλίου 2022

Πρόταση: Να επανασυσταθεί το ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΜΕΥΤΩΝ.

 



Η ιστορία δεν χρειάζεται άλλους νικητές, όσο και αν θα υπάρχουν πάντοτε ηλίθιοι, που θα θέλουν να βρίσκονται με την πλευρά τους.

Του Ηλία Φιλιππίδη

1.Μη προσδένεστε, εισερχόμαστε στην εσχατολογική εποχή!

Σε όνειρο έβλεπα, ότι έκανα ένα μακρινό αεροπορικό ταξίδι. Είχα πάρει έναν υπνάκο, στα όνειρα γίνονται και αυτά, όταν ξύπνησα από το παράξενο μήνυμα του πιλοτηρίου. Ούτε κατάλαβα τι εννοούσε, ούτε εάν έπρεπε να συμμορφωθώ σε κάποια εντολή. Πάνω στο σοκ της αφυπνίσεως με κυρίευσε ένα αταβιστικό συναίσθημα. Προφανώς κάποιος πρόγονός μου είχε επιβιώσει σε ναυμαχία με γαλέρες και ευγνωμονούσε, όσο ζούσε, τον κυβερνήτη, ο οποίος πριν από την έναρξη της μάχης, έδωσε εντολή,  να ανοίξουν τις δέστρες των κωπηλατών, ώστε αν κτυπηθεί το πλοίο, να μη βουλιάξουν κι αυτοί μαζί.

Όταν συνειδητοποίησα, ότι δεν βρισκόμουν σε αυτή την εποχή, εξέφρασα την απορία μου στην αεροσυνοδό για το παράδοξο του μηνύματος και αν έγινε κάποιο λάθος, οπότε θα πρέπει να προσδεθούμε, λόγω επικείμενων αναταράξεων. Με κοίταξε με ένα περίεργο χαμόγελο, το οποίο δεν μπόρεσα να διακρίνω, εάν υπέκρυπτε οίκτο ή σαρκασμό και μου είπε:   «Μακάρι το πρόβλημα να ήταν μόνο οι αναταράξεις, το πρόβλημα είναι, ότι δεν υπάρχει επιστροφή»!

Από την τρομάρα μου ξύπνησα οριστικά αυτή την φορά. Αισθανόμουν σαν να είχα κοιμηθεί σε ιερό του Αμφιάραου και ότι έπρεπε να ερμηνεύσω το όνειρο.

Από κοινωνιολογικής απόψεως μπορούμε να πούμε, ότι ο Δυτικός κόσμος, έπειτα από δύο παγκοσμίους πολέμους και την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, συνεπώς και του διπολισμού, παρουσιάζει συμπτώματα πνευματικής αλλά και ψυχολογικής κοπώσεως. Η ανικανότητα ανανεώσεώς του μπορεί να ερμηνευθεί και ως γήρανση. Οι έννοιες του λαού και της κοινωνίας έχουν εξαφανισθεί από το λεξιλόγιό μας. Η συμβίωση των ανθρώπων έχει χάσει την συλλογική της διάσταση, κυριαρχεί ο ατομισμός και η διαφορετικότητα, ενώ εμφανίζονται  και υποκατάστατα της συλλογικότητας, όπως η διατομικότητα (ενσυναίσθηση), η αλληλεγγύη, ακόμη και η ζωοφιλία!

Σε ένα τέτοιο κόσμο κυριαρχεί η παραίτηση με δύο χαρακτηριστικά:

α. ο άνθρωπος δεν θέλει να σκέφτεται, φοβάται, ότι η σκέψη θα τον οδηγήσει σε νέες απογοητεύσεις και νέα αδιέξοδα και

β. αφήνεται στην ροή του χρόνου. Αφού ο ίδιος ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα, αφήνει την πρωτοβουλία στον χρόνο. Είναι απογοητευτικό να ακούς από νέους: η τεχνολογία θα εξορθολογήσει τον κόσμο.

Πόσο γρήγορα αλλάζει ο κόσμος και πόσο ο ίδιος πάλι μένει! Πριν από 50 χρόνια οι πετυχημένοι γονείς αυτών των νέων, γεμάτοι ενθουσιασμό, διακήρυτταν: Οι αγορές θα εξορθολογήσουν τον κόσμο, δεν χρειάζονται πια απατηλά όνειρα, τέρμα οι πόλεμοι, οι άνθρωποι θα εκτονώνουν τον ανταγωνισμό τους, την απληστία τους και την ανασφάλειά τους με τις συναλλαγές!

