Τι χρειάζεται ο Ελληνικός λαός

του Ηλία Φιλιππίδη*



1. Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Με βάση τις γενικές αρχές της κοινωνιολογίας ο κάθε πολίτης, που θέλει να αναγνωρίζεται ως ενεργός σε κάθε κοινωνία, που θέλει να λειτουργεί δημοκρατικά, καλείται να συνειδητοποιήσει, ότι:


α) Ο πολίτης δεν είναι ένα ατομοκεντρικό ον αλλά ένας υπεύθυνος και συνυπεύθυνος κοινωνικός εταίρος. Ο κάθε άνθρωπος ως ιδιώτης λειτουργεί ατομικά αλλά ως πολίτης λειτουργεί συλλογικά τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.


β) Η κοινωνία δεν είναι μία χύμα και επίπεδη κατάσταση αλλά ένα δομημένο σύστημα λειτουργικής λογικής, συνοχής και παραγωγικότητας. Όσο πιο δημοκρατική και προοδευμένη είναι μία κοινωνία, τόσο πιο λειτουργικό, συνεκτικό και παραγωγικό είναι το κοινωνικό σύστημα.


Το κοινωνικό σύστημα διακρίνεται σε τρία επίπεδα:


α) Την Βάση που είναι ο λαός, ως συλλογικότητα πολιτικής βουλήσεως και πολιτισμικής ταυτότητας και οι πολίτες, ως αυτόνομες και υπεύθυνες κοινωνικές μονάδες.


β) Την Μεσοδομή, όπου εδράζεται η θεσμική συγκρότηση και η ηγεσία της κοινωνίας. Στην ελλαδική κοινωνία διακρίνουμε τρεις μορφές ηγεσίας: την πολιτική, την εκκλησιαστική και την διανόηση και οι τρεις είναι προβληματικές και


γ) Την Υπερδομή, όπου εδράζεται το σύστημα αξιακής αναφοράς της κοινωνίας. Εδώ βρίσκονται οι αξίες, οι παραδόσεις και οι αρχές λειτουργίας της θεσμικής συγκροτήσεως της κοινωνίας.


Με βάση την θεωρία της Ελληνολογίας, την οποία έχουμε ιδρύσει, εντάσσουμε στο επίπεδο της Υπερδομής και τον παράγοντα της νοοτροπίας του ελληνικού λαού.


Η νοοτροπία ενός λαού έχει βασικά υποσυνείδητο χαρακτήρα. Άρα ανήκει στο «υπόγειο» μιας κοινωνίας, στο συλλογικό ασυνείδητο ενός λαού.


Από την στιγμή όμως, που η νοοτροπία του λαού επηρεάζει την συμπεριφορά του, τουλάχιστον όσο και οι συνειδητές αξίες του ή και περισσότερο, θα πρέπει, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος της χώρας και του διαλόγου της διανοήσεως με την κοινωνία, να επανεξετάζεται και επαναπροσδιορίζεται η τριγωνική σχέση αξιών-νοοτροπίας-συμπεριφοράς του λαού (ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής), θα πρέπει η νοοτροπία του λαού να προσεγγίζεται ως συστατικό στοιχείο του συστήματος αναφοράς του λαού.




2. Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Η ελλαδική κοινωνία πάσχει. Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας. Πάσχουμε όχι μόνο στους θεσμούς, στον τρόπο που λειτουργούμε ως κοινωνία αλλά και:


α) Στον τρόπο που σκεπτόμαστε, όπου επικρατεί η σύγχυση και η ημιμάθεια, ενώ αυξάνει η αμάθεια για την ιστορία μας και την πνευματική παραγωγή του παρελθόντος, καθώς και το έλλειμμα στρατηγικής για το μέλλον.


β) Στην ψυχολογία μας, όπου σε μεγάλο μέρος του λαού μας κυριαρχεί περισσότερο η απελπισία, η παραίτηση, ο εγκλεισμός στην ατομικότητα μας.


Εντοπίζουμε τις ενδογενείς αιτίες της παθολογίας μας σε τρία σημεία:


α) Στον αρχηγικό, πελατειακό, μεταπρατικό και υποτελή χαρακτήρα του πολιτικού μας συστήματος. Στην πραγματικότητα το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι η δημοκρατία αλλά η αρχηγική κομματοκρατία, η οποία υποβάθμισε την χώρα μας ακόμη πιο πολύ, από προτεκτοράτο σε αποικία χρέους.


β) Στην έλλειψη οράματος. Ένας λαός χωρίς συλλογικό εθνικό όραμα είναι, ό,τι ένας άνθρωπος χωρίς βούληση και χωρίς μελλοντική προοπτική.


Το εθνικό όραμα δεν είναι πολυτέλεια αλλά απόλυτη ανάγκη επιβιώσεως, ειδικά σε εποχές διεθνούς εντάσεως. Η ανθρωπότητα έχει περιέλθει σε μία συγκρουσιακή περίοδο γενικευμένου ανταγωνισμού, όπου οι συμμαχίες έχουν αντικατασταθεί από ζώνες επιρροής και όπου δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί αλλά μόνο συμφέροντα.


Το εθνικό όραμα έχει ως προϋπόθεση ή τουλάχιστον ως βασικό στόχο, την εθνική ανεξαρτησία και την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιοι να μας αγαπήσουν, είναι δύσκολο να μας φοβηθούν. Αυτό όμως που μπορούμε να πετύχουμε, είναι να μας σέβονται και να τους επιβάλλουμε, να μας θεωρούν απρόβλεπτους και όχι δεδομένους.


Όσο ο Ελληνισμός είχε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας μεγαλουργούσε. Με την Μικρασιατική καταστροφή, τον Διχασμό και τα τραγικά μας λάθη χάσαμε την μοναδική ευκαιρία να καταστεί η Ελλάδα η ισχυρότερη δύναμη των Βαλκανίων και της Ανατ. Μεσογείου. Χάσαμε κάτι ακόμη: τον ιστορικό μας βηματισμό. Ακολούθησαν και άλλες τραγωδίες: ο Εμφύλιος, το ξερίζωμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και Τενέδου, η Χούντα, η Τραγωδία της Κύπρου.


Ο Κ. Καραμανλής, ως θεμελιωτής της Μεταπολιτεύσεως, είχε ελπίσει, ότι η «Ευρώπη» και ο εξευρωπαϊσμός της Ελλάδας θα γινόταν η νέα Μεγάλη ιδέα του Ελληνισμού. Το αποτέλεσμα είναι η σημερινή ολική κατάρρευση του ελλαδικού Ελληνισμού. Οπωσδήποτε φταίει η διαφθορά και η ανικανότητα του πολιτικού μας συστήματος. Όμως η μεγάλη απογοήτευση είναι το πάγωμα του ευρωπαϊκού οράματος, η αλλοτρίωσή του από την διεθνή Τραπεζοκρατία και το χειρότερο όλων, η «γερμανοποίηση» της Ευρώπης με την αναβίωση, κατά τον πλέον κυνικό τρόπο, της ναζιστικής πολιτικής του «ζωτικού χώρου».


Γ) Στην απουσία μιας δυναμικής και ελληνοκεντρικής διανοήσεως.




3. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ


Οι βασικές προϋποθέσεις για την εξασφάλιση του ελληνικού μέλλοντος, σύμφωνα με τις αρχές της Ελληνολογίας, είναι:


α) Η συλλογική (εθνική) ταυτότητα του λαού με βάση τον Διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό


β) Η ενότητα, η κοινωνική συνοχή και η αλληλεγγύη


γ) Η συλλογική και ατομική αυτοπεποίθηση


δ) Η δημιουργικότητα. Πρέπει να αναβιώσει το πρότυπο του «ελληνικού δαιμονίου» και


ε) Η αναβίωση του αντιστασιακού και αυτόνομου πνεύματος του Ελληνισμού.


Αυτές οι προϋποθέσεις πρέπει να γίνουν κοινή συνείδηση ως όραμα του λαού. Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα έχει χάσει όχι μόνο την αξιοπιστία του αλλά και την προοπτική του μέλλοντος. Περιορίζεται στην διαχείριση του παρόντος.


Μόνο εκ των κάτω με καταλύτη τις προτάσεις εκπροσώπων της επιστήμης και του ευρύτερου χώρου της διανοήσεως με ελληνοκεντρική και εθνικο-απελευθερωτική στρατηγική, θα καταστεί δυνατό να διαμορφωθεί ένα αποφασιστικό συλλογικό όραμα για το μέλλον του Ελληνισμού.


Η ανάγκη προωθήσεως της ενημερώσεως, συσπειρώσεώς και εγρηγόρσεως του Ελληνισμού μπορεί να προγραμματισθεί μόνο μέσω μιάς μακροπρόθεσμης παλλαϊκής εκστρατείας με έμπνευση την Φιλική Εταιρεία.


Χρειαζόμαστε μία νέα Φιλική Εταιρεία του πνεύματος, της ποιότητας και του οράματος, ανοικτή και όχι μυστική, με συντονισμό αλλά όχι ηγεσία, η οποία θα έχει αρχή αλλά όχι τέλος. Δηλ. θα διαπαιδαγωγεί τους Έλληνες ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά, γεωπολιτικά και εθνικά και θα τους προετοιμάζει, για να αξιωθούν να εορτάσουν όχι μόνο τα 200 αλλά και τα 300 και 400 χρόνια της εθνικής Παλιγγενεσίας, υπό πολύ καλύτερες συνθήκες εννοείται.


Συχνά οι πολιτικές συζητήσεις καταλήγουν σε συμπεράσματα όπως: «Φταίει ο λαός, που ψηφίζει αυτούς τους πολιτικούς» ή «είναι τελικά θέμα παιδείας».


