Μαρία Καρυστιανού - Βασίλης Κοκοτσάκης.

 

                                         Τί τους ένωσε – τί τους χώρισε και πόσο.

Δρα Ηλία Φιλιππίδη

1. Το ιστορικό

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ως εμπειρογνώμονας ατυχημάτων και  τεχνικός σύμβουλος Οικογενειών Θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών είχε δώσει μία προσωπική μάχη, για να αναγνωρισθεί ο παράγοντας της πυρόσφαιρας, ως μία βασική αιτία του ασφυκτικού θανάτου πολλών θυμάτων. Έδειξε ευθύνη και θάρρος. Τέλος είχε επιδείξει μαχητική πολιτική παρρησία με την απόφασή του να υποστηρίξει και να ενταχθεί σε επίπεδο ευθύνης στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, ως υπεύθυνος για την Νότια Ελλάδα. Είχε σχεδιάσει και σχετική πλατφόρμα και καλούσε τους υποστηρικτές να συμμετάσχουν.

Σήμερα καταγγέλλει την Μαρία Καρυστιανού, ότι δημιουργεί ένα αρχηγικό κόμμα και ότι έχει παρεκκλίνει από την αρχική τάση της δημιουργίας ενός λαϊκού  κινήματος ευρείας συμμετοχής με εσωτερικό διάλογο και δημοκρατική λειτουργία. Υποστηρίζει, ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται και οι προγραμματικές θέσεις σχεδιάζονται από έναν κλειστό κύκλο αγνώστων συμβούλων.

Ο αντιπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου αναφέρθηκε στους ίδιους λόγους για την απόσυρση της υποστηρίξεώς του (δεν ήταν αποχώρηση) και προσέθεσε έναν ακόμη, το γεγονός, ότι το κόμμα Καρυστιανού δεν τάσσεται ευθέως υπέρ μίας μονίμου συμμαχίας με το Ισραήλ.

2. Το σκεπτικό   

Το πρόβλημα με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού είναι διπλό :

α. η πολύ αργή εξέλιξη της διαδικασίας συγκροτήσεως του κόμματος, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η αυτόματη ψυχολογική διαδικασία μετατροπής της λαϊκής οργής για το έγκλημα των Τεμπών σε διαθεσιμότητα πολιτικής υποστηρίξεως του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Όσο περνάει ο χρόνος, τα κριτήρια αποτιμήσεως των πρωτοβουλιών της Μαρίας Καρυστιανού μετατίθενται από το παρελθόν προς το μέλλον, με το ερώτημα, τί μπορεί να προσφέρει το εγχείρημά της στο μέλλον της χώρας και

β. η αδιαφάνεια που καλύπτει τις ενέργειες της Μαρίας Καρυστιανού και η απειρία της στην συγκρότηση κόμματος. Τόσο η καθυστέρηση όσο και η αδιαφάνεια οφείλονται στην επιφυλακτικότητα της Μ.Κ. απέναντι στην αδιανόητη ποικιλία προσώπων που την προσεγγίζουν και μάλιστα χωρίς να φαίνεται η πρόθεσή τους. Θαυμάζουμε την αντοχή της αλλά διαπιστώνουμε και τα όριά της.

Η Μ.Κ. διστάζει ποιους θα πάρει μαζί της στην διεκδίκηση της εξουσίας, διότι έχει πλέον πεισθεί, ότι όλοι οι άνθρωποι της εξουσίας είναι εναντίον της. Η εξουσία στην Ελλάδα δεν είναι απλώς θεσμός, είναι ένα φρούριο που διαχωρίζει πλήρως αυτούς που είναι μέσα από αυτούς που είναι απέξω και απέξω είναι ολόκληρος ο λαός. Σχεδόν…

Η Μαρία δίνει την εντύπωση, ότι δεν έχει επιλέξει ακόμη τον τύπο ηγεσίας, με τον οποίο θα πρέπει να ασκεί τα ηγετικά της καθήκοντα. Επόμενο είναι, δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός (και ευτυχώς), χρειάζεται χρόνο.

3. Συμπεράσματα

3.1. Όσοι λοιπόν επικρίνουν την Μαρία στο όνομα της δημοκρατίας διαπράττουν ετεροχρονισμό. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία. Πόσα Συντάγματα έχουμε φτιάξει από το 1821 μέχρι σήμερα; Όμως δημοκρατία ακόμη δεν έχουμε αποκτήσει. Υπάρχει μόνο κομματοκρατία, δηλ. μία κοινοβουλευτική δικτατορία, με επακόλουθο την φαυλοκρατία και την διαφθορά. Μα θα μου πείτε, ότι γιαυτό ακριβώς έγινε η «Ελπίδα για τη δημοκρατία», για να φέρουμε την δημοκρατία. Εδώ όμως κάνουμε όλοι μας το μεγάλο λάθος: νομίζουμε, ότι η δημοκρατία είναι θέμα θεσμών. Δυστυχώς όχι. Η κοινωνιολογία μας λέγει, ότι η δημοκρατία δεν είναι επίπεδη, είναι ένα δένδρο. Οι θεσμοί της είναι οι κλάδοι και οι καρποί της. Ο κορμός της είναι ο πολιτικός πολιτισμός της συνολικής κοινωνίας και οι ρίζες της είναι η νοοτροπία μας και τα διαχρονικά μας πρότυπα που προέρχονται από τις ιστορικές μας εμπειρίες.   

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: ότι ο συλλογικός μας βίος, είτε πρόκειται για την ανάπτυξη είτε για την ανατροπή, στερείται τριών βασικών προϋποθέσεων: οράματος, πολιτικού πολιτισμού και στρατηγικής. Η ανατροπή δεν προκύπτει από το δίκαιο του αγώνα, αλλά από το πλεόνασμα της πολιτικής υπεροχής των λαϊκών απαιτήσεων έναντι των πλεονεκτημάτων δυνάμεως που διαθέτει η εξουσία.

3.2. Έχει μεγάλη σημασία να συνειδητοποιήσουμε, ότι τρία είναι τα στοιχεία που ενώνουν όλο το κόσμο που υποστηρίζει την Μ.Κ. με τους καλοπροαίρετους επικριτές της:

 α. Όλοι πιστεύουν, ότι δίνουν έναν δίκαιο αγώνα, ότι επιτελούν ένα χρέος, κοινωνικό, πολιτικό συνάμα και εθνικό.

β. Το κόμμα της Μ.Κ. δεν εκφράζει καμμία κοινωνική ή επαγγελματική τάξη, καμμία ιδεολογική παράταξη. Αν ήταν έτσι, θα είχε πρόθυμους χρηματοδότες και πρόσφορες οργανωτικές δυνατότητες. Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Το κόμμα αυτό δημιουργείται εκ του μηδενός. Η Μ.Κ. είναι η πιο ευάλωτη πολιτικός της Ελλάδας, διότι δεν έχει καμμία απολύτως οργανωμένη υποστήριξη, τα πάντα εξαρτώνται από την ίδια και μόνο, εκκινεί από το μηδέν. Έχει βέβαια την υποστήριξη μιάς σημαντικής μερίδας του λαού, πόσοι όμως από αυτούς έχουν την διάθεση να αναλάβουν συγκεκριμένες ευθύνες; Διαθέτει βεβαίως την προωθητική δύναμη της αποστολής της, αλλά μπορούμε να φαντασθούμε, ότι έρχονται στιγμές όπου αισθάνεται μόνη της μέσα σε ένα χάος. Αγχώνεται, επόμενο είναι να κάνει και λάθη. Το οργανωμένο καθεστωτικό σύστημα εξουσία την περιμένει σε κάθε γωνία με την καραμπίνα της αποδομήσεως και με μεγενθυντικούς φακούς. Γιαυτό χρειάζεται χρόνος,  χρειάζεται υπομονή και επιμονή και όχι έντονες και πρόσκαιρες συναισθηματικές εξάρσεις που τις ακολουθεί η απογοήτευση και

γ. Η εξέλιξη ενός κινήματος σε κόμμα αφήνει πάντα ανοικτό για μεγάλο διάστημα το ζήτημα της ταυτότητάς του. Μία τέτοια πρωτόγνωρη εμπειρία είναι ένα σχολείο ευθύνης και στρατηγικής για όλους.

Όσοι Έλληνες αγωνιούν για το μέλλον της χώρας μας, κατανοούν, ότι η περίπτωση Καρυστιανού έχει μία μοναδικότητα, για δύο λόγους:

- η αιτία από την οποία προέκυψε, είναι η πιο καθαρή, η πιο προκαταβολικά δικαιωμένη που μπορεί να διανοηθεί ανθρώπινος νους, διότι αν δεν είχε προηγηθεί το έγκλημα των Τεμπών, ουδείς θα διερωτάτο, τί κάνει μία κυρία ονόματι Μαρία Καρυστιανού

- η Μαρία Καρυστιανού δεν ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος την επομένη του τραγικού δυστυχήματος. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών έδινε για δύο χρόνια αγώνα μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου από υπηρεσία σε υπηρεσία και από δικαστήριο σε δικαστήριο για την δικαίωση των Θυμάτων. Βίωσε όλη την απαξιωτική, εξουθενωτική και παραπλανητική συμπεριφορά των οργάνων της Δικαιοσύνης,  των κρατικών αρχών και των πολιτικών προϊσταμένων τους, μέχρι που πείσθηκε, ότι αυτό το σύστημα, αν δεν μπορεί να ανατραπεί, τουλάχιστον πρέπει να διεμβολισθεί.

Η Μαρία πρέπει να μπει οπωσδήποτε στην Βουλή και με ισχυρό ποσοστό, ώστε να ηγηθεί της μάχης για την κάθαρση και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, διότι μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για ένα κράτος δικαίου στην Ελλάδα.  Αυτή η ευκαιρία είναι μοναδική αλλά και η τελευταία. Ευχόμαστε να μην υπάρξει άλλη, διότι τότε θα χρειασθεί μία ακόμη μεγαλύτερη συμφορά και δεν είναι βέβαιο, αν από αυτήν θα προκύψει μία νέα προικισμένη προσωπικότητα όπως η Καρυστιανού. Γιαυτό η ευχή της υποστηρικτών της είναι: «Την Μαρία και τα μάτια μας»!

Αλλά και η Μαρία πρέπει ναι προσέχει ακόμη περισσότερο τον εαυτό της. Τί συμβουλές δίνει στους Συμβούλους της; Εκ των υστέρων βέβαια διαπιστώνουμε τρεις παραλείψεις, οι οποίες όμως μπορούν να διορθωθούν καθ΄ οδόν:

α. να σταματήσει η μικροκομματική επιχειρηματολογία του τύπου: κακές προθέσεις αντιπάλων, προσπάθειες διασπάσεως του Κινήματος, υπονόμευση, παραποίηση δηλώσεων, «μεθοδικές προσπάθειες πρόκλησης σύγχυσης και συκοφάντησης του Κινήματος». 

β. η Μαρία να δηλώσει, ότι δεν μοιράζει βουλευτικά έδρανα ούτε υπουργεία. Το κόμμα είναι ένα φυτώριο, τα πρόσωπα δοκιμάζονται.

γ. το αρχικό λάθος της Μαρίας ήταν, ότι επικέντρωσε όλες τις ενέργειές της και το πρόγραμμά της πάνω στον στόχο της αναλήψεως κυβερνητικής ευθύνης. Άρα το βασικό της πρόβλημα ήταν/είναι τα πρόσωπα. Αυτό πρέπει ναι αλλάξει. Το Κόμμα-κίνημα χρειάζεται επανεκκίνηση στρατηγικής.

