ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ - ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΗΛΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

  

της ομιλίας του καθηγητή Ηλία ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ για το δημογραφικό πρόβλημα που έγινε στις 29 Ιουλίου 2026 στο ΟΜΗΡΕΙΟ Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου.

Ο γνωστός φίλος της Χίου, Δρ Ηλίας Φιλιππίδης, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και συγγραφέας ανέπτυξε το θέμα: «Το δημογραφικό πρόβλημα, η λαιμητόμος του Ελληνισμού. Μπορούμε να αποτρέψουμε τον αφανισμό μας; Η κομβική σημασία των Τοπικών κοινωνιών».

Την εκδήλωση προλόγισε ο Αντιδήμαρχος Παιδικής Μέριμνας του Δήμου Χίου και πρόεδρος του Συλλόγου Τριτέκνων Αργύριος Γιαμάς.

Ο κος Γιαμάς τόνισε, ότι το δημογραφικό αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας. Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι απλώς ένα αριθμητικό πρόβλημα. Αφορά όλους μας!!! Αφορά κάθε πολίτη ξεχωριστά, αλλά και την κοινωνία συνολικά!!!  Αφορά αυτούς που έχουν δημιουργήσει τη δική τους οικογένεια και κυρίως αφορά όλους αυτούς που επιθυμούν να δημιουργήσουν την δική τους οικογένεια και αδυνατούν να το κάνουν εξαιτίας των οικονομικών, κοινωνικών και επαγγελματικών συνθηκών που επικρατούν σήμερα στη χώρα μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μείωση των γεννήσεων στο Βόρειο Αιγαίο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026. Από τον Ιανουάριο έως και τον Μάρτιο του 2026 καταγράφηκαν 295 γεννήσεις ζώντων, έναντι 324 το αντίστοιχο διάστημα του 2025. Μέσα σε έναν χρόνο οι γεννήσεις μειώθηκαν κατά 9%.

Πριν από περίπου εκατό χρόνια, ο πληθυσμός της Χίου ξεπερνούσε τους 80.000 κατοίκους και διατηρήθηκε σε αυτά τα επίπεδα μέχρι τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, ο πληθυσμός ανέρχεται σε 50.361 κατοίκους, ενώ στις Οινούσσες και τα Ψαρά σε 911 και 420 κατοίκους αντίστοιχα. Η πληθυσμιακή μείωση είναι εμφανής και αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στη συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού. Στα νηπιαγωγεία της Χίου φοιτούσαν 944 παιδιά το σχολικό έτος 2020-2021, ενώ το σχολικό έτος 2026-2027 ο αριθμός τους θα ανέρχεται σε 761 μαθητές, δηλαδή θα μειωθεί κατά 19,38%.

Δυστυχώς το πρόβλημα θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν παρθούν άμεσα γενναίες και σταθερές αποφάσεις με διάρκεια  μέσα στο χρόνο. Αιτία του προβλήματος δεν αποτελεί μόνο η έλλειψη διαχρονικών και σταθερών πολιτικών,  για τις οποίες ως Σύλλογος τριτέκνων Χίου αγωνιζόμαστε, αλλά και η απουσία ενός οικονομικού και κοινωνικού πλαισίου που γεμίζει τους νέους, ανασφάλεια και αβεβαιότητα για το μέλλον τους, και επηρεάζει καθοριστικά την απόφαση τους να δημιουργήσουν  οικογένεια.

Η αντιμετώπιση του δημογραφικού απαιτεί ουσιαστικά κίνητρα για τη στήριξη της οικογένειας, την επιστροφή των νέων στην πατρίδα και την παραμονή τους στην περιφέρεια. Παράλληλα, απαιτείται εφαρμογή μιας συνεκτικής και μακροπρόθεσμης οικογενειακής πολιτικής, στα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως για παράδειγμα αυτά της Γαλλίας,  που εφαρμόζουν συστηματικά μέτρα στήριξης οικογενειών όπως γενναιόδωρη γονική άδεια, εκτεταμένοι βρεφονηπιακοί σταθμοί, φορολογικά κίνητρα κ.α.

Εκτός αυτών πολλές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει και εξομοιώσει αναλογικά τις πολυμελείς οικογένειες, από 3 τέκνα και άνω. Μια τόσο σημαντική και καθοριστική απόφαση την οποία δυστυχώς η χώρα μας δεν έχει υιοθετήσει ακόμη.

Τα μέτρα αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος δεν πρέπει να είναι ούτε οριζόντια ούτε αποσπασματικά. Πρέπει να είναι στοχευμένα προς εκείνους που επιθυμούν τη δημιουργία μεγάλης οικογένειας.

Ως αρμόδιος αντιδήμαρχος, οφείλω να επισημάνω ότι η σημερινή δημοτική αρχή, για πρώτη φορά έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία περισσότερων βρεφονηπιακών σταθμών. Θα είναι ίσως ο πρώτος δήμος πανελλήνια όπου δεν θα μένει κανένα παιδί εκτός δομών.

Οφείλουμε να εστιάσουμε περισσότερο στην ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, να διατηρήσουμε ζωντανά τα χωριά, τα νησιά και τις πόλεις μας, για να διασφαλίσουμε το μέλλον του τόπου μας.

Στην Εισήγηση της η κα Αλεξάνδρα Καμπούρη-Γαϊλα, πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών και μητέρας δύο παιδιών τόνισε την ανάγκη της δράσεως αντί να μένουμε άπραγοι και παρατηρητές της καταστροφής μας. Θύμισε, ότι το πρόβλημα ξεκίνησε σε ανύποπτο χρόνο, όχι από την στενότητα της τσέπης μας αλλά από την συρρίκνωση της ψυχής μας: «Στις  δεκαετίες 1970-80 άκουγα που έλεγαν « δυο παιδιά καλά είναι».  Όμως θυμάμαι και την  γιαγιά μου που έλεγε «άμα έχεις ένα πιάτο στην πιατοθήκη και σου ραγίσει,  δεν θα έχεις να φας». Μέσα στην φτώχια οι πρόγονοί μας μεγαλουργούσαν. Σήμερα μιλάμε για δικαιώματα, αλλά έχουμε ξεχάσει τις υποχρεώσεις μας. Βέβαια οι συνθήκες της ζωής έχουν αλλάξει, αλλά αν ένα έθνος θέλει να επιβιώσει, πρέπει να διαμορφώνει την κατάλληλη στρατηγική. Χρειάζονται μέτρα που πρέπει να λάβει το κράτος  και μέτρα που πρέπει να λάβει η κοινωνία.

Αναφέρουμε ορισμένες μόνο από τις προτάσεις της κας Καμπούρη-Γαϊλα. Οι μητέρες με δύο ή τρία παιδιά θα πρέπει να παίρνουν μισθό και να μένουν στο σπίτι μέχρι το παιδί να γίνει 4 ετών. Για όλα τα παιδιά θα πρέπει να υπάρχουν θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς. Επίσης θα πρέπει οι τιμές σε όλα τα είδη βρεφικής διατροφής και φροντίδας να είναι προσιτές  και οι ιατρικές δωρεάν.

 Τα κύρια σημεία της ομιλίας του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη ήταν τα ακόλουθα:

1. Η μείωση των πληθυσμών είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά η βιωσιμότητα τους εξαρτάται από δύο παράγοντες: τον ρυθμό και το ποσοστό της απώλειας καθώς κα της ισορροπίας στην αναλογία των πληθυσμών. Με αυτή την έννοια η κάθε χώρα αξιολογείται διαφορετικά. Έτσι για την Ελλάδα η γήρανση και η μείωση του πληθυσμού παίρνουν διαστάσεις καταρρεύσεως. Από το έτος 2011  αρχίζει η καλπάζουσα μείωση των γεννήσεων και το πλεόνασμα των θανάτων: Γεννήσεις 106.428 – Θάνατοι 111.099. Μείωση πληθυσμού κατά 4.671. Το έτος 2025 η μείωση ανήλθε στις 57.320. Η συνολική μείωση στο διάστημα 2011 – 2025 ανήλθε στις 563. 404. Είναι σαν να έπεσε μια ατομική βόμβα και να εξαέρωσε τον συνολικό πληθυσμό της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας! Αν προσθέσουμε και τους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό και δεν επέστρεψαν, ήδη ο πληθυσμός μας έχει μειωθεί κατά 1 εκατομμύριο. Γι΄ αυτό χαρακτήρισε το δημογραφικό ως την λαιμητόμο του Ελληνισμού. Τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίες γενιές των Ελλήνων που θα κλείσουν την πόρτα της ιστορίας. Ο Ελληνισμός θα σβήσει, έπειτα από μία εντυπωσιακή πορεία 6.000 ετών.

2. Ένα σημείο που παραβλέπεται γενικώς, αλλά προβλέπεται κοινωνιολογικά, είναι το γεγονός, ότι θα προηγηθεί ο αφελληνισμός και η συρρίκνωση του Ελλαδικού κράτους, διότι με την μείωση του πληθυσμού στα 7 εκατ. στην δεκαετία 2050-2060, το κράτος, λόγω του μεγάλου ποσοστού νησιωτικού εδάφους και της αποστάσεως μεταξύ Νότου και Βορρά, δεν θα είναι πλέον βιώσιμο.

3. Η απώλεια δεν θα αφορά μόνο τους Έλληνες. Ο θεμελιώδης τόπος ενός πολιτισμού και μάλιστα διαχρονικού, δεν είναι μόνο γεωγραφία, είναι ο άξονας στηρίξεως και συνέχειας του Ελληνικού, του Ευρωπαϊκού και ολόκληρου του Δυτικού πολιτισμού. Ταυτόχρονα όμως, όπως υποστηρίζουν πολλοί ξένοι φιλόσοφοι και ιστορικοί, είναι και ο ανθρωποκεντρικός πυλώνας του παγκόσμιου πολιτισμού. Αν σβήσει ο Ελληνικός πολιτισμός, ο κόσμος δεν θα είναι πλέον ο ίδιος.