Διαχωρίζουμε τελικά το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, που αφορά την εκάστοτε συγκυρία των εκλογών και την τρέχουσα πολιτική κατάσταση της χώρας και το οποίο μπορεί να αντιμετωπισθεί με την δημιουργία νέων ανανεωτικών και ανεξάρτητων κομμάτων, από το πρόβλημα ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού, το οποίο είναι διαχρονικό.


Μπορεί τα δύο αυτά προβλήματα να βρίσκονται σε άμεση σχέση αιτίου-αιτιατού αλλά μπορούν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά μόνο υπό δύο όρους:


α) Των παράλληλων προσπαθειών και των παραλλήλων ταχυτήτων αλλά


β) Με απόλυτη οργανωτική αυτονομία της μίας προσπάθειας από την άλλη.


Η αφύπνιση και η διαπαιδαγώγηση του ελληνικού λαού θα πρέπει να είναι το έργο ενός νέου ελληνικού διαφωτισμού. Με πρωτοβουλία μιάς ομάδας διανοουμένων.


* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός, filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αξιολόγηση συγκεντρώσεως 28-2-26 για τα Τέμπη στο Σύνταγμα.

 

Καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη

Παρακολούθησα τις ομιλίες στην χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα.

Συμπεράσματα:                                                                                       

α. Εννοείται, ότι ο περισσότερος κόσμος ήλθε με την προσδοκία να ακούσει την Μαρία Καρυστιανού. Όμως πέρα από τον αριθμό του πλήθους, τίποτε δεν θύμιζε πλέον τις περασμένες συγκεντρώσεις. Καμμία ομιλία δεν είχε τον παλμό της Μαρίας, η ομιλία του Ασλανίδη ήταν υποτονική και οι υπόλοιπες κούρασαν τον κόσμο. Ας τους αφήσει λοιπόν η Μαρία να εισπράξουν το αντίτιμο των όσων έπραξαν. Το διαζύγιο με τον Σύλλογο των Συγγενών είναι πλέον οριστικό.

β. Ήταν φανερό, ότι η «οργανωτική επιτροπή» είχε καπελώσει τον Σύλλογο των Συγγενών. Γιαυτό η ευθύνη του Ασλανίδη, και του Ρούτσι για παράπλευρους λόγους, είναι τεράστια. Αυτή η αφανής επιτροπή είχε βάλει κάποιον να απαγγέλλει από την εξέδρα τα γνωστά ξύλινα συνθήματα των κομματικών διαδηλώσεων με αυτόν τον παραληρηματικό ρυθμό της ραπ απαγγελίας, συμπιέζοντας το λεκτικό μήνυμα των συνθημάτων, για να ανταποκρίνονται στον ρυθμό της χονδροειδούς Μελωδίας».

Το κάθε σύνθημα ακουγόταν τρεις φορές. Από κάτω, μία γυναικεία φωνή του ίδιου κομματικού ωδείου, με την ντουντούκα επαναλάμβανε το σύνθημα της εξέδρας και ακολουθούσε τέλος η οργανωμένη κομματική χορωδία. Αυτό γινόταν συστηματικά τόσο προ της ενάρξεως των ομιλιών όσο και στα ενδιάμεσα των ομιλιών.

γ. Η παράκρουση της λογικής που προκαλεί στον εγκέφαλο των Ελλήνων η κομματοκρατία: απέκλεισαν την Μαρία Καρυστιανού από τον κατάλογο των ομιλητών με το επιχείρημα, ότι η Μαρία είναι πολιτικό πρόσωπο, ενώ ταυτόχρονα επέτρεπαν στο ΚΚΕ να περάσει το σομπρέρο του στον Σύλλογο των Συγγενών και την συγκέντρωση!

Η γενική στρατηγική του ΚΚΕ είναι γνωστή, αποβλέπει στην μονοπώληση κάθε λαϊκού αγώνα και στην διαμόρφωση ενός ταξικού πολιτικού μορφώματος και μιάς αντίστοιχης μαρξιστικής λογικής, που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο πόλους: το κεφάλαιο και τον λαό (προλεταριάτο) και καθιερώνει τα διεθνιστικά ΚΚ ως την μόνη ιστορική και πολιτικώς ενδεδειγμένη εκπροσώπηση του λαού.

Η ειδική στρατηγική του ΚΚΕ αποβλέπει στον απόλυτο έλεγχο του κοινωνικού χώρου. Οι πρωτοβουλίες πρέπει να προέρχονται μόνο από το ΚΚ, ό,τι ξεφυτρώνει αυθόρμητα, πρέπει να ξεριζώνεται, αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον να ελέγχεται.

Ο σκοπός του ΚΚΕ για το κίνημα των Τεμπών διαφάνηκε από τις ομιλίες των δύο συνδικαλιστών και είναι η κατάργηση της αυτονομίας και κάθε έννοιας ιδιαιτερότητας του κινήματος, ώστε αυτό να ενταχθεί μέσα σε ένα γενικότερο και ταξικό πλαίσιο που είναι τα «εργατικά ατυχήματα». Το έγκλημα των Τεμπών λοιπόν είναι αποτέλεσμα της «ασυδοσίας του κεφαλαίου» και επομένως δεν έχει σχέση με ορισμένη κυβέρνηση και ορισμένα πρόσωπα.

Άρα η πολιτική εκπροσώπηση του κινήματος των Τεμπών πρέπει να ανατεθεί νομοτελειακά στο ΚΚΕ.

Τελικά συμπεράσματα.

Το γενικότερο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι, ότι ο Λαός πρέπει να πάρει τις ευθύνες της μοίρας του στα χέρια του. Οι άμεσες προϋποθέσεις γι΄αυτό είναι:

α. Το κίνημα των Τεμπών είναι η μεγαλύτερη παλλαϊκή ενεργοποίηση του Λαού μας από το 1974. Αυτό το γεγονός αποτελεί εφαλτήριο, αποτελεί ελπίδα για ένα νέο Ξεκίνημα.  Το δυσμενές προνόμιο (Privilegium odiosum) αυτού του γεγονότος δεν είναι η ιδιαιτερότητά του, λόγω των συνθηκών που το προκάλεσαν, αλλά η μοναδικότητά του, με την έννοια, ότι δεν ευχόμαστε να συμβεί μία ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία ή εθνική καταστροφή στο μέλλον. Τα Τέμπη μας προσφέρουν  την τελευταία ευκαιρία της νεότερης ιστορίας μας, για να διατηρήσουμε ενωμένο τον Λαό μας και να έχει την διάθεση να υποστηρίξει κάθε θετική προσπάθεια για το μέλλον της πατρίδας μας, χωρίς τις εξαρτήσεις της κομματοκρατίας.  

β. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού πρέπει να κρατήσει τον κινηματικό του χαρακτήρα, το ιστορικό γεγονός, ότι έρχεται εκ των κάτω και ότι τίθεται σε τροχιά συγκρούσεως όχι μόνο με το σάπιο σύστημα της εξουσίας, αλλά και το γενικότερο πλέγμα της αποτυχούσας κομματοκρατίας και                   

γ. Το χρέος των ενεργών πολιτών είναι να περιφρουρήσουν την αυτοδυναμία του κινήματος των Τεμπών και να στηρίξουν την Μαρία Καρυστιανού να κρατήσει άσβεστη την ελπίδα της δικαιώσεως των θυμάτων των Τεμπών. Όταν όμως Τέμπη έχει καταντήσει πλέον όλη η Ελλάδα, ο σκοπός του αγώνα αναβαθμίζεται σε Όραμα αναγεννήσεως του Ελληνισμού.

Ας μη χάσουμε αυτή την εικαιρία!

  

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πολιτικό Υποκείμενο και ο ψυχισμός των Ελλήνων

 

Ελληνική Εναλλακτική Βικιπαίδεια-

Θέματα ελληνικού δρασιμισμού (ακτιβισμού) 

Γράφει ο Ηλίας Φιλιππίδης

1. Ελληνικός ψυχισμός.

Α Γενικώς γίνεται αποδεκτό, ότι ο Ελληνικός λαός, κυρίως στην νεότερη εποχή του, αντιμετωπίζει τα συλλογικά του προβλήματα με κίνητρο κυρίως το συναίσθημα. Από ψυχολογικής απόψεως συναίσθημα δεν είναι μόνο ό,τι αποτελεί ενσυναίσθηση, αλλά όλο το φάσμα των ψυχικών αντιδράσεων σε ένα ερέθισμα, από την αγάπη και την συμπάθεια μέχρι την αποστροφή, το μίσος και την σύγκρουση.

Στην αρχαία Ελλάδα ο ψυχισμός των Ελλήνων εκφραζόταν έντονα και σφαιρικά με βασικό μέσο την περιέργεια (Θεωρία) πολύ πέρα από την ανάγκη της χρήσεως και με κίνητρο την εξάντληση της προσληπτικής ικανότητας του ανθρώπου, με έναν τρόπο που θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως ακόρεστη πνευματική αδηφαγία. Χωρίς υπερβολή μπορούμε να πούμε, ότι, εάν ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία είναι ένα «ζώον πολιτικόν», ο Έλλην άνθρωπος, ως φορέας πνεύματος, προβάλλει ως ένα ζώον παμφάγον.

Επισκοπώντας την πρώτη περίοδο διαμορφώσεως του ανθρώπινου πολιτισμού, δυνάμεθα να καταλήξουμε στο ανθρωπολογικό συμπέρασμα, ότι το ανθρώπινο όν λειτούργησε με τρία κίνητρα: την ανάγκη, την περιέργεια, την δημιουργικότα και την έκφραση.

 Στην πραγματικότητα η ανάγκη δεν είναι κίνητρο, αλλά πίεση, εκβιασμός, επιβολή υπάρξεως. Λειτουργεί στον άνθρωπο απέξω προς στα μέσα. Αντιθέτως τα κίνητρα λειτουργούν από μέσα προς τα έξω, είναι τάσεις που ανήκουν στην ιδιαίτερη δομή της φύσεως του ανθρώπου και όχι στην γενική δομή της φύσεως.