 Μιλάμε συγκεκριμένα και όχι θεωρητικά: γιατί να πέφτει όλη η ευθύνη πάνω στην Μαρία, για τα πρόσωπα του περιβάλλοντος της, όταν κάποια από αυτά βγαίνουν και την επικρίνουν;

δ. Η Μαρία ξέρει, ότι μετά τις εκλογές κάποιοι θα την χρειασθούν και θα την αναζητήσουν, πρέπει όμως να ξέρει, ότι η δύναμή της είναι ο λαός και όχι τα αδιέξοδα του πολιτικού μας συστήματος και

ε. Η Μαρία μπορεί να αξιοποιήσει ένα επιπλέον πλεονέκτημα που το αφήνει αναξιοποίητο: την σύνδεση της πολιτικής με τις αξίες του ευρέος φάσματος και όχι μόνο με αυτές που μπορούν να υπηρετήσουν έναν πολιτικό στόχο. 

4. Διατακτικό: Η ανάγκη οικοδομήσεως πολιτικού πολιτισμού στην Ελλάδα

Το χρέος της Μαρίας απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνισμό, παρόντα και διαχρονικό, είναι τεράστιο. Μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτού του χρέους, αρκεί να κατανοήσει δύο πράγματα:

α. ότι το χρέος της δεν είναι απλώς η δημιουργία ενός ανταγωνιστικού νέου κόμματος, το οποίο, αφού έχει το ηθικό πλεονέκτημα, μπορεί να ξεπεράσει τα άλλα. Δεν είναι θέμα επιλογών, αλλά θέμα επιταγής συνολικής κεφαλαιοποιήσεως του Ελληνισμού, ο οποίος έχει εισέλθει στην εσχατολογική του περίοδο, δηλ. σβήνει για πάντα, έπειτα από 6.000 χρόνια εντυπωσιακής πορείας. Η εντολή των Θυμάτων για δικαίωση και κάθαρση είναι πλέον ένα μόνο κεφάλαιο αυτού του χρέους και

β. ότι η ιστορία ενός λαού είναι πάνω από την πολιτική και η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη την δυνατότητα να διατηρήσει την ταυτότητά της ως ιστορικό πρόσωπο, το οποίο θέτει την πολιτική στην υπηρεσία της ιστορίας. Αν μείνει μόνο στο επίπεδο της πολιτικής, τότε κόβει η ίδια τα φτερά της και προχωρεί βαδίζοντας, όταν οι δυνάμεις του Συστήματος είναι μηχανοκίνητες, ενώ κινδυνεύει και από τα σαρκοβόρα ζώα. Η μεγάλη κλίμακα, για να ανεβεί η πολιτική στο επίπεδο της ιστορίας είναι το όραμα συνοδευόμενο από τις τρεις απαραίτητες αξίες της πολιτικής: την φιλοπατρία, την ειλικρίνεια και την ευθύνη ανεξαρτήτως θέσεως και αρμοδιοτήτων. 

Στην Μεταπολίτευση κατέρρευσε τελείως ο αξιακός θόλος του Νεότερου Ελληνισμού. Οι ρηγματώσεις είχαν αρχίσει βέβαια από πριν και χωρίς σκεπή, η διάβρωση του Ελληνισμού επιταχύνεται. Μπορεί να λειτουργήσει μία κοινωνία ως οικοδόμημα χωρίς στέγη; Αν αυτό το έργο της οραματικής και αξιακής επιστεγάσεως του Ελληνισμού δεν το ξεκινήσει η Μαρία Καρυστιανού, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Από πολιτικής πλευράς το πλεονέκτημα της Μαρίας θα είναι τεράστιο: θα μπορεί να απευθύνεται στο σύνολο του Ελληνικού λαού και δεν θα έχει αντίπαλο.  

Το ερώτημα όμως απευθύνεται και προς τον Βασίλη Κοκοτσάκη: έχει συνειδητοποιήσει το χρέος που ανέλαβε απέναντι στην ιστορία και τον Ελληνικό λαό; Στην επιστολή της αποχωρήσεώς του ο Β.Κοκοτσάκης αναφέρει: « όταν ανακοινώθηκε η δημιουργία πολιτικού φορέα, πιστεύοντας και εγώ, ότι επιχειρούσαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το μήνυμα που έστειλαν εκατομμύρια πολίτες στους δρόμους της Ελλάδας, δήλωσα παρών χωρίς καμία φιλοδοξία ή προσωπική επιδίωξη. Όχι για να δημιουργηθεί άλλο ένα ακόμη κόμμα, αλλά να δημιουργηθεί ένα αυθεντικό πραγματικό Κίνημα Πολιτών, όπως ήταν η απαίτηση του….Ένα κίνημα όμως που δεν θα ανήκε σε πρόσωπα, δεν θα διοικούνταν από αυλές και αυλικούς…».

Είμαστε ένας ευφάνταστος και ενθουσιώδης λαός με έφεση προς την πολιτική. Διαχρονικά μπορούμε να δημιουργήσουμε κόμμα συζητώντας ακόμη και γύρω από το τραπέζι μιάς ταβέρνας. Από αυτή την άποψη σίγουρα είμαστε ο πιο «πολιτικοποιημένος»  λαός της Ευρώπης και ακόμη παραπέρα. Σίγουρα είναι αρχαία κληρονομιά. Δεν φοβόμαστε την πολιτική, ο κάθε Έλληνας αισθάνεται ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Στην Αρχαία Αθήνα τα δημόσια αξιώματα επανδρώνονταν με κλήρο, εκτός από τους Στρατηγούς και τον Ταμία. Στην Μεταπολίτευση τον ρόλο της κληρωτίδας ασκούν τα πολιτικά κόμματα. Όμως είμαστε και επιπόλαιος λαός, δεν μας ενδιαφέρουν οι προϋποθέσεις ούτε οι συνέπειες. Τουλάχιστον στην αρχαιότητα υπήρχε παιδεία και απόλυτη διαφάνεια. Σήμερα λείπουν και τα δύο. Πολύ σωστά ο Β.Κ. αναφέρεται στις «παθογένειες» των πολιτικών κομμάτων. Ήταν όμως τόσο αφελής να πιστεύει, ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα νέο πολιτικό κόμμα στην σημερινή Ελλάδα, χωρίς να μολυνθεί από τις παθογένειες του πολιτικού περιβάλλοντος;  

5. Επίλογος.

Ωραία, διαπιστώσαμε πόσο περίπλοκη είναι η πολιτική στην μικρή χώρα μας. Είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι. Μπορούμε να κάνουμε κάτι, όσοι θέλουμε να βοηθήσουμε;   Λογικά πρέπει να υπάρχουν προτάσεις και λύσεις, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση. Παραδείγματος χάριν:

α. Δεν χωρίζουμε. Αν δεχόμαστε, ότι το όραμα ήταν κοινό, δεν μπορούν τα όποια προβλήματα να μας χωρίζουν. Κτίζουμε πρώτα μία γέφυρα επικοινωνίας και κοινού προβληματισμού. Δεν έχουμε την πολυτέλεια της ρήξεως ούτε στο όνομα της συνέπειας. Επίσης το να ζητάμε συγνώμη από αυτούς που μας ακολούθησαν, μόνο αυτοδικαίωση και εγωϊσμό δείχνει. Η ρήξη ευνοεί μόνο τις αντίπαλες δυνάμεις, που ούτως ή άλλως είναι ισχυρότερες από εμάς.

β. Το κόμμα πρέπει να διαχωρισθεί οργανωτικά από το κίνημα, όπως διαχωρίσθηκε και από τον Σύλλογο των Συγγενών. Το κόμμα θα οργανωθεί αρχηγικά, οργανώνοντας τοπικές ομάδες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τουλάχιστον να δίνεται η δυνατότητα εναλλακτικής ψήφου σε όσους απορρίπτουν το υφιστάμενο καθεστώς. Το επιχείρημα, ότι ένα κόμμα που υπόσχεται να φέρει την δημοκρατία στην Ελλάδα, πρέπει να λειτουργεί το ίδιο δημοκρατικά, δεν ισχύει για ένα νέο κόμμα, εάν δεν συμπληρώσει πενταετία τουλάχιστον. Εξάλλου δημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν. Το ποιοτικό πλεονέκτημα του κόμματος της Μ.Κ. βρίσκεται στην καθαρότητα των προσώπων και στην βεβαιότητα, ότι δεν χρειάζεται την διαφθορά για να αποκτήσει δύναμη. Αντιθέτως θα αντλεί δύναμη από την καταπολέμηση της διαφθοράς. Αυτό είναι το βασικό του κεφάλαιο, με τον χρόνο θα αποκτά εμπειρία και σε άλλα θέματα. Τα προγράμματα των κομμάτων έχουν τυπική μόνο αξία. Είναι σαν τις δηλώσεις του Πόθεν έσχες των πολιτικών. Ξέρετε κάποιο κόμμα που πήρε την εξουσία, για να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα του; Ή τα ερείπια που αφήνουν συνήθως πίσω τους, αποτελούσαν προγραμματική δέσμευση;

γ. Το Λαϊκό κίνημα πρέπει να οργανωθεί αυτοδύναμα. Το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει δικό του κόμμα, αυτό θα φανεί σε 5 – 10 χρόνια. Μέχρι τότε θα μπορεί να υποστηρίζει το κόμμα Καρυστιανού κατόπιν προγραμματικής συμφωνίας, όπως έκαναν για 50 χρόνια μετά τον πόλεμο τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με τα εργατικά συνδικάτα.

δ. Το κόμμα Καρυστιανού έχει την δυνατότητα να δημιουργεί κοινωνικές συμμαχίες με πρωτοβουλίες βάσεως στις Τοπικές κοινωνίες, με προτεραιότητα την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και

ε. Θα πρέπει να κλείσει η περίοδος της μυστικοπάθειας στο κόμμα της Μ.Κ. Πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος προδοσίας, άκαιρων και επιθετικών φιλοδοξιών, ακόμη και σκανδάλων, όταν το κόμμα θα έχει μπει στην Βουλή. Ας απλώσει λοιπόν στο γήπεδο την ομάδα της η Μ.Κ., ας αναλάβουν ευθύνες και οι συνεργάτες της. Την υπευθυνότητα θα πρέπει να την μάθει και ο  υποπτέραρχος Αθανάσιος Παπανικολάου. Δεν μπορεί να απαιτεί η προσωπική του άποψη, για ανακήρυξη μόνιμης συμμαχίας με το Ισραήλ να γίνει επίσημη θέση του Κόμματος. Όμως και η Μαρία θα πρέπει να βάλει τους Συμβούλους της να διαχωρίσουν τις βασικές θέσεις του Κόμματος από τις προτάσεις προς διαβούλευση, για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Πάγια θέση μπορεί να είναι μόνο η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Η πρόταση π.χ. Παπανικολάου και οποιαδήποτε άλλη σχετική αφορά την συγκυρία και παραμένει προς διαβούλευση.   

Το τελικό συμπέρασμα είναι, ότι υπάρχει τεράστιος και χέρσος κοινωνικός και πολιτικός χώρος στην καημένη την πατρίδα  μας για ανανεωτικές πρωτοβουλίες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν, κε Κοκοτσάκη. Η γκρίνια και οι κατηγορίες είναι δείγμα ανωριμότητας και ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού. Ο λαός μας περνά την χειρότερη έρημο της μεταπολεμικής του ιστορίας. Διψά για παραδείγματα πολιτικής υπευθυνότητας, ήθους και συγκλίσεων. Αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα συγκλίσεων με την εξουσία, ας την δει τουλάχιστον από ανθρώπους που διατείνονται, ότι είναι ανιδιοτελείς και μοναδικό τους κίνητρο είναι η αγάπη τους για τον λαό.     

Αθήνα, 27 Ιουνίου 2026 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός και ερευνητής διεθνών σχέσεων. Προτείνει την θεωρία της Ελληνολογίας και λειτουργεί το ομώνυμο ιστολόγιο. Δεν ανήκει σε πολιτικά κόμματα και δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες.      

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το σταυροπόδι της εξουσίας

Δρα Ηλία Φιλιππίδη 

Την Κυριακή 5 Απριλίου 2026, το Μεσολόγγι τίμησε και μαζί του ο Ελληνισμός σε όλο τον κόσμο, τα 200 χρόνια της ιστορικής Εξόδου του Μεσολογγίου. Το Μεσολόγγι καταχωρήθηκε στην συνείδηση των λαών της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, ως το ύψιστο σύμβολο ελευθερίας, αντιστάσεως και θυσίας στην νεότερη ιστορία της ανθρωπότητας και αποτέλεσε ορόσημο για την δημιουργία της ανεξάρτητης Ελλάδας.