4. Οι αιτίες του προβλήματος είναι γνωστές. Αυτή όμως η γνώση μας αφοπλίζει, διότι δικαιολογεί την αδράνειά μας. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούν οι Έλληνες είναι οι καταληκτικές και προβλεπτές συνέπειες του προβλήματος καθώς και οι δυνατότητες αντιμετωπίσεώς του. Χρειάζεται εκστρατεία διαφωτίσεως.

 5.Γι΄ αυτό θα πρέπει να σπάσουμε το φράγμα των διαπιστώσεων και να περάσουμε στις προτάσεις. Το βασικό πρόβλημα είναι, ότι οι περισσότερες προτάσεις είναι αυτονόητες,  απευθύνονται προς το κράτος και πέφτουν πάνω στον τοίχο της δημοσιονομικής στενότητας. Από αυτό το πλέγμα διαπιστώσεων – προτάσεων πρέπει να συγκρατήσουμε τις θέσεις του πλέον ειδικού επιστήμονα, του δημογράφου Βύρωνα Κοτζαμάνη, από την ημερίδα της Χίου, 26-6-26:

α. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Συρρικνώνεται ο πληθυσμός της Ελλάδας και η συρρίκνωση αποτελεί πλέον γεγονός μη αναστρέψιμο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιβραδύνουμε τον ρυθμό της συρρικνώσεως. Αποδεχόμαστε την συρρίκνωση του Ελληνισμού, η ισορροπία μεταξύ γεννήσεων και θανάτων είναι αδύνατη. Αλλά τουλάχιστον η υπεροχή του αριθμού των θανάτων να μη ξεπερνά τις 10.000.

β. Η πολιτική των επιδομάτων, όπου εφαρμόσθηκε διεθνώς,  έχει αποτύχει, εφόσον δεν συνοδεύεται από μία συνολική στρατηγική αντιμετωπίσεως του προβλήματος. Ο κ. Κοτζαμάνης τόλμησε να καταγγείλει την αιτία: οι πολιτικοί δεν επενδύουν σε μακρόπνοα έργα, διότι αυτά αργούν να αποδώσουν και προτιμούν τα εγκαίνια στην διάρκεια της θητείας τους. Μία ενισχυτική δημογραφική πολιτική χρειάζεται 25 με 30 χρόνια για να αποδώσει.

γ. Επίσης κατήγγειλε το γεγονός, ότι η Ελλάδα είναι μία από τις πλέον χωροταξικώς αποτυχημένες χώρες του κόσμου, όταν το ½ του πληθυσμού της έχει συγκεντρωθεί στο 1,6% του εδάφους! Σε αυτό το πρόβλημα βρίσκεται και μία από τις πλέον βασικές προϋποθέσεις λύσεως του προβλήματος: η αναστροφή της ερημώσως της χώρας και το άπλωμα του πληθυσμού.

δ. Ειδικά για την Χίο ο κ. Κοτζαμάνης είπε: τα τελευταία 43 χρόνια στην Χίο οι θάνατοι είναι λίγο περισσότεροι από τις γεννήσεις. Δεν ξέρω γιατί δεν το έχετε δει! Αλλά και η υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού της Χίου είναι ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Από τις 32.000 μονίμων κατοίκων της Χίου, οι 26.000 μένουν στην Δημοτική ενότητα Χίου που είναι το 6% του εδάφους του νησιού. Είσθε πιο συγκεντρωμένοι, από ότι η γενική αναλογία της χώρας!

α συμπεράσματα και οι προτάσεις του κ. Φιλιππίδη ήταν:

α. Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα είναι πολυπαραγοντικό. Γενικά επικρατεί μία αίσθηση αδυναμίας, κοπώσεως και παρακμής. Από κοινωνιολογικής απόψεως μπορούμε να χωρίσουμε την κοινωνία μας σε δύο κατηγορίες: στις γενιές που ζούν σε καλύτερες συνθήκες από τους γονείς τους και αυτοί είναι οι 50ρηδες και άνω και στους νεότερους και ειδικά τους νέους, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι, ότι δεν θα ζήσουν καλύτερα από τους γονείς τους. Η δημιουργία οικογένειας αποτελεί άθλο και η απόκτηση ιδιοκτησίας είναι ουτοπία. Μία κοινωνία που δεν μπορεί το στοιχειώδες, να αναπαράξει βιολογικά τον εαυτό της, νοσεί βαρέως.

β. η λογική της επιστήμης και της πολιτικής προβλέπουν και αποδέχονται το τέλος του Ελληνισμού. Όμως όλες αυτές οι  συζητήσεις γίνονται ερήμην του βασικότερου παράγοντα ευθύνης για την αναπαραγωγή του και αυτός είναι η ίδια η κοινωνία. Μία επιπλέον  απόδειξη του υπανάπτυκτου χαρακτήρα της Ελλαδικής κοινωνίας κοινωνίας είναι και η ατροφία της κοινωνικής πρωτοβουλίας. Μιλάμε για κρατική πρωτοβουλία, ιδιωτική πρωτοβουλία, όχι όμως για κοινωνική πρωτοβουλία. Όμως το δημογραφικό πρόβλημα είναι πρωτίστως κοινωνικό πρόβλημα. Η κοινωνία είναι ο πλέον δυναμικός και απροσδιόριστος παράγοντας υπάρξεως ενός Εθνους. Είναι απροσδιόριστος για δύο λόγους: λόγω ελλείψεως συλλογικής αυτογνωσίας και απροθυμίας του πολιτικού συστήματος να αναγνωρίσει την κοινωνική πρωτοβουλία ως ισότιμο υποκείμενο λήψεως αποφάσεων γενικού συμφέροντος και αναλήψεως ευθύνης για το μέλλον του τόπου. Όμως μέσα στην κοινωνία βρίσκονται οι δυνατότητες αντιμετωπίσεως του προβλήματος. Είναι λογικό η Χίος να έχει πλεόνασμα θανάτων; Είναι οικονομικώς επιβεβλημένο, η Πελοπόννησος να έχει μείωση πληθυσμού το 2025 κατά 8,2%; Δεν αποτελεί πρόκληση για την λογική και την οικονομία, ότι η Κρήτη παρουσίασε αύξηση μόνο κατά 2,5%,επειδή γεννήθηκαν 127 περισσότερα παιδιά; Πρόκειται για γελοίο ποσοστό, όταν οι μισοί τουλάχιστον Κρητικοί ξοδεύουν ένα μισθό για μπαλοθιές και ακριβά όπλα!

γ. χρειάζεται ένα ειδικό σχέδιο ενημερώσεως και ενεργοποιήσεως όλων των Τοπικών κοινωνιών, το οποίο

γ.α. θα έχει τον χαρακτήρα ΟΡΑΜΑΤΟΣ με μακρόπνοη προοπτική. Πρόκειται για το σχέδιο «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ ΧΙΨΟΙ 21ος» για το σύμπλεγμα ΧΙΟΥ-ΨΑΡΩΝ-ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ, με αναφορά στον μυθικό γενάρχη των Ελλήνων, τον Δευκαλίωνα. Βασικές αρχές του θα είναι: η ανάθεση της πρωτοβουλίας στις Τοπικές κοινωνίες και η διάκριση της ευθύνης μεταξύ της εξουσίας και των Τοπικών κοινωνιών. Άμεσα μέτρα θα πρέπει να είναι η κατάργηση του «Καλλικράτη» και η αναγνώριση της Τοπικότητας ως του θεμελίου λειτουργίας του κράτους, ο διαχωρισμός της Τοπικής αυτοδιοικήσεως από τα πολιτικά κόμματα και ο σχηματισμός Συμβουλίου κοινοταρχών, παλαιών και νέων, σε κάθε τόπο. Οργάνωση χωριών και συνοικισμών για πολύτεκνες οικογένειες. Το σύνθημα του «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ» είναι: «ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ – ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ».

Στην παρέμβασή της η κα Γλυκερία Βενέτη, πρόεδρος του Συνδέσμου Πολυτέκνων Χίου Ψαρών και Οινουσσών παρουσίασε τον φορέα της, τις αρχές του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν:

α. Σήμερα συγκεντρώνουμε 1074 οικογένειες που απαριθμούν περίπου 6200 μέλη. Είμαστε μέλος της ανώτατης ομοσπονδίας πολυτέκνων Ελλάδος. Οι αρχές που εμπνέουν τις οικογένειές μας είναι το τρίπτυχο: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Αυτές οι αρχές πρέπει εμπνέουν όλη την κοινωνία. Οι πολύτεκνες οικογένειες δείχνουν τον δρόμο για την αναγεννητική πορεία του Ελληνισμού. Τόσες γενιές στο παρελθόν κρατούσαν ζωντανό το Έθνος και ακόμη τολμούν να κρατούν ψηλά την σημαία της συνέχισης της πορείας του.

β. οι στιγμές είναι κρίσιμες, ο χρόνος δεν μπορεί να περιμένει. Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι εφησυχάζουν.

γ. πρόσφατα η ΑΣΠΕ μέσω της εταιρείας ALCO, πραγματοποίησε μία εσωτερική δημοσκόπηση, με σκοπό να αναδείξει τις κατάλληλες οικογενειακές πολιτικές που θα αναστρέψουν το κλίμα και θα κάνουν τα παιδιά μας και πάλι να στραφούν στην δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση πολλών παιδιών. Η έρευνα έδειξε εντυπωσιακά μεγάλο ενθουσιασμό, όταν εξαγγέλλονται μέτρα ενισχύσεως, αλλά ακολουθεί η απογοήτευση, όταν οι εξαγγελίες «μένουν από καύσιμα» και η κατάσταση παραμένει η ίδια και χειρότερη. Τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται. Η Ελλάδα να είναι πρώτη στην ΕΕ, με 52,4% του μέσου καθαρού μισθού να απαιτείται για την ανατροφή ενός βρέφους. Μιλάμε για βρέφος. Όχι για παιδί με περισσότερες ανάγκες. Στις ακριβότερες ευρωπαϊκές πόλεις ως προς το ενοίκιο σε σχέση με τον μέσο μισθό, η Αθήνα φιγουράρει στο 57%, για μικρά διαμερίσματα. Άλλο μεγάλο πρόβλημα: η μη αναλογική εφαρμογή του ΕΝΦΙΑ. Η κυβέρνηση υπολογίζει τον ΕΝΦΙΑ σαν όλοι οι Έλληνες να είναι άτεκνοι.