Η περιέργεια, η  δημιουργικότητα και η έκφραση είναι αμιγή κίνητρα, διότι δύνανται να εκδηλώνονται και αυτόνομα, χωρίς να υπηρετούν τον σκοπό της αντιδράσεως στην πίεση της ανάγκης. Ειδικά το κίνητρο της εκφράσεως αποτελεί την πλέον αυτοδύναμη μορφή εξωτερικεύσεως της εσωτερικής δυνάμεως του ανθρώπου, διανοητικής,συναισθηματικής και πνευματικής. 

Με αυτή την έννοια επιτρέπεται να προσθέσουμε και μία διαφορετική διάκριση των έλλογων δυνατοτήτων του ανθρώπου: ανάμεσα στην εξωτερική ανάγκη της επιβιώσεως και των υπερβιοτικών (νεολογισμός, πως λέμε υπερβατικών)δυνατοτήτων, δηλ. την εσωτερική ανάγκη εξωτερικεύσεως των πνευματικών δυνατοτήτων του, που είναι η περιέργεια, η δημιουργικότητα και η έκφραση.

Ο Μαρξ έκανε το λάθος να διαγράψει τις εσωτερικές ανάγκες του ανθρώπου και να ερμηνεύσει τις μορφές εξωτερικεύσεώς τους ως αποτέλεσμα της εξωτερικής πιέσεως της ανάγκης. Έτσι μετέτρεψε τον άνθρωπο από υποκείμενο σε αντικείμενο. Το έργο του Μαρξ χωρίζεται ούτως ή άλλως μεθοδολογικά σε τρία μέρη: το οικονομικό, το φιλοσοφικό και το πολιτικό. Το πολιτικό έχει εν πολλοίς ξεπερασθεί από τις εξελίξεις, κυρίως τις γεωπολιτικές και της τεχνολογίας. Χρειάζεται πλήρης αναθεώρηση ή μάλλον μία νέα θεωρία πολιτικής ιδεολογίας στην θέση της. Από το φιλοσοφικό του έργο πρέπει να αφαιρεθεί, ως ξεπερασμένο ή ως αντιεπιστημονικό, ότι αφορά τον υλισμό και την υλιστική ανθρωπολογία. Το συμπέρασμα είναι, ότι σήμερα θα πρέπει να αξιολογούμε το έργο του Μαρξ όχι κατά τρόπο ενιαίο, αλλά επιλεκτικά.

Ο Έλληνας επιδόθηκε στην κατάκτηση της πραγματικότητα της φύσεως και της ζωής. Θέλησε να την αναλύσει, μέχρι του σημείου που δεν θα μπορούσε να αποσυναρμολογηθεί πλέον σε μικρότερα στοιχεία, η φύση ως άτομον, ο άνθρωπος ως πρόσωπον, δηλ. ως φορέας σκέψεως και βουλήσεως και η πόλις ως πολίτης. Δεν σταμάτησε εκεί, μετά άρχισε η πορεία της συνθέσεως, έτσι γεννήθηκαν η δημοκρατία, η φιλοσοφία, η φιλοκαλία, η επιστήμη, η αρετή και η δικαιοσύνη, ως έννοια λογικής, συμπαντικής και ηθικής τάξεως. Όλα μαζί, με μία λέξη: η αρμονία.

Με αυτόν τον τρόπο οι Έλληνες δημιούργησαν ένα νέο σύμπαν, παράλληλα με το υπαρκτό, ακόμη και ανώτερο από το υπαρκτό, αφού το περιέκλειε. Έτσι ο Έλληνας αναδείχθηκε σε Δημιουργό ενός καινοφανούς σύμπαντος, του κόσμου του Πνεύματος. Αυτή η πλαστουργική σχέση με την πραγματικότητα ανατροφοδοτούσε τις δημιουργικές ιδιότητές του, που ήταν το απόλυτο βίωμα της ελευθερίας, η λογική, η φαντασία και η υπερβατικότητα. Μέσα σε αυτό το ελληνικό σύμπαν, το συναίσθημα είχε χάσει την αυτονομία του, λειτουργούσε ως παραγωγική δύναμη προς πάσαν δημιουργικήν κατεύθυνσιν.

Η θέση μας είναι, ότι αν για το φυσικό σύμπαν η δημιουργική δύναμη ήταν το κινούν ακίνητον (Αριστοτέλης), στο ελληνικό σύμπαν του πνεύματος το συναίσθημα λειτουργούσε ως μία άγνωστη βλαστουργική δύναμη, η οποία ωθούσε και δομούσε τα στοιχεία της παρατηρήσεως και της φαντασίας. Το συναίσθημα συνδέει την λογική με την φαντασία και την υπερβατικότητα. Ολόκληρη η φιλοσοφία αλλά και η ποίηση αποτελούν  δημιουργήματα της φαντασίας και της υπερβατικότητας. Αυτές οι δύο αιθέριες αδελφές αξιοποιούν την λογική ως το άρμα που τις μεταφέρει, καθώς αυτές ίπτανται πάνω από την φυσική πραγματικότητα.

 Όμως αυτός ο πνευματικός ήλιος της ανθρωπότητας είχε και τις κηλίδες του και πολύ έντονες μάλιστα. Όταν μία δύναμη, ειδικά μέσα στην υπόσταση του ανθρώπου, αναβαθμίζεται από άγνωστη σε αδέσποτη, καθίσταται επικίνδυνη και όσο πιο δυνατή είναι, τόσο πιο επικίνδυνη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είναι η πλέον μελανή σελίδα στην ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Από τότε αρχίζει η παρακμή του και μάλιστα αμέσως μετά το απόγειό του. Με την υποταγή ολόκληρου του τεράστιου ελληνικού κόσμου σε έναν κατώτερο λαό, τους Ρωμαίους, ο Ελληνισμός άρχισε να συνειδητοποιεί, ότι είχε αποτύχει πολιτικά, προτού έλθει σε επαφή με τον χριστιανισμό. Τότε ήταν που συνειδητοποίησε επιπλέον, ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ήταν η άγνοιά του για τον παράγοντα του συναισθήματος στην ανθρώπινη ζωή.

Ο χριστιανισμός ήλθε να οικοδομήσει ένα τρίτο σύμπαν δίπλα στο φυσικό και το ελληνικό. Βέβαια δεν προέκυψε μία οριζόντια παραπληρωματική τριάδα. Επικράτησε ένας σκληρός ανταγωνισμός. Η έννοια της επιστήμης αυτονομήθηκε από το ελληνικό σύμπαν και ανέλαβε την υπεράσπιση της φύσεως. Τελικά διαμορφώθηκε μία τριαδική αντίληψη της πραγματικότητας: φύση – επιστήμη – υλικός πολιτισμός ως προέκταση της φύσεως και ο υλισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία και τρόπος ζωής. Ο ελληνικός ανθρωποκεντρισμός βρέθηκε στις Συμπληγάδες πέτρες.

Ο χριστιανισμός πέρασε από τρία στάδια: διδασκαλία, θρησκεία, εκκλησία. Η επιτυχία του χριστιανισμού έγκειται στο ότι αποκάλυψε την δύναμη του συναισθήματος και την εδάμασε. Δημιούργησε μία νέα βιωματική τριάδα: Θεός, αλήθεια, αγάπη και με αυτή την τρίαινα προσπάθησε να δαμάσει μαζικά και την πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής, που ήταν μία πραγματικότητα υποδουλώσεως του ανθρώπου. Η νέα πνευματικότητα υποσχόταν την απελευθέρωση του ανθρώπου. Ο χριστιανισμός ως διδασκαλία είχε έναν έντονο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα με κέντρο τον θεανθρωπισμό: ενσάρκωση του Θεού, θέωση του ανθρώπου. Όμως περνώντας στα επόμενα ιστορικά του στάδια απέβαλε τον ανθρωποκεντρισμό και τον ριζοσπαστισμό του. Το Βυζάντιο είχε διατηρήσει την παράδοση του ανθρωποκεντρισμού σε κάποιο βαθμό, πάντως πολύ περισσότερο από την εποχή του, διότι στηριζόταν σε δύο ανθρωπολογικά πρότυπα: το θεοκρατικό και την ελληνική οικουμένη.

Στον 20στό αιώνα ο ψυχισμός των Ελλήνων είχε διατηρήσει τρία  χαρακτηριστικά: τον συναισθηματισμό, την ποιητικότητα και το κοινοτικό πνεύμα, παρά τις συγκρουσιακές εκρήξεις. Το πολιτικό σύστημα ενός κράτους προτεκτοράτου δεν επένδυσε καθόλου στην κριτική και στρατηγική σκέψη, στον στοχασμό, την φιλοσοφία και την επιστήμη. Επικρατούσε η ρητορική κενότητα στον δημόσιο λόγο και η παπαγαλία στα σχολεία. Έτσι μπήκαμε πνευματικά και αξιακά αθωράκιστοι στην υλιστικό και κυνικό 21^ο αιώνα.

2. Για μία στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος

Η σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνεται κατά δύο τρόπους: της εξωτερικής συνέχειας που είναι τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πολιτισμικής και ιστορικής εξελίξεως  του κάθε πολιτισμού και της εσωτερικής συνέχειας που είναι ο  διαστρωματικός χαρακτήρας διαμορφώσεως της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου. Το βαθύτερο στρώμα της προσωπικότητας του  ανθρώπου είναι το συλλογικό ασυνείδητο, δηλαδή ο ψυχισμός των ανθρώπων που κληρονομούν τα εξελικτικά στάδια της διαχρονικότητας του πολιτισμού μέσα στον οποίο ζουν. Αυτά τα στοιχεία ανεβαίνουν στην επιφάνεια και προβάλλουν μέσα από την πολιτισμική και πολιτική λειτουργία του κάθε πολιτισμού και την συνολική ιστορική του εξελιξη.