   Το μήνυμα είναι, ότι ο ιστορικός, επομένως και ο γεωπολιτικός χρόνος της εποχής μας έχει πάρει έναν νομοτελειακό γραμμικό χαρακτήρα, χωρίς επιστροφή, προς μία παγκόσμια κατάσταση, η οποία μπορεί να μην είναι ιδανική για όλους αλλά θα είναι απολύτως λειτουργική. Οι εξιδανικεύσεις αποτελούν ουτοπία, όπως θα έλεγε και ο Μάρξ.

Αυτή λοιπόν είναι η έννοια της εσχατολογίας, η οποία προέρχεται μεν από την θεολογία αλλά αποτελεί μεγάλο πειρασμό για κάθε έναν, που πιστεύει ότι είναι ο εκλεκτός της ιστορίας για την σωτηρία της ανθρωπότητας.

Ερώτημα: γιατί δεν μπόρεσε η παγκοσμιοποίηση να φέρει αυτή την εσχατολογική λύση; Προφανώς εκ των υστέρων το Ιερατείο, ας το πούμε, της Παγκόσμιας Τελικής Λύσεως  διαπίστωσε, ότι η παγκοσμιοποίηση μπορεί να είχε μεγάλη ορμητικότητα και έκανε πολύ θόρυβο αλλά δεν μπορούσε να γίνει διεθνής λαϊκή πίστη, να γίνει θρησκεία χωρίς Θεό.

 Είχαμε πιστέψει, ότι ο Μπάιντεν θα ήταν ένας ήπιος, γραφειοκρατικός  τύπος πολιτικού για την διαχείριση της εξουσίας, ένα μεσοβασίλειο δηλαδή μέχρι το σύστημα να βρει τον κατάλληλο για τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Μέχρι τον επόμενο όμως οι ΗΠΑ μπορούν να κερδίσουν πολύ περισσότερα χρήματα με την εξωτερική τους πολιτική. Αυτές οι αποφάσεις δεν τις λαμβάνει ο Πρόεδρος, αλλά το περίφημο NSA (National Security Agency), το οποίο κατ ‘ουσίαν είναι ανεξέλεγκτο.

Ο Ρ. Ρήγκαν ως ηθοποιός μας έχει αποκαλύψει έναν άγραφο κανόνα λειτουργίας του  NSA: «You say, I sell» (Εσείς μου λέτε τι να πω και εγώ βγαίνω και το περνάω προς τα έξω). Αυτό τελικά είναι το κοινό σημείο μεταξύ Μπάιντεν και Ζελένσκι, πρόκειται για δύο παράλληλους ρόλους ηθοποιών στο ίδιο έργο.

2, Τι μπορούμε να κάνουμε;

Εμείς, οι απλοί άνθρωποι, μπορούμε να κάνουμε κάτι ή θα περιορισθούμε στον ρόλο του θεατή;

Πρώτ’ απ’ όλα έχει σημασία να ξέρουμε ποιός είναι ο κοινός υποβολέας των δύο αυτών ηθοποιών, που είναι και ο σεναριογράφος του έργου, δηλ. ποιο είναι το συγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο της Παγκόσμιας Τελικής Λύσεως. Το σχέδιο εξελίσσεται σε δύο επίπεδα:

α. στο γεωπολιτικό επίπεδο επιδιώκει  την de facto αχρήστευση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ ιδρύθηκε με πρωτοβουλία Αγγλίας και ΗΠΑ στην διάρκεια του πολέμου και σύμπραξη της Ρωσίας με σκοπό την καθιέρωση ενός παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας, χωρίς όμως τις αδυναμίες της προπολεμικής Κοινωνίας των Εθνών. Έτσι χώρισαν την λειτουργία του Οργανισμού σε δύο επίπεδα: την Γενική Συνέλευση, η οποία λειτουργεί με βάση τις αρχές της δημοκρατίας, που είναι η ισοτιμία των μελών και η αρχή της πλειοψηφίας  και το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο λειτουργεί ως κλειστή λέσχη βασικά των Μονίμων μελών, με μία μόνο αρχή, της απολύτου συναινέσεως, με δικαίωμα αρνησικυρίας των μελών (veto).