Επίσης, η έρευνα ανέδειξε σημαντικές προτάσεις ως δημογραφικά μέτρα άμεσης προτεραιότητας, σε τεράστια ποσοστά αποδοχής:

Το 90% της έρευνας  συμφωνεί με την παροχή πρόσθετου συντάξιμου χρόνου για τις μητέρες, με ειδική μέριμνα για τις πολύτεκνες μητέρες. Απαιτείται διευκόλυνση προσβάσεως στην εργασία. Το 85% της έρευνας πιστεύει, ότι η πολιτεία δεν αναγνωρίζει επαρκώς την ανατροφή πολλών παιδιών στα συστήματα μοριοδότησης και προσλήψεων στο Δημόσιο και ζητά την υποχρεωτική εφαρμογή της προβλεπόμενης αναλογικότητας υπέρ πολυτέκνων, σε όλες τις προσλήψεις του Δημοσίου και των Φορέων του, ενώ σε ποσοστό 97% ζητά ειδική μέριμνα υπέρ των πολυτέκνων στις προσλήψεις εκπαιδευτικών, όπως ισχύει και σε άλλους τομείς του Δημοσίου. Και όλη αυτή η ισονομία χωρίς κανένα δημοσιονομικό κόστος!!! Άμεσες προτεραιότητες δημογραφικής ανάπτυξης πρέπει να θεωρηθούν πλέον τα τρία βασικότερα μέτρα για την στήριξη των πολύτεκνων οικογενειών όπως: 

- Η αύξηση – τιμαριθμοποίηση των επιδομάτων. Θυμίζουμε ότι το επίδομα τέκνων Α21 δεν έχει αναπροσαρμοστεί από το 2018 που θεσπίστηκε!!! Είναι δυνατόν η επιδότηση για την απόκτηση ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου να είναι κατά μέσο όρο 6.000 ευρώ και για την απόκτηση παιδιού 58 ευρώ το μήνα;;;

- Τα συντάξιμα χρόνια για την μητρότητα και

- Η ουσιαστική μείωση της φορολογίας. Γενικώς χρειάζεται η λήψη δραστικών μέτρων. Η αδράνεια που επικρατεί σε κοινωνία και πολιτεία επιδεινώνει την κατάσταση και το τέλος θα είναι οδυνηρό.

Στην παρέμβασή του ο Νικόλαος Κουτσουράδης, στρατιωτικός και πρόεδρο της Κοινότητας Χαλκειούς, αναφέρθηκε στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της περιοχής με τους μετανάστες της Δομής. Γενικά η κοινωνία μας καταρρέει, διότι έχει απομακρυνθεί από τις πατροπαράδοτες αξίες μας. Χρειάζεται μία αξιακή αναγέννηση.

Στον επίλογό του ο καθηγητής Ηλίας Φιλιππίδης τόνισε την ανάγκη επανεκκινήσεως του Ελληνισμού, με πρώτο μέτρο την κατάργηση του Προγράμματος «Καλλικράτης» (Νόμος 3852/2010), ο οποίος διέλυσε την Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα υπό το πρόσχημα της «Αποκεντρωμένης Διοίκησης» και πρότεινε την επαναλειτουργία των Κοινοτήτων σε όλη την χώρα. Στην Χίο η προσπάθεια αυτή μπορεί να ξεκινήσει άτυπα ως Κίνημα των Κοινοταρχών, παλαιών και νέων με απαίτηση την ψήφιση ειδικού αναπτυξιακού νόμου για την Χίο, για την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του νησιού. Αυτός είναι ο στόχος του Σχεδίου «Δευκαλίων ΧΙΨΟΙ 21ος», ένα όραμα αναπτυξιακό και πολιτιστικό για το παρόν και το μέλλον.Τον Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Κύριο Μάρκο εξεκπροσώπησε ο εφημέριος πατήρ ΓεώργιοςΧανδρής.

Την εκδήλωση κινηματογράφησε ο συνθέτης – στιχουργός Χρήστος Καραπατσακίδης.

Την νομική κάλυψη της εκδηλώσεως πρόσφερε ο Σύλλογος Φίλων Φιλαρμονικής Ορχήστρας Καλαμωτής - Παράρτημα Φιλαρμονικής Δήμου Χίου, με πρόεδρο τον Μιχάλη Κανάριο.   Ευχαριστούμε το ΟΜΗΡΕΙΟ Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου για την παραχώρηση της αίθουσας.

 

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Απάντηση στην Δόμνα Μιχαηλίδου. Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να είναι πενταμελής. Η ώρα της κοινωνιολογίας.

 

Δρ Ηλίας Φιλιππίδης

πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός, συγγραφέας. 

Η ιατρική επιστήμη είναι επιστήμη σκοπού. Δηλαδή έχει ως αποστολή την προστασία της υγείας των έμβιων όντων και κυρίως του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια δεν περιορίζεται στην διάγνωση των παθογόνων καταστάσεων, αλλά καταλήγει σε συγκεκριμένες συστάσεις (π.χ. φαρμακολογικές) για την αντιμετώπισή τους και την αποκατάσταση της υγείας των έμβιων όντων. Η ζωή υπάρχει μέσω της υγείας.

Κατ’ αντίστοιχο τρόπο η κοινωνιολογία ιδρύθηκε ως επιστήμη, για να φροντίζει τις συλλογικές υποστάσεις του ανθρώπου που είναι οι ανθρώπινες κοινωνίες. Το έργο της κοινωνιολογίας είναι πολύ δυσκολότερο από αυτό της ιατρικής, διότι:

α. για την ιατρική επιστήμη, μπορεί οι ασθένειες να είναι διάφορες, αλλά η βιολογική δομή του ανθρώπου είναι δεδομένη, επομένως δεδομένη είναι και η κατάσταση της υγείας του. Αντιθέτως στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν υπάρχει η έννοια της πρότυπης συλλογικής υγείας και γι΄ αυτό οι κοινωνίες μπορούν να διαφέρουν όχι μόνο ως προς τα προβλήματά τους, αλλά και ως προς τις λύσεις που μπορούν να βρίσκουν ακόμη και για τα ίδια προβλήματα.

β. στις ανθρώπινες κοινωνίες η έννοια της ορθότητας δεν έχει πάντα αντικειμενικό  και λογικό χαρακτήρα, αλλά επηρεάζεται έντονα από τις διάφορες ιδεολογίες.

Δύο είναι οι ισχυρότερες ιδεολογικές προτάσεις της εποχής μας: ο οικονομικός φιλευθερισμός και η woke agenda. To κοινό τους σημείο είναι, ότι επενδύουν στον ατομοκεντρισμό και ότι αποβλέπουν στην διάλυση κάθε έννοιας και θεσμού συλλογικής ταυτότητας, με ιστορικές ρίζες. Επομένως οι μεγάλοι τους εχθροί είναι οι έννοιες του έθνους και της οικογένειας.

Σε αυτή την επιθετική και αποδομητική στρατηγική εντάσσονται και οι δηλώσεις της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, στο συνέδριο της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού περιοδικού Fortune, οι οποίες υποτίθεται, ότι έχουν διαφωτιστικό χαρακτήρα:

«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική της μορφή έχει μαμά, μπαμπά και δύο παιδιά … Έχουμε πολυδιάσπαση των οικογενειών, οπότε έχουμε πάρα πολλές οικογένειες που δυστυχώς έχουν και μηδέν παιδιά». Το πρώτο λοιπόν που μάθαμε, είναι, ότι έχουμε και «οικογένειες» με μηδέν παιδιά. Προφανώς θα πρέπει να προσαρμόσουμε την ελληνική γλώσσα στις αντιλήψεις που έχει για τα κοινωνικά φαινόμενα η κυρία Υπουργός. Φαίνεται, όμως, ότι έχει βρει την λύση: « Για αυτό είμαστε εδώ, για να μιλήσουμε για το inlcusion (Συμπερίληψη) και την διαφορετικότητα». Είναι προφανές, ότι εκεί η κυρία Υπουργός έχει εντοπίσει την πύλη του μέλλοντος. Βέβαια ως Υπουργός είναι υποχρεωμένη να δέχεται όλες τις μορφές «οικογένειας» στην Κιβωτό του μέλλοντος: «Είμαι υπουργός κάθε οικογένειας: της οικογένειας με ένα παιδί, της τρίτεκνης, της πολύτεκνης, της μονογονεϊκής, της ανάδοχης. Δεν υπάρχει μία μόνο τυπολογία ελληνικής οικογένειας. Η Κυβέρνηση είναι εδώ για να στηρίζει τις ανάγκες κάθε ελληνικής οικογένειας».

Ας μη νομίζουμε όμως, ότι η ίδια προσωπικά έχει γυρίσει την πλάτη  στο παρελθόν. Όχι, αντιστέκεται στις Σειρήνες του Μετανεωτερισμού: «Είμαι παιδί πυρηνικής οικογένειας και διάλεξα να κάνω τη δική μου πυρηνική οικογένεια, τον άντρα μου, το παιδί μου».

Η ίδια δεν συμβιβάζεται με την όποια πραγματικότητα, δεν ισοπεδώνει, έχει τις επιλογές της και μάλιστα με αξιακά κριτήρια: «Είμαι βαθιά ευγνώμων στην ελληνική πυρηνική οικογένεια και θεωρώ ότι η πρόοδος που έχουμε ως έθνος στηρίζεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στις αξίες της ελληνικής πυρηνικής οικογένειας».