Ο ιστορικός βίος των Ελλήνων παρουσιάζει ορισμένες έντονες ρηγματώσεις που είναι:

α. η έντονη διαφορά ανάμεσα στον τρόπο σκέψεως και στα πρότυπα ζωής μεταξύ του αρχαίου ελληνικού και του χριστιανικού τρόπου ζωής.

β. η διάσταση ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση. Δηλ. ανάμεσα στον τρόπο που αναπτύχθηκε η Δυτική Ευρώπη και την ιστορική εξέλιξη του Νεότερου Ελληνισμού από το Βυζάντιο στην Τουρκοκρατία και το Ελλαδικό κράτος. Αυτή η διάσταση επηρεάζει τον γεωπολιτικό προσανατολισμό μας και έπαιξε έναν καταστροφικό ρόλο ως μία βασική αιτία του Εμφυλίου πολέμου.

Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και αμέσως μετά χάθηκε μία μοναδική ευκαιρία για την θεμελίωση μίας διαχρονικής ελληνικής ουδετερότητας και

γ. το ρήγμα που διαπερνά το Ελλαδικό κράτος και διαχωρίζει την εξουσία από τον λαό. Ο λαός δεν θεωρεί αυτό το κράτος ως δικό του και το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται αυτό το κράτος για λογαριασμό δικό του και όχι για λογαριασμό του λαού. Αυτό το ρήγμα αποτελεί βασική αιτία της αποτυχίας του κράτους και της σημερινής παρακμής του Ελληνισμού. Αυτό το ρήγμα φάνηκε έντονα στον τρόπο που το πολιτικό σύστημα διαχειρίσθηκε την κρίση των Μνημονίων και φαίνεται ακόμη πιο έντονα μετά το έγκλημα των Τεμπών.

Ο Ελληνισμός σήμερα είναι ένας πολυτραυματίας που συνδυάζει διαχρονικές ασθένειες και κακομορφισμένες  στρεβλώσεις με πρόσφατα τραύματα, με αποτέλεσμα να περιορίζονται επικίνδυνα τα περιθώρια της ιστορικής του ζωής. Οδεύει προς τον αφανισμό του ως κράτος, ως κοινωνία και ως έθνος. Γιατί όμως αυτή η επιδείνωση τώρα, έπειτα από 200 χρόνια υπάρξεως ελλαδικού κράτους; Για δύο λόγους:

α. η περίφημη Μεταπολίτευση ήταν μία στημένη παγίδα, μία μεταμορφωμένη δικτατορία. Δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά η κομματοκρατία στην πλέον καλυμμένη, οργανωμένη και αλαζονική μορφή της και

β. η πλήρης κατάρρευση του αξιακού μας συστήματος. Η ιδιοτέλεια αναγορεύθηκε σε ύψιστο βαθμό ευφυϊας, η αξιοκρατία καταγγέλθηκε ως «ρετσινιά», η έννοιες πατρίδα και έθνος ως φασισμός και κάθε αναφορά στο παρελθόν ως σκοταδισμός. Έτσι εξαντλήθηκαν τα δημιουργικά πρότυπα του πολιτισμού μας και έμεινε το κενό ενός απαξιωμένου παρόντος με ευθύνη του διεφθαρμένου και εξαρτημένου πολιτικού μας συστήματος.

Ο Ελληνισμός διέρχεται μία βαθειά υπαρξιακή κρίση. Μία υπαρξιακή κρίση δεν μπορεί ναι είναι μόνο πολιτική, είναι γενική. Αν θέλουμε λοιπόν να αντιστρέψουμε την παρακμή μας σε πορεία αναγεννήσεως, θα πρέπει να εφαρμόσουμε μία σαρωτική στρατηγική καθολικού φάσματος. Η πρότασή μας στηρίζεται σε τρεις άξονες:

α. στην ανάγκη της μεγαλύτερης δυνατής ενεργοποιήσεως του ψυχισμού των Ελλήνων. Όσο πιο δυνατή και βαθειά είναι η εντύπωση που προξενεί ένα γεγονός ή ένα μήνυμα στον ψυχικό κόσμο του ‘Ελληνα, τόσο περισσότερο καθίσταται πιθανή η αντίδρασή του. Αυτό εξάλλου απέδειξε περίτρανα το κίνημα των Τεμπών.

β. το τεράστιο εκτόπισμα που διαθέτει το συλλογικό και υψηλό όραμα της

αναγεννήσεως του Ελληνισμού και ειδικά ο σκοπός της ανατροπής του καθεστώτος της κατοχής και της αποικίας που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα, απαιτεί μία δόνηση τεκτονικού μεγέθους. Η ύπαρξη του Ελληνισμού εξαρτάται από τον βαθμό συναρτήσεως της με την ύπαρξη του κάθε Έλληνα και

γ. μία σαρωτική στρατηγική του διασφαλίσεως του ελληνικού μέλλοντος πρέπει να έχει ως βάση την υποστασιοποίηση και ενεργοποίηση του  Έλληνα ως διαχρονικού και ολοκληρωμένου Ιστορικού Υποκειμένου. Η πληρότητα της ενεργητικότητας (διαθεσιμότητας) του Υποκειμένου εξαρτάται από την σύγκλιση τριών παραγόντων: της σφαιρικότητας του οράματος, της συνειδητοποιήσεως της διαχρονικότητας των σωρευμένων προβλημάτων του Ελληνισμού και της συλλογικότητας της προσπάθειας.

Αποτελεί τραγικό λάθος η προκρούστεια λογική της μετανεωτερικότητας που έχει ενώσει φιλελέδες και αριστερούς κατά του ριζοσπαστισμού, ότι δηλαδή το παρελθόν είναι βαρίδι και γιαυτό θα πρέπει να το απορρίψουμε, για να πάμε στο μέλλον. Ο άνθρωπος δεν είναι σπόρος μιάς χρήσεως, είναι δένδρο με ρίζες και από τις ρίζες αντλεί τους χυμούς του για να παράξει καρπούς. Το ίδιο και τα έθνη. Οι μεταμοντέρνοι Προκρούστες θέλουν να μας αποκόψουν από την ιστορία των αγώνων μας και την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας. Από που θα αντλήσει ο Έλληνας αυτοπεποίθηση και πρότυπα για τον νέο τιτάνιο εθνικό και κοινωνικό αγώνα που έχει αρχίσει; Από το ελλαδικό κράτος, τα «πρότυπα» της εξουσίας ή την τηλεόραση;

3. Συμπέρασμα.

Η διαμόρφωση μιάς νέας αντιστασιακής συνειδήσεως και η μακροχρόνια προοπτική του οράματος της ελληνικής αναγεννήσεως προϋποθέτουν την σύνδεση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας με την ατομική ύπαρξη του κάθε Έλληνα και την νοηματοδότηση της ζωής του. Αυτό ο σαρωτικός συλλογικός σκοπός απαιτεί την υποστασιοποίηση ( συνειδητοποίηση και ενεργοποίηση) του ελληνικού Υποκειμένου και στις τρεις διαστάσεις του: του βάθους (ψυχισμός), του ύψους (αυτοπεποιθήσεως και οραματικής καταξιώσεως) και μήκους, που είναι η δυναμική της επιμονής και της αγωνιστικότητας. 

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Εργάζεται πάνω στη θεωρία της Ελληνολογίας.

Δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026

    

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κίνημα ή κόμμα;

 

του Δρα  Ηλία Φιλιππίδη

1. Κάτοψη του πολιτικού τοπίου της Ελλάδας .

1.1. Σχέση λαού και εξουσίας

Από την Ελληνική και την γενικότερη Ευρωπαϊκή ιστορία μπορούμε να αντλήσουμε τις παρακάτω μορφές σχέσεως λαού και εξουσίας:

Α. Διάκριση: Η σχέση διακρίσεως είναι δύο ειδών: Θεσμική διάκριση και πολιτική διάκριση.

α. Θεσμική διάκριση παρατηρούμε μόνο στην Άμεση δημοκρατία, όπου οι θεσμοί είναι δεδομένοι και υποδέχονται τους πολίτες, οι οποίοι στελεχώνουν τους θεσμούς. Άρα οι θεσμοί είναι συνεχείς και οι πολίτες εναλλάσσονται στην λειτουργία των θεσμών. Το πολίτευμα, δηλ. ο τρόπος λειτουργίας της «πόλεως», αποτελεί μία συνέχεια, η οποία εξασφαλίζεται με την προτεραιότητα της συλλογικότητας έναντι της ατομικότητας.

β. Πολιτική διάκριση έχουμε, όταν η ατομικότητα επιβάλλεται στην συλλογικότητα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η τάξη του πολιτικού επαγγελματισμού. Οι πολιτικοί αναλαμβάνουν, ακόμη και εφ΄ όρου ζωής, να αντιπροσωπεύουν το σύνολο των πολιτών στην διαχείριση της εξουσίας.

Β. Διάσταση έχουμε, όταν προκύπτει πολιτικό πρόβλημα. Δηλ. όταν ο λαός αισθάνεται: 

α. ότι το σύστημα λήψεως των αποφάσεων στο επίπεδο της εξουσίας δεν είναι διαφανές και 

β. Όταν η έλλειψη διαφάνειας δημιουργεί υποψίες, ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται, δεν αντιστοιχούν και δεν καλύπτουν στον επιθυμητό βαθμό τα συμφέροντα του λαού. Τότε μιλάμε για έλλειμμα δημοκρατίας. Αυτό ήταν μία κριτική, η οποία ησκείτο κατά του τρόπου λειτουργίας της ΕΕ. Σήμερα όμως η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Τόσο για την ΕΕ όσο και για την Ελλάδα μιλάμε πλέον για κατάργηση της δημοκρατίας.