Επρόκειτο για την δημιουργία ενός προνομιακού υψιπέδου των Μεγάλων Δυνάμεων, με το οποίο όμως απεφεύχθη η έκρηξη ενός Τρίτου παγκοσμίου πολέμου αμέσως μετά τον τερματισμό του Δευτέρου. Αυτό το σύστημα παγκόσμιας ισορροπίας θέλει διακαώς να καταστρέψουν οι γνωστοί και άγνωστοι άνθρωποι του NSA των ΗΠΑ.

β. στο ιδεολογικό επίπεδο οι σεναριογράφοι του Μπάιντεν, ως καλοί μαθητές των «Νεοσυντηρητικών» των προέδρων Μπους εκμεταλλεύονται την θρησκευτική κοσμοθεωρία των Αμερικανών. Πρόκειται για το φαινόμενο, που το χαρακτηρίζω ως την Αμερικανική Σχιζοφρένεια. Ο Μέσος Αμερικανός  βιώνει την πίστη του διχοτομικά. Στην Αμερικανική αντίληψη η έννοια του Θεού χωρίζεται σε δύο επίπεδα: στην Μικρή και την Μεγάλη εικόνα. Μπορεί να θεωρούν τον Ιησού Χριστό ως το κέντρο του κόσμου αλλά τον εγκλωβίζουν στην Μικρή εικόνα. Είναι ο ατομικός τους Σωτήρας και ο σύμβουλος της προσωπικής τους ζωής. Στην Μεγάλη εικόνα όμως αλλάζει εντελώς το αξιακό σύστημα. Στην Μεγάλη εικόνα κυριαρχεί το Σχέδιο του Θεού για την ανθρωπότητα, την εσχατολογία και την Βασιλεία του Θεού. Διευκολύνει πολύ τους Αμερικανούς, το ότι η Αγία Γραφή χωρίζεται σε δύο μέρη: την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Υποτίθεται, ότι η αποστολή του Ιησού Χριστού ήταν να κλείσει μία νέα Συμφωνία (Διαθήκη) ανάμεσα τόσο στον Θεό και τον άνθρωπο, όσο και ανάμεσα στους ανθρώπους, η οποία να στηρίζεται στην αγάπη. Εννοείται, ότι προϋπόθεση της αγάπης είναι η αποδοχή της απολύτου ισότητας μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. 

Όμως η Αμερικανική Σχιζοφρένεια έγκειται κατά την άποψή μας, στην πραγματικότητα, ότι πιστεύουν ταυτόχρονα σε τρεις Θεούς. Για τους Αμερικανούς η Αγία Τριάδα είναι: ο Φύλαρχος-Γιαχβέ, ο Θεός-Πατήρ, ενώ το Άγιο Πνεύμα έχει αντικατασταθεί από το χρήμα, ως απόδειξη θείας ευλογίας. Η Αμερικανική Αγία Τριάδα δεν είναι ομοούσια, όπως η χριστιανική αλλά ετερούσια, δηλ. τα πρόσωπά της είναι φορείς διαφορετικών αξιακών συστημάτων. Έτσι ο Φύλαρχος-Γιαχβέ εφαρμόζει το Σχέδιό του για την ανθρωπότητα, παρακολουθεί την ιστορία και την πολιτική και φροντίζει για την τελική επικράτηση του Περιούσιου λαού Του, ο οποίος έχει μετεξελιχθεί. Παλαιά ήταν μόνο ο λαός Ισραήλ, οποίος και παραμένει αλλά, αφού δημιουργήθηκε μία νέα «Γη της Επαγγελίας» από τον νέο λαό της Βίβλου, τους Αγγλοσάξονες αποίκους του Νέου κόσμου και αφού πήραν την εντολή από τον Φύλαρχο-Γιαχβέ να εξολοθρέψουν όλους τους Γηγενείς ειδωλολάτρες, όπως έκανε ο λαός Ισραήλ, σήμερα η πολιτική κάστα της Ουάσιγκτον θέλει να πιστεύει, ότι κρατεί στα στιβαρά της χέρια το πηδάλιο του Σχεδίου του Θεού. Όμως η αποτυχία των ΗΠΑ να ηγηθούν του κύματος της παγκοσμιοποιήσεως μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ ήταν όχι μόνο μία δυσάρεστη αλλά και ανεξήγητη έκπληξη για τους Αμερικανούς. Πώς είναι δυνατόν, επί δεκαετίες οι Αμερικανοί και οι Καναδοί να προσεύχονται, να απαλλάξει ο Θεός τούς χριστιανούς της Ανατολής από τους διωγμούς των άθεων Κομμουνιστών και ο Θεός να τους ακούσει μεν  αλλά αντί να επιβραβεύσει τους Αμερικανούς, που μένουν πιστοί και να ευλογήσει το αξιακό τους σύστημα, επιβράβευσε τους Κινέζους! Αν είναι δυνατόν! Αυτή η εξέλιξη συν την οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια στους Αμερικανούς, συνειδησιακή, οικονομική και γεωπολιτική.