Είμαστε ένας λαός που έχει ανάγκη από ιστορικά πρότυπα, ιδιαίτερα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς. Η κυρία Υπουργός προσφέρεται να καλύψει και αυτή την ανάγκη μας και να μας οδηγήσει στο μέλλον μέσα από τον πιο ασφαλή δρόμο και αυτός είναι το δικό της παράδειγμα, με το ένα παιδί. Μας καλεί να περάσουμε μέσα από τις Συμπληγάδες των ακροτήτων που είναι όλες οι μορφές της σύγχρονης συμβιώσεως, αλλά και τα υπολείμματα του παρελθόντος, όπως οι τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες. Η πυρηνική οικογένεια υπηρετεί αξίες και εξασφαλίζει την ύπαρξη του Έθνους, όπως έκανε και στο παρελθόν! Διαλέξτε λοιπόν: ή πρόοδος ή παιδιά! Πώς εξηγεί τότε η κυρία Υπουργός το γεγονός, ότι χωρίς 2, 3 και περισσότερα παιδιά οι μελλοντικές γενεές, αν θα υπάρχουν, δεν θα έχουν σύνταξη; 

Μέσα στο κατακαλόκαιρο η κυρία Υπουργός φορτώνει με πολύ δουλειά τους καθυστερημένους επιστήμονες της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της κοινωνιολογίας και της δημογραφίας. Μετά τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής γλώσσας, θα πρέπει οι υπόλοιποι επιστήμονες να αποκαταστήσουν την αλήθεια. Δεν σωθήκαμε τόσες χιλιετίες, επειδή οι πρόγονοί μας έκαναν πολλά παιδιά, δεν υπάρχει πρόοδος με οικογένειες πάνω από ένα παιδί. Επίσης πρέπει να απορριφθεί το μαθηματικό ψέμα της δημογραφίας, ότι με το ένα παιδί ο πληθυσμός μιας χώρας υποδιαιρείται δια του 2 κάθε 35 χρόνια που είναι η διάρκεια μιας γενεάς, ενώ ο Δείκτης δημογραφικής σταθερότητας απαιτεί 2,11 παιδιά για κάθε γυναίκα της παραγωγικής ηλικίας. Άδικα λοιπόν ανησυχούμε, ότι τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίες γενιές Ελλήνων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εννοείται, ότι και με μείωση του πληθυσμού στα 7 εκ. το ελλαδικό κράτος δεν θα είναι πλέον βιώσιμο και αυτό μπορεί να συμβεί στην δεκαετία 2050 -60.

Λύσεις υπάρχουν. Ας βαρέσει λοιπόν η κυρία Υπουργός, μαζί με την Εκκλησία, συναγερμό, να συγκαλέσει όλους τους αρμόδιους επιστήμονες και φορείς για μία πανστρατιά αναστροφής της συρρικνώσεως του Ελληνισμού. Μήπως όμως η υποκατάσταση του πληθυσμού είναι η πιο εύκολη λύση και για ποιούς;  

Η πρότασή μας, όπως αναλύεται στο σχέδιο «Δευκαλίων -21ος» για την Χίο-Ψαρά-Οινούσσες, είναι η ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών, με σύνθημα: «Παράλληλες πρωτοβουλίες – πολλαπλές ταχύτητες».

31 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρόσκληση

 

Ομιλία – Συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα και τις δυνατότητες των Τοπικών κοινωνιών στο ΟΜΗΡΕΙΟ Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου, την Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2026 και ώρα 18:00.

Ομιλητής ο πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και συγγραφέας Ηλίας Φιλιππίδης, με θέμα: «Το δημογραφικό πρόβλημα, η λαιμητόμος του Ελληνισμού. Μπορούμε να αποτρέψουμε τον αφανισμό μας; Η κομβική σημασία των Τοπικών κοινωνιών». Προλογίσει ο Αντιδήμαρχος Παιδικής Μέριμνας του Δήμου Χίου και πρόεδρος του Συλλόγου Τριτέκνων Αργύριος Γιαμάς. Ακολουθεί συζήτηση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Μαρία Καρυστιανού - Βασίλης Κοκοτσάκης.

 

                                         Τί τους ένωσε – τί τους χώρισε και πόσο.

Δρα Ηλία Φιλιππίδη

1. Το ιστορικό

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ως εμπειρογνώμονας ατυχημάτων και  τεχνικός σύμβουλος Οικογενειών Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών είχε δώσει μία προσωπική μάχη, για να αναγνωρισθεί ο παράγοντας της πυρόσφαιρας, ως μία βασική αιτία του ασφυκτικού θανάτου πολλών θυμάτων. Έδειξε ευθύνη και θάρρος. Τέλος είχε επιδείξει μαχητική πολιτική παρρησία με την απόφασή του να υποστηρίξει και να ενταχθεί σε επίπεδο ευθύνης στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ως υπεύθυνος για την Νότια Ελλάδα. Είχε σχεδιάσει και σχετική πλατφόρμα και καλούσε τους υποστηρικτές να συμμετάσχουν.

Σήμερα καταγγέλλει την Μαρία Καρυστιανού, ότι δημιουργεί ένα αρχηγικό κόμμα και ότι έχει παρεκκλίνει από την αρχική τάση της δημιουργίας ενός λαϊκού  κινήματος ευρείας συμμετοχής με εσωτερικό διάλογο και δημοκρατική λειτουργία. Υποστηρίζει, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι προγραμματικές θέσεις σχεδιάζονται από έναν κλειστό κύκλο αγνώστων συμβούλων.

Ο αντιπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου αναφέρθηκε στους ίδιους λόγους για την απόσυρση της υποστηρίξεώς του (δεν ήταν αποχώρηση) και προσέθεσε έναν ακόμη, το γεγονός, ότι το κόμμα Καρυστιανού δεν τάσσεται ευθέως υπέρ μίας μονίμου συμμαχίας με το Ισραήλ.

2. Το σκεπτικό   

Το πρόβλημα με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού είναι διπλό :

α. η πολύ αργή εξέλιξη της διαδικασίας συγκροτήσεως του κόμματος, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η αυτόματη ψυχολογική διαδικασία μετατροπής της λαϊκής οργής για το έγκλημα των Τεμπών σε διαθεσιμότητα πολιτικής υποστηρίξεως του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Όσο περνάει ο χρόνος, τα κριτήρια αποτιμήσεως των πρωτοβουλιών της Μαρίας Καρυστιανού μετατίθενται από το παρελθόν προς το μέλλον, με το ερώτημα, τί μπορεί να προσφέρει το εγχείρημά της στο μέλλον της χώρας και

β. η αδιαφάνεια που καλύπτει τις ενέργειες της Μαρίας Καρυστιανού και η απειρία της στην συγκρότηση κόμματος. Τόσο η καθυστέρηση όσο και η αδιαφάνεια οφείλονται στην επιφυλακτικότητα της Μ.Κ. απέναντι στην αδιανόητη ποικιλία προσώπων που την προσεγγίζουν και μάλιστα χωρίς να φαίνεται η πρόθεσή τους. Θαυμάζουμε την αντοχή της αλλά διαπιστώνουμε και τα όριά της.

Η Μ.Κ. διστάζει ποιους θα πάρει μαζί της στην διεκδίκηση της εξουσίας, διότι έχει πλέον πεισθεί, ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας είναι εναντίον της. Η εξουσία στην Ελλάδα δεν είναι απλώς θεσμός, είναι ένα φρούριο που διαχωρίζει πλήρως αυτούς που είναι μέσα από αυτούς που είναι απέξω και απέξω είναι ολόκληρος ο λαός. Σχεδόν…

Η Μαρία δίνει την εντύπωση, ότι δεν έχει επιλέξει ακόμη τον τύπο ηγεσίας, με τον οποίο θα πρέπει να ασκεί τα ηγετικά της καθήκοντα. Επόμενο είναι, δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός (και ευτυχώς), χρειάζεται χρόνο.

3. Συμπεράσματα

3.1. Όσοι λοιπόν επικρίνουν την Μαρία στο όνομα της δημοκρατίας διαπράττουν ετεροχρονισμό. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία. Πόσα Συντάγματα έχουμε φτιάξει από το 1821 μέχρι σήμερα; Όμως δημοκρατία ακόμη δεν έχουμε αποκτήσει. Υπάρχει μόνο κομματοκρατία, δηλ. μία κοινοβουλευτική δικτατορία, με επακόλουθο την φαυλοκρατία και την διαφθορά. Μα θα μου πείτε, ότι γιαυτό ακριβώς έγινε η «Ελπίδα για τη δημοκρατία», για να φέρουμε την δημοκρατία. Εδώ όμως κάνουμε όλοι μας το μεγάλο λάθος: νομίζουμε, ότι η δημοκρατία είναι θέμα θεσμών. Δυστυχώς όχι. Η κοινωνιολογία μας λέγει, ότι η δημοκρατία δεν είναι επίπεδη, είναι ένα δένδρο. Οι θεσμοί της είναι οι κλάδοι και οι καρποί της. Ο κορμός της είναι ο πολιτικός πολιτισμός της συνολικής κοινωνίας και οι ρίζες της είναι η νοοτροπία μας και τα διαχρονικά μας πρότυπα που προέρχονται από τις ιστορικές μας εμπειρίες.

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: ότι ο συλλογικός μας βίος, είτε πρόκειται για την ανάπτυξη είτε για την ανατροπή, στερείται τριών βασικών προϋποθέσεων: οράματος, πολιτικού πολιτισμού και στρατηγικής. Η ανατροπή δεν προκύπτει από το δίκαιο του αγώνα, αλλά από το πλεόνασμα της πολιτικής υπεροχής των λαϊκών απαιτήσεων έναντι των πλεονεκτημάτων δυνάμεως που διαθέτει η εξουσία.

3.2. Έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε, ότι τρία είναι τα στοιχεία που ενώνουν όλο το κόσμο που υποστηρίζει την Μ.Κ. με τους καλοπροαίρετους επικριτές της:

α. Όλοι πιστεύουν, ότι δίνουν έναν δίκαιο αγώνα, ότι επιτελούν ένα χρέος, κοινωνικό, πολιτικό συνάμα και εθνικό.