Γ. Σύγκρουση προκαλείται, όταν η πλειοψηφία του λαού διακατέχεται από την βεβαιότητα, ότι η πολιτική εξουσία της χώρας του κατ΄ ουσίαν έχει καταργήσει την δημοκρατία και λειτουργεί με νοοτροπία καθεστωτική απέναντι στα αιτήματα του λαού και τους θεσμούς της χώρας, παραβιάζοντας βασικές αρχές του πολιτεύματος της Δημοκρατίας και χρησιμοποιώντας το Σύνταγμα επιλεκτικά, όχι ως θεσμό ελέγχου της εξουσίας, αλλά μόνο ως όργανο επιβολής των  επιλογών της εξουσίας πάνω στον λαό. 

2. Το πολιτικό δέον του παρόντος

2.1. Ο λαός ως πολιτικό υποκείμενο 

Βασική πολιτική μας αφετηρία αποτελεί η θέση, ότι ο ψηφοφόρος δεν είναι ένας ενεργός πολίτης, είναι ένας ημι-πολίτης ή καλύτερα ένας πολιτικός κρατούμενος του κομματισμού. Στην Μεταπολίτευση δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά η κομματοκρατία. Ούτε τα κόμματα λειτούργησαν δημοκρατικά ούτε άνοιξαν τις πόρτες της εξουσίας, για να μπει φως και να μπορεί ο λαός να συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων. Ο αρχηγισμός οδήγησε στην διαφθορά και η αδιαφάνεια στην αυθαιρεσία. Αυτή η τοξική τετράδα άρχισε να διαβρώνει το αξιακό σύστημα της χώρας και τους θεσμούς, τον ένα μετά τον άλλον. Το πολιτικό σύστημα έχει σαπίσει, ο κρατικός μηχανισμός έχει περιέλθει σε κατάσταση διαλύσεως και η κοινωνία αποσυντίθεται. Ο γενικός απολογισμός της καταστάσεως της Ελλάδας σήμερα μπορεί να αποδοθεί μόνο με την λέξη παρακμή.

Τα Μνημόνια και η γενική υποβάθμιση της ζωής των Ελλήνων μας έπεισαν, ότι η Ελλάδα εχρεοκόπησε ως κράτος, ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία. Η Ελλάδα καλεί σε βοήθεια. Οι μόνοι που μπορούν να την βοηθήσουν είναι οι συνειδητοί πολίτες, αυτοί που πιστεύουν, ότι όχι μόνο έχουν δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να αντισταθούν.

Η κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα μας έστειλε στην αγκαλιά ή μάλλον στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και μας έρριξε στον καναπέ της παραλητικής απάθειας. Επεκράτησε η βεβαιότητα, ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε πλέον.

Όμως η αλαζονεία της «σταθερότητας»  προκάλεσε ένα γεγονός, που θα αλλάξει τον ρου της ελληνικής ιστορίας. Το έγκλημα των Τεμπών. Ένα γεγονός, τυχαίο μεν όσον αφορά τις συμπτώσεις του συμβάντος, αναπόφευκτο δε, όσον αφορά την σκόπιμη παραμέληση της λειτουργίας του σιδηροδρομικού δικτύου και αναμενόμενο, όσον αφορά τις προειδοποιήσεις του προσωπικού. Το κίνημα των Τεμπών δεν έμεινε στο επίπεδο της αγανακτήσεως και της απαξιώσεως του πολιτικού συστήματος, αλλά εξελίσσεται σε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, διότι ευτύχησε να αναδείξει ως ηγετική προσωπικότητα μία χαρισματική αγωνίστρια, την Μαρία Καρυστιανού.

2.2. Το φαινόμενο Καρυστιανού

2.2.1. Η οπτική γωνία

Η ταυτότητα μας είναι το Λαϊκό κίνημα και η οπτική μας γωνία εκ των κάτω προς τα πάνω. Το ερώτημα είναι, τί θέση παίρνουμε με δεδομένο, ότι η Μαρία Καρυστιανού δημιουργεί κόμμα, το οποίο θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές, με το ενδεχόμενο να διεκδικήσει ένα ποσοστό άνω του 15%.;

Η πρωτοβουλία Καρυστιανού έχει έναν ιδιότυπο χαρακτήρα πολιτικής προελεύσεως:

α. αποτελεί ένα μίγμα κοινωνικής αντιδράσεως εκ των κάτω, λόγω της αγανακτήσεως που προκάλεσε το αλυσιδωτό έγκλημα των Τεμπών, όχι ως δυστύχημα, αλλά ως έγκλημα, δηλ. ως ενέργεια με ενδεχόμενο δόλο, ως μεθόδευση συγκαλύψεως και ως απόδειξη της απολύτου εξαρτήσεως της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία και

β. παράλληλα η εξέλιξη ενός κοινωνικού αντισυστημικού ρεύματος σε κόμμα, δημιουργεί ένα υπερκείμενο άνω επίπεδο πολιτικής αντιπαραθέσεως με το σύστημα εξουσίας.

2.2.2. Οι δύο όψεις του κάτω.

Για το κόμμα Καρυστιανού το κάτω έχει δύο όψεις:

α. η μία είναι οι ψηφοφόροι σε όλη την Ελλάδα από διάφορες ηλικίες και από διάφορες ιδεολογικές και κομματικές περιοχές. Αυτή η όψη είναι ανοργάνωτη και ρευστή.

β. η άλλη προκύπτει από την ανάγκη να δημιουργηθούν ομάδες υποστηρίξεως. Βασικά εννοούμε τις τοπικές κομματικές οργανώσεις. Αυτό ασφαλώς θα γίνει, αλλά αργά και με χαλαρή οργανωτική συγκρότηση, διότι η πλειοψηφία του κόσμου προς τον οποίο απευθύνεται η Καρυστιανού, δεν έχει πείρα κομματικής δράσεως. Μάλλον θα διαμορφωθεί ένα δίκτυο από ήδη υφιστάμενα σωματεία, κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα. Η Καρυστιανού βέβαια επιδιώκει μία ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη και αυτή μπορεί να προέλθει από το υπάρχον οργανωμένο Λαϊκό κίνημα.

Το βέβαιο είναι, ότι το κόμμα Καρυστιανού θα υφίσταται μία συνεχή δοκιμασία συνοχής και αντοχής από την ιδεολογική διαφοροποίηση ανάμεσα στον θρησκευόμενο χώρο των υποστηρικτών της και τον πολιτικό χώρο, ο οποίος ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Κοινός τόπος των δύο παρατάξεων θα είναι η κάθαρση.

2.2.3. Οι σχέσεις του πάνω και του κάτω.

Για την σχέση της εξουσίας με τον λαό, οι θέσεις μας είναι:

α. Σε μία χώρα, η οποία τελεί υπό κατοχή, η μετεξέλιξη του κινήματος των Τεμπών σε κόμμα και εφόσον υπάρξει κοινοβουλευτική συνεργασία με άλλα αντισυστημικά  κόμματα, δίνει την δυνατότητα στον Λαό να διεμβολίσει το Σύστημα εξουσίας και να του αφαιρέσει το μονοπώλιο στην λήψη των αποφάσεων. Διαφορετικά, θα χρειασθούν, στην καλύτερη περίπτωση, τουλάχιστον άλλα 10 χρόνια τουλάχιστον, για να μπορέσει το Λαϊκό κίνημα να συγκροτήσει ένα αμιγές κόμμα της κοινωνίας, να αναδείξει στελέχη και να διεκδικήσει την εξουσία. 

β. Η είσοδος ενός κόμματος Καρυστιανού στην Βουλή αποτελεί προϋπόθεση, για να επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό η ΚΑΘΑΡΣΗ. Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην εξουσία, εκεί φωλιάζει η διαφθορά. Επίσης, όσο και αν μπορέσει το Σύστημα να ανασυνταχθεί, ένα ρήγμα θα μείνει και μάλλον θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας.

Το αίτημα της Αλλαγής δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία εκλογική νίκη, ακόμη και αν το κόμμα Καρυστιανού γίνει κυβέρνηση. Δεν πρέπει όμως καθόλου να υποτιμάμε την σημασία αυτής της ευκαιρίας. Έχουμε ως έθνος την δυνατότητα να ξαναπιάσουμε το νήμα, εκεί που κόπηκε μαζί με την ζωή του Ι. Καποδίστρια και να βάλουμε ένα τέρμα στο βασίλειο της φαυλοκρατίας που είναι ο βιότοπος της διαφθοράς και της εξαρτήσεως, έστω και αν χρειασθούν 50 χρόνια για να ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια. 

γ. Το υπάρχον Λαϊκό κίνημα μπορεί να υποστηρίξει εκλογικά το κόμμα Καρυστιανού, αλλά δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να απορροφηθεί από το νέο κόμμα. Οι δύο επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, διότι σύντομα θα ακολουθήσει και άλλη μετά την διάσπαση της Ν.Δ., θα είναι κρίσιμες για το μέλλον της Ελλάδας.

Η σχέση του Λαού με το επίπεδο της εξουσίας αποτελεί την κάθετο διάσταση της κυριαρχίας του και αναδεικνύει τον βαθμό της συμμετοχής του στην λήψη των αποφάσεων. Στην διαχρονική διάσταση της ιστορίας όμως, η κάθετη διάσταση κυριαρχίας είναι το μεταβλητό, το παράγωγο στοιχείο της δυνάμεως του Λαού. Το σταθερό στοιχείο, η πηγή παραγωγής της δυνάμεως του Λαού είναι η οριζόντια διάσταση της υπάρξεώς του και αυτή είναι η συλλογική αυτογνωσία, η συνεκτικότητα, η αυτό-οργάνωση και η διαθεσιμότητα. 