Οι Τούρκοι πολιόρκησαν το Μεσολόγγι τρεις φορές. Οι δύο, με τον Ομέρ Βρυώνη το 1822 και τον Μουσταφά πασά το 1823, απέτυχαν. Η τρίτη άρχισε τον Μάρτιο του 1825 με τον ικανό Ρεσίτ πασά (Κιουταχή). Παρά τις δυσκολίες επισιτισμού και ανεφοδιασμού σε πολεμοφόδια, η αντίσταση των Ελλήνων παρέμενε σθεναρή. Οι Τούρκοι αναγκάσθηκαν να ζητήσουν την βοήθεια του Ιμπραήμ πασά που ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου. 

Τον Δεκέμβριο του 1825 έφθασε ο Ιμπραήμ με 10.000 Αιγυπτίους. Γάλλοι αξιωματικοί είχαν αναλάβει την εκπαίδευση και την διοίκηση ειδικού σώματος με γαλλικό οπλισμό. Ο Ιμπραήμ ειρωνεύθηκε τον Κιουταχή που δεν μπορούσε να καταλάβει αυτόν τον «φράχτη»! Δύο χιλιάδες οβίδες έπεφταν κάθε μέρα μέσα στην πόλη! 

Όμως αυτό που δεν μπορούσαν να πετύχουν οι Τουρκοαιγύπτιοι, το πέτυχε τελικά ένας ισχυρότερος εσωτερικός εχθρός: η πείνα! Όταν τελείωσαν τα τρόφιμα, οι πολιορκημένοι έτρωγαν τα υποζύγια, χόρτα, σκύλους, γάτες, βατράχια ποντίκια ακόμα και νεκρούς...  

Η είδηση της πτώσεως του Μεσολογγίου συγκλόνισε την Ευρώπη. Ακόμη και ο διαβόητος Μέτερνιχ διεμήνυσε στον Σουλτάνο, ότι δεν θα μπορεί πλέον να υπολογίζει την υποστήριξη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, διότι «μεσολάβησε το Μεσολόγγι». Μόλις έφθασε η είδηση στο Παρίσι, σχηματίσθηκε αυθόρμητη διαδήλωση από φοιτητές και τον απλό λαό. Το πλήθος φώναζε: «Έπεσε το Μεσολόγγι, έπεσε το Μεσολόγγι!» και κατευθύνθηκε στα ανάκτορα του Κεραμεικού. Ο Βασιλιάς Κάρολος Ι θορυβημένος αναγκάσθηκε να επανεξετάσει την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας. Η Έξοδος του Μεσολογγίου λειτούργησε ως σεισμός, ο οποίος μέσα σε έναν χρόνο μετατόπισε την Γαλλία από υποστηρίκτρια του Σουλτάνου και σύμμαχο του Ιμπραήμ σε Προστάτιδα Δύναμη και στρατιωτικό συμπαραστάτη των Ελλήνων σε θάλασσα και ξηρά. Ο Γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά, τον ίδιο χρόνο, εμπνέεται τον περίφημο πίνακα «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου». Από τα ερείπια του Μεσολογγίου αναδύθηκε η ελεύθερη Ελλάδα.

Όπως παραδέχονται οι περισσότεροι ιστορικοί, χωρίς το Μεσολόγγι, δεν θα γινόταν το Ναυαρίνο.

Η Έξοδος ανήγαγε το Μεσολόγγι σε «Ιεράν πόλιν» κα την πομπή του εορτασμού σε ιερή τελετουργία. Η πομπή ήταν πράγματι μεγαλειώδης και πολυάριθμη, με την συμμετοχή όλων των σχολείων της πόλεως, αλλά και με αντιπροσωπίες από διάφορα μέρη της Ελλάδας και την Κύπρο με τις τοπικές τους ενδυμασίες και με πολλές φιλαρμονικές.

Πρώτη φορά γίνεται τέτοια κινητοποίηση στην Ελλάδα.Η εθνική φιλοτιμία αρχίζει να ξυπνά στην ψυχή των Ελλήνων. Υπάρχει ελπίδα! Παρόντες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός.ΑΛΛΑ ο πρωθυπουργός μας παρακολούθησε αυτή την μεγαλειώδη και κατανυκτική πομπή έχοντας το ένα πόδι πάνω στο άλλο, λες και καθόταν σε καφενείο! Η στάση σώματος του πρωθυπουργού δίνει την εντύπωση αλαζονείας και επιπολαιότητας, αλλά η βαθύτερη ανάλυση αυτής της συμπεριφοράς αποκαλύπτει πολιτική σκοπιμότητα.

Ο πρωθυπουργός μας έχει την αγωνία να τραβήξει ψηφοφόρους τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά. Έχοντας λοιπόν προγραμματίσει να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία και να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της εκφωνήσεως του πανηγυρικού λόγου της επετείου, κοιτάζει μεν προς τα δεξιά, αλλά παράλληλα αισθάνεται την ανάγκη να κρατήσει μία ισορροπία, προσφέροντας προς τα αριστερά την εικόνα ενός ιδεολογικά και συναισθηματικά αποστασιοποιημένου θεατή της πομπής, ο οποίος δεν δείχνει καμμία διάθεση να επηρεασθεί από το θέαμα, το οποίο δεν τον αγγίζει. 

Κοιτάζει όμως και προς την Άγκυρα, να μην νομίσει ο Ερντογάν, ότι ο Μητσοτάκης παρασύρθηκε από τον πατριωτικό οίστρο των Ελλήνων και εγκατέλειψε την πολιτική των υποχωρήσεων δια του διαλόγου άνευ όρων. Δεν πρόκειται για μία στιγμή αμηχανίας του κυρίου πρωθυπουργού, αλλά για μία προμελετημένη διαρκή στάση καθίσματος. 

Αυτός είναι ο καιροσκοπισμός και η υποκρισία των ανθρώπων της εξουσίας του Ελλαδέξ, όπως έλεγε την αλλοτριωμένη Ελλάδα ο αείμνηστος Χρήστος Γιανναράς.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι χρειάζεται ο Ελληνικός λαός

του Ηλία Φιλιππίδη*



1. Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Με βάση τις γενικές αρχές της κοινωνιολογίας ο κάθε πολίτης, που θέλει να αναγνωρίζεται ως ενεργός σε κάθε κοινωνία, που θέλει να λειτουργεί δημοκρατικά, καλείται να συνειδητοποιήσει, ότι:


α) Ο πολίτης δεν είναι ένα ατομοκεντρικό ον αλλά ένας υπεύθυνος και συνυπεύθυνος κοινωνικός εταίρος. Ο κάθε άνθρωπος ως ιδιώτης λειτουργεί ατομικά αλλά ως πολίτης λειτουργεί συλλογικά τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.


β) Η κοινωνία δεν είναι μία χύμα και επίπεδη κατάσταση αλλά ένα δομημένο σύστημα λειτουργικής λογικής, συνοχής και παραγωγικότητας. Όσο πιο δημοκρατική και προοδευμένη είναι μία κοινωνία, τόσο πιο λειτουργικό, συνεκτικό και παραγωγικό είναι το κοινωνικό σύστημα.


Το κοινωνικό σύστημα διακρίνεται σε τρία επίπεδα:


α) Την Βάση που είναι ο λαός, ως συλλογικότητα πολιτικής βουλήσεως και πολιτισμικής ταυτότητας και οι πολίτες, ως αυτόνομες και υπεύθυνες κοινωνικές μονάδες.


β) Την Μεσοδομή, όπου εδράζεται η θεσμική συγκρότηση και η ηγεσία της κοινωνίας. Στην ελλαδική κοινωνία διακρίνουμε τρεις μορφές ηγεσίας: την πολιτική, την εκκλησιαστική και την διανόηση και οι τρεις είναι προβληματικές και


γ) Την Υπερδομή, όπου εδράζεται το σύστημα αξιακής αναφοράς της κοινωνίας. Εδώ βρίσκονται οι αξίες, οι παραδόσεις και οι αρχές λειτουργίας της θεσμικής συγκροτήσεως της κοινωνίας.


Με βάση την θεωρία της Ελληνολογίας, την οποία έχουμε ιδρύσει, εντάσσουμε στο επίπεδο της Υπερδομής και τον παράγοντα της νοοτροπίας του ελληνικού λαού.


Η νοοτροπία ενός λαού έχει βασικά υποσυνείδητο χαρακτήρα. Άρα ανήκει στο «υπόγειο» μιας κοινωνίας, στο συλλογικό ασυνείδητο ενός λαού.


Από την στιγμή όμως, που η νοοτροπία του λαού επηρεάζει την συμπεριφορά του, τουλάχιστον όσο και οι συνειδητές αξίες του ή και περισσότερο, θα πρέπει, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος της χώρας και του διαλόγου της διανοήσεως με την κοινωνία, να επανεξετάζεται και επαναπροσδιορίζεται η τριγωνική σχέση αξιών-νοοτροπίας-συμπεριφοράς του λαού (ατομικής, κοινωνικής και πολιτικής), θα πρέπει η νοοτροπία του λαού να προσεγγίζεται ως συστατικό στοιχείο του συστήματος αναφοράς του λαού.




2. Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Η ελλαδική κοινωνία πάσχει. Η Ελλάδα είναι ένας πολυτραυματίας. Πάσχουμε όχι μόνο στους θεσμούς, στον τρόπο που λειτουργούμε ως κοινωνία αλλά και:


α) Στον τρόπο που σκεπτόμαστε, όπου επικρατεί η σύγχυση και η ημιμάθεια, ενώ αυξάνει η αμάθεια για την ιστορία μας και την πνευματική παραγωγή του παρελθόντος, καθώς και το έλλειμμα στρατηγικής για το μέλλον.


β) Στην ψυχολογία μας, όπου σε μεγάλο μέρος του λαού μας κυριαρχεί περισσότερο η απελπισία, η παραίτηση, ο εγκλεισμός στην ατομικότητα μας.


Εντοπίζουμε τις ενδογενείς αιτίες της παθολογίας μας σε τρία σημεία:


α) Στον αρχηγικό, πελατειακό, μεταπρατικό και υποτελή χαρακτήρα του πολιτικού μας συστήματος. Στην πραγματικότητα το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι η δημοκρατία αλλά η αρχηγική κομματοκρατία, η οποία υποβάθμισε την χώρα μας ακόμη πιο πολύ, από προτεκτοράτο σε αποικία χρέους.


β) Στην έλλειψη οράματος. Ένας λαός χωρίς συλλογικό εθνικό όραμα είναι, ό,τι ένας άνθρωπος χωρίς βούληση και χωρίς μελλοντική προοπτική.


Το εθνικό όραμα δεν είναι πολυτέλεια αλλά απόλυτη ανάγκη επιβιώσεως, ειδικά σε εποχές διεθνούς εντάσεως. Η ανθρωπότητα έχει περιέλθει σε μία συγκρουσιακή περίοδο γενικευμένου ανταγωνισμού, όπου οι συμμαχίες έχουν αντικατασταθεί από ζώνες επιρροής και όπου δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί αλλά μόνο συμφέροντα.


Το εθνικό όραμα έχει ως προϋπόθεση ή τουλάχιστον ως βασικό στόχο, την εθνική ανεξαρτησία και την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιοι να μας αγαπήσουν, είναι δύσκολο να μας φοβηθούν. Αυτό όμως που μπορούμε να πετύχουμε, είναι να μας σέβονται και να τους επιβάλλουμε, να μας θεωρούν απρόβλεπτους και όχι δεδομένους.