Η πρόταση της σχολής των Νεοσυντηρητικών της οικογένειας Μπους, που έχουν επιστρέψει στα γραφεία του Λευκού Οίκου, για την διαχείριση του προβλήματος προφανώς ήταν:

α. η αποχώριση από το Αφγανιστάν. Ο  άμεσος και προκλητικά αδιάφορος χαρακτήρας της αποχωρήσεως  αποδεικνύει, ότι δεν θέλουν πλέον να θεωρούν το πολεμικό Ισλάμ, ως τον μεγαλύτερο εχθρό τους, ελπίζοντας σε μία μελλοντική ανταπόδοση, ίσως και συνεργασία, αλλά και ότι η απόφαση είχε στρατηγικό χαρακτήρα και είχε ληφθεί σε συνδυασμό με μία άλλη

β. η άλλη ήταν ένας νέος πόλεμος με έναν νέο εχθρό αλλά χωρίς άμεση στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ. Έτσι επιλέχθηκε ως δόλωμα η Ουκρανία, με το πλεονέκτημα ότι μπορεί η κρίση να είναι τοπική και να ελέγχεται.   Όμως ο πόλεμος είναι και γενικός, διότι έχει να κάνει με την μεγάλη εκκρεμότητα, την επιβεβαίωση των αμερικανικών αξιών. Έτσι ενεργοποιείται το συλλογικό «θυμικό» των Αμερικανών και δημιουργείται μία μαζική ψύχωση, η οποία στην συνέχεια διεθνοποιείται σε συνδυασμό με τον εκβιαστικό χαρακτήρα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: «Μαζί μας ή εναντίον μας!»(Μπους τζούνιορ).

Αυτό που κρύβεται από τις εικόνες της τηλεοράσεως, είναι η πραγματικότητα, ότι δηλ. στην Ουκρανία συγκρούονται οι δύο μεγάλες Δυνάμεις, ο Πούτιν με τον Μπάιντεν.

Έτσι αναβιώνει η πολεμική θεολογία της συγκρούσεως μεταξύ δύο αυτοκρατοριών, του Καλού και του Κακού, όπως αυτή καθιερώθηκε από τον Ρ. Ρήγκαν. Στην συλλογική του συνείδηση ο Αμερικανός θέλει να αισθάνεται, ότι αποτελεί βασικό παράγοντα υλοποιήσεως του Σχεδίου του Θεού.

Για τους Αμερικανούς η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μετέωρη, θα έλθει ως επιβράβευση της νίκης της Αυτοκρατορίας του Καλού πάνω στην Αυτοκρατορία του Κακού.

Κατά την κοινωνιολογική μας άποψη, οι Αμερικανοί είναι ένας ιστορικά ανώριμος λαός, ο οποίος έχει όλο τον δυναμισμό της εφηβείας αλλά παράλληλα και εξίσου έντονα την ανασφάλεια, τον ευερέθιστο χαρακτήρα και την επιθετικότητα αυτής της ηλικίας. Δεν μπορούν να καταλάβουν, ότι δεν υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο αλλά και οι ενδιάμεσες αποχρώσεις.

Είναι δυνατή κάποια πρόβλεψη για το μέλλον; Δυστυχώς ναι. Με δεδομένο:

α. ότι τα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας στις ΗΠΑ έχουν διαμορφώσει μία γεωστρατηγική εσχατολογικού χαρακτήρα, στην βάση της συλλογικής ανασφάλειας του αμερικανικού λαού 

β. ότι ο αμερικανικός λαός δεν διαθέτει ούτε την ωριμότητα ούτε την αυτογνωσία για να μπορέσει να διαχειρισθεί την κρίση που περνά

 γ. ότι οι Αμερικανοί έχουν χάσει την πίστη τους στην ανωτερότητα των αξιών του πολιτισμού τους, αφού οι κυβερνήσεις τους επί 30 χρόνια επένδυαν μόνο στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, παράλληλα με την θεαματική συρρίκνωση της μεσαίας τάξεως και

δ. ότι για πρώτη  φορά στην ιστορία τους οι Αμερικανοί δεν μπορούν να καταφύγουν στην εύκολη λύση της απομονώσεως,

μπορούμε να προβλέψουμε, ότι για μεγάλο διάστημα θα διατηρούν τον κόσμο σε αναταραχή, ελπίζοντας, ότι έτσι οι αντίπαλοί τους θα φθαρούν περισσότερο από τους ίδιους.