γ. Όσοι υποστηρίζουν, ότι η Καρυστιανού δεν πρέπει να κάνει κόμμα, αλλά να συνταχθεί με το Λαϊκό κίνημα, έχουν την αφέλεια να πιστεύουν, ότι ο χώρος της εξουσίας είναι ένας κενός θρόνος, που περιμένει τον ίδιο τον Κυρίαρχο Λαό να καθίσει. Σίγουρα δεν περιμένει την Καρυστιανού και θα κάνει κάθε προσπάθεια να διαλύσει ή να διαβρώσει το κόμμα της με κάθε διαθέσιμο μέσο και τέτοια έχει πολλά. Όμως εμείς ως Λαός πρέπει επιτέλους να ωριμάσουμε και να πάρουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Θα πρέπει αυτή την φορά να παλέψουμε, για μη χαθεί αυτή η ευκαιρία. Δεν ξέρουμε, εάν θα υπάρξουν άλλες αυτού του μεγέθους επιτυχίας.

δ. Ο Ελληνισμός εισέρχεται σε μία εσχατολογική φάση της ιστορίας του. Μόνο το δημογραφικό πρόβλημα αρκεί για να πεισθούμε. Στο διάστημα αυτό δεν θα δοκιμασθεί μόνο το κόμμα Καρυστιανού, θα δοκιμασθεί και το Λαϊκό κίνημα, διότι θα πρέπει να δραστηριοποιείται και στις δύο διαστάσεις του πολιτικού και ιστορικού γίγνεσθαι. Στην κάθετη διάσταση θα πρέπει να παρακολουθεί άγρυπνα τις πολιτικές εξελίξεις και να λειτουργεί ως το φυτώριο αναδείξεως στελεχών, για την ενίσχυση της στελεχώσεως του όποιου πολιτικού φορέα (ενικώς ή πληθυντικώς) θα το αντιπροσωπεύει ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά παράλληλα θα δίνει την προτεραιότητα στην εξάπλωσή του μέσα στην κοινωνία και στην αύξηση του βαθμού διαθεσιμότητας και αυτό-οργανώσεως. 

Παράλληλα πρέπει να ξέρουμε, ότι το καθεστωτικό σύστημα που μας κυβερνά, δεν φοβάται μόνο την Μ. Καρυστιανού, φοβάται και τα παιδιά των Τεμπών. Αυτά δεν πέθαναν. Το Κίνημα των Τεμπών θα αναπαράγεται και γίνεται σύμβολο και παράδοση αντιστάσεως του λαού μας. Αλλά αυτή η αναπαραγωγή δεν μπορεί να γίνει μόνο με το κόμμα, θα γίνεται πρωτίστως από το ίδιο το Λαϊκό κίνημα. Κίνημα και κόμμα, ως δικέφαλος αετός, θα συμπορεύονται και θα αλληλοϋποστηρίζονται, με πλήρη οργανωτική αυτοτέλεια, αλλά και εποικοδομητική κριτική διάθεση, ακόμη και αυστηρή, αν χρειασθεί. Μόνο έτσι ο Λαός θα διαμορφώσει συνείδηση κύριας ευθύνης για το μέλλον της πατρίδας μας. Μόνο τότε το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας μας θα αποκτήσει επιτέλους γερά θεμέλια, όταν ο Λαός θα σκέπτεται και θα δρα ως κοινότητα. Τότε η κινητήρια δύναμή του θα είναι ο ίδιος ως σύνολο, τα πρόσωπα θα είναι τα κύτταρά του και θα αποτελούν δευτερεύον θέμα.

3. Συμπέρασμα

Αποτελεί ιστορική ευκαιρία η δημιουργία ενός κόμματος, για το οποίο ο Λαός έχει την πεποίθηση, ότι θα εκφράζεται ως εντολοδόχος του και το οποίο έχει την δυνατότητα να αποσπάσει μέρος της εξουσίας. Όμως ένα κόμμα, ως αντιπρόσωπος της θελήσεως του Λαού, είναι μόνο μία μεταβατική περίοδος για την πορεία προς την άμεση δημοκρατία. Εξάλλου δεν γνωρίζουμε, εάν αυτό το κόμμα θα επιτύχει και πόσο διάστημα θα μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία. Άρα πέρα από την εκλογική υποστήριξη, το Λαϊκό κίνημα θα πρέπει να αξιοποιήσει την άνοδο της στάθμης της διαθεσιμότητας του Λαού, για έναν μακρόπνοο αγώνα, οργανώνοντας εστίες αντιστάσεως και δράσεως, τόσο για τα τοπικά όσο και τα εθνικά θέματα, σε όλη την χώρα και με όραμα την άμεση δημοκρατία.

 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Εργάζεται πάνω στην θεωρία της Ελληνολογίας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα << Δρόμος της Αριστεράς>>  στις 31 Ιανουαρίου 2026                                                                                                                                                                            

                                                                         

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το reunion των θεών στον Όλυμπο - Ο Δίας και ο Ιησούς αποφασίζουν να σώσουν τον Ελληνισμό – Το τέλος του Β΄ Ελλαδικού κράτους. Εκδόσεις Ενάλιος

 

Για χάρη του Ελληνισμού συμφιλιώθηκαν ο Ιησούς Χριστός με τον Δία και αποφάσισαν να συνεργασθούν με ένα κοινό πρόγραμμα, για να αποτρέψουν  τον αφανισμό του.    

Ενημέρωση για το βιβλίο του συγγραφέα – πανεπιστημιακού κοινωνιολογίας και νομικού  

  Δρα Ηλία Φιλιππίδη    

Στην κοινωνιολογία του πολιτισμού δεχόμαστε, ότι μία γλώσσα, για να διαμορφωθεί και να περάσει από την προφορική παράδοση στον γραπτό λόγο, χρειάζεται τρεις προϋποθέσεις: έναν γεωγραφικό χώρο, ως βιότοπο, έναν ιδιαίτερο και σταθερά εξελισσόμενο πολιτισμό, ο οποίος δημιουργεί την μυθολογία του και μία χρονική διάρκεια τουλάχιστον 2.000 ετών.

Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει στην διεθνή ιστοριογραφία η άποψη (Σημαντική η συμβολή του Ρ. Μπίτον), ότι ο Ελληνικός πολιτισμός είναι ένας πολύμορφος διαχρονικός πολιτισμός με βασικό άξονα συνέχειας την ελληνική γλώσσα. Με βάση λοιπόν το αρχαιότερο αποδεδειγμένο δείγμα γραπτής ελληνικής γλώσσας (Πινακίδα του 1450 π.Χ. της μυκηναϊκής Γραμμικής γραφής Β΄ από την Ίκλαινα Μεσσηνίας), καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι ο Ελληνικός πολιτισμός έχει διανύσει μία διαδρομή τουλάχιστον 6.000.

Αντέχετε την σκέψη, ότι οι γενιές μας είναι οι τελευταίοι δρομείς αυτής της εντυπωσιακής διαδρομής, αφού σε εκατό χρόνια από σήμερα δεν θα υπάρχουν πλέον Έλληνες;

Με δείκτη γεννητικότητας 1.26 (Όταν, για να διατηρηθεί σταθερός ο πληθυσμός, απαιτείται να είναι 2.11) κατανοούμε, ότι στο διάστημα κάθε γενεάς ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται περίπου κατά 40% ! Το επιχείρημα, ότι οι μετανάστες θα αναπληρώνουν το έλλειμμα, δεν ευσταθεί, διότι η προσδοκία της πολιτισμικής ενσωματώσεως των μεταναστών στις πλούσιες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχει διαψευσθεί πλήρως, παρόλο το υψηλό επίπεδο διοικητικής και κοινωνικής οργανώσεως αυτών των κρατών και τις πολλές δεκαετίες παρουσίας των μεταναστών. Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών θέλει να εισάγει τον δικό της πολιτισμό και όχι να δεχθεί έναν ξένο πολιτισμό.

Μία μικρή χώρα 10 εκατ., όπως η Ελλάδα και με ένα κράτος χαμηλού οργανωτικού  επιπέδου, το οποίο δεν γνωρίζει, πόσοι μετανάστες ζουν εδώ, που κατοικούν και πώς επιβιώνουν, είναι εξ ορισμού καταδικασμένο να κατακτηθεί, αντί να ενσωματώσει. 

Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε, ότι το 2024 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 58. 449 άτομα. Είναι σαν να βομβαρδίσθηκε η πόλη της Ξάνθης (58.760 κάτοικοι) και να επέζησαν μόνο 311! Το έλλειμμα των γεννήσεων άρχισε το 2011 και κάθε χρόνο αυξάνει.

Τα επιδόματα είναι σταγόνες σε μία διψασμένη γη. Χρειάζεται μία ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ενημέρωση και παλλαϊκή ενεργοποίηση του λαού μας, με πρωτοβουλία της κάθε Τοπικής κοινωνίας. Ο κάθε Τόπος να πάρει την ευθύνη απάνω του, σαν να είναι το πρόβλημα αποκλειστικά δικό του.

Μπροστά στον κίνδυνο να εξαφανισθούν οι Έλληνες, ο Δίας και ο Ιησούς Χριστός, ως τα δύο πρόσωπα παλλαϊκής αναφοράς του Διαχρονικού Ελληνισμού, απεφάσισαν να αφήσουν στην άκρη τις θρησκευτικές τους διαφορές και να συνεργασθούν, για την εφαρμογή και επιτυχία του κοινού τους προγράμματος «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ 21», ανεξάρτητα από τα όποια κυβερνητικά μέτρα. Το πρόγραμμα «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ 21» έχει σφαιρικό χαρακτήρα, δηλ. αντιπαρατίθεται με το συνολικό πρόβλημα ελλειμματικότητας του σημερινού ελλαδικού Ελληνισμού, που είναι: 

α. ποσοτικό έλλειμμα (δημογραφικό πρόβλημα) 

β. ποιοτικό έλλειμμα  (έλλειμμα παιδείας, ως γενικότερης υποβαθμίσεως του αξιακού μας συστήματος, πέρα από την ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος) και

γ. ταυτοτικό έλλειμμα ( έλλειμμα συλλογικής αυτογνωσίας. Αφορά τον πολιτισμό,  την ιστορία μας και την θέση της Ελλάδας στον σημερινό κόσμο).