Όσο ο Ελληνισμός είχε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας μεγαλουργούσε. Με την Μικρασιατική καταστροφή, τον Διχασμό και τα τραγικά μας λάθη χάσαμε την μοναδική ευκαιρία να καταστεί η Ελλάδα η ισχυρότερη δύναμη των Βαλκανίων και της Ανατ. Μεσογείου. Χάσαμε κάτι ακόμη: τον ιστορικό μας βηματισμό. Ακολούθησαν και άλλες τραγωδίες: ο Εμφύλιος, το ξερίζωμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και Τενέδου, η Χούντα, η Τραγωδία της Κύπρου.


Ο Κ. Καραμανλής, ως θεμελιωτής της Μεταπολιτεύσεως, είχε ελπίσει, ότι η «Ευρώπη» και ο εξευρωπαϊσμός της Ελλάδας θα γινόταν η νέα Μεγάλη ιδέα του Ελληνισμού. Το αποτέλεσμα είναι η σημερινή ολική κατάρρευση του ελλαδικού Ελληνισμού. Οπωσδήποτε φταίει η διαφθορά και η ανικανότητα του πολιτικού μας συστήματος. Όμως η μεγάλη απογοήτευση είναι το πάγωμα του ευρωπαϊκού οράματος, η αλλοτρίωσή του από την διεθνή Τραπεζοκρατία και το χειρότερο όλων, η «γερμανοποίηση» της Ευρώπης με την αναβίωση, κατά τον πλέον κυνικό τρόπο, της ναζιστικής πολιτικής του «ζωτικού χώρου».


Γ) Στην απουσία μιας δυναμικής και ελληνοκεντρικής διανοήσεως.




3. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ


Οι βασικές προϋποθέσεις για την εξασφάλιση του ελληνικού μέλλοντος, σύμφωνα με τις αρχές της Ελληνολογίας, είναι:


α) Η συλλογική (εθνική) ταυτότητα του λαού με βάση τον Διαχρονικό ελληνικό πολιτισμό


β) Η ενότητα, η κοινωνική συνοχή και η αλληλεγγύη


γ) Η συλλογική και ατομική αυτοπεποίθηση


δ) Η δημιουργικότητα. Πρέπει να αναβιώσει το πρότυπο του «ελληνικού δαιμονίου» και


ε) Η αναβίωση του αντιστασιακού και αυτόνομου πνεύματος του Ελληνισμού.


Αυτές οι προϋποθέσεις πρέπει να γίνουν κοινή συνείδηση ως όραμα του λαού. Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα έχει χάσει όχι μόνο την αξιοπιστία του αλλά και την προοπτική του μέλλοντος. Περιορίζεται στην διαχείριση του παρόντος.


Μόνο εκ των κάτω με καταλύτη τις προτάσεις εκπροσώπων της επιστήμης και του ευρύτερου χώρου της διανοήσεως με ελληνοκεντρική και εθνικο-απελευθερωτική στρατηγική, θα καταστεί δυνατό να διαμορφωθεί ένα αποφασιστικό συλλογικό όραμα για το μέλλον του Ελληνισμού.


Η ανάγκη προωθήσεως της ενημερώσεως, συσπειρώσεώς και εγρηγόρσεως του Ελληνισμού μπορεί να προγραμματισθεί μόνο μέσω μιάς μακροπρόθεσμης παλλαϊκής εκστρατείας με έμπνευση την Φιλική Εταιρεία.


Χρειαζόμαστε μία νέα Φιλική Εταιρεία του πνεύματος, της ποιότητας και του οράματος, ανοικτή και όχι μυστική, με συντονισμό αλλά όχι ηγεσία, η οποία θα έχει αρχή αλλά όχι τέλος. Δηλ. θα διαπαιδαγωγεί τους Έλληνες ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά, γεωπολιτικά και εθνικά και θα τους προετοιμάζει, για να αξιωθούν να εορτάσουν όχι μόνο τα 200 αλλά και τα 300 και 400 χρόνια της εθνικής Παλιγγενεσίας, υπό πολύ καλύτερες συνθήκες εννοείται.


Συχνά οι πολιτικές συζητήσεις καταλήγουν σε συμπεράσματα όπως: «Φταίει ο λαός, που ψηφίζει αυτούς τους πολιτικούς» ή «είναι τελικά θέμα παιδείας».


Διαχωρίζουμε τελικά το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, που αφορά την εκάστοτε συγκυρία των εκλογών και την τρέχουσα πολιτική κατάσταση της χώρας και το οποίο μπορεί να αντιμετωπισθεί με την δημιουργία νέων ανανεωτικών και ανεξάρτητων κομμάτων, από το πρόβλημα ελλείψεως πολιτικού πολιτισμού, το οποίο είναι διαχρονικό.


Μπορεί τα δύο αυτά προβλήματα να βρίσκονται σε άμεση σχέση αιτίου-αιτιατού αλλά μπορούν να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά μόνο υπό δύο όρους:


α) Των παράλληλων προσπαθειών και των παραλλήλων ταχυτήτων αλλά


β) Με απόλυτη οργανωτική αυτονομία της μίας προσπάθειας από την άλλη.


Η αφύπνιση και η διαπαιδαγώγηση του ελληνικού λαού θα πρέπει να είναι το έργο ενός νέου ελληνικού διαφωτισμού. Με πρωτοβουλία μιάς ομάδας διανοουμένων.


* Ο Ηλίας Φιλιππίδης έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός, filippidis103@yahoo.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Αξιολόγηση συγκεντρώσεως 28-2-26 για τα Τέμπη στο Σύνταγμα.

 

Καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη

Παρακολούθησα τις ομιλίες στην χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα.

Συμπεράσματα:                                                                                       

α. Εννοείται, ότι ο περισσότερος κόσμος ήλθε με την προσδοκία να ακούσει την Μαρία Καρυστιανού. Όμως πέρα από τον αριθμό του πλήθους, τίποτε δεν θύμιζε πλέον τις περασμένες συγκεντρώσεις. Καμμία ομιλία δεν είχε τον παλμό της Μαρίας, η ομιλία του Ασλανίδη ήταν υποτονική και οι υπόλοιπες κούρασαν τον κόσμο. Ας τους αφήσει λοιπόν η Μαρία να εισπράξουν το αντίτιμο των όσων έπραξαν. Το διαζύγιο με τον Σύλλογο των Συγγενών είναι πλέον οριστικό.

β. Ήταν φανερό, ότι η «οργανωτική επιτροπή» είχε καπελώσει τον Σύλλογο των Συγγενών. Γιαυτό η ευθύνη του Ασλανίδη, και του Ρούτσι για παράπλευρους λόγους, είναι τεράστια. Αυτή η αφανής επιτροπή είχε βάλει κάποιον να απαγγέλλει από την εξέδρα τα γνωστά ξύλινα συνθήματα των κομματικών διαδηλώσεων με αυτόν τον παραληρηματικό ρυθμό της ραπ απαγγελίας, συμπιέζοντας το λεκτικό μήνυμα των συνθημάτων, για να ανταποκρίνονται στον ρυθμό της χονδροειδούς Μελωδίας».

Το κάθε σύνθημα ακουγόταν τρεις φορές. Από κάτω, μία γυναικεία φωνή του ίδιου κομματικού ωδείου, με την ντουντούκα επαναλάμβανε το σύνθημα της εξέδρας και ακολουθούσε τέλος η οργανωμένη κομματική χορωδία. Αυτό γινόταν συστηματικά τόσο προ της ενάρξεως των ομιλιών όσο και στα ενδιάμεσα των ομιλιών.

γ. Η παράκρουση της λογικής που προκαλεί στον εγκέφαλο των Ελλήνων η κομματοκρατία: απέκλεισαν την Μαρία Καρυστιανού από τον κατάλογο των ομιλητών με το επιχείρημα, ότι η Μαρία είναι πολιτικό πρόσωπο, ενώ ταυτόχρονα επέτρεπαν στο ΚΚΕ να περάσει το σομπρέρο του στον Σύλλογο των Συγγενών και την συγκέντρωση!

Η γενική στρατηγική του ΚΚΕ είναι γνωστή, αποβλέπει στην μονοπώληση κάθε λαϊκού αγώνα και στην διαμόρφωση ενός ταξικού πολιτικού μορφώματος και μιάς αντίστοιχης μαρξιστικής λογικής, που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο πόλους: το κεφάλαιο και τον λαό (προλεταριάτο) και καθιερώνει τα διεθνιστικά ΚΚ ως την μόνη ιστορική και πολιτικώς ενδεδειγμένη εκπροσώπηση του λαού.

Η ειδική στρατηγική του ΚΚΕ αποβλέπει στον απόλυτο έλεγχο του κοινωνικού χώρου. Οι πρωτοβουλίες πρέπει να προέρχονται μόνο από το ΚΚ, ό,τι ξεφυτρώνει αυθόρμητα, πρέπει να ξεριζώνεται, αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον να ελέγχεται.

Ο σκοπός του ΚΚΕ για το κίνημα των Τεμπών διαφάνηκε από τις ομιλίες των δύο συνδικαλιστών και είναι η κατάργηση της αυτονομίας και κάθε έννοιας ιδιαιτερότητας του κινήματος, ώστε αυτό να ενταχθεί μέσα σε ένα γενικότερο και ταξικό πλαίσιο που είναι τα «εργατικά ατυχήματα». Το έγκλημα των Τεμπών λοιπόν είναι αποτέλεσμα της «ασυδοσίας του κεφαλαίου» και επομένως δεν έχει σχέση με ορισμένη κυβέρνηση και ορισμένα πρόσωπα.

Άρα η πολιτική εκπροσώπηση του κινήματος των Τεμπών πρέπει να ανατεθεί νομοτελειακά στο ΚΚΕ.

Τελικά συμπεράσματα.

Το γενικότερο πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι, ότι ο Λαός πρέπει να πάρει τις ευθύνες της μοίρας του στα χέρια του. Οι άμεσες προϋποθέσεις γι΄αυτό είναι:

α. Το κίνημα των Τεμπών είναι η μεγαλύτερη παλλαϊκή ενεργοποίηση του Λαού μας από το 1974. Αυτό το γεγονός αποτελεί εφαλτήριο, αποτελεί ελπίδα για ένα νέο Ξεκίνημα.  Το δυσμενές προνόμιο (Privilegium odiosum) αυτού του γεγονότος δεν είναι η ιδιαιτερότητά του, λόγω των συνθηκών που το προκάλεσαν, αλλά η μοναδικότητά του, με την έννοια, ότι δεν ευχόμαστε να συμβεί μία ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία ή εθνική καταστροφή στο μέλλον. Τα Τέμπη μας προσφέρουν  την τελευταία ευκαιρία της νεότερης ιστορίας μας, για να διατηρήσουμε ενωμένο τον Λαό μας και να έχει την διάθεση να υποστηρίξει κάθε θετική προσπάθεια για το μέλλον της πατρίδας μας, χωρίς τις εξαρτήσεις της κομματοκρατίας.  

β. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού πρέπει να κρατήσει τον κινηματικό του χαρακτήρα, το ιστορικό γεγονός, ότι έρχεται εκ των κάτω και ότι τίθεται σε τροχιά συγκρούσεως όχι μόνο με το σάπιο σύστημα της εξουσίας, αλλά και το γενικότερο πλέγμα της αποτυχούσας κομματοκρατίας και                   

γ. Το χρέος των ενεργών πολιτών είναι να περιφρουρήσουν την αυτοδυναμία του κινήματος των Τεμπών και να στηρίξουν την Μαρία Καρυστιανού να κρατήσει άσβεστη την ελπίδα της δικαιώσεως των θυμάτων των Τεμπών. Όταν όμως Τέμπη έχει καταντήσει πλέον όλη η Ελλάδα, ο σκοπός του αγώνα αναβαθμίζεται σε Όραμα αναγεννήσεως του Ελληνισμού.

Ας μη χάσουμε αυτή την εικαιρία!

  

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το πολιτικό Υποκείμενο και ο ψυχισμός των Ελλήνων

 

Ελληνική Εναλλακτική Βικιπαίδεια-

Θέματα ελληνικού δρασιμισμού (ακτιβισμού) 

Γράφει ο Ηλίας Φιλιππίδης

1. Ελληνικός ψυχισμός.