β. Το κόμμα της Μ.Κ. δεν εκφράζει καμμία κοινωνική ή επαγγελματική τάξη, καμμία ιδεολογική παράταξη. Αν ήταν έτσι, θα είχε πρόθυμους χρηματοδότες και πρόσφορες οργανωτικές δυνατότητες. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Το κόμμα αυτό δημιουργείται εκ του μηδενός. Η Μ.Κ. είναι η πιο ευάλωτη πολιτικός της Ελλάδας, διότι δεν έχει καμμία απολύτως οργανωμένη υποστήριξη, τα πάντα εξαρτώνται από την ίδια και μόνο, εκκινεί από το μηδέν. Έχει βέβαια την υποστήριξη μιάς σημαντικής μερίδας του λαού, πόσοι όμως από αυτούς έχουν την διάθεση να αναλάβουν συγκεκριμένες ευθύνες; Διαθέτει βεβαίως την προωθητική δύναμη της αποστολής της, αλλά μπορούμε να φαντασθούμε, ότι έρχονται στιγμές όπου αισθάνεται μόνη της μέσα σε ένα χάος. Αγχώνεται, επόμενο είναι να κάνει και λάθη. Το οργανωμένο καθεστωτικό σύστημα εξουσία την περιμένει σε κάθε γωνία με την καραμπίνα της αποδομήσεως και με μεγενθυντικούς φακούς. Γιαυτό χρειάζεται χρόνος,  χρειάζεται υπομονή και επιμονή και όχι έντονες και πρόσκαιρες συναισθηματικές εξάρσεις που τις ακολουθεί η απογοήτευση και

γ. Η εξέλιξη ενός κινήματος σε κόμμα αφήνει πάντα ανοικτό για μεγάλο διάστημα το ζήτημα της ταυτότητάς του. Μία τέτοια πρωτόγνωρη εμπειρία είναι ένα σχολείο ευθύνης και στρατηγικής για όλους.

Όσοι Έλληνες αγωνιούν για το μέλλον της χώρας μας, κατανοούν, ότι η περίπτωση Καρυστιανού έχει μία μοναδικότητα, για δύο λόγους:

- η αιτία από την οποία προέκυψε, είναι η πιο καθαρή, η πιο προκαταβολικά δικαιωμένη που μπορεί να διανοηθεί ανθρώπινος νους, διότι αν δεν είχε προηγηθεί το έγκλημα των Τεμπών, ουδείς θα διερωτάτο, τί κάνει μία κυρία ονόματι Μαρία Καρυστιανού

- η Μαρία Καρυστιανού δεν ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος την επομένη του τραγικού δυστυχήματος. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών έδινε για δύο χρόνια αγώνα μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου από υπηρεσία σε υπηρεσία και από δικαστήριο σε δικαστήριο για την δικαίωση των Θυμάτων. Βίωσε όλη την απαξιωτική, εξουθενωτική και παραπλανητική συμπεριφορά των οργάνων της Δικαιοσύνης,  των κρατικών αρχών και των πολιτικών προϊσταμένων τους, μέχρι που πείσθηκε, ότι αυτό το σύστημα, αν δεν μπορεί να ανατραπεί, τουλάχιστον πρέπει να διεμβολισθεί.

Η Μαρία πρέπει να μπει οπωσδήποτε στην Βουλή και με ισχυρό ποσοστό, ώστε να ηγηθεί της μάχης για την κάθαρση και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, διότι μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για ένα κράτος δικαίου στην Ελλάδα.  Αυτή η ευκαιρία είναι μοναδική αλλά και η τελευταία. Ευχόμαστε να μην υπάρξει άλλη, διότι τότε θα χρειασθεί μία ακόμη μεγαλύτερη συμφορά και δεν είναι βέβαιο, αν από αυτήν θα προκύψει μία νέα προικισμένη προσωπικότητα όπως η Καρυστιανού. Γιαυτό η ευχή της υποστηρικτών της είναι: «Την Μαρία και τα μάτια μας»!

Αλλά και η Μαρία πρέπει ναι προσέχει ακόμη περισσότερο τον εαυτό της. Τί συμβουλές δίνει στους Συμβούλους της; Εκ των υστέρων βέβαια διαπιστώνουμε τρεις παραλείψεις, οι οποίες όμως μπορούν να διορθωθούν καθ΄ οδόν:

α. να σταματήσει η μικροκομματική επιχειρηματολογία του τύπου: κακές προθέσεις αντιπάλων, προσπάθειες διασπάσεως του Κινήματος, υπονόμευση, παραποίηση δηλώσεων, «μεθοδικές προσπάθειες πρόκλησης σύγχυσης και συκοφάντησης του Κινήματος». 

β. η Μαρία να δηλώσει, ότι δεν μοιράζει βουλευτικά έδρανα ούτε υπουργεία. Το κόμμα είναι ένα φυτώριο, τα πρόσωπα δοκιμάζονται.

γ. το αρχικό λάθος της Μαρίας ήταν, ότι επικέντρωσε όλες τις ενέργειές της και το πρόγραμμά της πάνω στον στόχο της αναλήψεως κυβερνητικής ευθύνης. Άρα το βασικό της πρόβλημα ήταν/είναι τα πρόσωπα. Αυτό πρέπει ναι αλλάξει. Το Κόμμα-κίνημα χρειάζεται επανεκκίνηση στρατηγικής.

Μιλάμε συγκεκριμένα και όχι θεωρητικά: γιατί να πέφτει όλη η ευθύνη πάνω στην Μαρία, για τα πρόσωπα του περιβάλλοντος της, όταν κάποια από αυτά βγαίνουν και την επικρίνουν;

δ. Η Μαρία ξέρει, ότι μετά τις εκλογές κάποιοι θα την χρειασθούν και θα την αναζητήσουν, πρέπει όμως να ξέρει, ότι η δύναμή της είναι ο λαός και όχι τα αδιέξοδα του πολιτικού μας συστήματος και

ε. Η Μαρία μπορεί να αξιοποιήσει ένα επιπλέον πλεονέκτημα που το αφήνει αναξιοποίητο: την σύνδεση της πολιτικής με τις αξίες του ευρέος φάσματος και όχι μόνο με αυτές που μπορούν να υπηρετήσουν έναν πολιτικό στόχο.

4. Διατακτικό: Η ανάγκη οικοδομήσεως πολιτικού πολιτισμού στην Ελλάδα

Το χρέος της Μαρίας απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνισμό, παρόντα και διαχρονικό, είναι τεράστιο. Μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτού του χρέους, αρκεί να κατανοήσει δύο πράγματα:

α. ότι το χρέος της δεν είναι απλώς η δημιουργία ενός ανταγωνιστικού νέου κόμματος, το οποίο, αφού έχει το ηθικό πλεονέκτημα, μπορεί να ξεπεράσει τα άλλα. Δεν είναι θέμα επιλογών, αλλά θέμα επιταγής συνολικής κεφαλαιοποιήσεως του Ελληνισμού, ο οποίος έχει εισέλθει στην εσχατολογική του περίοδο, δηλ. σβήνει για πάντα, έπειτα από 6.000 χρόνια εντυπωσιακής πορείας. Η εντολή των Θυμάτων για δικαίωση και κάθαρση είναι πλέον ένα μόνο κεφάλαιο αυτού του χρέους και

β. ότι η ιστορία ενός λαού είναι πάνω από την πολιτική και η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη την δυνατότητα να διατηρήσει την ταυτότητά της ως ιστορικό πρόσωπο, το οποίο θέτει την πολιτική στην υπηρεσία της ιστορίας. Αν μείνει μόνο στο επίπεδο της πολιτικής, τότε κόβει η ίδια τα φτερά της και προχωρεί βαδίζοντας, όταν οι δυνάμεις του Συστήματος είναι μηχανοκίνητες, ενώ κινδυνεύει και από τα σαρκοβόρα ζώα. Η μεγάλη κλίμακα, για να ανεβεί η πολιτική στο επίπεδο της ιστορίας είναι το όραμα συνοδευόμενο από τις τρεις απαραίτητες αξίες της πολιτικής: την φιλοπατρία, την ειλικρίνεια και την ευθύνη ανεξαρτήτως θέσεως και αρμοδιοτήτων.

Στην Μεταπολίτευση κατέρρευσε τελείως ο αξιακός θόλος του Νεότερου Ελληνισμού. Οι ρηγματώσεις είχαν αρχίσει βέβαια από πριν και χωρίς σκεπή, η διάβρωση του Ελληνισμού επιταχύνεται. Μπορεί να λειτουργήσει μία κοινωνία ως οικοδόμημα χωρίς στέγη; Αν αυτό το έργο της οραματικής και αξιακής επιστεγάσεως του Ελληνισμού δεν το ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Από πολιτικής πλευράς το πλεονέκτημα της Μαρίας θα είναι τεράστιο: θα μπορεί να απευθύνεται στο σύνολο του Ελληνικού λαού και δεν θα έχει αντίπαλο.

Το ερώτημα όμως απευθύνεται και προς τον Βασίλη Κοκοτσάκη: έχει συνειδητοποιήσει το χρέος που ανέλαβε απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνικό λαό; Στην επιστολή της αποχωρήσεώς του ο Β.Κοκοτσάκης αναφέρει: « όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ, ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρών χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη. Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του….Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς…».

Είμαστε ένας ευφάνταστος και ενθουσιώδης λαός με έφεση προς την πολιτική. Διαχρονικά μπορούμε να δημιουργήσουμε κόμμα συζητώντας ακόμη και γύρω από το τραπέζι μιάς ταβέρνας. Από αυτή την άποψη σίγουρα είμαστε ο πιο «πολιτικοποιημένος»  λαός της Ευρώπης και ακόμη παραπέρα. Σίγουρα είναι αρχαία κληρονομιά. Δεν φοβόμαστε την πολιτική, ο κάθε Έλληνας αισθάνεται ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Στην Αρχαία Αθήνα τα δημόσια αξιώματα επανδρώνονταν με κλήρο, εκτός από τους Στρατηγούς και τον Ταμία. Στην Μεταπολίτευση τον ρόλο της κληρωτίδας ασκούν τα πολιτικά κόμματα. Όμως είμαστε και επιπόλαιος λαός, δεν μας ενδιαφέρουν οι προϋποθέσεις ούτε οι συνέπειες. Τουλάχιστον στην αρχαιότητα υπήρχε παιδεία και απόλυτη διαφάνεια. Σήμερα λείπουν και τα δύο. Πολύ σωστά ο Β.Κ. αναφέρεται στις «παθογένειες» των πολιτικών κομμάτων. Ήταν όμως τόσο αφελής να πιστεύει, ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό κόμμα στην σημερινή Ελλάδα, χωρίς να μολυνθεί από τις παθογένειες του πολιτικού περιβάλλοντος; 

5. Επίλογος.