Ο Δίας και ο Ιησούς είχαν συναντηθεί αρκετές φορές στην Κωνσταντινούπολη. Την πρώτη, το 538, όταν τερματίσθηκε η κυριαρχία των θεών στον Όλυμπο και ο Δίας παρέδωσε την πνευματική ηγεσία των Ελλήνων στον νικητή της νέας θρησκείας, τον Ιησού Χριστό. Ο Δίας και ο Ιησούς κάνουν έναν απολογισμό και ασκούν κριτική για τον διωγμό των Χριστιανών από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες και των «Ελλήνων» ή «Εθνικών» από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι αναπαρήγαγαν την δυναστική αντίληψη της ύστερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Σήμερα οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες του Ελληνισμού αισθάνονται παραγκωνισμένοι από τις εξελίξεις.

 Η πρόσφατη συνάντηση ήταν ένα σοκ και για τους δύο. Ήταν η Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020, όταν ο Ερντογάν με οσμανική μεγαλοπρέπεια εόρταζε την … «αποκατάσταση του ιστορικού προορισμού» της Αγια-Σοφιάς με την μετατροπή της πάλι σε τζαμί. Ο Δίας και ο Ιησούς, σιωπηλοί, με βουρκωμένα μάτια, παρακολουθούσαν το παραλήρημα κατακτητικής μανίας που είχε συνεπάρει το πλήθος.

Ο Δίας και ο Ιησούς συμφώνησαν, ότι οι θρησκείες πρέπει να υπηρετούν τον άνθρωπο, για να ζει μία καταξιωμένη ζωή με ελευθερία και αξιοπρέπεια και ότι το δικό τους ιστορικό χρέος είναι να συμπαρασταθούν στον δοκιμαζόμενο Ελληνισμό. Επίσης ο Ιησούς συναίνεσε για την διοργάνωση του πρώτου συνεδρίου των θεών στον Όλυμπο με θέμα το δημογραφικό πρόβλημα.  Οι θεοί κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η οικογένεια και οι Τοπικές κοινωνίες πρέπει να ξαναγίνουν πάλι τα ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.

Στην συνέχεια ο Δίας και ο Ιησούς επισκέπτονται τον Μυστρά και στην μνήμη του νέου πλατωνιστή Γεωργίου Πλήθωνα-Γεμιστού και του ηρωϊκού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνέταξαν το «ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΥΣΤΡΑ» για την Κατάσταση του Έθνους. Με την πείρα τους και την εποπτική τους ικανότητα, ο Δίας και ο Ιησούς, αναλύουν για πρώτη φορά την δομή της «ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΤΕΚΤΟΠΙΑΣ» που είναι ο τρόπος λειτουργίας του παγκοσμίου συστήματος δυνάμεως και οικονομίας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησαν τα Μνημόνια στην Ελλάδα, και τις συνέπειές τους, για την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους μέχρι το έτος 2.115, οπότε λήγει η υποθήκευση της περιουσίας του Δημοσίου. Μετά τις ελληνικές τράπεζες, η ιδιοκτησία της ελληνικής γης περιέρχεται βαθμιαία στον έλεγχο των «Δανειστών» και οι Έλληνες μετατρέπονται σε ακτήμονες μισθωτούς.  Ο Ιησούς και ο Δίας ευελπιστούν, ότι το Πόρισμά τους θα έχει καλύτερη τύχη από το Υπόμνημα που συνέταξε ο Γεώργιος Πλήθων-Γεμιστός. Τώρα η ευθύνη ανήκει στον Ελληνικό λαό.

Ο Δίας και ο Ιησούς καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι τα Μνημόνια και οι εκατόμβες των νεκρών στις διάφορες τραγωδίες, με την ατιμωρησία των πολιτικών και την διαφθορά,  σηματοδοτούν το τέλος όχι μόνο της Μεταπολιτεύσεως, αλλά συνολικά του Β΄ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Το Πρώτο Ελλαδικό κράτος ήταν του Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. Το Δεύτερο άρχισε με τους Βαυαρούς και εξέπνευσε στα Τέμπη και το ΤΡΙΤΟ είναι αυτό που αξίζει στους Έλληνες και πρέπει να το οικοδομήσουν εκ βάθρων.

Το κοινό προσκύνημα του Ιησού και του Δία σε ιστορικούς και ιερούς τόπους του Ελληνισμού καταλήγει στο ιστορικό και ηρωικό Μεσολόγγι. Στο «Διάγγελμα του Μεσολογγίου» διαπιστώνουν, ότι η Ελλάδα ακόμη δεν έχει φθάσει στο κεφαλόσκαλο της προόδου που είναι η δημιουργία κράτους και ορίζουν τους κανόνες που απαιτούνται για μία Στρατηγική εξασφαλίσεως των προϋποθέσεων του ελληνικού μέλλοντος. 

Ο Ιησούς και ο Δίας προσδιορίζουν την ιστορική τους αποστολή με το σύνθημα: Από την Ελλάδα που πληγώνει στην Ελλάδα που αναπτερώνει!

Στον επίλογο ο Συγγραφέας προσθέτει ορισμένες ακόμη προτάσεις για την οικοδόμηση του ΤΡΙΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που συνδυάζει με πρωτότυπο τρόπο τον κόσμο της μυθολογίας, της ιστορίας, της φιλοσοφίας και της θεολογίας με την στρατηγική σκέψη καθώς και την γεωπολιτική, πολιτική και οικονομική ανάλυση του παρόντος. Επιδιώκει να συμβάλει στην κάλυψη του ελλείμματος στρατηγικής και κριτικής σκέψεως και να εντοπίσει τις παθογένειες που μας έχουν φέρει στο χείλος του αφανισμού.

Ο Συγγραφέας δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες εκ πεποιθήσεως. Αγωνίζεται για μία Ελλάδα νέα, που θα δημιουργηθεί εκ των κάτω.

Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις «Ενάλιος», Ελένη Κεκροπούλου. Σόλωνος 136, 10677 Αθήνα. 

Τηλ. 210-3829339.Συγγραφέας: Δρ Ηλίας Φιλιππίδης, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας – νομικός. Επικοινωνία: filippidis103@yahoo.gr , philippides.elias12@gmail.com  

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι διαφορά έχουν τα Τέμπη;

  

του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη 

16-10-25

Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου θεοί και δαίμονες συνεργάσθηκαν τόσο μεθοδικά για το καλό ενός λαού. Αυτό έγινε στην Ελλάδα στις 23:18 της 28^ης Φεβρουαρίου του 2023. Εκείνη την νύχτα άλλαξε η μοίρα του Ελληνικού λαού. Από την κοιλάδα των Τεμπών μέσα από τα συντρίμμια των τραίνων πέταξαν στον ουρανό 57 άγγελοι, οι περισσότεροι των οποίων ήταν νεαρά αγγελούδια. Αυτοί οι άγγελοι προστέθηκαν στα άλλα Αγγελικά Τάγματα του Ουρανού και σχημάτισαν το Ενδέκατο Αγγελικό Τάγμα. Είναι το ελληνικό τάγμα του Ουρανού και έχουν αναλάβει την αποστολή, με εντολή του Θεού, να προστατεύουν και να εμπνέουν τον Ελληνικό λαό. Να τον αφυπνίσουν και να τον  οδηγήσουν σε μία νέα ιστορική εποχή, στην ελληνική γη της Επαγγελίας που είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού και δίκαιου Ελλαδικού κράτους και μία νέα έκλαμψη του διαχρονικού και οικουμενικού Ελληνικού πολιτισμού.

Γιατί όμως αυτή η υμνολογία; Πολλοί διερωτώνται και ερωτούν, άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι εκ του πονηρού: «νεκρούς είχαμε και στην Μάνδρα και στο Μάτι. Στο Μάτι μάλιστα οι νεκροί ήταν διπλάσιοι. Μήπως τελικά οι αντιδράσεις για το έγκλημα των Τεμπών κρύβουν πολιτικά και μάλιστα κομματικά κίνητρα;»

Το ερώτημα για μας είναι: Μπορεί να υπάρξει μία αντικειμενική απάντηση;

Α. Αν οι αντιδράσεις είχαν κάποια κομματική υποκίνηση, δεν θα μπορούσαν τα επωφελούμενα κόμματα να συγκεντρώνουν αντίστοιχο μέγεθος πλήθους, έστω το μισό, για τους δικούς τους σκοπούς; Όχι μόνο δεν μπορούν να συγκεντρώσουν 1,5 εκατομμύριο υπογραφές, όχι μόνο δεν μπορούν να κινητοποιήσουν κόσμο μέσα σε ελάχιστες ημέρες και σε όλα τα μέρη του κόσμου, όπου υπάρχουν Έλληνες, αλλά επιπλέον βλέπουν ανταγωνιστικά αυτό το αυθόρμητο και ακηδεμόνευτο λαϊκό κίνημα και ασφαλώς το ζηλεύουν. Πολύ θα ήθελαν να είναι αυτά οι καθοδηγητές του, αλλά δεν διαθέτουν ούτε το ελάχιστο απόθεμα αξιοπιστίας, για να έχουν τέτοιες φιλοδοξίες και ασφαλώς δεν θα είχαν καμμία επιτυχία.