Α Γενικώς γίνεται αποδεκτό, ότι ο Ελληνικός λαός, κυρίως στην νεότερη εποχή του, αντιμετωπίζει τα συλλογικά του προβλήματα με κίνητρο κυρίως το συναίσθημα. Από ψυχολογικής απόψεως συναίσθημα δεν είναι μόνο ό,τι αποτελεί ενσυναίσθηση, αλλά όλο το φάσμα των ψυχικών αντιδράσεων σε ένα ερέθισμα, από την αγάπη και την συμπάθεια μέχρι την αποστροφή, το μίσος και την σύγκρουση.

Στην αρχαία Ελλάδα ο ψυχισμός των Ελλήνων εκφραζόταν έντονα και σφαιρικά με βασικό μέσο την περιέργεια (Θεωρία) πολύ πέρα από την ανάγκη της χρήσεως και με κίνητρο την εξάντληση της προσληπτικής ικανότητας του ανθρώπου, με έναν τρόπο που θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως ακόρεστη πνευματική αδηφαγία. Χωρίς υπερβολή μπορούμε να πούμε, ότι, εάν ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία είναι ένα «ζώον πολιτικόν», ο Έλλην άνθρωπος, ως φορέας πνεύματος, προβάλλει ως ένα ζώον παμφάγον.

Επισκοπώντας την πρώτη περίοδο διαμορφώσεως του ανθρώπινου πολιτισμού, δυνάμεθα να καταλήξουμε στο ανθρωπολογικό συμπέρασμα, ότι το ανθρώπινο όν λειτούργησε με τρία κίνητρα: την ανάγκη, την περιέργεια, την δημιουργικότα και την έκφραση.

 Στην πραγματικότητα η ανάγκη δεν είναι κίνητρο, αλλά πίεση, εκβιασμός, επιβολή υπάρξεως. Λειτουργεί στον άνθρωπο απέξω προς στα μέσα. Αντιθέτως τα κίνητρα λειτουργούν από μέσα προς τα έξω, είναι τάσεις που ανήκουν στην ιδιαίτερη δομή της φύσεως του ανθρώπου και όχι στην γενική δομή της φύσεως.

Η περιέργεια, η  δημιουργικότητα και η έκφραση είναι αμιγή κίνητρα, διότι δύνανται να εκδηλώνονται και αυτόνομα, χωρίς να υπηρετούν τον σκοπό της αντιδράσεως στην πίεση της ανάγκης. Ειδικά το κίνητρο της εκφράσεως αποτελεί την πλέον αυτοδύναμη μορφή εξωτερικεύσεως της εσωτερικής δυνάμεως του ανθρώπου, διανοητικής,συναισθηματικής και πνευματικής. 

Με αυτή την έννοια επιτρέπεται να προσθέσουμε και μία διαφορετική διάκριση των έλλογων δυνατοτήτων του ανθρώπου: ανάμεσα στην εξωτερική ανάγκη της επιβιώσεως και των υπερβιοτικών (νεολογισμός, πως λέμε υπερβατικών)δυνατοτήτων, δηλ. την εσωτερική ανάγκη εξωτερικεύσεως των πνευματικών δυνατοτήτων του, που είναι η περιέργεια, η δημιουργικότητα και η έκφραση.

Ο Μαρξ έκανε το λάθος να διαγράψει τις εσωτερικές ανάγκες του ανθρώπου και να ερμηνεύσει τις μορφές εξωτερικεύσεώς τους ως αποτέλεσμα της εξωτερικής πιέσεως της ανάγκης. Έτσι μετέτρεψε τον άνθρωπο από υποκείμενο σε αντικείμενο. Το έργο του Μαρξ χωρίζεται ούτως ή άλλως μεθοδολογικά σε τρία μέρη: το οικονομικό, το φιλοσοφικό και το πολιτικό. Το πολιτικό έχει εν πολλοίς ξεπερασθεί από τις εξελίξεις, κυρίως τις γεωπολιτικές και της τεχνολογίας. Χρειάζεται πλήρης αναθεώρηση ή μάλλον μία νέα θεωρία πολιτικής ιδεολογίας στην θέση της. Από το φιλοσοφικό του έργο πρέπει να αφαιρεθεί, ως ξεπερασμένο ή ως αντιεπιστημονικό, ότι αφορά τον υλισμό και την υλιστική ανθρωπολογία. Το συμπέρασμα είναι, ότι σήμερα θα πρέπει να αξιολογούμε το έργο του Μαρξ όχι κατά τρόπο ενιαίο, αλλά επιλεκτικά.

Ο Έλληνας επιδόθηκε στην κατάκτηση της πραγματικότητα της φύσεως και της ζωής. Θέλησε να την αναλύσει, μέχρι του σημείου που δεν θα μπορούσε να αποσυναρμολογηθεί πλέον σε μικρότερα στοιχεία, η φύση ως άτομον, ο άνθρωπος ως πρόσωπον, δηλ. ως φορέας σκέψεως και βουλήσεως και η πόλις ως πολίτης. Δεν σταμάτησε εκεί, μετά άρχισε η πορεία της συνθέσεως, έτσι γεννήθηκαν η δημοκρατία, η φιλοσοφία, η φιλοκαλία, η επιστήμη, η αρετή και η δικαιοσύνη, ως έννοια λογικής, συμπαντικής και ηθικής τάξεως. Όλα μαζί, με μία λέξη: η αρμονία.

Με αυτόν τον τρόπο οι Έλληνες δημιούργησαν ένα νέο σύμπαν, παράλληλα με το υπαρκτό, ακόμη και ανώτερο από το υπαρκτό, αφού το περιέκλειε. Έτσι ο Έλληνας αναδείχθηκε σε Δημιουργό ενός καινοφανούς σύμπαντος, του κόσμου του Πνεύματος. Αυτή η πλαστουργική σχέση με την πραγματικότητα ανατροφοδοτούσε τις δημιουργικές ιδιότητές του, που ήταν το απόλυτο βίωμα της ελευθερίας, η λογική, η φαντασία και η υπερβατικότητα. Μέσα σε αυτό το ελληνικό σύμπαν, το συναίσθημα είχε χάσει την αυτονομία του, λειτουργούσε ως παραγωγική δύναμη προς πάσαν δημιουργικήν κατεύθυνσιν.

Η θέση μας είναι, ότι αν για το φυσικό σύμπαν η δημιουργική δύναμη ήταν το κινούν ακίνητον (Αριστοτέλης), στο ελληνικό σύμπαν του πνεύματος το συναίσθημα λειτουργούσε ως μία άγνωστη βλαστουργική δύναμη, η οποία ωθούσε και δομούσε τα στοιχεία της παρατηρήσεως και της φαντασίας. Το συναίσθημα συνδέει την λογική με την φαντασία και την υπερβατικότητα. Ολόκληρη η φιλοσοφία αλλά και η ποίηση αποτελούν  δημιουργήματα της φαντασίας και της υπερβατικότητας. Αυτές οι δύο αιθέριες αδελφές αξιοποιούν την λογική ως το άρμα που τις μεταφέρει, καθώς αυτές ίπτανται πάνω από την φυσική πραγματικότητα.

 Όμως αυτός ο πνευματικός ήλιος της ανθρωπότητας είχε και τις κηλίδες του και πολύ έντονες μάλιστα. Όταν μία δύναμη, ειδικά μέσα στην υπόσταση του ανθρώπου, αναβαθμίζεται από άγνωστη σε αδέσποτη, καθίσταται επικίνδυνη και όσο πιο δυνατή είναι, τόσο πιο επικίνδυνη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είναι η πλέον μελανή σελίδα στην ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Από τότε αρχίζει η παρακμή του και μάλιστα αμέσως μετά το απόγειό του. Με την υποταγή ολόκληρου του τεράστιου ελληνικού κόσμου σε έναν κατώτερο λαό, τους Ρωμαίους, ο Ελληνισμός άρχισε να συνειδητοποιεί, ότι είχε αποτύχει πολιτικά, προτού έλθει σε επαφή με τον χριστιανισμό. Τότε ήταν που συνειδητοποίησε επιπλέον, ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ήταν η άγνοιά του για τον παράγοντα του συναισθήματος στην ανθρώπινη ζωή.

Ο χριστιανισμός ήλθε να οικοδομήσει ένα τρίτο σύμπαν δίπλα στο φυσικό και το ελληνικό. Βέβαια δεν προέκυψε μία οριζόντια παραπληρωματική τριάδα. Επικράτησε ένας σκληρός ανταγωνισμός. Η έννοια της επιστήμης αυτονομήθηκε από το ελληνικό σύμπαν και ανέλαβε την υπεράσπιση της φύσεως. Τελικά διαμορφώθηκε μία τριαδική αντίληψη της πραγματικότητας: φύση – επιστήμη – υλικός πολιτισμός ως προέκταση της φύσεως και ο υλισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία και τρόπος ζωής. Ο ελληνικός ανθρωποκεντρισμός βρέθηκε στις Συμπληγάδες πέτρες.

Ο χριστιανισμός πέρασε από τρία στάδια: διδασκαλία, θρησκεία, εκκλησία. Η επιτυχία του χριστιανισμού έγκειται στο ότι αποκάλυψε την δύναμη του συναισθήματος και την εδάμασε. Δημιούργησε μία νέα βιωματική τριάδα: Θεός, αλήθεια, αγάπη και με αυτή την τρίαινα προσπάθησε να δαμάσει μαζικά και την πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής, που ήταν μία πραγματικότητα υποδουλώσεως του ανθρώπου. Η νέα πνευματικότητα υποσχόταν την απελευθέρωση του ανθρώπου. Ο χριστιανισμός ως διδασκαλία είχε έναν έντονο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα με κέντρο τον θεανθρωπισμό: ενσάρκωση του Θεού, θέωση του ανθρώπου. Όμως περνώντας στα επόμενα ιστορικά του στάδια απέβαλε τον ανθρωποκεντρισμό και τον ριζοσπαστισμό του. Το Βυζάντιο είχε διατηρήσει την παράδοση του ανθρωποκεντρισμού σε κάποιο βαθμό, πάντως πολύ περισσότερο από την εποχή του, διότι στηριζόταν σε δύο ανθρωπολογικά πρότυπα: το θεοκρατικό και την ελληνική οικουμένη.

Στον 20στό αιώνα ο ψυχισμός των Ελλήνων είχε διατηρήσει τρία  χαρακτηριστικά: τον συναισθηματισμό, την ποιητικότητα και το κοινοτικό πνεύμα, παρά τις συγκρουσιακές εκρήξεις. Το πολιτικό σύστημα ενός κράτους προτεκτοράτου δεν επένδυσε καθόλου στην κριτική και στρατηγική σκέψη, στον στοχασμό, την φιλοσοφία και την επιστήμη. Επικρατούσε η ρητορική κενότητα στον δημόσιο λόγο και η παπαγαλία στα σχολεία. Έτσι μπήκαμε πνευματικά και αξιακά αθωράκιστοι στην υλιστικό και κυνικό 21^ο αιώνα.

2. Για μία στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος

Η σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνεται κατά δύο τρόπους: της εξωτερικής συνέχειας που είναι τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πολιτισμικής και ιστορικής εξελίξεως  του κάθε πολιτισμού και της εσωτερικής συνέχειας που είναι ο  διαστρωματικός χαρακτήρας διαμορφώσεως της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου. Το βαθύτερο στρώμα της προσωπικότητας του  ανθρώπου είναι το συλλογικό ασυνείδητο, δηλαδή ο ψυχισμός των ανθρώπων που κληρονομούν τα εξελικτικά στάδια της διαχρονικότητας του πολιτισμού μέσα στον οποίο ζουν. Αυτά τα στοιχεία ανεβαίνουν στην επιφάνεια και προβάλλουν μέσα από την πολιτισμική και πολιτική λειτουργία του κάθε πολιτισμού και την συνολική ιστορική του εξελιξη.