Το τελικό συμπέρασμα είναι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης πέφτει στους λαούς της Ευρώπης. Πρέπει να πιέσουμε και να συμβάλλουμε στην παγκόσμια ειρήνη με δύο στόχους: την γεωπολιτική αυτονόμηση της Ευρώπης και στην επανασύσταση του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Όσο για μάς τους απλούς ανθρώπους η λογική λέει «Μη προσδένεστε! Μη παρασύρεστε από την προπαγάνδα του ενός ή του άλλου, κρατήστε ελεύθερο το πνεύμα σας γιατί έχουμε μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά μας».

Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και στο διάστημα 1991- 2011 ήταν μέλος του προεδρείου της Διεθνούς επιστημονικής Ενώσεως παγκοσμίου οικονομίας και πολιτικής (IWVWW) με έδρα το Βερολίνο.  

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2022

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

 



ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ 

ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΩΝ  

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 

 ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΜΗΝΥΜΑ 

ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ Δρα ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ          για την ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΕΤΕΙΟ της 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Αγαπητοί συνεργάτες,

Όταν έρχεται αυτή η ημέρα, παρελθόν, παρόν και μέλλον γίνονται ένα. Όλος ο Ελληνισμός όπου γης γίνεται ένα. Αυτή είναι η διαχρονικότητα της ιστορίας και η συσπειρωτική δύναμη της εθνικής ταυτότητας.

Όμως, όταν ζούμε μέσα σε ένα κόσμο γενικευμένου ανταγωνισμού και αβεβαιότητας, όπου μόνο το χειρότερο διεκδικεί την θέση του προβλεπτού μέλλοντος, όπου η δύναμη των όπλων, η διαίρεση και τα συμφέροντα επιδιώκουν να καθιερωθούν ως οι νέες μοίρες της ανθρωπότητας και της τύχης των λαών, έρχεται από το βάθος της Ιστορίας το όραμα του προφήτη Δανιήλ: «εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής».

Πώς κρίνουν αλήθεια εμάς οι πρόγονοί μας, τί να λένε για μας έπειτα από 201 χρόνια ελληνικής ελευθερίας; Τίποτε δεν είναι δεδομένο ούτε και για μας. Διακόσια χρόνια τώρα και δεν έχουμε λύσει κανένα από τα βασικά προβλήματα, που πρέπει να έχουν ξεπερασθεί για να θεωρούμαστε μία σύγχρονη  κοινωνία μέσα σε ένα ασφαλές κράτος.

Ο αγώνας για την ιστορική καταξίωση συνεχίζεται και είναι μακρύς. Είχαμε εφησυχάσει, ότι μπαίνοντας στην ΕΕ, οι άλλοι θα λύνουν και τα δικά μας προβλήματα. Τελικά οι «άλλοι» μας φόρτωσαν και τα προβλήματα των δικών τους τραπεζών. Είμαστε ένα υποθηκευμένο κράτος για 100 χρόνια!

Χρειαζόμαστε έμπνευση και δύναμη για να πάμε κόντρα στο ρεύμα του χρόνου που μας οδηγεί στην έξοδο από την σκηνή της ιστορίας, συνυπολογιζομένου και του δημογραφικού προβλήματος.

Το πνεύμα του 1821 είναι το πνευματικό φρούριο του Νεότερου Ελληνισμού. Αυτό αντέχει, εμείς μπορούμε;

 Χρόνια πολλά και δυνατά!

Αθήνα, 25 Μαρτίου 2022

ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ  

Πρόεδρος του Διεπιστημονικού Κέντρου 

Ερευνών και Μελετών Οικουμενικού Ελληνισμού

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2022

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1821

 Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί την κορωνίδα του Νεότερου Ελληνισμού. σε αυτή προσφεύγουμε  για να πάρουμε δύναμη και έμπνευση για τον δύσκολο δρόμο του μέλλοντος. 



Διαβάστε Περισσότερα »