Β. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες τραγωδίες, όπου υπάρχουν και εκεί εγκληματικές πολιτικές ευθύνες, στο έγκλημα των Τεμπών δεν ανακατεύθηκε καθόλου η φύση. Ήταν ένα απολύτως προβλέψιμο και αμιγώς πολιτικό έγκλημα. Μάλιστα το σωματείο των Σιδηροδρομικών, με αφορμή παρόμοια αλλά μικράς κλίμακας συμβάντα, είχε επανειλημμένως προειδοποιήσει τον αρμόδιο υπουργό, ότι είναι θέμα χρόνου να συμβούν χειρότερα, λόγω μη εγκαταστάσεως του συστήματος Τηλεδιοικήσεως της Συμβάσεως  717/2014. Ασφαλώς ευθύνεται προσωπικά και ο σταθμάρχης Βασίλης Σ. ΑΛΛΑ ήταν ένας άνθρωπος του Δημοτικού σχολείου, ο οποίος είχε προσληφθεί στον ΟΣΕ ως αχθοφόρος, για να κουβαλάει βαλίτσες. Όμως είχε ως άστρο το κόμμα. Όταν το 2021 προκηρύχθηκε διαγωνισμός για πρόσληψη νέων σταθμαρχών με όριο ηλικίας τα 42 χρόνια και με τεχνική προϋπηρεσία, ο Β.Σ. σε ηλικία 59 ετών υπέβαλε αίτηση και ώ του θαύματος, προσελήφθη!! Βεβαίως και προβλεπόταν εκπαίδευση 6 μηνών, όταν στην Γερμανία χρειάζονται 3 χρόνια. Πρωτοδιορίσθηκε σταθμάρχης Καλαμπάκας, όπου περνά ένα τρένο την ημέρα. Προφανώς δεν άντεχε την μοναξιά και σε 10 ημέρες μετατέθηκε στον Σταθμό της Λάρισας, όπου περνούν 80 επιβατικά τρένα συν τα εμπορικά. Πριν τις περικοπές υπηρετούσαν μαζί 2 υπάλληλοι, τώρα θα ήταν μόνος του…Δεν άργησε να γίνει το κακό, είχαν περάσει μόνο 40 ημέρες από την έναρξη των καθηκόντων του στην Λάρισα. Να γιατί πρόκειται για ένα αμιγώς πολιτικό, σχεδόν εκ προμελέτης πολιτικό έγκλημα.

Γ. Το έγκλημα των Τεμπών είναι ένα έγκλημα τριών πράξεων και όχι μιάς: πρώτα το δυστύχημα, μετά η προκλητική προσπάθεια συγκαλύψεως του εγκλήματος, η οποία συνοδεύθηκε και από μία αήθη εκστρατεία δυσφημίσεως των συγγενών των θυμάτων και των συνηγόρων τους. Τελικά το έγκλημα ολοκληρώθηκε με την ολοκληρωτική απαξίωση της δικαιοσύνης και την απόδειξη της απολύτου εξαρτήσεως του δικαστικού συστήματος από μία διεφθαρμένη και ανάλγητη εξουσία.

Δ. Οι επιπτώσεις του εγκλήματος των Τεμπών στην ψυχολογική αντίδραση του λαού μας είχαν μία ιδιαίτερη βαρύτητα. Όταν το μάγμα ανέρχεται στο εσωτερικό ενός ηφαιστείου, αυξάνει η πίεση και καταλήγει στην έκρηξη. Καθόλου δεν ξεχάσθηκαν οι προηγούμενες τραγωδίες, δεν πήγαν χαμένες. Αντιθέτως προκάλεσαν μία σωρευμένη πίεση στο συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας και οδήγησαν το θυμικό του στην τελική του έκρηξη. Είναι αυτό που λέμε για την τελευταία σταγόνα και δεν ήταν σταγόνα, ήταν πάντως αυτή που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.

Το συμπέρασμα είναι ότι το έγκλημα των Τεμπών λειτούργησε  ως μία κατακλυσμιαία καταιγίδα, ή οποία έπεσε  πάνω στο Ελλαδικό κράτος και το ξεγύμνωσε τελείως.

Ε. Τέλος, η μεγάλη ειδοποιός διαφορά είναι, ότι το έγκλημα των Τεμπών λειτούργησε, ως ειδικό προσκλητήριο για την νεολαία μας. Η κραυγή θύματος, λίγα δευτερόλεπτα προτού πεθάνει: «Δεν έχω οξυγόνο» έγινε το σύνθημα που εξέφραζε την αγωνία των νέων μας για το μέλλον τους.

Μία επιζήσασα φοιτήτρια, σχεδόν σαν να αισθανόταν ένοχη, έβγαλε το πρώτο μεγάλο συμπέρασμα από την ζωή της: «Από τύχη ζούμε!» Αυτό το αποκαρδιωτικό συμπέρασμα, που είναι εντελώς αναντίστοιχο προς την ζωντάνια της ηλικίας της, έβγαλε μία νέα κοπέλα για το τί σημαίνει να ζεις στην Ελλάδα, σε μία χώρα που δεν μπορεί να διασφαλίσει ούτε την βιολογική μας υπόσταση. Ο καθένας από εμάς, το καθένα από τα παιδιά μας θα μπορούσε να μπει σε μία πλαστική σακούλα ως απανθρακωμένο πτώμα. Έτσι τα νεαρά θύματα των Τεμπών που ξεκινούσαν την ζωή τους με τις σπουδές τους, ενώθηκαν με όλα τα παιδιά της Ελλάδας και έγιναν η φωνή τους. Στην πραγματικότητα οι νεκροί είναι αυτοί που φωνάζουν για τους ζωντανούς. Το σύνθημα: «Μέχρι τέλους» που βγήκε από τις συγκεντρώσεις της νεολαίας μας στην πλατεία Συντάγματος,  ενώνει τους νεκρούς με τους ζωντανούς, εκφράζει την αποφασιστικότητα της νεολαίας μας και γίνεται αίτημα του λαού μας για κάθαρση και για την δημιουργία ενός κράτους που θα σέβεται τον πολίτη και θα επενδύει στο μέλλον των νέων μας.

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Η FRONTEX διακινητής μεταναστών;

 

Του καθηγητή δρα Ηλία Φιλιππίδη

Η «Νέα Κρήτη», εφημερίδα του Ηρακλείου Κρήτης και Τ/Σ του Ν. Χαλκιαδάκη, δημοσίευσε την είδηση και με σχετικές φωτογραφίες, ότι τις πρωϊνές ώρες της Πέμπτης, 14 Αυγούστου, περιπολικό σκάφος της FRONTEX ενετόπισε δύο λέμβους με 102 συνολικά μετανάστες και πρόσφυγες. Η μία λέμβος που εντοπίσθηκε νοτίως των Καλών Λιμένων, μετέφερε 29 άτομα, ανάμεσά τους 2 γυναίκες και 11 ανήλικα αγόρια. Η άλλη εντοπίσθηκε στην θαλάσσια περιοχή του Λέντα με 64 άνδρες και 9 ανήλικους.

Το σκάφος που τους εντόπισε, ανήκει στην Ιταλική Οικονομική Αστυνομία (Στην πλευρά του πλοίου αναγράφεται: GUARDA di FINANZA) και είχε ενταχθεί στην δύναμη της FRONTEX. To περιπολικό έχει αναλάβει τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών νοτίως της Κρήτης.

Προκύπτουν δύο πολύ σοβαρά ερωτήματα:

Α. Ποια είναι η αποστολή της FRONTEX; Η FRONTEX είναι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής. Σύμφωνα με την Συμφωνία ιδρύσεώς της, συνεργάζεται με τα κράτη-μέλη της ΕΕ, για την ενίσχυση της ασφάλειας των εξωτερικών συνόρων των μελών και για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και του διασυνοριακού εγκλήματος. Αυτό σημαίνει, ότι είναι υποχρεωμένη να αποτρέπει την είσοδο μεταναστών στις χώρες της ΕΕ και όχι να τους «διασώζει» και να τους μεταφέρει στα ευρωπαϊκά λιμάνια, ολοκληρώνοντας έτσι και επιβραβεύοντας το έργο των διακινητών. Μήπως στην πραγματικότητα η FRONTEX έχει μετατραπεί σε επίσημη διακρατική ΜΚΟ μεταφοράς μεταναστών, αναπαράγοντας την μεταναστευτική ροή;

Λογικά και νομικά το έργο της είναι να δέχεται την επιβίβαση των μεταναστών, αλλά να μην τους αποβιβάζει και να τους επιστρέφει στο λιμάνι της αναχωρήσεώς τους. Οι χώρες της βόρειας Αφρικής θεωρούνται ασφαλείς χώρες για όσους μετανάστες δεν προέρχονται από αυτές. Επομένως όσοι μετανάστες αναζητούν άσυλο, να παραμένουν εκεί. Η ΕΕ έχει την δυνατότητα να πιέσει τις παράκτιες χώρες να δεχθούν την εγκατάσταση επιτροπών της ΕΕ, οι οποίες θα εξετάζουν τα αιτήματα ασύλου και να εξασφαλίζουν την μεταφορά των δικαιουμένων άσυλο, κατευθείαν και αεροπορικώς σε εκείνη την ευρωπαϊκή χώρα, η οποία με βάση την συμφωνία κατανομής των ποσοστών θα έχει την υποχρέωση να τους υποδεχθεί.

Β. Γιατί μία ιταλική κρατική υπηρεσία έχει αναλάβει τον έλεγχο νοτίως της Κρήτης και όχι νοτίως της Σικελίας; Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στους Ιταλούς, όταν η Μελόνι τα έχει βρει με τους Λίβυους να μην στέλνουν μετανάστες στην Ιταλία; Ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει, ότι μία ιταλική κρατική υπηρεσία δεν εκτελεί εντολές συνεργασίας με τούς διακινητές, για την «διάσωση», κατ΄ουσίαν συνάντηση και μετεπιβίβαση των μεταναστών στο ιταλικό περιπολικό;

Ερωτήματα προς ένα ελλαδικό πολιτικό σύστημα, το οποίο «πουλάει Ελλάδα», για να λυμαίνεται την εξουσία. «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Τουλάχιστον, ας λειτουργήσουν ως αφορμές αφυπνίσεως του Λαού μας, με την ελπίδα…

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας. Έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός.

 

 

Ηράκλειο 14.08.2514:32

• #Μετανάστες

 

Διαβάστε Περισσότερα »