Ο ιστορικός βίος των Ελλήνων παρουσιάζει ορισμένες έντονες ρηγματώσεις που είναι:

α. η έντονη διαφορά ανάμεσα στον τρόπο σκέψεως και στα πρότυπα ζωής μεταξύ του αρχαίου ελληνικού και του χριστιανικού τρόπου ζωής.

β. η διάσταση ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση. Δηλ. ανάμεσα στον τρόπο που αναπτύχθηκε η Δυτική Ευρώπη και την ιστορική εξέλιξη του Νεότερου Ελληνισμού από το Βυζάντιο στην Τουρκοκρατία και το Ελλαδικό κράτος. Αυτή η διάσταση επηρεάζει τον γεωπολιτικό προσανατολισμό μας και έπαιξε έναν καταστροφικό ρόλο ως μία βασική αιτία του Εμφυλίου πολέμου.

Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και αμέσως μετά χάθηκε μία μοναδική ευκαιρία για την θεμελίωση μίας διαχρονικής ελληνικής ουδετερότητας και

γ. το ρήγμα που διαπερνά το Ελλαδικό κράτος και διαχωρίζει την εξουσία από τον λαό. Ο λαός δεν θεωρεί αυτό το κράτος ως δικό του και το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται αυτό το κράτος για λογαριασμό δικό του και όχι για λογαριασμό του λαού. Αυτό το ρήγμα αποτελεί βασική αιτία της αποτυχίας του κράτους και της σημερινής παρακμής του Ελληνισμού. Αυτό το ρήγμα φάνηκε έντονα στον τρόπο που το πολιτικό σύστημα διαχειρίσθηκε την κρίση των Μνημονίων και φαίνεται ακόμη πιο έντονα μετά το έγκλημα των Τεμπών.

Ο Ελληνισμός σήμερα είναι ένας πολυτραυματίας που συνδυάζει διαχρονικές ασθένειες και κακομορφισμένες  στρεβλώσεις με πρόσφατα τραύματα, με αποτέλεσμα να περιορίζονται επικίνδυνα τα περιθώρια της ιστορικής του ζωής. Οδεύει προς τον αφανισμό του ως κράτος, ως κοινωνία και ως έθνος. Γιατί όμως αυτή η επιδείνωση τώρα, έπειτα από 200 χρόνια υπάρξεως ελλαδικού κράτους; Για δύο λόγους:

α. η περίφημη Μεταπολίτευση ήταν μία στημένη παγίδα, μία μεταμορφωμένη δικτατορία. Δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά η κομματοκρατία στην πλέον καλυμμένη, οργανωμένη και αλαζονική μορφή της και

β. η πλήρης κατάρρευση του αξιακού μας συστήματος. Η ιδιοτέλεια αναγορεύθηκε σε ύψιστο βαθμό ευφυϊας, η αξιοκρατία καταγγέλθηκε ως «ρετσινιά», η έννοιες πατρίδα και έθνος ως φασισμός και κάθε αναφορά στο παρελθόν ως σκοταδισμός. Έτσι εξαντλήθηκαν τα δημιουργικά πρότυπα του πολιτισμού μας και έμεινε το κενό ενός απαξιωμένου παρόντος με ευθύνη του διεφθαρμένου και εξαρτημένου πολιτικού μας συστήματος.

Ο Ελληνισμός διέρχεται μία βαθειά υπαρξιακή κρίση. Μία υπαρξιακή κρίση δεν μπορεί ναι είναι μόνο πολιτική, είναι γενική. Αν θέλουμε λοιπόν να αντιστρέψουμε την παρακμή μας σε πορεία αναγεννήσεως, θα πρέπει να εφαρμόσουμε μία σαρωτική στρατηγική καθολικού φάσματος. Η πρότασή μας στηρίζεται σε τρεις άξονες:

α. στην ανάγκη της μεγαλύτερης δυνατής ενεργοποιήσεως του ψυχισμού των Ελλήνων. Όσο πιο δυνατή και βαθειά είναι η εντύπωση που προξενεί ένα γεγονός ή ένα μήνυμα στον ψυχικό κόσμο του ‘Ελληνα, τόσο περισσότερο καθίσταται πιθανή η αντίδρασή του. Αυτό εξάλλου απέδειξε περίτρανα το κίνημα των Τεμπών.

β. το τεράστιο εκτόπισμα που διαθέτει το συλλογικό και υψηλό όραμα της

αναγεννήσεως του Ελληνισμού και ειδικά ο σκοπός της ανατροπής του καθεστώτος της κατοχής και της αποικίας που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα, απαιτεί μία δόνηση τεκτονικού μεγέθους. Η ύπαρξη του Ελληνισμού εξαρτάται από τον βαθμό συναρτήσεως της με την ύπαρξη του κάθε Έλληνα και

γ. μία σαρωτική στρατηγική του διασφαλίσεως του ελληνικού μέλλοντος πρέπει να έχει ως βάση την υποστασιοποίηση και ενεργοποίηση του  Έλληνα ως διαχρονικού και ολοκληρωμένου Ιστορικού Υποκειμένου. Η πληρότητα της ενεργητικότητας (διαθεσιμότητας) του Υποκειμένου εξαρτάται από την σύγκλιση τριών παραγόντων: της σφαιρικότητας του οράματος, της συνειδητοποιήσεως της διαχρονικότητας των σωρευμένων προβλημάτων του Ελληνισμού και της συλλογικότητας της προσπάθειας.

Αποτελεί τραγικό λάθος η προκρούστεια λογική της μετανεωτερικότητας που έχει ενώσει φιλελέδες και αριστερούς κατά του ριζοσπαστισμού, ότι δηλαδή το παρελθόν είναι βαρίδι και γιαυτό θα πρέπει να το απορρίψουμε, για να πάμε στο μέλλον. Ο άνθρωπος δεν είναι σπόρος μιάς χρήσεως, είναι δένδρο με ρίζες και από τις ρίζες αντλεί τους χυμούς του για να παράξει καρπούς. Το ίδιο και τα έθνη. Οι μεταμοντέρνοι Προκρούστες θέλουν να μας αποκόψουν από την ιστορία των αγώνων μας και την αντιστασιακή παράδοση του λαού μας. Από που θα αντλήσει ο Έλληνας αυτοπεποίθηση και πρότυπα για τον νέο τιτάνιο εθνικό και κοινωνικό αγώνα που έχει αρχίσει; Από το ελλαδικό κράτος, τα «πρότυπα» της εξουσίας ή την τηλεόραση;

3. Συμπέρασμα.

Η διαμόρφωση μιάς νέας αντιστασιακής συνειδήσεως και η μακροχρόνια προοπτική του οράματος της ελληνικής αναγεννήσεως προϋποθέτουν την σύνδεση του υπαρξιακού προβλήματος της Ελλάδας με την ατομική ύπαρξη του κάθε Έλληνα και την νοηματοδότηση της ζωής του. Αυτό ο σαρωτικός συλλογικός σκοπός απαιτεί την υποστασιοποίηση ( συνειδητοποίηση και ενεργοποίηση) του ελληνικού Υποκειμένου και στις τρεις διαστάσεις του: του βάθους (ψυχισμός), του ύψους (αυτοπεποιθήσεως και οραματικής καταξιώσεως) και μήκους, που είναι η δυναμική της επιμονής και της αγωνιστικότητας. 

Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Εργάζεται πάνω στη θεωρία της Ελληνολογίας.

Δημοσιεύτηκε στον Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026

    

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Κίνημα ή κόμμα;

 

του Δρα  Ηλία Φιλιππίδη

1. Κάτοψη του πολιτικού τοπίου της Ελλάδας .

1.1. Σχέση λαού και εξουσίας

Από την Ελληνική και την γενικότερη Ευρωπαϊκή ιστορία μπορούμε να αντλήσουμε τις παρακάτω μορφές σχέσεως λαού και εξουσίας:

Α. Διάκριση: Η σχέση διακρίσεως είναι δύο ειδών: Θεσμική διάκριση και πολιτική διάκριση.

α. Θεσμική διάκριση παρατηρούμε μόνο στην Άμεση δημοκρατία, όπου οι θεσμοί είναι δεδομένοι και υποδέχονται τους πολίτες, οι οποίοι στελεχώνουν τους θεσμούς. Άρα οι θεσμοί είναι συνεχείς και οι πολίτες εναλλάσσονται στην λειτουργία των θεσμών. Το πολίτευμα, δηλ. ο τρόπος λειτουργίας της «πόλεως», αποτελεί μία συνέχεια, η οποία εξασφαλίζεται με την προτεραιότητα της συλλογικότητας έναντι της ατομικότητας.

β. Πολιτική διάκριση έχουμε, όταν η ατομικότητα επιβάλλεται στην συλλογικότητα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η τάξη του πολιτικού επαγγελματισμού. Οι πολιτικοί αναλαμβάνουν, ακόμη και εφ΄ όρου ζωής, να αντιπροσωπεύουν το σύνολο των πολιτών στην διαχείριση της εξουσίας.

Β. Διάσταση έχουμε, όταν προκύπτει πολιτικό πρόβλημα. Δηλ. όταν ο λαός αισθάνεται: 

α. ότι το σύστημα λήψεως των αποφάσεων στο επίπεδο της εξουσίας δεν είναι διαφανές και 

β. Όταν η έλλειψη διαφάνειας δημιουργεί υποψίες, ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται, δεν αντιστοιχούν και δεν καλύπτουν στον επιθυμητό βαθμό τα συμφέροντα του λαού. Τότε μιλάμε για έλλειμμα δημοκρατίας. Αυτό ήταν μία κριτική, η οποία ησκείτο κατά του τρόπου λειτουργίας της ΕΕ. Σήμερα όμως η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Τόσο για την ΕΕ όσο και για την Ελλάδα μιλάμε πλέον για κατάργηση της δημοκρατίας.

Γ. Σύγκρουση προκαλείται, όταν η πλειοψηφία του λαού διακατέχεται από την βεβαιότητα, ότι η πολιτική εξουσία της χώρας του κατ΄ ουσίαν έχει καταργήσει την δημοκρατία και λειτουργεί με νοοτροπία καθεστωτική απέναντι στα αιτήματα του λαού και τους θεσμούς της χώρας, παραβιάζοντας βασικές αρχές του πολιτεύματος της Δημοκρατίας και χρησιμοποιώντας το Σύνταγμα επιλεκτικά, όχι ως θεσμό ελέγχου της εξουσίας, αλλά μόνο ως όργανο επιβολής των  επιλογών της εξουσίας πάνω στον λαό. 

2. Το πολιτικό δέον του παρόντος

2.1. Ο λαός ως πολιτικό υποκείμενο 

Βασική πολιτική μας αφετηρία αποτελεί η θέση, ότι ο ψηφοφόρος δεν είναι ένας ενεργός πολίτης, είναι ένας ημι-πολίτης ή καλύτερα ένας πολιτικός κρατούμενος του κομματισμού. Στην Μεταπολίτευση δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, αλλά η κομματοκρατία. Ούτε τα κόμματα λειτούργησαν δημοκρατικά ούτε άνοιξαν τις πόρτες της εξουσίας, για να μπει φως και να μπορεί ο λαός να συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων. Ο αρχηγισμός οδήγησε στην διαφθορά και η αδιαφάνεια στην αυθαιρεσία. Αυτή η τοξική τετράδα άρχισε να διαβρώνει το αξιακό σύστημα της χώρας και τους θεσμούς, τον ένα μετά τον άλλον. Το πολιτικό σύστημα έχει σαπίσει, ο κρατικός μηχανισμός έχει περιέλθει σε κατάσταση διαλύσεως και η κοινωνία αποσυντίθεται. Ο γενικός απολογισμός της καταστάσεως της Ελλάδας σήμερα μπορεί να αποδοθεί μόνο με την λέξη παρακμή.

Τα Μνημόνια και η γενική υποβάθμιση της ζωής των Ελλήνων μας έπεισαν, ότι η Ελλάδα εχρεοκόπησε ως κράτος, ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία. Η Ελλάδα καλεί σε βοήθεια. Οι μόνοι που μπορούν να την βοηθήσουν είναι οι συνειδητοί πολίτες, αυτοί που πιστεύουν, ότι όχι μόνο έχουν δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να αντισταθούν.