Ωραία, διαπιστώσαμε πόσο περίπλοκη είναι η πολιτική στην μικρή χώρα μας. Είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι. Μπορούμε να κάνουμε κάτι, όσοι θέλουμε να βοηθήσουμε;   Λογικά πρέπει να υπάρχουν προτάσεις και λύσεις, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση. Παραδείγματος χάριν:

α. Δεν χωρίζουμε. Αν δεχόμαστε, ότι το όραμα ήταν κοινό, δεν μπορούν τα όποια προβλήματα να μας χωρίζουν. Κτίζουμε πρώτα μία γέφυρα επικοινωνίας και κοινού προβληματισμού. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της ρήξεως ούτε στο όνομα της συνέπειας. Επίσης το να ζητάμε συγνώμη από αυτούς που μας ακολούθησαν, μόνο αυτοδικαίωση και εγωϊσμό δείχνει. Η ρήξη ευνοεί μόνο τις αντίπαλες δυνάμεις, που ούτως ή άλλως είναι ισχυρότερες από εμάς.

β. Το κόμμα πρέπει να διαχωρισθεί οργανωτικά από το κίνημα, όπως διαχωρίσθηκε και από τον Σύλλογο των Συγγενών. Το κόμμα θα οργανωθεί αρχηγικά, οργανώνοντας τοπικές ομάδες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τουλάχιστον να δίνεται η δυνατότητα εναλλακτικής ψήφου σε όσους απορρίπτουν το υφιστάμενο καθεστώς. Το επιχείρημα, ότι ένα κόμμα που υπόσχεται να φέρει την δημοκρατία στην Ελλάδα, πρέπει να λειτουργεί το ίδιο δημοκρατικά, δεν ισχύει για ένα νέο κόμμα, εάν δεν συμπληρώσει πενταετία τουλάχιστον. Εξάλλου δημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Το ποιοτικό πλεονέκτημα του κόμματος της Μ.Κ. βρίσκεται στην καθαρότητα των προσώπων και στην βεβαιότητα, ότι δεν χρειάζεται την διαφθορά για να αποκτήσει δύναμη. Αντιθέτως θα αντλεί δύναμη από την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αυτό είναι το βασικό του κεφάλαιο, με τον χρόνο θα αποκτά εμπειρία και σε άλλα θέματα. Τα προγράμματα των κομμάτων έχουν τυπική μόνο αξία. Είναι σαν τις δηλώσεις του Πόθεν έσχες των πολιτικών. Ξέρετε κάποιο κόμμα που πήρε την εξουσία, για να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα του; Ή τα ερείπια που αφήνουν συνήθως πίσω τους, αποτελούσαν προγραμματική δέσμευση;

γ. Το Λαϊκό κίνημα πρέπει να οργανωθεί αυτοδύναμα. Το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει δικό του κόμμα, αυτό θα φανεί σε 5 – 10 χρόνια. Μέχρι τότε θα μπορεί να υποστηρίζει το κόμμα Καρυστιανού κατόπιν προγραμματικής συμφωνίας, όπως έκαναν για 50 χρόνια μετά τον πόλεμο τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με τα εργατικά συνδικάτα.

δ. Το κόμμα Καρυστιανού έχει την δυνατότητα να δημιουργεί κοινωνικές συμμαχίες με πρωτοβουλίες βάσεως στις Τοπικές κοινωνίες, με προτεραιότητα την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και

ε. Θα πρέπει να κλείσει η περίοδος της μυστικοπάθειας στο κόμμα της Μ.Κ. Πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος προδοσίας, άκαιρων και επιθετικών φιλοδοξιών, ακόμη και σκανδάλων, όταν το κόμμα θα έχει μπει στην Βουλή. Ας απλώσει λοιπόν στο γήπεδο την ομάδα της η Μ.Κ., ας αναλάβουν ευθύνες και οι συνεργάτες της. Την υπευθυνότητα θα πρέπει να την μάθει και ο  υποπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου. Δεν μπορεί να απαιτεί η προσωπική του άποψη, για ανακήρυξη μόνιμης συμμαχίας με το Ισραήλ να γίνει επίσημη θέση του Κόμματος. Όμως και η Μαρία θα πρέπει να βάλει τους Συμβούλους της να διαχωρίσουν τις βασικές θέσεις του Κόμματος από τις προτάσεις προς διαβούλευση, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Πάγια θέση μπορεί να είναι μόνο η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Η πρόταση π.χ. Παπανικολάου και οποιαδήποτε άλλη σχετική αφορά την συγκυρία και παραμένει προς διαβούλευση.

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι υπάρχει τεράστιος και χέρσος κοινωνικός και πολιτικός χώρος στην καημένη την πατρίδα  μας για ανανεωτικές πρωτοβουλίες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, κε Κοκοτσάκη. Η γκρίνια και οι κατηγορίες είναι δείγμα ανωριμότητας και ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού. Ο λαός μας περνά την χειρότερη έρημο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Διψά για παραδείγματα πολιτικής υπευθυνότητας, ήθους και συγκλίσεων. Αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα συγκλίσεων με την εξουσία, ας την δει τουλάχιστον από ανθρώπους που διατείνονται, ότι είναι ανιδιοτελείς και μοναδικό τους κίνητρο είναι η αγάπη τους για τον λαό.

Αθήνα, 27 Ιουνίου 2026 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και ερευνητής διεθνών σχέσεων. Προτείνει την θεωρία της Ελληνολογίας και λειτουργεί το ομώνυμο ιστολόγιο. Δεν ανήκει σε πολιτικά κόμματα και δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες.

Διαβάστε Περισσότερα »

Το σταυροπόδι της εξουσίας

Δρα Ηλία Φιλιππίδη 

Την Κυριακή 5 Απριλίου 2026, το Μεσολόγγι τίμησε και μαζί του ο Ελληνισμός σε όλο τον κόσμο, τα 200 χρόνια της ιστορικής Εξόδου του Μεσολογγίου. Το Μεσολόγγι καταχωρήθηκε στην συνείδηση των λαών της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, ως το ύψιστο σύμβολο ελευθερίας, αντιστάσεως και θυσίας στην νεότερη ιστορία της ανθρωπότητας και αποτέλεσε ορόσημο για την δημιουργία της ανεξάρτητης Ελλάδας.

Οι Τούρκοι πολιόρκησαν το Μεσολόγγι τρεις φορές. Οι δύο, με τον Ομέρ Βρυώνη το 1822 και τον Μουσταφά πασά το 1823, απέτυχαν. Η τρίτη άρχισε τον Μάρτιο του 1825 με τον ικανό Ρεσίτ πασά (Κιουταχή). Παρά τις δυσκολίες επισιτισμού και ανεφοδιασμού σε πολεμοφόδια, η αντίσταση των Ελλήνων παρέμενε σθεναρή. Οι Τούρκοι αναγκάσθηκαν να ζητήσουν την βοήθεια του Ιμπραήμ πασά που ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. 

Τον Δεκέμβριο του 1825 έφθασε ο Ιμπραήμ με 10.000 Αιγυπτίους. Γάλλοι αξιωματικοί είχαν αναλάβει την εκπαίδευση και την διοίκηση ειδικού σώματος με γαλλικό οπλισμό. Ο Ιμπραήμ ειρωνεύθηκε τον Κιουταχή που δεν μπορούσε να καταλάβει αυτόν τον «φράχτη»! Δύο χιλιάδες οβίδες έπεφταν κάθε μέρα μέσα στην πόλη! 

Όμως αυτό που δεν μπορούσαν να πετύχουν οι Τουρκοαιγύπτιοι, το πέτυχε τελικά ένας ισχυρότερος εσωτερικός εχθρός: η πείνα! Όταν τελείωσαν τα τρόφιμα, οι πολιορκημένοι έτρωγαν τα υποζύγια, χόρτα, σκύλους, γάτες, βατράχια ποντίκια ακόμα και νεκρούς...  

Η είδηση της πτώσεως του Μεσολογγίου συγκλόνισε την Ευρώπη. Ακόμη και ο διαβόητος Μέτερνιχ διεμήνυσε στον Σουλτάνο, ότι δεν θα μπορεί πλέον να υπολογίζει την υποστήριξη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, διότι «μεσολάβησε το Μεσολόγγι». Μόλις έφθασε η είδηση στο Παρίσι, σχηματίσθηκε αυθόρμητη διαδήλωση από φοιτητές και τον απλό λαό. Το πλήθος φώναζε: «Έπεσε το Μεσολόγγι, έπεσε το Μεσολόγγι!» και κατευθύνθηκε στα ανάκτορα του Κεραμεικού. Ο Βασιλιάς Κάρολος Ι θορυβημένος αναγκάσθηκε να επανεξετάσει την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας. Η Έξοδος του Μεσολογγίου λειτούργησε ως σεισμός, ο οποίος μέσα σε έναν χρόνο μετατόπισε την Γαλλία από υποστηρίκτρια του Σουλτάνου και σύμμαχο του Ιμπραήμ σε Προστάτιδα Δύναμη και στρατιωτικό συμπαραστάτη των Ελλήνων σε θάλασσα και ξηρά. Ο Γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά, τον ίδιο χρόνο, εμπνέεται τον περίφημο πίνακα «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου». Από τα ερείπια του Μεσολογγίου αναδύθηκε η ελεύθερη Ελλάδα.

Όπως παραδέχονται οι περισσότεροι ιστορικοί, χωρίς το Μεσολόγγι, δεν θα γινόταν το Ναυαρίνο.