Η κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα μας έστειλε στην αγκαλιά ή μάλλον στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και μας έρριξε στον καναπέ της παραλητικής απάθειας. Επεκράτησε η βεβαιότητα, ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε πλέον.

Όμως η αλαζονεία της «σταθερότητας»  προκάλεσε ένα γεγονός, που θα αλλάξει τον ρου της ελληνικής ιστορίας. Το έγκλημα των Τεμπών. Ένα γεγονός, τυχαίο μεν όσον αφορά τις συμπτώσεις του συμβάντος, αναπόφευκτο δε, όσον αφορά την σκόπιμη παραμέληση της λειτουργίας του σιδηροδρομικού δικτύου και αναμενόμενο, όσον αφορά τις προειδοποιήσεις του προσωπικού. Το κίνημα των Τεμπών δεν έμεινε στο επίπεδο της αγανακτήσεως και της απαξιώσεως του πολιτικού συστήματος, αλλά εξελίσσεται σε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, διότι ευτύχησε να αναδείξει ως ηγετική προσωπικότητα μία χαρισματική αγωνίστρια, την Μαρία Καρυστιανού.

2.2. Το φαινόμενο Καρυστιανού

2.2.1. Η οπτική γωνία

Η ταυτότητα μας είναι το Λαϊκό κίνημα και η οπτική μας γωνία εκ των κάτω προς τα πάνω. Το ερώτημα είναι, τί θέση παίρνουμε με δεδομένο, ότι η Μαρία Καρυστιανού δημιουργεί κόμμα, το οποίο θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές, με το ενδεχόμενο να διεκδικήσει ένα ποσοστό άνω του 15%.;

Η πρωτοβουλία Καρυστιανού έχει έναν ιδιότυπο χαρακτήρα πολιτικής προελεύσεως:

α. αποτελεί ένα μίγμα κοινωνικής αντιδράσεως εκ των κάτω, λόγω της αγανακτήσεως που προκάλεσε το αλυσιδωτό έγκλημα των Τεμπών, όχι ως δυστύχημα, αλλά ως έγκλημα, δηλ. ως ενέργεια με ενδεχόμενο δόλο, ως μεθόδευση συγκαλύψεως και ως απόδειξη της απολύτου εξαρτήσεως της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία και

β. παράλληλα η εξέλιξη ενός κοινωνικού αντισυστημικού ρεύματος σε κόμμα, δημιουργεί ένα υπερκείμενο άνω επίπεδο πολιτικής αντιπαραθέσεως με το σύστημα εξουσίας.

2.2.2. Οι δύο όψεις του κάτω.

Για το κόμμα Καρυστιανού το κάτω έχει δύο όψεις:

α. η μία είναι οι ψηφοφόροι σε όλη την Ελλάδα από διάφορες ηλικίες και από διάφορες ιδεολογικές και κομματικές περιοχές. Αυτή η όψη είναι ανοργάνωτη και ρευστή.

β. η άλλη προκύπτει από την ανάγκη να δημιουργηθούν ομάδες υποστηρίξεως. Βασικά εννοούμε τις τοπικές κομματικές οργανώσεις. Αυτό ασφαλώς θα γίνει, αλλά αργά και με χαλαρή οργανωτική συγκρότηση, διότι η πλειοψηφία του κόσμου προς τον οποίο απευθύνεται η Καρυστιανού, δεν έχει πείρα κομματικής δράσεως. Μάλλον θα διαμορφωθεί ένα δίκτυο από ήδη υφιστάμενα σωματεία, κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα. Η Καρυστιανού βέβαια επιδιώκει μία ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη και αυτή μπορεί να προέλθει από το υπάρχον οργανωμένο Λαϊκό κίνημα.

Το βέβαιο είναι, ότι το κόμμα Καρυστιανού θα υφίσταται μία συνεχή δοκιμασία συνοχής και αντοχής από την ιδεολογική διαφοροποίηση ανάμεσα στον θρησκευόμενο χώρο των υποστηρικτών της και τον πολιτικό χώρο, ο οποίος ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Κοινός τόπος των δύο παρατάξεων θα είναι η κάθαρση.

2.2.3. Οι σχέσεις του πάνω και του κάτω.

Για την σχέση της εξουσίας με τον λαό, οι θέσεις μας είναι:

α. Σε μία χώρα, η οποία τελεί υπό κατοχή, η μετεξέλιξη του κινήματος των Τεμπών σε κόμμα και εφόσον υπάρξει κοινοβουλευτική συνεργασία με άλλα αντισυστημικά  κόμματα, δίνει την δυνατότητα στον Λαό να διεμβολίσει το Σύστημα εξουσίας και να του αφαιρέσει το μονοπώλιο στην λήψη των αποφάσεων. Διαφορετικά, θα χρειασθούν, στην καλύτερη περίπτωση, τουλάχιστον άλλα 10 χρόνια τουλάχιστον, για να μπορέσει το Λαϊκό κίνημα να συγκροτήσει ένα αμιγές κόμμα της κοινωνίας, να αναδείξει στελέχη και να διεκδικήσει την εξουσία. 

β. Η είσοδος ενός κόμματος Καρυστιανού στην Βουλή αποτελεί προϋπόθεση, για να επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό η ΚΑΘΑΡΣΗ. Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην εξουσία, εκεί φωλιάζει η διαφθορά. Επίσης, όσο και αν μπορέσει το Σύστημα να ανασυνταχθεί, ένα ρήγμα θα μείνει και μάλλον θα λειτουργήσει ως καταλύτης για την διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας.

Το αίτημα της Αλλαγής δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με μία εκλογική νίκη, ακόμη και αν το κόμμα Καρυστιανού γίνει κυβέρνηση. Δεν πρέπει όμως καθόλου να υποτιμάμε την σημασία αυτής της ευκαιρίας. Έχουμε ως έθνος την δυνατότητα να ξαναπιάσουμε το νήμα, εκεί που κόπηκε μαζί με την ζωή του Ι. Καποδίστρια και να βάλουμε ένα τέρμα στο βασίλειο της φαυλοκρατίας που είναι ο βιότοπος της διαφθοράς και της εξαρτήσεως, έστω και αν χρειασθούν 50 χρόνια για να ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια. 

γ. Το υπάρχον Λαϊκό κίνημα μπορεί να υποστηρίξει εκλογικά το κόμμα Καρυστιανού, αλλά δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να απορροφηθεί από το νέο κόμμα. Οι δύο επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, διότι σύντομα θα ακολουθήσει και άλλη μετά την διάσπαση της Ν.Δ., θα είναι κρίσιμες για το μέλλον της Ελλάδας.

Η σχέση του Λαού με το επίπεδο της εξουσίας αποτελεί την κάθετο διάσταση της κυριαρχίας του και αναδεικνύει τον βαθμό της συμμετοχής του στην λήψη των αποφάσεων. Στην διαχρονική διάσταση της ιστορίας όμως, η κάθετη διάσταση κυριαρχίας είναι το μεταβλητό, το παράγωγο στοιχείο της δυνάμεως του Λαού. Το σταθερό στοιχείο, η πηγή παραγωγής της δυνάμεως του Λαού είναι η οριζόντια διάσταση της υπάρξεώς του και αυτή είναι η συλλογική αυτογνωσία, η συνεκτικότητα, η αυτό-οργάνωση και η διαθεσιμότητα. 

γ. Όσοι υποστηρίζουν, ότι η Καρυστιανού δεν πρέπει να κάνει κόμμα, αλλά να συνταχθεί με το Λαϊκό κίνημα, έχουν την αφέλεια να πιστεύουν, ότι ο χώρος της εξουσίας είναι ένας κενός θρόνος, που περιμένει τον ίδιο τον Κυρίαρχο Λαό να καθίσει. Σίγουρα δεν περιμένει την Καρυστιανού και θα κάνει κάθε προσπάθεια να διαλύσει ή να διαβρώσει το κόμμα της με κάθε διαθέσιμο μέσο και τέτοια έχει πολλά. Όμως εμείς ως Λαός πρέπει επιτέλους να ωριμάσουμε και να πάρουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Θα πρέπει αυτή την φορά να παλέψουμε, για μη χαθεί αυτή η ευκαιρία. Δεν ξέρουμε, εάν θα υπάρξουν άλλες αυτού του μεγέθους επιτυχίας.

δ. Ο Ελληνισμός εισέρχεται σε μία εσχατολογική φάση της ιστορίας του. Μόνο το δημογραφικό πρόβλημα αρκεί για να πεισθούμε. Στο διάστημα αυτό δεν θα δοκιμασθεί μόνο το κόμμα Καρυστιανού, θα δοκιμασθεί και το Λαϊκό κίνημα, διότι θα πρέπει να δραστηριοποιείται και στις δύο διαστάσεις του πολιτικού και ιστορικού γίγνεσθαι. Στην κάθετη διάσταση θα πρέπει να παρακολουθεί άγρυπνα τις πολιτικές εξελίξεις και να λειτουργεί ως το φυτώριο αναδείξεως στελεχών, για την ενίσχυση της στελεχώσεως του όποιου πολιτικού φορέα (ενικώς ή πληθυντικώς) θα το αντιπροσωπεύει ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά παράλληλα θα δίνει την προτεραιότητα στην εξάπλωσή του μέσα στην κοινωνία και στην αύξηση του βαθμού διαθεσιμότητας και αυτό-οργανώσεως. 

Παράλληλα πρέπει να ξέρουμε, ότι το καθεστωτικό σύστημα που μας κυβερνά, δεν φοβάται μόνο την Μ. Καρυστιανού, φοβάται και τα παιδιά των Τεμπών. Αυτά δεν πέθαναν. Το Κίνημα των Τεμπών θα αναπαράγεται και γίνεται σύμβολο και παράδοση αντιστάσεως του λαού μας. Αλλά αυτή η αναπαραγωγή δεν μπορεί να γίνει μόνο με το κόμμα, θα γίνεται πρωτίστως από το ίδιο το Λαϊκό κίνημα. Κίνημα και κόμμα, ως δικέφαλος αετός, θα συμπορεύονται και θα αλληλοϋποστηρίζονται, με πλήρη οργανωτική αυτοτέλεια, αλλά και εποικοδομητική κριτική διάθεση, ακόμη και αυστηρή, αν χρειασθεί. Μόνο έτσι ο Λαός θα διαμορφώσει συνείδηση κύριας ευθύνης για το μέλλον της πατρίδας μας. Μόνο τότε το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας μας θα αποκτήσει επιτέλους γερά θεμέλια, όταν ο Λαός θα σκέπτεται και θα δρα ως κοινότητα. Τότε η κινητήρια δύναμή του θα είναι ο ίδιος ως σύνολο, τα πρόσωπα θα είναι τα κύτταρά του και θα αποτελούν δευτερεύον θέμα.

3. Συμπέρασμα

Αποτελεί ιστορική ευκαιρία η δημιουργία ενός κόμματος, για το οποίο ο Λαός έχει την πεποίθηση, ότι θα εκφράζεται ως εντολοδόχος του και το οποίο έχει την δυνατότητα να αποσπάσει μέρος της εξουσίας. Όμως ένα κόμμα, ως αντιπρόσωπος της θελήσεως του Λαού, είναι μόνο μία μεταβατική περίοδος για την πορεία προς την άμεση δημοκρατία. Εξάλλου δεν γνωρίζουμε, εάν αυτό το κόμμα θα επιτύχει και πόσο διάστημα θα μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία. Άρα πέρα από την εκλογική υποστήριξη, το Λαϊκό κίνημα θα πρέπει να αξιοποιήσει την άνοδο της στάθμης της διαθεσιμότητας του Λαού, για έναν μακρόπνοο αγώνα, οργανώνοντας εστίες αντιστάσεως και δράσεως, τόσο για τα τοπικά όσο και τα εθνικά θέματα, σε όλη την χώρα και με όραμα την άμεση δημοκρατία.

 Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Εργάζεται πάνω στην θεωρία της Ελληνολογίας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα << Δρόμος της Αριστεράς>>  στις 31 Ιανουαρίου 2026                                                                                                                                                                            

                                                                         

 

 

 

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Το reunion των θεών στον Όλυμπο - Ο Δίας και ο Ιησούς αποφασίζουν να σώσουν τον Ελληνισμό – Το τέλος του Β΄ Ελλαδικού κράτους. Εκδόσεις Ενάλιος

 

Για χάρη του Ελληνισμού συμφιλιώθηκαν ο Ιησούς Χριστός με τον Δία και αποφάσισαν να συνεργασθούν με ένα κοινό πρόγραμμα, για να αποτρέψουν  τον αφανισμό του.    

Ενημέρωση για το βιβλίο του συγγραφέα – πανεπιστημιακού κοινωνιολογίας και νομικού  

  Δρα Ηλία Φιλιππίδη    

Στην κοινωνιολογία του πολιτισμού δεχόμαστε, ότι μία γλώσσα, για να διαμορφωθεί και να περάσει από την προφορική παράδοση στον γραπτό λόγο, χρειάζεται τρεις προϋποθέσεις: έναν γεωγραφικό χώρο, ως βιότοπο, έναν ιδιαίτερο και σταθερά εξελισσόμενο πολιτισμό, ο οποίος δημιουργεί την μυθολογία του και μία χρονική διάρκεια τουλάχιστον 2.000 ετών.

Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει στην διεθνή ιστοριογραφία η άποψη (Σημαντική η συμβολή του Ρ. Μπίτον), ότι ο Ελληνικός πολιτισμός είναι ένας πολύμορφος διαχρονικός πολιτισμός με βασικό άξονα συνέχειας την ελληνική γλώσσα. Με βάση λοιπόν το αρχαιότερο αποδεδειγμένο δείγμα γραπτής ελληνικής γλώσσας (Πινακίδα του 1450 π.Χ. της μυκηναϊκής Γραμμικής γραφής Β΄ από την Ίκλαινα Μεσσηνίας), καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι ο Ελληνικός πολιτισμός έχει διανύσει μία διαδρομή τουλάχιστον 6.000.

Αντέχετε την σκέψη, ότι οι γενιές μας είναι οι τελευταίοι δρομείς αυτής της εντυπωσιακής διαδρομής, αφού σε εκατό χρόνια από σήμερα δεν θα υπάρχουν πλέον Έλληνες;

Με δείκτη γεννητικότητας 1.26 (Όταν, για να διατηρηθεί σταθερός ο πληθυσμός, απαιτείται να είναι 2.11) κατανοούμε, ότι στο διάστημα κάθε γενεάς ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται περίπου κατά 40% ! Το επιχείρημα, ότι οι μετανάστες θα αναπληρώνουν το έλλειμμα, δεν ευσταθεί, διότι η προσδοκία της πολιτισμικής ενσωματώσεως των μεταναστών στις πλούσιες χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχει διαψευσθεί πλήρως, παρόλο το υψηλό επίπεδο διοικητικής και κοινωνικής οργανώσεως αυτών των κρατών και τις πολλές δεκαετίες παρουσίας των μεταναστών. Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών θέλει να εισάγει τον δικό της πολιτισμό και όχι να δεχθεί έναν ξένο πολιτισμό.

Μία μικρή χώρα 10 εκατ., όπως η Ελλάδα και με ένα κράτος χαμηλού οργανωτικού  επιπέδου, το οποίο δεν γνωρίζει, πόσοι μετανάστες ζουν εδώ, που κατοικούν και πώς επιβιώνουν, είναι εξ ορισμού καταδικασμένο να κατακτηθεί, αντί να ενσωματώσει. 

Η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε, ότι το 2024 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 58. 449 άτομα. Είναι σαν να βομβαρδίσθηκε η πόλη της Ξάνθης (58.760 κάτοικοι) και να επέζησαν μόνο 311! Το έλλειμμα των γεννήσεων άρχισε το 2011 και κάθε χρόνο αυξάνει.

Τα επιδόματα είναι σταγόνες σε μία διψασμένη γη. Χρειάζεται μία ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΤΩ ενημέρωση και παλλαϊκή ενεργοποίηση του λαού μας, με πρωτοβουλία της κάθε Τοπικής κοινωνίας. Ο κάθε Τόπος να πάρει την ευθύνη απάνω του, σαν να είναι το πρόβλημα αποκλειστικά δικό του.

Μπροστά στον κίνδυνο να εξαφανισθούν οι Έλληνες, ο Δίας και ο Ιησούς Χριστός, ως τα δύο πρόσωπα παλλαϊκής αναφοράς του Διαχρονικού Ελληνισμού, απεφάσισαν να αφήσουν στην άκρη τις θρησκευτικές τους διαφορές και να συνεργασθούν, για την εφαρμογή και επιτυχία του κοινού τους προγράμματος «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ 21», ανεξάρτητα από τα όποια κυβερνητικά μέτρα. Το πρόγραμμα «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ 21» έχει σφαιρικό χαρακτήρα, δηλ. αντιπαρατίθεται με το συνολικό πρόβλημα ελλειμματικότητας του σημερινού ελλαδικού Ελληνισμού, που είναι: 

α. ποσοτικό έλλειμμα (δημογραφικό πρόβλημα) 

β. ποιοτικό έλλειμμα  (έλλειμμα παιδείας, ως γενικότερης υποβαθμίσεως του αξιακού μας συστήματος, πέρα από την ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος) και

γ. ταυτοτικό έλλειμμα ( έλλειμμα συλλογικής αυτογνωσίας. Αφορά τον πολιτισμό,  την ιστορία μας και την θέση της Ελλάδας στον σημερινό κόσμο).

Ο Δίας και ο Ιησούς είχαν συναντηθεί αρκετές φορές στην Κωνσταντινούπολη. Την πρώτη, το 538, όταν τερματίσθηκε η κυριαρχία των θεών στον Όλυμπο και ο Δίας παρέδωσε την πνευματική ηγεσία των Ελλήνων στον νικητή της νέας θρησκείας, τον Ιησού Χριστό. Ο Δίας και ο Ιησούς κάνουν έναν απολογισμό και ασκούν κριτική για τον διωγμό των Χριστιανών από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες και των «Ελλήνων» ή «Εθνικών» από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι αναπαρήγαγαν την δυναστική αντίληψη της ύστερης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Σήμερα οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες του Ελληνισμού αισθάνονται παραγκωνισμένοι από τις εξελίξεις.

 Η πρόσφατη συνάντηση ήταν ένα σοκ και για τους δύο. Ήταν η Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2020, όταν ο Ερντογάν με οσμανική μεγαλοπρέπεια εόρταζε την … «αποκατάσταση του ιστορικού προορισμού» της Αγια-Σοφιάς με την μετατροπή της πάλι σε τζαμί. Ο Δίας και ο Ιησούς, σιωπηλοί, με βουρκωμένα μάτια, παρακολουθούσαν το παραλήρημα κατακτητικής μανίας που είχε συνεπάρει το πλήθος.

Ο Δίας και ο Ιησούς συμφώνησαν, ότι οι θρησκείες πρέπει να υπηρετούν τον άνθρωπο, για να ζει μία καταξιωμένη ζωή με ελευθερία και αξιοπρέπεια και ότι το δικό τους ιστορικό χρέος είναι να συμπαρασταθούν στον δοκιμαζόμενο Ελληνισμό. Επίσης ο Ιησούς συναίνεσε για την διοργάνωση του πρώτου συνεδρίου των θεών στον Όλυμπο με θέμα το δημογραφικό πρόβλημα.  Οι θεοί κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι η οικογένεια και οι Τοπικές κοινωνίες πρέπει να ξαναγίνουν πάλι τα ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.

Στην συνέχεια ο Δίας και ο Ιησούς επισκέπτονται τον Μυστρά και στην μνήμη του νέου πλατωνιστή Γεωργίου Πλήθωνα-Γεμιστού και του ηρωϊκού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου συνέταξαν το «ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΜΥΣΤΡΑ» για την Κατάσταση του Έθνους. Με την πείρα τους και την εποπτική τους ικανότητα, ο Δίας και ο Ιησούς, αναλύουν για πρώτη φορά την δομή της «ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΤΕΚΤΟΠΙΑΣ» που είναι ο τρόπος λειτουργίας του παγκοσμίου συστήματος δυνάμεως και οικονομίας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησαν τα Μνημόνια στην Ελλάδα, και τις συνέπειές τους, για την μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους μέχρι το έτος 2.115, οπότε λήγει η υποθήκευση της περιουσίας του Δημοσίου. Μετά τις ελληνικές τράπεζες, η ιδιοκτησία της ελληνικής γης περιέρχεται βαθμιαία στον έλεγχο των «Δανειστών» και οι Έλληνες μετατρέπονται σε ακτήμονες μισθωτούς.  Ο Ιησούς και ο Δίας ευελπιστούν, ότι το Πόρισμά τους θα έχει καλύτερη τύχη από το Υπόμνημα που συνέταξε ο Γεώργιος Πλήθων-Γεμιστός. Τώρα η ευθύνη ανήκει στον Ελληνικό λαό.

Ο Δίας και ο Ιησούς καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι τα Μνημόνια και οι εκατόμβες των νεκρών στις διάφορες τραγωδίες, με την ατιμωρησία των πολιτικών και την διαφθορά,  σηματοδοτούν το τέλος όχι μόνο της Μεταπολιτεύσεως, αλλά συνολικά του Β΄ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Το Πρώτο Ελλαδικό κράτος ήταν του Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ. Το Δεύτερο άρχισε με τους Βαυαρούς και εξέπνευσε στα Τέμπη και το ΤΡΙΤΟ είναι αυτό που αξίζει στους Έλληνες και πρέπει να το οικοδομήσουν εκ βάθρων.

Το κοινό προσκύνημα του Ιησού και του Δία σε ιστορικούς και ιερούς τόπους του Ελληνισμού καταλήγει στο ιστορικό και ηρωικό Μεσολόγγι. Στο «Διάγγελμα του Μεσολογγίου» διαπιστώνουν, ότι η Ελλάδα ακόμη δεν έχει φθάσει στο κεφαλόσκαλο της προόδου που είναι η δημιουργία κράτους και ορίζουν τους κανόνες που απαιτούνται για μία Στρατηγική εξασφαλίσεως των προϋποθέσεων του ελληνικού μέλλοντος. 

Ο Ιησούς και ο Δίας προσδιορίζουν την ιστορική τους αποστολή με το σύνθημα: Από την Ελλάδα που πληγώνει στην Ελλάδα που αναπτερώνει!

Στον επίλογο ο Συγγραφέας προσθέτει ορισμένες ακόμη προτάσεις για την οικοδόμηση του ΤΡΙΤΟΥ ΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που συνδυάζει με πρωτότυπο τρόπο τον κόσμο της μυθολογίας, της ιστορίας, της φιλοσοφίας και της θεολογίας με την στρατηγική σκέψη καθώς και την γεωπολιτική, πολιτική και οικονομική ανάλυση του παρόντος. Επιδιώκει να συμβάλει στην κάλυψη του ελλείμματος στρατηγικής και κριτικής σκέψεως και να εντοπίσει τις παθογένειες που μας έχουν φέρει στο χείλος του αφανισμού.

Ο Συγγραφέας δεν έχει πολιτικές φιλοδοξίες εκ πεποιθήσεως. Αγωνίζεται για μία Ελλάδα νέα, που θα δημιουργηθεί εκ των κάτω.

Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις «Ενάλιος», Ελένη Κεκροπούλου. Σόλωνος 136, 10677 Αθήνα. 

Τηλ. 210-3829339.Συγγραφέας: Δρ Ηλίας Φιλιππίδης, πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας – νομικός. Επικοινωνία: filippidis103@yahoo.gr , philippides.elias12@gmail.com  

Διαβάστε Περισσότερα »