Η Έξοδος ανήγαγε το Μεσολόγγι σε «Ιεράν πόλιν» κα την πομπή του εορτασμού σε ιερή τελετουργία. Η πομπή ήταν πράγματι μεγαλειώδης και πολυάριθμη, με την συμμετοχή όλων των σχολείων της πόλεως, αλλά και με αντιπροσωπίες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και την Κύπρο με τις τοπικές τους ενδυμασίες και με πολλές φιλαρμονικές.

Πρώτη φορά γίνεται τέτοια κινητοποίηση στην Ελλάδα.Η εθνική φιλοτιμία αρχίζει να ξυπνά στην ψυχή των Ελλήνων. Υπάρχει ελπίδα! Παρόντες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός.ΑΛΛΑ ο πρωθυπουργός μας παρακολούθησε αυτή την μεγαλειώδη και κατανυκτική πομπή έχοντας το ένα πόδι πάνω στο άλλο, λες και καθόταν σε καφενείο! Η στάση σώματος του πρωθυπουργού δίνει την εντύπωση αλαζονείας και επιπολαιότητας, αλλά η βαθύτερη ανάλυση αυτής της συμπεριφοράς αποκαλύπτει πολιτική σκοπιμότητα.

Ο πρωθυπουργός μας έχει την αγωνία να τραβήξει ψηφοφόρους τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά. Έχοντας λοιπόν προγραμματίσει να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία και να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της εκφωνήσεως του πανηγυρικού λόγου της επετείου, κοιτάζει μεν προς τα δεξιά, αλλά παράλληλα αισθάνεται την ανάγκη να κρατήσει μία ισορροπία, προσφέροντας προς τα αριστερά την εικόνα ενός ιδεολογικά και συναισθηματικά αποστασιοποιημένου θεατή της πομπής, ο οποίος δεν δείχνει καμμία διάθεση να επηρεασθεί από το θέαμα, το οποίο δεν τον αγγίζει. 

Κοιτάζει όμως και προς την Άγκυρα, να μην νομίσει ο Ερντογάν, ότι ο Μητσοτάκης παρασύρθηκε από τον πατριωτικό οίστρο των Ελλήνων και εγκατέλειψε την πολιτική των υποχωρήσεων δια του διαλόγου άνευ όρων. Δεν πρόκειται για μία στιγμή αμηχανίας του κυρίου πρωθυπουργού, αλλά για μία προμελετημένη διαρκή στάση καθίσματος. 

Αυτός είναι ο καιροσκοπισμός και η υποκρισία των ανθρώπων της εξουσίας του Ελλαδέξ, όπως έλεγε την αλλοτριωμένη Ελλάδα ο αείμνηστος Χρήστος Γιανναράς.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι χρειάζεται ο Ελληνικός λαός

του Ηλία Φιλιππίδη*



1. Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Με βάση τις γενικές αρχές της κοινωνιολογίας ο κάθε πολίτης, που θέλει να αναγνωρίζεται ως ενεργός σε κάθε κοινωνία, που θέλει να λειτουργεί δημοκρατικά, καλείται να συνειδητοποιήσει, ότι:


α) Ο πολίτης δεν είναι ένα ατομοκεντρικό ον αλλά ένας υπεύθυνος και συνυπεύθυνος κοινωνικός εταίρος. Ο κάθε άνθρωπος ως ιδιώτης λειτουργεί ατομικά αλλά ως πολίτης λειτουργεί συλλογικά τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.


β) Η κοινωνία δεν είναι μία χύμα και επίπεδη κατάσταση αλλά ένα δομημένο σύστημα λειτουργικής λογικής, συνοχής και παραγωγικότητας. Όσο πιο δημοκρατική και προοδευμένη είναι μία κοινωνία, τόσο πιο λειτουργικό, συνεκτικό και παραγωγικό είναι το κοινωνικό σύστημα.


Το κοινωνικό σύστημα διακρίνεται σε τρία επίπεδα:


α) Την Βάση που είναι ο λαός, ως συλλογικότητα πολιτικής βουλήσεως και πολιτισμικής ταυτότητας και οι πολίτες, ως αυτόνομες και υπεύθυνες κοινωνικές μονάδες.


β) Την Μεσοδομή, όπου εδράζεται η θεσμική συγκρότηση και η ηγεσία της κοινωνίας. Στην ελλαδική κοινωνία διακρίνουμε τρεις μορφές ηγεσίας: την πολιτική, την εκκλησιαστική και την διανόηση και οι τρεις είναι προβληματικές και


γ) Την Υπερδομή, όπου εδράζεται το σύστημα αξιακής αναφοράς της κοινωνίας. Εδώ βρίσκονται οι αξίες, οι παραδόσεις και οι αρχές λειτουργίας της θεσμικής συγκροτήσεως της κοινωνίας.


Με βάση την θεωρία της Ελληνολογίας, την οποία έχουμε ιδρύσει, εντάσσουμε στο επίπεδο της Υπερδομής και τον παράγοντα της νοοτροπίας του ελληνικού λαού.


Η νοοτροπία ενός λαού έχει βασικά υποσυνείδητο χαρακτήρα. Άρα ανήκει στο «υπόγειο» μιας κοινωνίας, στο συλλογικό ασυνείδητο ενός λαού.


Από την στιγμή όμως, που η νοοτροπία του λαού επηρεάζει την συμπεριφορά του, τουλάχιστον όσο και οι συνειδητές αξίες του ή και περισσότερο, θα πρέπει, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος της χώρας και του διαλόγου της διανοήσεως με την κοινωνία, να επανεξετάζεται και επαναπροσδιορίζεται η τριγωνική σχέση αξιών-νοοτροπίας-συμπεριφοράς του λαού (ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής), θα πρέπει η νοοτροπία του λαού να προσεγγίζεται ως συστατικό στοιχείο του συστήματος αναφοράς του λαού.




2. Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Η ελλαδική κοινωνία πάσχει. Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας. Πάσχουμε όχι μόνο στους θεσμούς, στον τρόπο που λειτουργούμε ως κοινωνία αλλά και:


α) Στον τρόπο που σκεπτόμαστε, όπου επικρατεί η σύγχυση και η ημιμάθεια, ενώ αυξάνει η αμάθεια για την ιστορία μας και την πνευματική παραγωγή του παρελθόντος, καθώς και το έλλειμμα στρατηγικής για το μέλλον.


β) Στην ψυχολογία μας, όπου σε μεγάλο μέρος του λαού μας κυριαρχεί περισσότερο η απελπισία, η παραίτηση, ο εγκλεισμός στην ατομικότητα μας.


Εντοπίζουμε τις ενδογενείς αιτίες της παθολογίας μας σε τρία σημεία:


α) Στον αρχηγικό, πελατειακό, μεταπρατικό και υποτελή χαρακτήρα του πολιτικού μας συστήματος. Στην πραγματικότητα το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι η δημοκρατία αλλά η αρχηγική κομματοκρατία, η οποία υποβάθμισε την χώρα μας ακόμη πιο πολύ, από προτεκτοράτο σε αποικία χρέους.


β) Στην έλλειψη οράματος. Ένας λαός χωρίς συλλογικό εθνικό όραμα είναι, ό,τι ένας άνθρωπος χωρίς βούληση και χωρίς μελλοντική προοπτική.


Το εθνικό όραμα δεν είναι πολυτέλεια αλλά απόλυτη ανάγκη επιβιώσεως, ειδικά σε εποχές διεθνούς εντάσεως. Η ανθρωπότητα έχει περιέλθει σε μία συγκρουσιακή περίοδο γενικευμένου ανταγωνισμού, όπου οι συμμαχίες έχουν αντικατασταθεί από ζώνες επιρροής και όπου δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί αλλά μόνο συμφέροντα.


Το εθνικό όραμα έχει ως προϋπόθεση ή τουλάχιστον ως βασικό στόχο, την εθνική ανεξαρτησία και την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιοι να μας αγαπήσουν, είναι δύσκολο να μας φοβηθούν. Αυτό όμως που μπορούμε να πετύχουμε, είναι να μας σέβονται και να τους επιβάλλουμε, να μας θεωρούν απρόβλεπτους και όχι δεδομένους.


Όσο ο Ελληνισμός είχε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας μεγαλουργούσε. Με την Μικρασιατική καταστροφή, τον Διχασμό και τα τραγικά μας λάθη χάσαμε την μοναδική ευκαιρία να καταστεί η Ελλάδα η ισχυρότερη δύναμη των Βαλκανίων και της Ανατ. Μεσογείου. Χάσαμε κάτι ακόμη: τον ιστορικό μας βηματισμό. Ακολούθησαν και άλλες τραγωδίες: ο Εμφύλιος, το ξερίζωμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και Τενέδου, η Χούντα, η Τραγωδία της Κύπρου.


Ο Κ. Καραμανλής, ως θεμελιωτής της Μεταπολιτεύσεως, είχε ελπίσει, ότι η «Ευρώπη» και ο εξευρωπαϊσμός της Ελλάδας θα γινόταν η νέα Μεγάλη ιδέα του Ελληνισμού. Το αποτέλεσμα είναι η σημερινή ολική κατάρρευση του ελλαδικού Ελληνισμού. Οπωσδήποτε φταίει η διαφθορά και η ανικανότητα του πολιτικού μας συστήματος. Όμως η μεγάλη απογοήτευση είναι το πάγωμα του ευρωπαϊκού οράματος, η αλλοτρίωσή του από την διεθνή Τραπεζοκρατία και το χειρότερο όλων, η «γερμανοποίηση» της Ευρώπης με την αναβίωση, κατά τον πλέον κυνικό τρόπο, της ναζιστικής πολιτικής του «ζωτικού χώρου».


Γ) Στην απουσία μιας δυναμικής και ελληνοκεντρικής διανοήσεως.




3. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ


Οι βασικές προϋποθέσεις για την εξασφάλιση του ελληνικού μέλλοντος, σύμφωνα με τις αρχές της Ελληνολογίας, είναι:


α) Η συλλογική (εθνική) ταυτότητα του λαού με βάση τον Διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό


β) Η ενότητα, η κοινωνική συνοχή και η αλληλεγγύη


γ) Η συλλογική και ατομική αυτοπεποίθηση


δ) Η δημιουργικότητα. Πρέπει να αναβιώσει το πρότυπο του «ελληνικού δαιμονίου» και


ε) Η αναβίωση του αντιστασιακού και αυτόνομου πνεύματος του Ελληνισμού.


Αυτές οι προϋποθέσεις πρέπει να γίνουν κοινή συνείδηση ως όραμα του λαού. Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα έχει χάσει όχι μόνο την αξιοπιστία του αλλά και την προοπτική του μέλλοντος. Περιορίζεται στην διαχείριση του παρόντος.


Μόνο εκ των κάτω με καταλύτη τις προτάσεις εκπροσώπων της επιστήμης και του ευρύτερου χώρου της διανοήσεως με ελληνοκεντρική και εθνικο-απελευθερωτική στρατηγική, θα καταστεί δυνατό να διαμορφωθεί ένα αποφασιστικό συλλογικό όραμα για το μέλλον του Ελληνισμού.


Η ανάγκη προωθήσεως της ενημερώσεως, συσπειρώσεώς και εγρηγόρσεως του Ελληνισμού μπορεί να προγραμματισθεί μόνο μέσω μιάς μακροπρόθεσμης παλλαϊκής εκστρατείας με έμπνευση την Φιλική Εταιρεία.


Χρειαζόμαστε μία νέα Φιλική Εταιρεία του πνεύματος, της ποιότητας και του οράματος, ανοικτή και όχι μυστική, με συντονισμό αλλά όχι ηγεσία, η οποία θα έχει αρχή αλλά όχι τέλος. Δηλ. θα διαπαιδαγωγεί τους Έλληνες ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά, γεωπολιτικά και εθνικά και θα τους προετοιμάζει, για να αξιωθούν να εορτάσουν όχι μόνο τα 200 αλλά και τα 300 και 400 χρόνια της εθνικής Παλιγγενεσίας, υπό πολύ καλύτερες συνθήκες εννοείται.


Συχνά οι πολιτικές συζητήσεις καταλήγουν σε συμπεράσματα όπως: «Φταίει ο λαός, που ψηφίζει αυτούς τους πολιτικούς» ή «είναι τελικά θέμα παιδείας».


Διαχωρίζουμε τελικά το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, που αφορά την εκάστοτε συγκυρία των εκλογών και την τρέχουσα πολιτική κατάσταση της χώρας και το οποίο μπορεί να αντιμετωπισθεί με την δημιουργία νέων ανανεωτικών και ανεξάρτητων κομμάτων, από το πρόβλημα ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού, το οποίο είναι διαχρονικό.


Μπορεί τα δύο αυτά προβλήματα να βρίσκονται σε άμεση σχέση αιτίου-αιτιατού αλλά μπορούν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά μόνο υπό δύο όρους:


α) Των παράλληλων προσπαθειών και των παραλλήλων ταχυτήτων αλλά


β) Με απόλυτη οργανωτική αυτονομία της μίας προσπάθειας από την άλλη.


Η αφύπνιση και η διαπαιδαγώγηση του ελληνικού λαού θα πρέπει να είναι το έργο ενός νέου ελληνικού διαφωτισμού. Με πρωτοβουλία μιάς ομάδας διανοουμένων.


* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός, filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αξιολόγηση συγκεντρώσεως 28-2-26 για τα Τέμπη στο Σύνταγμα.

 

Καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη

Παρακολούθησα τις ομιλίες στην χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα.

Συμπεράσματα:                                                                                       

α. Εννοείται, ότι ο περισσότερος κόσμος ήλθε με την προσδοκία να ακούσει την Μαρία Καρυστιανού. Όμως πέρα από τον αριθμό του πλήθους, τίποτε δεν θύμιζε πλέον τις περασμένες συγκεντρώσεις. Καμμία ομιλία δεν είχε τον παλμό της Μαρίας, η ομιλία του Ασλανίδη ήταν υποτονική και οι υπόλοιπες κούρασαν τον κόσμο. Ας τους αφήσει λοιπόν η Μαρία να εισπράξουν το αντίτιμο των όσων έπραξαν. Το διαζύγιο με τον Σύλλογο των Συγγενών είναι πλέον οριστικό.

β. Ήταν φανερό, ότι η «οργανωτική επιτροπή» είχε καπελώσει τον Σύλλογο των Συγγενών. Γιαυτό η ευθύνη του Ασλανίδη, και του Ρούτσι για παράπλευρους λόγους, είναι τεράστια. Αυτή η αφανής επιτροπή είχε βάλει κάποιον να απαγγέλλει από την εξέδρα τα γνωστά ξύλινα συνθήματα των κομματικών διαδηλώσεων με αυτόν τον παραληρηματικό ρυθμό της ραπ απαγγελίας, συμπιέζοντας το λεκτικό μήνυμα των συνθημάτων, για να ανταποκρίνονται στον ρυθμό της χονδροειδούς Μελωδίας».

Το κάθε σύνθημα ακουγόταν τρεις φορές. Από κάτω, μία γυναικεία φωνή του ίδιου κομματικού ωδείου, με την ντουντούκα επαναλάμβανε το σύνθημα της εξέδρας και ακολουθούσε τέλος η οργανωμένη κομματική χορωδία. Αυτό γινόταν συστηματικά τόσο προ της ενάρξεως των ομιλιών όσο και στα ενδιάμεσα των ομιλιών.

γ. Η παράκρουση της λογικής που προκαλεί στον εγκέφαλο των Ελλήνων η κομματοκρατία: απέκλεισαν την Μαρία Καρυστιανού από τον κατάλογο των ομιλητών με το επιχείρημα, ότι η Μαρία είναι πολιτικό πρόσωπο, ενώ ταυτόχρονα επέτρεπαν στο ΚΚΕ να περάσει το σομπρέρο του στον Σύλλογο των Συγγενών και την συγκέντρωση!

Η γενική στρατηγική του ΚΚΕ είναι γνωστή, αποβλέπει στην μονοπώληση κάθε λαϊκού αγώνα και στην διαμόρφωση ενός ταξικού πολιτικού μορφώματος και μιάς αντίστοιχης μαρξιστικής λογικής, που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο πόλους: το κεφάλαιο και τον λαό (προλεταριάτο) και καθιερώνει τα διεθνιστικά ΚΚ ως την μόνη ιστορική και πολιτικώς ενδεδειγμένη εκπροσώπηση του λαού.

Η ειδική στρατηγική του ΚΚΕ αποβλέπει στον απόλυτο έλεγχο του κοινωνικού χώρου. Οι πρωτοβουλίες πρέπει να προέρχονται μόνο από το ΚΚ, ό,τι ξεφυτρώνει αυθόρμητα, πρέπει να ξεριζώνεται, αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον να ελέγχεται.

Ο σκοπός του ΚΚΕ για το κίνημα των Τεμπών διαφάνηκε από τις ομιλίες των δύο συνδικαλιστών και είναι η κατάργηση της αυτονομίας και κάθε έννοιας ιδιαιτερότητας του κινήματος, ώστε αυτό να ενταχθεί μέσα σε ένα γενικότερο και ταξικό πλαίσιο που είναι τα «εργατικά ατυχήματα». Το έγκλημα των Τεμπών λοιπόν είναι αποτέλεσμα της «ασυδοσίας του κεφαλαίου» και επομένως δεν έχει σχέση με ορισμένη κυβέρνηση και ορισμένα πρόσωπα.

Άρα η πολιτική εκπροσώπηση του κινήματος των Τεμπών πρέπει να ανατεθεί νομοτελειακά στο ΚΚΕ.

Τελικά συμπεράσματα.

Το γενικότερο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι, ότι ο Λαός πρέπει να πάρει τις ευθύνες της μοίρας του στα χέρια του. Οι άμεσες προϋποθέσεις γι΄αυτό είναι:

α. Το κίνημα των Τεμπών είναι η μεγαλύτερη παλλαϊκή ενεργοποίηση του Λαού μας από το 1974. Αυτό το γεγονός αποτελεί εφαλτήριο, αποτελεί ελπίδα για ένα νέο Ξεκίνημα.  Το δυσμενές προνόμιο (Privilegium odiosum) αυτού του γεγονότος δεν είναι η ιδιαιτερότητά του, λόγω των συνθηκών που το προκάλεσαν, αλλά η μοναδικότητά του, με την έννοια, ότι δεν ευχόμαστε να συμβεί μία ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία ή εθνική καταστροφή στο μέλλον. Τα Τέμπη μας προσφέρουν  την τελευταία ευκαιρία της νεότερης ιστορίας μας, για να διατηρήσουμε ενωμένο τον Λαό μας και να έχει την διάθεση να υποστηρίξει κάθε θετική προσπάθεια για το μέλλον της πατρίδας μας, χωρίς τις εξαρτήσεις της κομματοκρατίας.  

β. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού πρέπει να κρατήσει τον κινηματικό του χαρακτήρα, το ιστορικό γεγονός, ότι έρχεται εκ των κάτω και ότι τίθεται σε τροχιά συγκρούσεως όχι μόνο με το σάπιο σύστημα της εξουσίας, αλλά και το γενικότερο πλέγμα της αποτυχούσας κομματοκρατίας και                   

γ. Το χρέος των ενεργών πολιτών είναι να περιφρουρήσουν την αυτοδυναμία του κινήματος των Τεμπών και να στηρίξουν την Μαρία Καρυστιανού να κρατήσει άσβεστη την ελπίδα της δικαιώσεως των θυμάτων των Τεμπών. Όταν όμως Τέμπη έχει καταντήσει πλέον όλη η Ελλάδα, ο σκοπός του αγώνα αναβαθμίζεται σε Όραμα αναγεννήσεως του Ελληνισμού.

Ας μη χάσουμε αυτή την εικαιρία!

  

 

Διαβάστε Περισσότερα »